RAGUNATHAN A/L THANGIAH v Pendakwa Raya (J-05(SH)-453-09/2024)

Ragunathan a/l Thangiah (No. K/P: 811222-05-5381)

Balachandran a/l Maniyam (No. K/P: 110426-02-5217)] KORAM: AZMAN BIN ABDULLAH, HMR LIM CHONG FONG, HMR LIM HOCK LENG, HMR ALASAN PENGHAKIMAN

Perayu telah memfailkan rayuan ke Mahkamah Rayuan dalam tiga kes berasingan yang didengar bersama, seperti berikut:

Rayuan Jenayah No. J-05(SH)-451-09/2024 (“Rayuan 451”) (No. Kes Mahkamah Tinggi: JA-45A-56-04/2022) Rayuan atas sabitan dan hukuman bagi pertuduhan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB 1952”) dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama. Hukuman: Penjara seumur hidup mulai tarikh tangkap 30.05.2021 dan 12 kali sebatan rotan.

Rayuan Jenayah No. J-05(SH)-452-09/2024 (“Rayuan 452”) (No. Kes Mahkamah Tinggi: JA-45A-57-04/2022) Rayuan atas sabitan dan hukuman bagi pertuduhan di bawah Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama. Hukuman: Penjara seumur hidup mulai tarikh tangkap 30.05.2021 dan 12 kali sebatan rotan.

Rayuan Jenayah No. J-05(SH)-453-09/2024 (“Rayuan 453”) (No. Kes Mahkamah Tinggi: JA-45A-60-04/2022) Rayuan atas sabitan dan hukuman bagi dua pertuduhan pindaan di bawah Seksyen 12(2) ADB 1952 dan dihukum di bawah Seksyen 39A(2) Akta yang sama. Hukuman: Penjara lima (5) tahun mulai tarikh tangkap 30.05.2021 dan 10 sebatan rotan bagi setiap pertuduhan.

Mahkamah Tinggi selanjutnya telah memerintahkan bahawa kesemua hukuman pemenjaraan yang dijatuhkan ke atas Perayu berjalan serentak dan sebatan 24 rotan sahaja dikenakan ke atas Perayu.

Setelah meneliti keseluruhan rekod rayuan dan hujahan pihak-pihak, Mahkamah ini telah sebulat suara menolak rayuan Perayu terhadap sabitan dan hukuman bagi kesemua rayuan dan mengekalkan keputusan Mahkamah Tinggi.

Perayu yang tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah ini kini telah memfailkan rayuan ke Mahkamah Persekutuan. Alasan Mahkamah ini dalam menolak rayuan-rayuan Perayu adalah sebagaimana yang dinyatakan di bawah.

Dalam Rayuan 451, Perayu telah dituduh dengan kesalahan mengedar dadah jenis Cannabis seberat 6,920.9 gram sebagaimana berikut: “Bahawa kamu bersama-sama pada 30 Mei 2021 jam lebih kurang 1.35 petang, bertempat di alamat C-18-3A Tower C The Garden Residences Apartments Taman Mutiara Mas Johor, di dalam Negeri Johor di dalam Daerah Johor Bahru di dalam Negeri Johor Darul Takzim telah didapati mengedar dadah berbahaya Cannabis dengan berat bersih 6920.9 gram dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama dan dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan.”

Manakala dalam Rayuan 452, Perayu juga dituduh atas kesalahan mengedar dadah, namun melibatkan jenis dadah yang berbeza iaitu dadah jenis Methamphetamine seberat 2,458.2 gram sebagaimana berikut: “Bahawa kamu bersama-sama pada 30/05/2021 jam lebih kurang 1.35 petang, bertempat di alamat C-18-3A Tower C The Garden Residences Apartments Taman Mutiara Mas Johor, di dalam Negeri Johor di dalam Daerah Johor Bahru di dalam Negeri Johor Darul Takzim telah didapati mengedar dadah berbahaya Methamphetamine dengan berat bersih 2458.2 gram dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B

akta yang sama dan dibaca bersama Seksyen 34 Kanun Keseksaan.”

Seterusnya, dua pertuduhan yang dihadapi oleh Perayu dalam Rayuan 453 pula adalah sebagaimana berikut: Pertuduhan Pindaan Pertama “Bahawa kamu bersama-sama pada 30/05/2021 jam leblh kurang 1.35 petang, bertempat di alamat C-18-3A Tower C The Garden Residences Apartments Taman Mutiara Mas Johor, di dalam Negeri Johor di dalam Daerah Johor Bahru di dalam Negeri Johor Darul Takzim telah didapati kamu memiliki dadah berbahaya jenis Heroin berat bersih: 5.0 gram oleh yang sedemikian kamu telah melakukan satu kesalahan dibawah Seksyen 12(2) ADB 1952 yang boleh dihukum dibawah Seksyen 39A (2) akta yang sama dan dibaca bersama Seksyen 34 Kanun Keseksaan.” Pertuduhan Pindaan Kedua: “Bahawa kamu bersama-sama pada 30/05/2021 jam lebih kurang 1.35 petang, bertempat di alamat C-18-3A Tower C The Garden Residences Apartments Taman Mutiara Mas Johor, di dalam Negeri Johor di dalam Daerah Johor Bahru di dalam Negeri Johar Darul Takzim telah didapati kamu memiliki dadah berbahaya jenis Monoacetylmorphines dengan berat bersih 9.0 gram, oleh yang sedemikian kamu telah melakukan satu kesalahan dibawah Seksyen 12(2) ADB 1952 yang boleh dihukum dibawah Seksyen 39A (2) akta yang sama dan dibaca bersama seksyen 34 Kanun

Berdasarkan fakta kes pihak pendakwaan, secara ringkasnya, Perayu telah dituduh bersama seorang lagi invidu iaitu Balachandran a/l Maniyam (“OKT2”) di Mahkamah Tinggi. Namun di akhir kes pendakwaan, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah memerintahkan lepas dan bebas kepada OKT2.

