Rahimuddin Bin MD Harun v Darul Khusus Venture Sdn. Bhd. (BA-24NCC-31-03/2024)

DARUL KHUSUS VENTURE SDN. BHD. [NO. SYARIKAT: 200401038490 (677001-P)]

SHAHRIN IMRAN BIN ROSLI

ABDUL RAHMAN BIN ISHAK

KUMPULAN SEMESTA SDN. BHD. [NO. SYARIKAT: 200801021675 (822993-H)] ... DEFENDAN-DEFENDAN

Ini adalah permohonan Plaintif di bawah seksyen 346 Akta Syarikat 2016 (AS) untuk mendapatkan remedi atas penindasan yang dikatakan dilakukan oleh Defendan-Defendan sebagai pemegang saham majoriti terhadap Plaintif yang memegang saham minoriti.

Relif yang dipohon dalam Saman Pemula adalah untuk Kumpulan Semesta Sdn. Bhd. (D4) menjual kembali saham milik D4 dalam syarikat Darul Khusus Venture Sdn Bhd (D1) sebanyak 60% (900,000 unit) kepada Plaintif dengan harga yang dinilaikan oleh penilai bertauliah yang dipersetujui dan seterusnya mengeluarkan sijil untuk syer tersebut.

Saman Pemula telah didengar dan setelah meneliti affidavit-afidavit yang difailkan dan membaca hujahan bertulis dari kedua-dua belah pihak, saya telah menolak permohonan Plaintif ini dengan kos.

Tidak berpuas hati dengan keputusan di atas, Plaintif telah merayu ke Mahkamah Rayuan, maka di bawah adalah alasan penghakiman saya.

Plaintif dahulunya adalah pemegang saham dalam D1, sebuah syarikat yang menjalankan perniagaan pembekalan air mineral. Plaintif bersama isterinya, Norfarizal Akmal binti Yaacob telah menubuhkan D1 pada 31.12.2004 dengan pegangan saham antara keduanya dengan nisbah 70:30.

Pada sekitar tahun 2009, Plaintif dan isteri telah membeli sebidang tanah yang dipegang di bawah GM168, No Lot 517, Mukim Gadong, Daerah Rembau dalam Negeri Sembilan Darul Khusus (tanah air mineral) dengan keluasan 0.9692 hektar secara lelongan dari Bank Pembangunan Infrastruktur Malaysia Berhad pada 18.2.2009. Pembelian tanah adalah bagi tujuan memperluaskan perniagaan D1 memproses pembotolan dan mengilang air mineral.

Plaintif dan isteri membayar secara penuh harga jualan dan tanah air mineral didaftarkan atas nama isteri Plaintif dan seorang kenalan keluarga bernama Siti Zaniah binti Mohd Zain (Siti Zaniah) sebagai nomini.

Pada 2010, satu kilang telah didirikan atas tanah air mineral tersebut dengan dana yang dibiayai oleh Plaintif dan isterinya serta bantuan ahli keluarga yang lain.

Plaintif kemudiannya memasuki satu Perjanjian Usaha Sama Pemperosesan Pembotolan dan Pengilangan Air Mineral pada 1.1.2021 bersama Siti Zaniah dan D1.

Sebelum itu, pada 2012 hingga 2013, D1 telah membeli mesin-mesin pemperosesan dan pembotolan air mineral bernilai RM5,583,000.00. Selepas pembelian mesin-mesin tersebut, D1 berjaya membuat pengeluaran secara besar-besaran dan mendapat keuntungan yang lumayan. Dana pembelian mesin-mesin di atas diperoleh dari wang Plaintif serta keluarganya dan juga dari pinjaman yang dibuat dari Small Medium Enterprise Development Bank Malaysia Berhad (SMEB) dan Perbadanan Usahawan Nasional Berhd (PUNB).

Malangnya, selepas beberapa bulan mesin tersebut mengalami kerosakan. D1 telah memulakan tindakan mahkamah terhadap pembekal mesin dan mereka berjaya merekodkan penghakiman persetujuan pada 7.9.2015. Sungguhpun begitu pembekal gagal untuk membaiki mesin sebagaimana dipersetujui dan ingkar terhadap terma-terma penghakiman.

D1 kemudiannya mengalami kerugian di mana Plaintif dan isterinya terpaksa menjual harta peribadi mereka untuk kesinambungan D1. Namun D1 berterusan mengalami kerugian. Plaintif dan isteri mula mendapatkan pelabur dan mengenali syarikat D4 melalui Shahrin Imran bin Rosli (D2) dan Abdul Rahman bin Ishak (D3).

D4, D2 dan D3 dikatakan sedia maklum mengenai hutang D1 yang perlu dilangsaikan dan mesin-mesin pengilangan air mineral yang perlu diselenggara dan ditebus balik.

Untuk memulihkan syarikat D1, D2 dan D3 meminta Plaintif dan isteri untuk memberi kuasa kepada D4 untuk menguruskan hutang-hutang lama D1 dan memasuki perjanjian untuk pengstrukturan semula syarikat.

