RAHAMAN MD MIZANUR v Pendakwa Raya (J-05(SH)-435-09/2024)

Perayu telah didakwa mengedar dadah jenis Cannabis di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (‘ADB 1952’). Perayu telah didapati bersalah selepas perbicaraan penuh di Mahkamah Tinggi. Mahkamah telah menjatuhkan hukuman penjara seumur hidup mulai dari tarikh tangkapan dan dua belas kali sebatan ke atas perayu.

Perayu telah merayu kepada mahkamah ini terhadap sabitan dan hukuman. Kami telah menolak rayuan perayu dan mengekalkan sabitan serta hukuman yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi di akhir pendengaran rayuan. Fakta kes pendakwaan

Pertuduhan terhadap perayu adalah seperti berikut: "Bahawa kamu pada 5.3.2019 jam lebih kurang 9.00 malam, di hadapan Pos 3, Hostel Pekerja Forest City, Tanjung Kupang di dalam Daerah Johor Bahru, dalam Negeri Johor Darul Takzim telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis Cannabis berat bersih 448 gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah s. 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah s. 39B (2) Akta yang sama.”

Pada 5 Mac 2019, sekitar pukul 8.50 p.m., Sarjan Mohd Noraza Bin Abd Rahman (SP1), semasa rondaan, telah menerima panggilan telefon dari seorang penyelia keselamatan yang bertugas di Hostel Pekerja Forest City bernama Yeoh Yuan Chun (SP2). SP2 telah memberitahu SP1 bahawa dia telah menahan perayu yang cuba memasuki kawasan hostel kerana perayu bukan pekerja di situ. SP2 telah memanggil polis untuk datang ke pondok pengawal tersebut kerana perayu bertegas untuk masuk. SP1 dan pasukannya telah pergi ke tempat tersebut serta-merta.

SP1 telah menahan perayu yang berada dengan sebuah motosikal di pondok pengawal tersebut. SP1 tidak menjumpai barang salah semasa melakukan pemeriksaan fizikal ke atas perayu. SP1 kemudian memeriksa raga motosikal perayu dan menjumpai satu beg plastik yang mengandungi satu balutan plastik yang mengandungi ketulan mampat disyaki dadah. SP1 telah merampas beg plastik tersebut dan menangkap perayu. SP1 kemudian menyerahkan perayu dan barang kes tersebut kepada Pegawai Penyiasat, Inspektor Hafizz bin Hanafi (SP4), dan membuat laporan polis. SP4 telah menyerahkan rampasan dadah tersebut ke Jabatan Kimia untuk dianalisis. Dadah tersebut telah dianalisis oleh Liew Chyi (SP3), seorang ahli kimia yang bertauliah. SP3 telah mengesahkan bahawa dadah yang dirampas tersebut ialah Cannabis dengan berat bersih sebanyak 448 gram. Dapatan Mahkamah Tinggi terhadap kes pendakwaan

Hakim Mahkamah Tinggi (‘HMT’) yang bijaksana telah menerima keterangan SP3 terhadap dadah yang dirampas dan memutuskan bahawa dadah yang dirampas tersebut tersenarai di bawah Jadual Pertama, ADB 1952. HMT juga telah membuat dapatan bahawa perayu mempunyai milikan dan pengetahuan terhadap dadah yang dirampas kerana dadah tersebut dijumpai di dalam raga motosikal yang dinaiki perayu, yang membuktikan bahawa perayu mempunyai kawalan dan boleh berurusan dengan dadah tersebut. HMT juga telah mengambil kira kelakuan perayu semasa ditangkap iaitu reaksi terkejut apabila diserbu oleh SP1 dan telah meminta tolong dari SP1. HMT telah menilai kelakuan ini relevan di bawah Seksyen 8 Akta Keterangan 1950 (‘AK 1950'), yang memberi inferens bahawa perayu mempunyai pengetahuan terhadap dadah di dalam raga motosikal tersebut. HMT telah memutuskan bahawa perayu mempunyai pemilikan secara langsung ke atas dadah tersebut, dan menggunakan anggapan pengedaran di bawah Seksyen 37(da)(vi) ADB 1952 kerana berat Cannabis yang dirampas adalah melebihi had statutori 200 gram.