Apa yang berlaku adalah, pada 30.05.2021 jam lebih kurang 7.45 pagi, bertempat di Pejabat Risikan Narkotik Bukit Aman, Insp. Nor Badrol Hisham bin Md Nor (“SP5”) telah ditaklimatkan berkenaan aktiviti pengedaran dadah di kawasan Johor melibatkan satu lelaki bangsa India di The Garden Residences, Skudai, Johor. Saspek menggunakan kenderaan jenis MyVi warna putih dengan nombor pendaftaran JPP2156 di mana kebiasaanya akan diparkir di hadapan Tower C.

Selesai taklimat bersama 6 lagi anggota, SP5 dan pasukannya telah tiba di kawasan parkir hadapan Tower C, The Garden Residences, Skudai Johor pada jam 12.45 tengah hari pada tarikh yang sama. Pemerhatian telah dibuat terlebih dahulu dan selepas lebih kurang setengah jam, tiba-tiba muncul satu kenderaan jenis Myvi berwarna putih dengan nombor pendaftaran JPP 2156 menuju masuk parker di penjuru Tower C. Salah seorang anggota iaitu D/Klp 184093 Afiq telah memaklumkan SP5 bahawa telah keluar seorang lelaki daripada bahagian pemandu dan menuju ke arah lobi Tower C dengan menggalas beg di bahunya.

SP5 seterusnya telah mengarahkan semua anggota untuk bertindak. SP5 telah perkenal diri sebagai anggota polis dan menahan Perayu di tepi lobi Tower C, The Garden Residences tersebut. Pemeriksaan badan telah dijalankan ke atas Perayu oleh SP5 dan telah menjumpai serangkai kunci mengandungi tiga

batang anak kunci beserta kad akses

di dalam poket seluar jeans lusuh tanpa jenama di bahagian depan sebelah kiri Perayu. Hasil soal siasat mendapati kunci tersebut adalah kunci kepada unit C-18-

Maklumat soal siasat telah direkodkan dalam repot Mutiara Rini/001922/21 (Ekshibit P20).

Susulan itu, SP5 telah bergerak ke unit C-18-3A dengan dipandu arah oleh Perayu. Sampai sahaja di hadapan unit tersebut, SP5 mendapati pagar gril berkunci mangga, dan dengan menggunakan kunci yang dirampas daripada Perayu, mangga tersebut dapat dibuka, begitu juga dengan pintu hadapan unit tersebut. Sebaik sahaja memasuki unit tersebut, Perayu telah membawa SP5 dan anggota ke arah bilik tidur dan menunjukkan kepada SP5 barang kes di atas lantai penjuru katil sebelah kanan. SP5 telah memeriksa barang kes tersebut dan mendapati ia adalah:

Tujuh (7) bungkusan plastik lutsinar masing-masing berisi ketulan mampat dedaun kehijauan disyaki dadah jenis ganja dengan jumlah keseluruhan anggaran berat kasar sebanyak 7,120 gram.

Tiga (3) bungkusan plastik warna hijau masing-masing bertulisan GuanyinWang yang mana mengandungi ketulan-ketulan Kristal disyaki syabu dengan anggaran berat kasar sebanyak 3,145 gram.

Satu (1) bungkusan plastik lutsinar di dalamnya mengandungi ketulan-ketulan Kristal disyaki syabu anggaran berat kasar sebanyak 445 gram.

Satu (1) bungkusan plastik lutsinar di dalamnya mengandungi serbuk/ketulan warna keperangan disyaki Heroin anggaran berat kasar sebanyak 460 gram.

Selanjutnya, SP5 telah merampas (1) mangga kunci bertulis STELAR 266 BRASS PADLOCK, serangkai kunci mengandungi (3) batang anak kunci dan (1) kad akses daripada Perayu. Rampasan ini telah direkodkan dalam borang Senarai Pemeriksaan (Ekshibit P17). Satu laporan tangkapan juga telah dibuat berkenaan tangkapan dan rampasan barang kes tersebut, sebagaimana repot MutiaraRini/001924/21 (Ekshibit

Pada hari yang sama juga, jam lebih kurang 1900hr, SP5 kemudiannya telah menyerahkan Perayu, barang kes dadah dan lain-lain kepada Pegawai Penyiasat kes, iaitu Insp Muhammad Zharfan bin Mustapa (“SP9”) untuk tindakan lanjut.

Selain daripada tindakan yang diambil oleh SP5 terhadap Perayu, tangkapan melibatkan OKT2 iaitu Balachandran a/l Maniyam juga telah dilakukan secara serentak oleh Insp Mohd Khairulnizam bin Abd Talib (“SP7”), rujukan kepada repot Iskandar Puteri/001414/2021 (P24). Tangkapan dilakukan pada 30.05.2021 pada jam 1335hrs yang mana ia adalah bersangkutan dengan repot tangkapan Perayu.