D4 telah melaksanakan usaha untuk membuat pembayaran hutang-hutang D1 antaranya membayar RM2.1 juta kepada SMEB dan RM3 juta kepada PUNB (D1 akan membayar RM1.8 juta manakala Plaintif dan isteri membayar RM1.2 juta secara 60 kali ansuran).

Sehubungan dengan persefahaman di atas, Plaintif dan isteri telah memasuki perjanjian Share Sale Agreement (SSA) pada 30.5.2022 dengan D4 dimana D4 akan memiliki 60% syer D1 (900,000 unit syer), Plaintif memiliki 40% syer (600,000 unit syer) dan D2 dan D3 dilantik sebagai pengarah-pengarah D1 bagi pihak D4. Plaintif kekal sebagai pengarah D1 dan isterinya akan meletakkan jawatan sebagai pengarah D1.

Dari penetapan (arrangement) di atas, Plaintif dikatakan terpaksa menanggung hutang RM1.2 juta atas kapasiti peribadinya dan antara terma dalam SSA adalah syarat yang membolehkan D4 membeli kesemua syer Plaintif dalam D1 jika Plaintif gagal untuk menjelaskan bayaran ansurannya (klausa 1.1 SSA, dibawah “Option Period”).

Selepas pembelian syer D1 oleh D4, Plaintif diberikan jawatan Pengurus Besar dengan gaji RM20,000.00 dan ditawarkan menjadi agen pemasaran produk air mineral D1 dan Seltrade (syarikat berkaitan dengan D4).

Namun, Plaintif terus mengalami pelbagai kekangan untuk melaksanakan tanggungjawabnya sebagai pemegang saham dalam D1 yang mana Plaintif kini mendakwa ianya merupakan satu penindasan terhadapnya.

Antara penindasan bersiri yang dikatakan telah dilakukan oleh Defendan-Defendan adalah:

Plaintif dibuang kerja tanpa siasatan wajar atau siasatan dalaman menyebabkan Plaintif tidak diberikan gaji atau pampasan.

Mesin Pengilangan Air gagal ditebus balik oleh Defendan-Defendan yang menyebabkan perniagaan air mineral gagal dan tiada keuntungan bagi menjana dividen untuk Plaintif.

Tindakan Defendan-Defendan menyebabkan Plaintif tidak mendapat keuntungan sebagai agen pemasaran air mineral.

Kelalaian, keengganan atau pengelakan Defendan-Defendan mengadakan mesyuarat ahli Lembaga pengarah, menyediakan laporan audit 2022 atau memaklumkan hal ehwal urusan syarikat D1 menjadikan Plaintif rasa tersisih dalam pengurusan berkaitan D1.

Tindakan-tindakan Defendan-Defendan dalam urusan perbelanjaan yang tidak munasabah, tidak memberi faedah kepada D1 menyebabkan ianya beroperasi tanpa keuntungan.

Defendan-Defendan telah bertindak dengan tidak mengambil kira kepentingan Plaintif dalam urusan tanah air mineral.

Plaintif mengatakan bahawa tawaran-tawaran yang dibuat oleh D4, D2 dan D3 hanyalah untuk memperdaya Plaintif dan menindas Plaintif untuk membayar hutang D1 dan berusaha untuk mengeluarkan Plaintif dari D1 secara keseluruhan.

Bersandarkan alegasi telah ditindas oleh Defendan-Defendan, Plaintif menggunakan peruntukan seksyen 346 AS untuk mahkamah memberikan remedi dan perintah seperti mana dipohon dalam Saman Pemula.

Defendan-Defendan membantah alegasi Plaintif di atas dan menjelaskan naratif fakta yang membawa kepada tuntutan Plaintif ini seperti berikut:

Plaintif bersama isterinya memegang syer dalam D1 dan menjalankan perniagaan di atas tanah air mineral yang merupakan satu tanah adat yang mana pemunyaannya mesti seorang perempuan dari “suku 12 Rembau”. Atas sebab itu, pemilik berdaftar adalah atas nama Siti Zaniah dan isteri Plaintif, setengah bahagian setiap seorang.

Perjanjian SSA yang dimasuki oleh Plaintif bersama isterinya pada 30.5.2022 adalah untuk penjualan 60% modal syer dalam D1 kepada D4. D4 kemudiannya memegang 60% bahagian dan Plaintif, 40%.

Keberkesanan perjanjian diatas adalah tertakluk kepada syarat duluan (condition precedent) sepertimana dalam klausa 3, 3.1, 3.2 dan 3.3 SSA. Klausa 3.1(c) dan (f) SSA memperuntukkan: “(c) the Company shall have entered into a valid and binding lease or tenancy agreement with the registered proprietor of the land held under GM 168 Lot 517, Tempat Kampung Mungkal, Mukim Gadong, Daerah Rembau, Negeri Sembilan comprising mineral water resources from which mineral water is sourced by the Company for its mineral water production business for a term of not less than fifty (50) years for a lease / rental and the right to extract mineral water from the Land at a fixed rental rate subject to such escalation and upon such terms and conditions acceptable to the Purchaser.

the Purchaser shall have secured financing from a financial institution for approximately Ringgit Malaysia Six Million (RM6,000,000.00) only on terms and conditions acceptable to the Purchaser”

Pada hari yang sama SSA ditandatangani, Plaintif, D1 dan D4 juga memasuki satu perjanjian Shareholder’s Agreement (SA) berkenaan syer mereka dalam D1.