HMT telah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah membuktikan kes prima facie terhadap perayu dan dipanggil untuk memasukkan pembelaan. Perayu telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah dari kandang saksi. Kes pembelaan

Hanya perayu seorang yang memberi keterangan bagi pembelaan. Perayu bekerja dan duduk di hostel Forest City. Perayu sedang berjalan pulang ke hostel selepas kerja pada hari kejadian apabila seorang warga lelaki Bangladesh bernama Zahid dan seorang lelaki India bernama Tina yang menaiki motosikal telah mempelawa perayu untuk menaiki bersama kerana mereka juga sedang menuju ke hostel. Perayu telah menerima pelawaan mereka dan membonceng motosikal tersebut bersama Tina. Perayu hanya nampak satu jaket di dalam raga motosikal tersebut. Perayu hanya membawa satu beg silang yang mengandungi pasport, telefon bimbit, dan beg duit.

Motosikal yang dinaiki perayu telah ditahan oleh pengawal berbangsa Nepal di pondok pengawal kerana pengawal tersebut bertanya mengapa tiga orang menaiki motosikal dan dua orang tidak memakai topi keledar. Pengawal tersebut telah meminta pasport perayu dan mengambilnya. Zahid dan Tina bertengkar dengan pengawal tersebut kerana enggan memberi pasport mereka. Perayu telah mengikut pengawal tersebut masuk ke dalam pondok pengawal dan menunggu di dalam. Pengawal tersebut telah memanggil seorang lagi pengawal berbangsa Cina untuk datang ke pondok pengawal tersebut.

Setelah lebih kurang 30-40 minit, beberapa lelaki Melayu datang dan bercakap dengan pengawal Cina tersebut. Menurut perayu, pengawal Cina dan dua atau tiga lelaki Melayu keluar dari pondok pengawal dan meninggalkan dua lelaki Melayu bersamanya di dalam pondok pengawal tersebut. Pengawal Cina dan lelaki-lelaki Melayu tersebut kembali setelah 10 minit dengan membawa satu beg. Seorang lelaki Melayu tersebut telah bertanya kepada perayu siapa pemilik beg tersebut dan perayu telah memberitahu lelaki tersebut bahawa dia tidak tahu. Perayu juga ditanya di mana kunci motosikal. Perayu telah memberitahu mereka bahawa motosikal tersebut bukan miliknya dan dia hanya menumpang naik. Tidak lama selepas itu, perayu digari dan dibawa ke balai polis. Dapatan Mahkamah Tinggi terhadap pembelaan perayu

HMT membuat dapatan bahawa pembelaan perayu yang menyatakan dia bersama Zahid dan Tina semasa ditahan adalah hanya rekaan. HMT memilih untuk menerima keterangan SP2 yang menyatakan bahawa perayu telah menunggang motosikal seorang diri ketika ditahan dan juga keterangan SP1 yang juga mengesahkan bahawa SP2 bersama perayu semasa dadah dijumpai dalam raga motosikal.

HMT juga memutuskan bahawa perayu telah gagal memberikan penjelasan mengenai kelakuannya yang meminta pertolongan selepas dimaklumkan oleh SP1 mengenai penemuan dadah dalam raga motosikal. HMT juga memutuskan bahawa perayu tidak berjaya menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap milikan dadah yang ditemui oleh SP2 dan SP1 dalam raga motosikal tersebut.

HMT juga mendapati bahawa perayu telah gagal memberikan penjelasan yang munasabah mengenai tujuan milikan dadah berbahaya tersebut untuk mematahkan anggapan pengedaran dadah berbahaya di bawah Seksyen 37(da)(vi) ADB 1952 dan mendapati bahawa perayu memiliki dadah tersebut bagi tujuan pengedaran dan bukan untuk tujuan lain.

HMT telah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah dan perayu telah gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Perayu telah disabitkan dengan kesalahan di bawah pertuduhan tersebut dan telah dijatuhkan hukuman penjara seumur hidup dari tarikh tangkap dan dikenakan dua belas kali sebatan. Rayuan perayu

Isu pertama yang dibangkitkan oleh perayu ialah HMT yang bijaksana terkhilaf apabila memutuskan bahawa pembelaan perayu merupakan penafian semata-mata. Isu ini berkenaan pembelaan perayu bahawa dia bersama Zahid dan Tina semasa ditahan oleh anggota polis serbuan. HMT telah membuat dapatan bahawa pembelaan ini adalah rekaan sahaja. Perayu berhujah bahawa sejak awal lagi, iaitu semasa kes pendakwaan, peguamnya telah mencadangkan kepada SP1 semasa pemeriksaan balas bahawa terdapat dua lagi orang yang bersamanya. Perayu berhujah bahawa HMT telah gagal mempertimbangkan versi beliau, terutamanya apabila versi SP1 dan SP2 telah dicabar berkenaan isu ini.