Berhubung dengan kes Perayu ini, SP9 telah menghantar semua barang kes yang dirampas ke Jabatan Kimia Malaysia, Johor untuk dianalisa. Hasil analisa Jabatan Kimia Malaysia mengesahkan barang kes yang dirampas adalah dadah berbahaya seperti berikut:

Cannabis berat bersih 6,920.9 gram;

(ii) Methamphetamine berat bersih 2,458.2 gram;

(iii) Heroin berat bersih 5.0 gram; dan

(iv) Monoacetylmorphine berat bersih 9.0 gram.

Pihak pendakwaan telah memanggil sembilan (9) orang saksi untuk memberi keterangan bagi kes ini. Setelah meneliti semua ekshibit, keterangan saksi pendakwaan dan hujahan pihak-pihak, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie ke atas Perayu dan Perayu dipanggil untuk membela diri. Manakala OKT2 pula telah dilepaskan dan dibebaskan. DAPATAN HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES

YA Hakim Mahkamah Tinggi telah menerangkan alasannya berkenaan intipati pertuduhan yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan, yang mana dapatan beliau dapat diringkaskan sebagaimana berikut:

Bagi elemen pertama iaitu berkenaan dadah yang dijumpai adalah dadah berbahaya seperti yang diperuntukkan di bawah ADB 1952, YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa dadah-dadah yang dirampas tersebut telah disahkan oleh Ahli Kimia (SP8) sebagai dadah berbahaya yang tersenarai di bawah Jadual Pertama ADB 1952. Keterangan beliau serta laporannya (Ekshibit P26) juga tidak dicabar oleh pihak pembelaan. Oleh yang demikian, YA Hakim Mahkamah Tinggi berpuas hati dengan dapatan tersebut dan memandangkan berat bersih Ganja (6,920.9 gram) dan Metamphetamin (2,458.2 gram) melebihi anggapan statutori di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952, Perayu dianggap telah mengedar dadah di bawah Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952. Bagi Heroin (5.0 gram) dan Monoasetilmorfina (9.0 gram) pula, Perayu disifatkan sebagai memiliki dadah di bawah Seksyen 12(2) ADB

1952.

Berhubung dengan elemen kesalahan kedua iaitu Perayu mempunyai kawalan, milikan, jagaan dan pengetahuan terhadap dadah yang dirampas, YA Hakim Mahkamah Tinggi di dalam alasannya menyatakan “neither the accused was arrested with the drugs in hand; the 1st accused was arrested at a residence lobby and the 2nd at a barber shop. Thus, they were not in actual possession at the time of arrest. To establish constructive possession, the Prosecution must prove via direct or circumstantial evidence and beyond reasonable doubt that both the accused had knowledge of and control over the drugs found.” Dalam hal ini, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah bersetuju dengan pihak pendakwaan bahawa Perayu mempunyai kawalan terhadap dadah-dadah yang dijumpai tersebut berdasarkan keterangan berikut:

Kunci dan kad akses apartment ditemui di dalam poket seluar Perayu semasa pemeriksaan badan dan Perayu sendiri yang telah menunjuk arah SP5 ke unit tersebut dan menggunakan kunci yang dijumpai bersama Perayu untuk membuka mangga serta pintu utama unit apartment tersebut.

(ii) Tiada individu lain berada di dalam unit tersebut ketika dadah ditemui di bilik tidur.

(iii) Pengurus bangunan juga mengesahkan pernah melihat kedua-dua tertuduh di premis tersebut beberapa kali dan mengenal pasti mereka melalui rakaman CCTV.

(iv) YA Hakim Mahkamah Tinggi juga menolak dakwaan pembelaan bahawa kunci tersebut milik individu lain (Denesh). Hal ini kerana, keterangan polis adalah konsisten dan rekod menunjukkan kunci dijumpai pada Perayu. Bukti fotografi dan senarai geledah juga menyokong versi pihak polis, manakala laporan polis yang dibuat oleh Perayu dua tahun kemudian tidak menyebut mengenai individu bernama Denesh, menunjukkan dakwaan itu adalah suatu fikiran terkemudian.

Selain itu, tiada bukti salah laku atau niat tidak wajar oleh pihak polis berkenaan dengan tangkapan Perayu ini. Hujahan bahawa pihak pendakwaan perlu menolak kemungkinan kawalan oleh orang lain turut ditolak kerana pemilikan tidak memerlukan akses eksklusif. Tambahan pula, unit tersebut merupakan homestay Airbnb dan pemilik hanya memberikan dua kunci. Kunci mangga tambahan yang tidak dibekalkan oleh pemilik turut ditemui bersama dengan Perayu.

Berbanding dengan OKT2, YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa tiada apa-apa bukti yang menunjukkan OKT2 mempunyai akses ke Unit tersebut atau sebarang kaitan dengan Perayu. Satu-satunya hubungan hanyalah keterangan SP4 yang menyatakan beliau pernah melihat kedua-dua tertuduh di Garden Residences sebelum ini, yang menurut YA Hakim Mahkamah Tinggi adalah tidak mencukupi. Maka, tanpa bukti yang kukuh, YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati sukar untuk membuktikan pemilikan dadah oleh OKT2.