Keberkesanan SA akan tertakluk kepada penyempurnaan penjualan saham dalam SSA, seperti yang dinyatakan dalam klausa 2A, SA.

Seterusnya pada 24.6.2022, D4 dan D1 memasuki satu lagi perjanjian, Shareholder’s Loan Agreement (SLA) dimana D4 bersetuju untuk menyediakan pinjaman berjumlah RM6 juta sebagai salah satu syarat duluan dalam SSA.

D4 dikatakan telah memenuhi tanggungjawabnya dan obligasinya dalam SSA, SA dan SLA.

(8)

Walau bagaimanapun, mengikut Defendan-Defendan, sehingga hari ini, Plaintif dan isteri tidak mengusahakan D1 untuk memasuki mana-mana perjanjian pajakan atau sewaan menjadikan pihak-pihak kini gagal untuk meneruskan dengan terma dalam SSA.

Defendan menegaskan bahawa kegagalan Plaintif dan isteri menjalankan obligasinya mengikut SSA telah memungkiri terma SSA itu sendiri. Mengikut klausa 10 SSA, atas kemungkiran tersebut, D4 berhak untuk memohon perlaksanaan spesifik termasuk meminta Plaintif dan isteri untuk melaksanakan tanggungjawabnya.

Defendan-Defendan tiada pengetahuan mengenai pinjaman yang dibuat dengan SMEB/PUNB dan bukan priviti kepada urusan yang dibuat sebelum pemerolehan (acquisition) D1 oleh D4.

Berkaitan dakwaan Plaintif bahawa terdapat kerosakan kepada mesin-mesin pemprosesan air mineral, Defendan-Defendan mengatakan bahawa mereka tiada pengetahuan mengenainya kerana ia timbul sebelum pemerolehan D1 dibuat. Malah, berdasarkan pemeriksaan lapangan yang dibuat oleh Defendan-Defendan, mereka mendapati mesin-mesin masih berfungsi dengan baik.

Defendan-Defendan juga mengatakan bahawa kerugian yang dialami oleh D1 adalah atas sebab urusan perniagaan D1 dengan sebuah syarikat timur tengah (Saeed Mohammed Fahran Al Shahri Trading & Import Group) untuk satu Sale and Supply Contract.

Mengenai pembelian tanah oleh isteri Plaintif dan seorang nomini (Siti Zaniah) Defendan-Defendan mengatakan Perjanjian Penamaan (Nominee Agreement) hanya dimaklumkan kepada mereka setelah SSA dan SA dimasuki. Perjanjian Nominee ini hanya memberi kuasa kepada Siti Zaniah untuk membida tanah atas namanya bagi pihak Plaintif semasa lelongan dibuat pada 18.2.2009. Ini adalah kerana Siti Zaniah merupakan salah seorang ahli “suku 12 Rembau” yang berhak untuk membida dan menjadi pemilik tanah adat tersebut. Perjanjian Nominee melarang Siti Zaniah berurusan dengan tanah tersebut melainkan dengan arahan Plaintif. Siti Zaniah telah memindah milik separuh bahagian tanah kepada isteri Plaintif pada 11.11.2010.

Defendan mengatakan bahawa Perjanjian Nominee adalah terbatal dan tidak boleh dikuat kuasakan kerana objeknya bersandarkan balasan yang tidak sah kerana Plaintif bukan tergolong dalam syarat seorang perempuan dari “suku 12 Rembau” untuk membolehkan beliau bertransaksi berkenaan tanah tersebut.

D4 hanya mengetahui mengenai Perjanjian Usahasama Pemprosesan Pembotolan dan Pengilangan Air Mineral antara Plaintif dengan D1 selepas SSA dan SA dimasuki.

Perjanjian Usahasama di atas, telah dimasuki sebelum SSA dan SA dengan Defendan-Defendan. Plaintif juga merupakan dominant dalam transaksi melibatkan Siti Zaniah yang mana wujud satu unfair advantage oleh Plaintif terhadap Siti Zaniah. Oleh itu, dakwaan Plaintif bahawa Perjanjian Usahasama telah membenarkan D1 meneruskan perniagaan air mineral untuk 50 tahun, adalah berikutan dari Perjanjian Nominee yang dihujahkan tidak dimasuki dengan persetujuan semua pihak.

Mengenai rundingan pembayaran hutang dengan PUNB dan SMEB, ianya telah dilakukan dalam kehadiran Plaintif sendiri dan dalam pengetahuan beliau pada setiap masa.