Isu kedua adalah berkenaan kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil pengawal keselamatan berbangsa Nepal yang bertugas di pondok pengawal semasa insiden tersebut. Perayu berhujah bahawa terdapat percanggahan di antara keterangan SP1 dan SP2 berkenaan penemuan dadah tersebut, iaitu siapakah orang pertama yang menjumpai dadah tersebut. Perayu menegaskan bahawa pengawal keselamatan Nepal yang telah menemui dadah tersebut dahulu adalah saksi material. Perayu berhujah bahawa kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil pengawal tersebut menimbulkan kelompongan kes pendakwaan kerana hanya pengawal tersebut yang boleh mengesahkan bahawa dia adalah orang pertama yang menjumpai dadah tersebut.

Perayu merujuk kepada kes Ooi Chee Seong & Anor v PP [2014] 3 MLJ 593 dimana Mahkamah memutuskan bahawa pihak pendakwaan harus membuktikan dengan memanggil saksi berkaitan untuk menyangkal versi pembelaan. Kegagalan berbuat demikian akan menimbulkan anggapan bertentangan menurut Seksyen 114(g) AK 1950. Perayu berhujah bahawa anggapan ini terpakai kepada pihak pendakwaan kerana mereka gagal memanggil pengawal keselamatan Nepal yang merupakan saksi penting.

Isu terakhir yang dibangkitkan oleh perayu ialah ketiadaan perbuatan terang-terangan (“overt act”) oleh perayu apabila didatangi oleh SP1 dan SP2 yang boleh membuktikan pengetahuan tentang dadah oleh perayu, seperti cubaan untuk melarikan diri. Perayu juga berhujah bahawa ketiadaan kesan dadah pada kuku atau bajunya yang disahkan oleh Pegawai Penyiasat juga membuktikan bahawa perayu tidak mempunyai pengetahuan terhadap dadah tersebut.

Berdasarkan alasan-alasan yang dikemukakan, perayu memohon agar sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi diketepikan dan dilepas bebas.

Kami dapati bahawa tiada dapatan khusus terhadap beberapa isu yang dibangkitkan oleh perayu dalam penghakiman Mahkamah Tinggi. Ada kemungkinan isu-isu ini tidak ditimbulkan semasa di Mahkamah Tinggi. Namun begitu, mahkamah ini mempunyai kuasa untuk menilai semula dan menyemak keterangan yang dikemukakan untuk menentukan isu-isu yang dibangkitkan dalam rayuan ini. Prinsip ini telah dijelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Ahmad Najib Aris v Pendakwa Raya [2009] 2 MLJ 613 yang memutuskan seperti berikut: "[20] As regards the first main ground of appeal, I am of the view that the Court of Appeal has the power to review or to re-evaluate all the evidence available as adduced by the prosecution. The Court of Appeal is in the position to do so in the present case even though the grounds of decision, of the trial judge as appearing in the appeal records is found lacking in specific findings and with no reasons for the findings. In. acase involving purely a question of fact, the Court of Appeal is free to determine whether or not the various findings of the trial court are correct (see Mohamed Mokhtar v Public

Isu pertama yang dikemukakan oleh perayu adalah berkenaan kewujudan Zahid dan Tina, di mana perayu menegaskan bahawa dia telah dari peringkat awal perbicaraan menyatakan bahawa mereka wujud. Kami telah meneliti alasan penghakiman HMT terhadap isu ini dan mendapati bahawa HMT telah mempertimbangkan pembelaan perayu bahawa dia telah bersama Zahid dan Tina apabila ditahan di pondok keselamatan tersebut. HMT telah membuat dapatan bahawa pembelaan perayu adalah rekaan berdasarkan keterangan SP2, yang telah menyatakan bahawa perayu seorang diri apabila ditahan. HMT juga telah menerima keterangan SP1 yang juga mengesahkan bahawa hanya perayu sahaja yang berada dengan SP2 apabila dia sampai ke pondok keselamatan tersebut.

Mahkamah Persekutuan dalam kes Tan Kim Ho & Anor v Public Prosecutor [2009] 3 CLJ 236 telah memutuskan bahawa mahkamah yang mendengar rayuan hendaklah berhati-hati dan tidak mencampur tangan terhadap dapatan fakta yang dibuat oleh hakim bicara, kerana hakim bicara berada dalam kedudukan yang lebih baik untuk membuat keputusan, melainkan hakim bicara telah terkhilaf dalam penilaian fakta-fakta yang dikemukakan. Petikan relevan dalam penghakiman tersebut adalah seperti berikut: “It is an established principle of law that when dealing with finding of facts, the trial judge is more often than not, in a better position to decide. The appellate court must be reluctant to interfere with such findings, unless the facts obviously disclose the courts below had clearly and wrongly evaluated the facts.”