Berhubung dengan elemen pengedaran, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah menggunapakai anggapan statutori di bawah Seksyen 37(da) ADB1952 dan mendapati bahawa pihak pendakwaan telah membuktikan kes prima facie ke atas Perayu.

Selain daripada elemen-elemen pertuduhan tersebut, YA Hakim Mahkamah Tinggi turut menyentuh mengenai isu sama ada rantaian keterangan telah terputus apabila dadah dihantar ke Jabatan Kimia selepas 2 bulan oleh SP9. Dalam hal ini, Mahkamah Tinggi mendapati bahawa isu ini tidak dibangkitkan semasa pemeriksaan balas. Maka, YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa rantaian keterangan tidak terputus dan integriti dadah tersebut terpelihara sehingga ia diuji.

YA Hakim Mahkamah Tinggi juga ada membuat dapatan mengenai isu niat bersama yang mana telah diputuskan bahawa tiada keterangan yang mencukupi untuk Mahkamah Tinggi membuat inferens yang kedua-dua tertuduh bertindak secara bersama atau berkongsi niat bersama untuk melakukan kesalahan tersebut. PEMBELAAN

Perayu memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah dan tiada saksi lain dipanggil. Berdasarkan keterangan Perayu, secara ringkasnya, Perayu menafikan bahawa dadah-dadah yang dijumpai adalah miliknya.

Perayu menafikan kunci dan kad akses dijumpai dalam poket seluar yang dipakai. Perayu menafikan seluar yang ditunjukkan dalam gambar Ekshibit P15 adalah seluar yang dipakainya semasa kejadian. Menurut Perayu, seluar yang dipakai pada hari dia ditahan tidak mempunyai poket. Perayu juga menafikan ada memandu arah polis ke tempat kejadian dan menafikan semasa di tempat kejadian telah menunjukkan kepada polis kedudukan dadah tersebut.

Pembelaan Perayu selanjutnya adalah Perayu berada di kawasan Garden Residence kerana sedang menunggu untuk membuat kerja pembersihan sepertimana yang ditawarkan melalui telefon. Namun, Perayu tidak tahu nama pemanggil yang menawarkan pekerjaan pembersihan tersebut. Menurut Perayu lagi, semasa dalam lokap tahanan, dia ada berjumpa dengan penama Denesh yang mengaku bahawa dadah di dalam rumah itu adalah milik Denesh dan kunci unit tersebut juga merupakan milik Denesh. DAPATAN HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES

YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa Perayu telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah ke atas kes pihak pendakwaan berdasarkan keterangan bahawa gambar dalam Eksibit P15 dan P23 jelas menunjukkan seluar tersebut mempunyai poket. Hujahan pihak pembelaan bahawa polis sepatutnya merakam serbuan menggunakan telefon bagi membuktikan kewujudan poket ditolak oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi atas alasan bahawa jangkaan tersebut tidak munasabah memandangkan sifat serbuan dadah yang pantas dan berisiko. Keterangan lisan SP5, yang telah disoal balas dan didapati berwibawa, juga didapati mencukupi di bawah prinsip keterangan terbaik. Selain itu, tiada sebarang dakwaan mengenai niat tidak wajar, berat sebelah atau pembohongan terhadap SP5 atau mana-mana saksi pendakwaan.

Berkenaan dengan penama Denesh yang dikatakan telah ditangkap sebelum itu, YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa pembelaan tersebut adalah lemah dan tidak disokong oleh mana-mana keterangan kukuh yang lain. Manakala berkenaan dengan kerja-kerja pembersihan yang dikatakan Perayu, YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa semasa Perayu ditahan, tiada peralatan pembersihan dijumpai bersama Perayu. Oleh yang demikian, YA Hakim Mahkamah Tinggi berpandangan bahawa pembelaan yang dibangkitkan oleh Perayu hanyalah bersifat penafian semata-mata dan fikiran terkemudian.

Dalam rayuan ini, Perayu telah membangkitkan tiga belas (13) alasan di dalam Petisyen Rayuannya. Namun, di dalam hujahan oleh Peguam Perayu, secara ringkasnya, Perayu hanya memfokuskan kepada empat (4) isu berikut:

YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah membuktikan kes prima facie ke atas Perayu;

YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila memutuskan bahawa rantaian keterangan tidak terputus;

YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila gagal membangkitkan anggapan bertentangan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 atas kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil suspek-suspek yang direman bersama Perayu sebagai saksi; dan

YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila gagal medapati bahawi SP9 gagal menjalankan siasatan menyeluruh dalam kes Perayu.

Secara ringkasnya, hujahan yang dikemukakan oleh Peguam Perayu yang terpelajar mengenai isu berkenaan kegagalan pihak pendakwaan untuk membuktikan suatu kes prima facie terhadap Perayu adalah seperti berikut:

YA Hakim Mahkamah Tinggi gagal mempertimbangkan isu berkenaan sama ada Perayu mempunyai kawalan ke atas dadah-dadah tersebut yang mana Perayu mempunyai kuasa untuk mengendalikannya sebagai pemilik, dengan mengecualikan orang lain.