Defendan-Defendan menegaskan bahawa mereka tiada pengetahuan mengenai tawaran penyelesaian hutang antara Plaintif dengan PUNB. Malah tanggung jawab Plaintif untuk membayar sejumlah RM1.2 juta dalam 60 ansuran kepada PUNB telah dipersetujui oleh Plaintif sendiri mengikut SSA.

Berkait isu pemecatan Plaintif sebagai Pengarah Urusan, Defendan-Defendan mengatakan bahawa isu tersebut perlu putuskan oleh Mahkamah Perusahaan. Undang-undang penindasan terhadap pemegang syer minoriti

Peruntukan mengenai tindakan penindasan adalah sepertimana seksyen 346 AS, diperturunkan dibawah untuk memudahkan rujukan: “Section 346 Remedy on cases on oppression

Any member or debenture holder of a company may apply to the Court for an order under this section on the ground-

that the affairs of the company are being conducted or the powers of the directors are being exercised in a manner oppressive to one or more of the members or debenture holders including himself or in disregard of his or their interests as members, shareholders or debenture holders of the company; or

that some act of the company has been done or is threatened or that some resolution of the members, debenture holders or any class of them has been passed or is proposed which unfairly discriminates against or is otherwise prejudicial to one or more of the members or debenture holders, including himself.

If on such application the Court is of the opinion that either of those grounds is established, the Court may make such order as the Court thinks fit with the view to bringing to an end or remedying the matters complained of, and without prejudice to the generality of subsection (1), the order may-

direct or prohibit any act or cancel or vary any transaction or resolution;

regulate the conduct of the affairs of the company in the future;

provide for the purchase of the shares or debentures of the company by other members or debenture holders of the company or by the company itself;

in the case of a purchase of shares by the company, provide for a reduction accordingly of capital of the company; or

provide that the company be wound up.

If an order that the company be wound up is made under paragraph (2)(e), the provisions of this Act relating to winding up of a company shall apply as if the order had been made upon a petition duly presented to the Court by the company, with such adaptations as are necessary.

If an order under this section makes any alteration in or addition to any constitution, then, notwithstanding anything in any other provision of this Act, but subject to the order, the company concerned shall not have power without the leave of the Court to make any further alteration in or addition to the constitution inconsistent with the order, but subject to the foregoing provisions of this subsection, the alterations or additions made by the order shall be of the same effect as if duly made by resolution of the company.

An office copy of any order made under this section shall be lodged by the applicant with the Registrar within fourteen days from the making of the order.

The applicant who contravenes subsection (5) commits an offence and shall, on conviction, be liable to a fine not exceeding ten thousand ringgit and, in the case of a continuing offence, to a further fine of five hundred ringgit for each day during which the offence continues after conviction.” - penekanan ditambah

Apabila penindasan terhadap pemegang syer minoriti berjaya dibuktikan, mahkamah mempunyai kuasa untuk memerintahkan penamatan terhadap tindakan-tindakan penindasan tersebut sebagaimana diperuntukan di bawah seksyen 346(2) di atas.

Jika diteliti, peruntukkan di atas merujuk kepada tindakan mengenai “affairs of the company”, dan bukannya “affairs of the shareholders”. Malah seksyen 346 juga tidak memberikan definasi apakah tindakan yang terjumlah kepada satu penindasan (oppression) atau “in disregard of his interest”, “unfairly discriminates” atau “prejudicial” bagi maksud seksyen tersebut.

Rujukan dibuat kepada kes Mahkamah Persekutuan, Low Cheng Teik & Ors v. Low Ean Nee [2024] 9 CLJ 171, di mana dalam membincangkan dan menjelaskan kes yang sesuai di bawah peruntukkan penindasan s.346 berbanding tindakan deravatif di bawah s.181 AS, Mahkamah menyatakan seperti berikut dan saya petik: “[70] The common element undergirding the four grounds for oppression as set out in s. 346(1) is that the act of oppression should be targeted directly and specifically against one or more of the minority shareholders, resulting in injury to them in their personal capacity. The minority shareholder should have suffered direct or immediate loss, detriment or injury as a consequence of the alleged oppressive act. Where no such harm is done, and no damage or prejudice is caused to the minority shareholder by reason of the conduct of the majority, an action under s. 346 ought not to lie. [71]… A plain reading of the words clearly indicates that the oppressive conduct ought to have been directed against a single shareholder or a specific class of shareholders. In other words, a minority shareholder needs to show that they have been singled out as a victim of unfair prejudice.” -penekanan ditambah