Kami telah meneliti keterangan SP1 dan SP2 dan dapati bahawa kedua-dua saksi ini telah dengan tegas menyatakan bahawa perayu seorang diri apabila ditahan. Kami percaya tiada sebab untuk SP1 dan SP2 mereka-reka cerita untuk menganiaya perayu. HMT tidak terkhilaf apabila mendapati bahawa penafian perayu adalah satu penafian kosong semata-mata. Penafian tanpa bukti adalah tidak memadai, seperti yang diputuskan dalam kes Public Prosecutor v. Ling Tee Huah [1982] 2 MLJ 324 seperti berikut: “A mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution's evidence is not sufficient.” examination of the evidence.”

Kami berpendapat bahawa dapatan HMT adalah satu dapatan fakta yang berdasarkan keterangan-keterangan yang nyata, dan tidak wajar diganggu.

Isu kedua yang ditimbulkan oleh perayu adalah tentang kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil pegawai keselamatan berbangsa Nepal tersebut dan berhujah bahawa satu anggapan bertentangan sepatutnya digunakan terhadap pihak pendakwaan.

Penggunaan anggapan bertentangan di bawah Seksyen 114(g) AK 1950 adalah menurut budi bicara Mahkamah bergantung kepada keadaan kes tersebut; Amri Ibrahim & Anor v PP [2017] 1 CLJ 617. Mahkamah Agung (pada masa tersebut) dalam kes Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492 telah memutuskan bahawa anggapan bertentangan dibawah Seksyen 114(g) AK 1950 hanya perlu digunakan sekiranya terdapat penahanan atau penyembunyian keterangan. Petikan dari penghakiman Mahkamah Agung dalam kes tersebut adalah seperti berikut: “It is essential to appreciate the scope of Section 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important witness to the case.”

Kami berpendapat tidak ada keperluan untuk pengawal keselamatan Nepal tersebut dipanggil, kerana keterangan SP1 dan SP2 adalah mencukupi untuk membuktikan bahawa perayu seorang yang menaiki motosikal dan dadah tersebut dijumpa dalam raga motosikal yang dinaikinya. Pengawal keselamatan Nepal tersebut, pada hemat kami, tidak material untuk melengkapkan kes pendakwaan. Pihak pendakwaan hanya perlu memanggil saksi material untuk membuktikan kes mereka dan tidak perlu memanggil setiap individu yang menjadi saksi atau berada di tempat kejadian untuk membuktikan fakta kes. Seksyen 134 AK1950 adalah relevan:

Number of witnesses No particular number of witnesses shall in any case be required for the proof of any fact.

Eusoffe Abdoolcader (HMP) dalam kes Dato’ Mokhtar Hashim v PP [1983] 2 CLJ 10 telah merujuk kepada Seksyen 134 AK 1950 dan menyatakan seperti berikut: “On the number of witnesses called to support the defence of alibi, we pause to observe 'testes ponderantur, non numerantur' (witnesses are weighed, not numbered or counted), that is, in case of a conflict of evidence, the truth is to be sought by weighing the credibility of the respective witnesses, not by the mere numerical preponderance on one side or the other - a principle ossified and reflected in the provisions of s. 134 of the Evidence Act.”

Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v Datuk Haji Harun bin Haji Idris [1977] CLJU 24 juga memutuskan bahawa anggapan bertentangan hanya perlu digunakan jika pihak pendakwaan telah menahan keterangan yang material. Petikan penghakiman yang relevan adalah seperti berikut: “Without going into detail, it is sufficient for me to say that an adverse inference against the prosecution can be drawn only if it holds certain evidence and not merely on account of its failure to call certain evidence. IN my view, it is a misconception to speak of the duty of the prosecution having to call all witnesses who will testify as to the events giving rise to the offence charged”.

Kami mendapati bahawa pengawal keselamatan tersebut bukan saksi material kerana dia hanya menjadi saksi kepada penangkapan perayu di tempat kejadian. Kami berpendapat tidak perlu memanggil beliau sebagai saksi kerana keterangan SP1 dan SP2 sudah memadai. Oleh itu, tidak timbul keperluan untuk membangkitkan anggapan bertentangan terhadap pihak pendakwaan.

Isu terakhir yang dibangkitkan oleh perayu ialah ketiadaan perbuatan terang-terangan (“overt act”) oleh perayu semasa tangkapan dan juga tiada kesan dadah pada kuku dan baju perayu untuk membuktikan pengetahuan terhadap dadah tersebut.