SP2 gagal untuk mengecam Perayu sebagai penyewa unit tersebut. Perayu dari awal menafikan yang dia ditahan bersama kunci ke unit kediaman tersebut. Selain itu, pihak pendakwaan juga gagal mengemukakan bukti rakaman CCTV yang menunjukkan Perayu mempunyai akses ke unit kediaman tersebut dan tiada bukti forensik yang menunjukkan bahawa unit kediaman tersebut tidak dapat diakses oleh individu lain.

Dalam hal ini, Peguam Perayu yang terpelajar merujuk kepada kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Ibrahim Mohamad & Anor v. PP [2011] MLJU 1491; [2011] 4 CLJ 113; [2011] 1 MLRA 181 sebagaimana berikut: “It is our finding that there is no evidence to prove that both theaccused were exclusively in custody and control of the vehicle prior totheir arrest. There are so many favourable inferences that can bemade from the existing factual matrix of this case. The vehicle couldhave been previously rented to a third party or Zainuddin could havetaken possession of the said vehicle after the summons incident inKedah. All these inferences which are favourable to both theaccused were never considered by the High Court and the Court ofAppeal. These inferences have the effect of casting reasonabledoubt on the element of custody and control. The failure on part ofthe courts below to consider this issue in our view is a misdirection in law.”

Peguam Perayu juga telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Ghasem Hozouri Hassan v Pendakwa Raya [2018] MLJU 601 yang mana pihak pembelaan menghujahkan bahawa Perayu tidak mempunyai milikan ekslusif ke atas dadah-dadah yang dijumpai di dalam unit kediaman tersebut. Menurut Peguam Perayu, memandangkan pihak pendakwaan bergantung kepada anggapan statutory dalam membuktikan elemen pengedaran, maka pihak pendakwaan perlu membuktikan yang Perayu mempunyai milikan secara langsung (direct possession) ke atas dadah-dadah yang dijumpai tersebut. Peguam yang terpelajar telah merujuk kepada kes Public Prosecutor v Zia Amy bt Abdul Rashid [2025] MLJU 35 yang diputuskan oleh Mahkamah Tinggi berhubung perkara ini seperti berikut: “[19] The prosecution further holds the bounden duty to adduce direct evidence of possession of the dangerous drugs by the accused, as they cannot turn to the aid of presumed possession pursuant to s 37 (d) DDA. The Court cannot invoke the presumption of trafficking as it offends the rule against double presumption. In the instant case, in their opening statement, the prosecution stated that they would be relying on the presumption of trafficking under s 37 (da) of the DDA and therefore they have to prove direct possession on the part of the accused as to the dangerous drugs found in the unit.”

Berhubung dengan isu kedua iaitu berkenaan rantaian keterangan, Peguam Perayu yang terpelajar telah menghujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah meletakkan beban yang memprejudiskan Perayu apabila YA Hakim Mahkamah Tinggi menyatakan dalam alasannya bahawa pihak pembelaan telah gagal menyoal balas SP9 berkenaan prosedur penyimpanan dadah-dadah yang dijumpai tersebut. Dalam hal ini, peguam terpelajar telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Alcontara a/l Ambross Anthony v Public Prosecutor [1996] 1 MLJ 209 yang berikut: “However, failure on the part of the defence to put its case, as aforesaid, can never, by itself, relieve the prosecution of its duty of establishing the charge against the accused beyond any reasonable doubt.”

Bagi isu ketiga berkenaan anggapan bertentangan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 apabila pihak pendakwaan gagal untuk memanggil suspek-suspek yang direman bersama Perayu sebagai saksi, pihak Peguam Perayu menghujahkan bahawa pihak pendakwaan gagal mengemukakan laporan tangkapan yang mengandungi maklumat penting, antaranya mengenai siapa penyewa unit kediaman tersebut dan siapa yang sebenarnya membawa SP5 ke The Garden Residences serta daripada siapa kunci dan kad akses unit tersebut telah dirampas. Kegagalan ini bersamaan dengan menyembunyikan atau menahan keterangan yang memihak kepada Perayu dan YA Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf apabila tidak membangitkan anggapan bertentangan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950.

Manakala bagi isu keempat berkenaan dengan kegagalan SP9 untuk menjalankan siasatan menyeluruh dalam kes Perayu, pihak Peguam Perayu yang terpelajar telah menghujahkan bahawa kegagalan ini telah mewujudkan kelompangan dalam kes pendakwaan dan pada masa yang sama, telah memprejudiskan Perayu. Menurut Peguam Perayu, kegagalan SP9 adalah untuk menjalankan siasatan forensik pada dadah-dadah yang dijumpai serta di unit kediaman. SP9 juga dikatakan gagal mengemukakan kepada Mahkamah rakaman CCTV yang diperoleh daripada SP4.

Dalam hal ini, Peguam Perayu yang terpelajar telah merujuk keputusan Mahkamah ini di dalam kes Dhivyaprabu Panir Selvam v PP [2022] MLJU 1031 yang menyatakan sebagaimana berikut: “[42] We agree with the learned counsel’s submission that the investigation conducted by SP 12 was not objective in nature, in that, SP 12 purposely suppressed the evidence which was favourable to the Appellant. As such, SP 12’s omission had compromised the defence’s case and that has created doubts in the prosecution’s case.”