Saya juga merujuk kepada nas duluan kes sebelum itu seperti kes Re Kong Thai Sawmill (Miri) Sdn Bhd; Kong Thai Sawmill (Miri) Sdn Bhd & Ors v. Ling Beng Sung [1978] CLJU 17 dimana Privy Council memutuskan: “…for the case to be brought within s. 181(1)(a) at all, the complaint must identify and prove “oppression” or “disregard”. The mere fact that one or more of those managing the company possess a majority of the voting power and, in reliance upon that power, make policy or executive decisions, with which the complainant does not agree, is not enough. Those who take interests in companies limited by shares have to accept majority rule. It is only when majority rule passes over into rule oppressive of the minority, or in disregard of their interests, that the section can be invoked. As was said in a decision upon the United Kingdom section there must be a visible departure from the standards of fair dealing and a violation of the conditions of fair play which a shareholder is entitled to expect before a case of oppression can be made (Elder v. Elder & Watson Ltd. 1952 SC 49): their Lordships would place the emphasis on “visible”. And similarly “disregard” involves something more than a failure to take account of the minority’s interest: there must be awareness of that interest and an evident decision to override it or brush it aside or to set at naught the proper company procedure (per Lord Clyde in Thompson Drysdale 1925 SC 311, 315). Neither “oppression” nor “disregard” need be shown by a use of the majority’s voting power to vote down the minority: either may be demonstrated by a course of conduct which in some identifiable respect, or at an identifiable point in time, can be held to have crossed the line.” - Penekanan ditambah

Seterusnya, saya juga merujuk kepada kes Jet Tech Materials v. Yushiro v. Chemical Industry [2013] 2 CLJ 277, yang mana Mahkamah Persekutuan telah memutuskan bahawa pertikaian mengenai apa-apa perjanjian berkait pemengang syer (shareholders agreement) adalah kausa tindakan persendirian yang mana boleh dilaksanakan antara pihak-pihak. Saya petik keputusan tersebut: “[37] …A complaint under s. 181 of the CA must be confined to matters relating to the affairs of the company. Shareholders’ agreement and breach of the same clearly are not matters relating to the affairs of the company. They are private matters enforceable by the parties to the shareholders’ agreement. (See Beh Chun Chuan v. Paloh Medical Centre Sdn Bhd [1999] 7 CLJ 1, Tuan Haji Ishak Ismail v. Leong Hup Holdings Bhd & 5 Other Appeals [1996] 1 CLJ 393 and Russel v. Northen Bank Development Corp Ltd [1992] BCLC 1016)” -penekanan ditambah

Saya juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan yang mengesahkan keputusan Mahkamah Tinggi dan Mahkamah Rayuan dalam kes Dato’ Azizan Abd Rahman & Ors v. Concrete Parade Sdn Bhd & Ors And Other Appeals [2024] 5 CLJ 193, FC dan saya petik keputusan Yang Arif Azizul Azmi Adnan, J seperti berikut: “[14] The general principle for the governance of companies is majority rule. This principle is, unsurprisingly, subject to established exceptions: for example, parties are free to modify the operation of the principle of majority rule by contract. Hence, not infrequently, shareholders’ agreements will provide for “reserved matters” that may only be approved with unanimity or by supermajority assent. Another example is s. 346, which is a statutory intrusion into the principle of majority rule. The law recognizes that, in certain circumstances, the powers of a company may be exercised in manner that is commercially unfair to a party who does not wield control over the fate and direction of the company, most usually a minority shareholder. In such cases, the law provides for wide powers of the court to provide relief to the oppressed. [15] Thus, if the affairs of a company or the powers of its directors are being exercised in an oppressive manner or in disregard of the interests of a member or debenture holder, or an act has taken place or is threatened that unfairly discriminates against or prejudices a member or debenture holder, the jurisdiction of the court to grant its wide-ranging relief under s. 346(2) would be triggered. [16] In order to establish a case under s. 346, a complainant must prove oppression, disregard or unfair discrimination or prejudice. There must exist commercial unfairness, or in the words of Lord Wilberforce in Re Kong ThaiSawmill - a visible departure from the standards of fair dealing and a violation of the conditions of fair play - before a case can be made. [17] The difference between ss. 346(1)(a) and 346(1)(b) is that the former is concerned not with particular acts but the manner in which the affairs of a company are being conducted generally, whereas the latter relates to specifically identifiable acts, whether actual or threatened. Despite the use of the present tense in s. 346(1)(a) – “are being conducted” and “are being exercised” - it is open to the court to find that oppression exists if past conduct suggests that a tendency or propensity to oppress or discriminate exists at the time of the proceedings. A case for oppression can be made even if it emanates from a single act or omission, for as long as the effects of that single act or omission are such that they persist at the date of the suit. [18] Whether or not there was oppression, disregard, unfair discrimination or prejudice in any particular case must be determined from the facts of each case. Accordingly, a particular act in the context of one case may be held not to be oppressive conduct, but that same act in the circumstances of a different case may well be. In this regard, case law would be useful for the principles that were considered and applied, but the decision in each case must be arrived at based on the particular facts of that case. [19] The test for unfairness is an objective one. The court must determine whether reasonable directors possessing the skills, knowledge, acumen and experience of the directors would have decided that a proposed course of action was unfair. That the directors may act honestly in the best interest of the company is not sufficient to exculpate them; the court must still apply the reasonable director test to ascertain the fairness of the conduct: Winds Ridge Farms Ltd v. Quadra Group Investments. [20] The rights of a member or debenture holder under s. 346 accrues to that member or debenture holder personally. It is not a right exercisable by a member on behalf of the company of which he is a member. As such, where the conduct complained of is unlawful or amounts to a breach of a duty owed to the company, a member may only seek to invoke s. 346 where that unlawfulness or breach of duty also causes oppression of, unfair discrimination against, or prejudice to, the member. Without the element of unfairness or prejudice to the rights of the complainant qua member of the company, the breach of a duty that is owed to the company is only actionable by the member through the derivative action procedure.” - Penekanan ditambah