Kelakuan perayu sahaja bukan elemen wajib yang perlu dibuktikan untuk membuktikan atau menjejaskan kes pendakwaan. Walaupun HMT telah mengambil kira kelakuan perayu semasa ditangkap, iaitu reaksi terkejut apabila diserbu oleh SP1 dan telah meminta tolong dari SP1 relevan dibawah Seksyen 8 Akta Keterangan 1950, HMT tidak hanya menggunakan fakta ini untuk membuktikan pengetahuan ke atas perayu. Kelakuan perayu adalah hanya salah satu daripada beberapa keterangan yang diambil kira oleh HMT dan bukan merupakan keterangan utama.

Justeru itu, walaupun perayu tidak melarikan diri, fakta ini sahaja tidak mencukupi untuk membuktikan bahawa perayu tidak mempunyai pengetahuan tentang dadah di dalam raga motosikal beliau. Kami ingin menegaskan bahawa kelakuan perayu hanyalah merupakan keterangan sokongan kerana elemen milikan tidak bergantung hanya kepada kelakuan yang mencurigakan atau tidak. Apa yang relevan adalah keterangan berkenaan penguasaan dan kawalan perayu terhadap dadah yang telah dibuktikan melalui keterangan langsung. Begitu juga tentang ketiadaan kesan dadah pada kuku dan baju perayu. Ketiadaan dadah pada badan atau baju perayu tidak memadai untuk membuktikan bahawa beliau tidak berurusan dengan dadah tersebut.

Dalam kes ini, dadah tersebut telah dijumpai dalam raga motosikal yang dibawa oleh perayu sahaja. Dadah tersebut berada dalam lokasi yang terdedah dan mudah dilihat dan dikawal oleh perayu. Kami mendapati tidak munasabah jika perayu tidak menyedari kewujudan bungkusan dadah tersebut, lebih-lebih lagi dia seorang sahaja yang menunggang motosikal tersebut. Fakta-fakta ini dengan jelas membuktikan bahawa perayu mempunyai kuasa untuk berurusan dengan dadah tersebut. Petikan berikut dari penghakiman kes Ghasem Hozouri Hassan v PP [2018] 6 CLJ 133 adalah relevan: [27] …….. A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. [31] Thus, from the above, when we talk about the issue of custody and control what is crucial is that the accused must be so situated that he can deal with the prescribed drugs as if it belonged to him, and it must be shown that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to so so (he had animus pssisendi).”

Justeru itu, kami bersetuju dengan dapatan HMT bahawa elemen pengetahuan terhadap dadah tersebut telah berjaya dibuktikan terhadap perayu.

HMT telah menggunakan anggapan pengedaran terhadap perayu kerana dadah Cannabis yang dirampas adalah seberat 448 gram, melebihi had statutori 200 gram di bawah seksyen 37(da)(vi) ADB

Berat dan jenis dadah tersebut telah disahkan oleh SP3 dan tidak dicabar oleh perayu semasa perbicaraan. Beban untuk mematahkan anggapan pengedaran tersebut terletak di atas bahu perayu untuk mematahkan anggapan berbangkit tersebut di atas imbangan kebarangkalian. Pada hemat kami, pembelaan yang dikemukakan oleh perayu hanyalah bersifat penafian kosong semata-mata. Sehubungan itu, kami dapati pihak pembelaan bukan sahaja telah gagal untuk mengakas anggapan berbangkit tersebut di atas imbangan kebarangkalian malah perayu juga telah gagal untuk menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap kekuatan kes pendakwaan.

Berdasarkan keseluruhan pertimbangan dan alasan yang telah dihuraikan di atas, kami sebulat suara memutuskan bahawa rayuan perayu terhadap sabitan adalah tidak berasas dan tidak mempunyai merit. Kami mendapati bahawa HMT tidak melakukan sebarang kekhilafan sama ada dari segi undang-undang mahupun fakta, dan sabitan yang dijatuhkan ke atas perayu adalah selamat. Oleh yang demikian, rayuan perayu terhadap sabitan ditolak.

Berhubung dengan rayuan perayu terhadap hukuman, kami berpendapat bahawa hukuman yang dijatuhkan terhadap perayu adalah wajar. Oleh itu, rayuan perayu terhadap hukuman ditolak dan hukuman yang dijatuhkan oleh HMT dikekalkan. Bertarikh pada: 20 Februari 2026 -sgd- (MOHAMED ZAINI MAZLAN) (HAKIM) MAHKAMAH RAYUAN MALAYSIA Peguam Perayu : Moganathan Ganditasan Tetuan M. Thanakumaran & Shan Peguam Responden : Aznee Salmi binti Ahmad