Oleh yang demikian, Peguam Perayu menghujahkan bahawa terdapat kelompangan pada kes pendakwaan yang menyebabkan kegagalan pihak pendakwaan untuk membuktikan kesalahan terhadap Perayu melampaui keraguan munasabah. Menurut Peguam Perayu lagi, YA Hakim Mahkamah Tinggi juga telah khilaf apabila gagal memberi pertimbangan sewajarnya terhadap pembelaan yang dikemukakan. Satu-satunya keterangan yang didakwa terhadap Perayu hanyalah kunci dan kad akses yang mana adalah menjadi pembelaan Perayu bahawa kehadirannya di lobi The Garden Residence adalah atas permintaan Deneshkumar. Pembelaan ini sebagaimana dihujahkan oleh Peguam Perayu, bukan sekadar penafian semata-mata.

Peguam Perayu juga merujuk kepada kes Sia Soon Suan v Public Prosecutor [1966] 1 MLJ 116 yang menyatakan sebagaimana berikut: “Nevertheless, the requirements of strict proof in a criminal case cannot be relaxed to bridge any material gap in the prosecution evidence. Irrespective of whether this court is otherwise convinced in its own mind of the guilt or innocence of an accused, its decision must be based on the evidence adduced and nothing else. This is axiomatic.”

Sebaliknya, pihak Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar pula menghujahkan bahawa pihak pendakwaan telah membuktikan suatu kes prima facie ke atas Perayu. Sebagai membalas hujahan Perayu, pihak pendakwaan telah menghujahkan sebagaimana berikut:

Pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan bahawa Perayu mempunyai kawalan dan jagaan serta pengetahuan ke atas dadah Cannabis, Methamphetamine, Heroine dan Monoacetylmorphines yang dijumpai dalam rumah/ premis tersebut sepertimana dalam pertuduhan berdasarkan keterangan-keterangan yang dikemukakan oleh SP2, SP4, SP5, SP8 dan SP9. Berdasarkan keterangan-keterangan yang telah dikemukakan tersebut, jelas mengenepikan segala kemungkinan bahawa orang lain mempunyai akses ke atas unit kediaman tersebut dan meletakkan Perayu sebagai satu-satunya individu yang mempunyai akses ke atas premis tersebut. Tambahan pula, perlakuan-perlakuan Perayu jelas mempunyai perhubungan langsung (“clear nexus”) dengan dadah yang dijumpai. Atas dasar itu, adalah jelas Perayu seorang mempunyai kawalan dan jagaan ke atas unit kediaman tersebut di mana dadah-dadah dijumpai.

Dalam hal ini, pihak pendakwaan telah merujuk kepada kes Public Prosecutor v Denish a/l Madhavan [2009] 2 MLJ 194 yang memutuskan sebagaimana berikut: “[24] The appellant's primary aim in this appeal has been to show that, on the evidence, the respondent was in possession of the cannabis in his bags, that is, that he was in custody of the cannabis and had knowledge of its presence, and that, therefore, by reason of the amount, he was to be presumed to be trafficking in the cannabis, and that, that being the case, it was irrelevant to entertain the theory that someone else had access to the respondent's room and placed the cannabis in his bags without his knowledge”.

Turut dihujahkan oleh pihak Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi, apabila memutuskan terdapat pengetahuan berkenaan dadah tersebut oleh Perayu telah menggunapakai Seksyen 8 Akta Keterangan 1950 serta inferens berdasarkan keadaan tanpa perlu menggunakan mana-mana anggapan. Dalam hal ini, pihak pendakwaan merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Emmanuel Yaw Teiku v. PP [2006] 3 CLJ 597 seperti berikut: “[14] Hence, under the Act there is no mandatory rule to require for the invocation of s. 37(d) to establish the element of possession on a charge for trafficking of dangerous drug. Where the facts and circumstances warrant, it would be sufficient to establish actual possession cum knowledge from the totality of the evidence adduced. As to the nature or kind of evidence required to show knowledge it would depend on the facts and circumstances of each case.”

Berkenaan dengan elemen pengedaran, pihak pendakwaan seterusnya menghujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak terkhilaf apabila memutuskan anggapan di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952 terpakai terhadap Perayu.

Berkenaan isu sama ada YA Hakim Mahkamah Tinggi terkhilaf apabila tidak memakai anggapan bertentangan terhadap kes pendakwaan dan samada terdapat kelompangan ke atas kes pendakwaan apabila tidak memanggil enam (6) orang tangkapan yang lain, Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar menghujahkan bahawa:

terdapat keterangan yang mencukupi untuk untuk membuktikan kes pendakwaan secara prima facie;

(ii) tiada dalam keterangan yang menunjukkan bahawa dadah yang dipertuduhkan berada di dalam milikan orang lain. Ianya merupakan keterangan yang tidak disangkal dan tidak dipertikaikan bahawa hanya Perayu seorang ditangkap ketika keluar dari kereta Myvi di parkir premis berkenaan semasa serbuan dijalankan. Tiada orang lain yang berada di dalam rumah tersebut. Oleh itu, tidak timbul isu menyangkal milikan dadah tersebut kepada penama lain;

(iii) tanpa memanggil Denesh Kumar dan Jayaprakash dan empat (4) yang lain tersebut sebagai saksi tidak akan menyebabkan jurang atau kelompangan ke atas kes pendakwaan kerana mereka tidak ditangkap semasa serbuan di tempat kejadian. Mereka tidak perlu dipanggil kerana mereka bukanlah saksi yang material; dan

(iv) enam (6) orang tersebut telah ditangkap ditempat lain namun direman bersama-sama. Tetapi, akhirnya hasil siasatan mereka tidak dituduh sebaliknya hanya Perayu dan OKT2 yang telah bebas sahaja yang dituduh.