Untuk memutuskan samada wujud penindasan, penelitian perlu dibuat dari siri tindakan-tindakan yang diambil oleh D2-D4, dalam menjalankan urusan hal ehwal syarikat (affairs of the company) untuk melihat adakah mereka telah berlaku tidak adil dan berniat tidak baik terhadap Plaintif untuk menjadikan tindakan tersebut terjumlah kepada satu penindasan.

Faktor penindasan yang dikemukakan dibincangkan mengikut tajuk di bawah: Pembuangan kerja Plaintif sebagai pengurus besar, pemakaian doktrin harapan sah dan bahawa Plaintif disisihkan dari urusan hal ehwal D4.

Plaintif mengatakan pemecatannya dari jawatan Pegurus Besar dibuat tanpa sebab dan alasan yang wajar dan juga berkait dengan siri penindasan yang lain.

Defendan pula mengatakan pemecatan kerja Plaintif ini tidak menggugat atau menganggu hak Plaintif sebagai pemegang syer dan tidak wajar diterima sebagai alasan penindasan. Bahawa Plaintif was outvoted by the board of directors juga tidak terjumlah kepada satu penindasan.

Saya berpandangan, isu wajar atau tidak pemecatan kerja Plaintif oleh D1 perlu diputuskan oleh forum yang sesuai, iaitu mengikut peruntukkan seksyen 20(1) Akta Perhubungan Perusahaan 1967. Sungguhpun begitu, penentuannya tidak akan menjejaskan hak Plaintif sebagai memegang syer syarikat D1 kerana urusan Plaintif sebagai pekerja dan pemegang saham adalah faktor atau keadaan yang berasingan.

Plaintif bergantung kepada kes Looi Tim Teck v Lew Chee Chin & Ors (2023) CLJU 2621 sebagai nas bahawa pembuangan kerja Plaintif adalah keputusan yang dibuat atas urusan hal ehwal syarikat yang mana terjumlah kepada satu tindakan penindasan.

Saya meneliti keputusan kes tersebut dan bersetuju dengan Defendan-Defendan bahawa ianya boleh dibeza kerana kes Looi Tim Teck melibatkan fakta bahawa Plaintif dalam kes tersebut telah dipecat dari jawatan pengarah (directorship) sedangkan dalam kes sekarang, Plaintif masih memegang jawatan pengarah D1.

Saya bersetuju dengan rujukan kes Soh Jiun Jen v Advance Colour Laboratory Sdn Bhd (2010) 5 MLJ 342 oleh Defendan-Defendan di mana Mahkamah Rayuan mengatakan bahawa keputusan lantikan atau pemecatan jawatan mana-mana pekerja adalah keputusan pentadbiran syarikat atas dasar majority rule dan tidak terjumlah kepada satu keputusan atau tindakan penindasan hanya kerana ianya tidak dipersetujui oleh pemegang saham minoriti.

Selanjutnya, pihak-pihak telah memaklumkan bahawa pada 2.1.2025, Mahkamah Perusahaan telah memutuskan untuk menolak tuntutan pemecatan tidak sah Plaintif terhadap D1 atas alasan pemecatannya adalah patut dan dengan sebab yang wajar kerana Plaintif masih dalam tempoh percubaan (probationary period) dan keputusan yang dibuat oleh D1 adalah berdasarkan penilaian prestasi Plaintif.

Seterusnya, Plaintif bahawa beliau telah disisihkan dari urusan hal ehwal D1.

Untuk dakwaan ini, Plaintif merujuk kepada keadaan dimana Defendan-Defendan telah mengelak dari hadir atau enggan adakan Mesyuarat Ahli Lembaga Pengarah, tidak diserahkan Laporan Kewangan, Laporan Audit dan tidak melayan pelbagai permintaan Plaintif.

Defendan-Defendan menjelaskan bahawa mengenai mesyuarat yang diminta untuk diadakan, ianya tidak dapat dilangsungkan kerana gagal mendapatkan quorum yang mencukupi.

Saya bersetuju dengan rujukan kepada kes Ghanesh a/l Periasamy & Ors v Glamjaya Sdn Bhd (2017) MLJU 1923 yang memutuskan bahawa ketiadaan atau gagal mengadakan mesyuarat, kelewatan menyediakan akaun tidak semestinya terjumlah kepada satu penindasan.

Saya juga menerima penjelasan Panjang lebar yang dibuat oleh Defendan-Defendan mengenai mengapa Laporan Audit atau Laporan Kewangan masih belum dapat disediakan dan sebab-sebab mengapa mesyuarat gagal diadakan atau ditangguhkan sepertimana dalam hujahan Defendan di perenggan 104(g) di muka surat 96-101.

Plaintif seterusnya mengatakan bahawa dia mempunyai harapan yang sah (legitimate expectation) yang dia akan terus memegang jawatan Pengurus Besar agar dia dapat membayar liabiliti ansurannya dibawah SSA.

Untuk isu di atas, saya bersetuju dengan hujahan Defendan-Defendan bahawa dokrin harapan sah hanya terpakai dalam undang-udang awam (public law) dan tidak dalam pemakaian undang-undang persendirian (private law) (rujuk kes GPQ Sdn Bhd v Constant View Sdn Bhd [2017] 6 MLJ 728 dan Daud bin Arshad & Ors (representing 61 settlers/participants of FELCRA Gugusan Sungai Ara, Mukim Ulu Sungai Sedili, Daerah Kota Tinggi, Johor) v FELCRA Bhd [2019] 2 MLJ 33).

Tambahan pula, untuk bergantung kepada pemakaian doktrin ekuiti harapan sah, Plaintif perlu terlebih dahulu memastikan beliau datang dalam keadaan yang bersih dari apa-apa kesalahan (clean hands). Dalam kes ini, saya dapati, sepertimana dihujahkan oleh Defendan-Defendan bahawa Plaintif pernah cuba untuk menjual syer milik D1 yang mana bukan lagi milik Plaintif tetapi milik D4 (mengikut SA), kepada pihak ketiga, Permodalan Risda Berhad. Plaintif juga telah cuba mengelak untuk tidak mematuhi Option Provision yang dipersetujui dalam SA dengan memohon beliau dibenarkan untuk membeli semula syer milik D4.

Plaintif juga telah gagal membayar ansuran dengan PUNB yang mana akan membolehkan D4 untuk mendapatkan baki syer Plaintif dalam D1 (rujuk klausa 1.1 dan 9.5 SA).

Maka, dari keadaan fakta kes diatas, saya berpendapat, untuk faktor penindasan pertama ini, Plaintif gagal membuktikan ianya sebagai satu tindakan yang menindas beliau sebagai pemegang syer minoriti. Penebusan balik Mesin Pengilang Air Mineral D1

Bagi alasan kegagalan D2-D4 untuk menebus balik mesin-mesin pengilang air mineral sehingga D1 gagal mendapatkan keuntungan, saya dapati, faktor ini, jika pun ada, ini sekadar terjumlah kepada satu keputusan pengurusan yang kurang tepat (mismanagement).

Saya merujuk kepada kes Khor Lye Hock & Anor v Makassar Engineering & Construction Sdn Bhd (2011) 8 CLJ 476, dimana, Yang Arif Nallina Patmanathan, J telah membincangakan mengenai seksyen 181 AS yang mana in pari materia dengan seksyen 346 sekarang seperti berikut: “[10] It is a principle of the law relating to the grant of relief under s. 181 that mismanagement in itself is not actionable. Disputes relating to policy or management do not entitle a member to relief under the section. More significantly the oppression in question must affect the petitioning member qua member. The acts complained of must affect the member in his capacity as a member, (see Re Chi Liung & Son Ltd; Tong Chong Fah v. Tong Lee Hwa & Ors [1967] CLJU 145; [1967] 1 LNS 145 and In The Matter Of Tong Eng Sdn Bhd [1994] 2 CLJ 775 per Selventhiranathan J. Prayer (a): This prayer relates to the removal of P1 as a Managing Director. It seeks to cancel the resolution dated 15 May 2009 that removed P1 as Managing Director. The complaint here and relief sought relates to P1’s contractual position as Managing Director. It does not relate to his rights as a member. The Board of Directors, moreover is empowered under art. 91 of Table A to remove P1. It is significant that he has not been removed as a director nor has any attempt been made to adversely affect his shareholding. In the matter of In The Matter Of Tahansan Sdn Bhd [1984] CLJU 1; [1984] 1 LNS 1, Chan J quoted Plowman J in Re Lundie Brothers Ltd[1965] 1 WLR 1051: ... In my judgment he has wholly failed to do that. His main grievance is, as he admitted in the witness box, that he has been ousted as a working director. That, it seems to me, has nothing to do with his status as a shareholder in the company at all. The same thing is equally true in regard to his complaint that his remuneration as a director of the company has been reduced. That relates to his status as a director of the company, and not to his status as a shareholder of the company. Chan J then went on to hold: The fact that the petitioner in the present case was ousted as a director and that he was deprived of his directors’ remuneration relates only to his status as a director, and not to his status as a shareholder. The court, therefore is not given jurisdiction in a situation like this to make an order under section 181.” - Penekanan ditambah -