Berhubung anggapan bertentangan ini, pihak pendakwaan telah merujuk kepada kes Ghazalee Kassim & Ors v. PP [2008] 4 CLJ 431 dan PP v Jitweer Singh Ojagar Singh [2014] 1 CLJ 433.

Seterusnya, hujahan pihak pendakwaan berhubung dengan pembelaan Perayu adalah teras pembelaan Perayu telah dicabar semasa peringkat soal-balas Perayu. Pihak pendakwaan menghujahkan bahawa pembelaan yang dibangkitkan oleh Perayu hanyalah penafian semata-mata (bare denial) dan pembelaan yang difikirkan kemudian (afterthought). Maka, YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak terkhilaf apabila memutuskan bahawa Perayu telah gagal mematahkan anggapan statutori Seksyen 37(da) ADB 1952 dan gagal menimbulkan keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan. YA Hakim Mahkamah Tinggi telah menilai laporan polis yang dibuat oleh Perayu iaitu D31 dan memutuskan bahawa D31 hanyalah merupakan suatu afterthought. Laporan polis tersebut dibuat pada tarikh 13/7/2023, iaitu dua (2) tahun selepas tangkapan Perayu. Apabila ditanya mengapa D31 hanya dibuat selepas dua

tahun, Perayu mempergunakan alasan yang sangat lemah iaitu; “waktu itu COVID”.

Selanjutnya, pihak Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar telah menghujahkan mengenai sama ada rantaian keterangan barang kes terputus. Dalam hal ini, hujahan pihak pendakwaan adalah tiada keraguan dalam identiti ekshibit-ekshibit berdasarkan keterangan SP5, SP8 dan SP9. Pihak pendakwaan telah memanggil semua saksi yang mengendalikan barang kes dan pihak pembelaan tidak dapat menunjukkan di mana rantaian keterangan barang kes telah terputus.

Pihak pendakwaan menghujahkan bahawa Mahkamah Rayuan hendaklah perlahan dalam mengganggu dapatan fakta kecuali ianya adalah salah dan berlawanan dengan keterangan yang dikemukakan (“should be slow to interfere in the finding of facts unless they are perverse and go against the grain of evidence”).

Mahkamah ini telah meneliti lanjut alasan penghakiman yang disediakan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi serta hujahan pihak-pihak, yang mana kami sebulat suara mendapati bahawa pihak Perayu gagal menunjukkan bahawa terdapat merit dalam rayuan ini. Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan pihak pendakwaan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak khilaf di dalam keputusannya mensabitkan Perayu atas pertuduhan.

Kami dapati bahawa terdapat keterangan yang jelas yang menunjukkan dan membuktikan bahawa Perayu mempunyai milikan, jagaan dan kawalan serta pengetahuan terhadap unit kediaman tersebut mengambil kira keterangan bahawa wujudnya kunci serta padlock tambahan. Hal ini juga menunjukkan bahawa Perayu mempunyai jagaan, kawalan dan pengetahuan ke atas premis berkenaan, jika dibandingkan dengan OKT2 dan individu lain yang turut ditangkap.

Selain itu, Perayu juga telah membawa pasukan serbuan ke lokasi di mana dadah tersebut dijumpai. Tindakan ini merupakan satu kelakuan di bawah Seksyen 8 Akta Keterangan 1950 yang membawa kepada penemuan dadah (leading to discovery). Jika sekalipun sewaan tidak dibuktikan telah dibuat oleh Perayu, namun kawalan terhadap unit kediaman tersebut tidak boleh diakses melainkan oleh mereka yang mempunyai kunci.

Selanjutnya, berkenaan isu terputusnya rantaian keterangan yang dibangkitkan oleh pihak Perayu, kami mendapati bahawa barang kes yang dijumpai telah disimpan, diteliti dan dianalisis oleh ahli kimia. Kesemua proses ini menunjukkan bahawa barang kes tersebut adalah sama dan tidak menimbulkan sebarang keraguan berhubung identiti barang kes tersebut.

Berkaitan isu kegagalan memanggil suspek lain yang ditahan, adalah menjadi dapatan kami bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah membuat dapatan yang betul kerana bukan semua kegagalan memanggil saksi membangkitkan Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950. Ianya hanya berbangkit apabila saksi material tidak dipanggil. Dalam perkara ini, kami berpandukan kepada keputusan Munusamy v. PP [1987] CLJ Rep 221; [1987] 1 CLJ 250; [1987] 1 MLJ 492 yang mana Mahkamah Agung melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohamed Azmi SCJ (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “It is essential to appreciate the scope of Section 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non- production of not just any witness but an important witness to the case."

Mahkamah Persekutuan di dalam kes Siew Yoke Keong lwn. PP [2013] 4 CLJ 149; [2013] 3 MLJ 630 juga menegaskan pendirian undang-undang bahawa inferens di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 hanya boleh dibuat sekiranya terdapat withholding or suppression of evidence, dan bukan semata-mata kerana kegagalan untuk mengemukakan seorang saksi.

Mengenai isu yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan iaitu rakaman CCTV tidak dikemukakan, kami berpandangan bahawa ianya tidak memberi impak terhadap kes pihak pendakwaan dan Perayu, atas sebab barang kes telah dijumpai di dalam unit kediaman tersebut, dan kedua-dua tertuduh yang pada awalnya dituduh bersama mempunyai akses keluar masuk ke unit tersebut. Hal ini dapat dilihat berdasarkan keterangan saksi-saksi pendakwaan. Oleh yang demikian, tidak timbul isu mengenai siasatan SP9 yang tidak lengkap kerana menurut kami, kesemua elemen pertuduhan telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan.

Mahkamah ini juga berpandangan bahawa sabitan ke atas Perayu adalah selamat walaupun dengan ketiadaan keterangan sokongan lain seperti keterangan forensik cap jari. Dalam hal ini, kami merujuk kepada keputusan Mahkamah ini di dalam kes PP v. Ebrahim Mirzaie Hj Ebrahim Deh Mokhtar [2017] 1 CLJ 575 yang memutuskan seperti berikut: “[38] The evidential value of CCTV evidence. DNA profiles and fingerprint impressions as decided by high authority is only corroborative. The learned trial judge correctly appreciated the position. In PP v. Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233, the Federal Court stated that: “Where the identity of a culprit is in question or required to be proved, fingerprint evidence would be of great significance and immense value. In the present case under appeal, however, the charge alleged trafficking in the form of sale and there is evidence indicating the identities of the alleged offenders and the sale transaction. Fingerprint evidence on the newspaper wrapping, white plastic and the loytape, therefore, assumes little value or significance. [39] Now, having scrutinised the evidence, we were with the learned DPP that even without the CCTV evidence, DNA profiles and fingerprint impressions, there are sufficient evidence to prove the prosecution's case.”

Berpandukan keputusan kes tersebut dan setelah meneliti keseluruhan keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan, kami mendapati bahawa ketiadaan keterangan forensik lain belum cukup untuk membangkitkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan yang mana berdasarkan fakta kes ini, dadah-dadah yang dijumpai di unit kediaman tersebut adalah hasil daripada tunjuk arah oleh Perayu sendiri dan unit kediaman tersebut dibuka menggunakan kunci yang berada pada Perayu. Pembelaan oleh Perayu gagal menimbulkan keraguan munasabah apabila kami menilai kes Perayu berdasarkan keseluruhan keterangan.

Kami juga turut meneliti sama ada terdapat apa yang dikatakan putusnya rantaian keterangan (break in the chain of evidence) di pihak pendakwaan berhubung dengan dadah-dadah yang dijumpai yang telah dihantar lewat ke Jabatan Kimia dan berada dalam simpanan SP9 selama dua (2) bulan. Dalam hal ini, kami berpandangan bahawa keterangan oleh saksi-saksi pendakwaan telah tidak dicabar. Maka, dalam hal ini, sewajarnya, keterangan saksi-saksi pendakwaan termasuklah SP9 diterima. Penilaian kami terhadap seluruh keterangan saksi-saksi mendapati bahawa saksi-saksi yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan merupakan saksi yang kredibel.

Oleh yang demikian, kami sebulat suara memutuskan bahawa sabitan yang dijatuhkan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi adalah selamat. Maka, rayuan Perayu terhadap sabitan adalah ditolak. Kami merujuk kepada kes of Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng & Ors v Gan Yook Chin & Anor (2003) 2 MLJ 97 yang memutuskan sebagaimana berikut: “Generally, an appellate court will not intervene unless the trial court was shown to be plainly wrong in arriving at its decision or where there had been no or insufficient judicial appreciation of the evidence.”

Berhubung dengan rayuan Perayu terhadap hukuman, kami Mendapati bahawa hukuman yang telah dijatuhkan ke atas Perayu adalah hukuman minima sebagaimana yang diperuntukkan oleh undang-undang bagi kesalahan-kesalahan yang dipertuduhkan ke atas Perayu. Maka, kami tidak berhasrat untuk menggangu hukuman yang telah dijatuhkan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi. Maka, rayuan Perayu atas hukuman juga ditolak.

Oleh itu, kami sebulat suara mengesahkan sabitan dan hukuman oleh Hakim Mahkamah Tinggi dan menolak rayuan Perayu dalam kesemua rayuan yang difailkan oleh Perayu. Keputusan Mahkamah Tinggi adalah dikekalkan. Keputusan Mahkamah ini dibuat setelah meneliti alasan penghakiman YA Hakim Mahkamah Tinggi, hujahan bertulis dan hujahan lisan pihak-pihak serta setelah mengambil kira keterangan yang dikemukakan dalam kes ini secara keseluruhannya dan undang-undang yang terpakai. Bertarikh: 30 Januari 2026 -sgd- (AZMAN BIN ABDULLAH) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Bagi pihak Perayu : Gabriel Susayan (Faiz Taqiuddin dan Sarannya Subramaniam bersamanya) [Tetuan Gabriel Susayan and Partners] Bagi pihak Responden : TPR Siti Rafidah binti Zainuddin [Jabatan Peguam Negara]