Begitu juga sepertimana dijelaskan dalam kes Low Cheng Teik (supra), jika timbul keadaan syarikat mengalami kerugian atas mana-mana keputusan pihak yang mengawal urusan syarikat, tindakan yang wajar diambil adalah untuk pihak minoriti memulakan tindakan deravatif. Saya rujuk di perenggan 126: “[126] Following from this, the depletion of the company’s assets due to a wrong done to the company does not amount to a personal injury to its shareholders. It is for the company to initiate an action to recover such loss. The shareholder is taken to have entrusted the management of the company’s affairs to the majority shareholders. If the loss to the company is caused by those in control of the company themselves who refuse to take steps to recover such loss, the proper recourse is for the minority shareholder to seek leave from the court to bring a derivative action in order to enforce the company’s rights.” -penekanan ditambah

Saya juga merujuk kepada kes Dato’ Azizan Abd Rahman, (supra) yang memutuskan yang sama sepertimana di perenggan 343-344, saya petik: “[343] Given that all the shareholders of Apex Equity were equally affected by these transactions, how is Concrete Parade alone singularly and unfairly prejudiced as compared to the majority of the shareholders of Apex Equity? If all the shareholders are in the same position as Concrete Parade, how can that amount to unfairly prejudicial conduct by the majority against the minority? [344] This grievance is more properly characterised as a management versus shareholder (as a whole) complaint, rather than a minority-majority shareholder grievance. Accordingly, any attempt to fit it into an oppression claim is misplaced.”

Dari fakta yang dikemukakan, keadaan kewangan D1 sebenarnya tidak bergantung kepada hanya penjualan dan pemprosesan air mineral tetapi juga mempunyai pendapatan dari sumber lain. Walaupun ianya tidaklah memberangsangkan (unhealthy), namun, Defendan-Defendan mengatakan bahawa pihak ketiga yang dikatanya ingin membeli atau menebus mesin-mesin tersebut sendiri telah menarik diri dari meneruskan pembelian dan Plaintif sedia maklum mengenai keadaan tersebut. Maka, saya menerima pengataan Defendan-Defendan bahawa keadaan kewangan D1 yang merudum tidak atas semata-mata, sebab Defendan-Defendan dikatakan gagal menebus balik mesin-mesin tersebut.

Saya lebih cenderung berpandangan keputusan untuk tidak meneruskan penebusan mesin-mesin adalah satu keputusan D1 yang mungkin tidak tepat, namun tidak boleh dikatakan bertujuan untuk berlaku tidak adil kepada pemegang saham minoriti.

Oleh yang demikian, saya berpandangan faktor ini juga tidak terjumlah sebagai satu tindakan penindasan terhadap Plaintif. Kerugian Plaintif sebagai agen pemasaran air mineral.

Plaintif mendakwa D2 dan D3 telah memberikan jangkaan yang sah (legitimate expectation) kepadanya bahawa dia akan dibantu untuk mendapat komisen sebagai agen pemasaran air mineral. Malangnya Plaintif mengatakan bahawa dia telah terpedaya kerana setelah D2-D4 memegang saham majoriti, Plaintif masih tidak mendapat keuntungan.

Sekali lagi, saya melihat ini, jikapun tidak menguntungkan Plaintif, ianya bukan satu tindakan yang bertujuan untuk merugikan D1, secara amnya dan pemegang saham minoriti secara khasnya.

Saya juga menerima pengataan Defendan-Defendan bahawa perbualan antara Plaintif dengan D3 berkait urusan menjadi agen ini berlaku sebelum SSA ditanda tangani dan pada masa tersebut D2-D4 masih belum menjadi sebahagian dari D1. Maka ianya satu private arrangement yang tidak boleh dikatakan sebagai affairs of the company.

Maka, sekali lagi saya berpendapat keadaan ini bukan terjumlah kepada satu penindasan terhadap Plaintif. Perbelanjaan tidak munasabah Defendan-Defendan.

Untuk faktor ini, Plaintif menekankan bahawa D4 tidak layak untuk menguruskan D1 dan membandingkan hasil D1 lebih mendapat untung semasa Plaintif dan isteri memegang kuasa pentadbiran berbanding semasa D2-D4 mengambil alih.

Plaintif berpandangan D2-D4 tidak mengambil serius untuk meneruskan perniagaan D1 tetapi hanya mengambil peluang untuk menindas Plaintif.

Saya meneliti penjelasan yang dibuat oleh Defendan-Defendan dan mendapati bahawa mereka telah menjalankan perniagaan D1 sebaik mungkin, terbukti dari hasil pendapatan tahunan yang menunjukan peningkatan.

Tambahan pula, Plaintif sendiri mengakui bahawa tujuan beliau bersetuju untuk Defendan-Defendan mengambil alih D1 adalah atas sebab faktor kewangan yang bermasalah dengan hutang yang banyak. Malah, Plaintif sendiri telah memberikan satu jaminan bahawa D1 akan menguntungkan Defendan-Defendan (Guaranteed Net Profit) (klausa 8.7 SA), yang mana jika tidak diperoleh (jumlah keuntungan), Plaintif bersetuju untuk membayar perbezaan jumlah tersebut (Shortfall Sum). Dalam keadaan ini, saya dapati, agak tidak wajar untuk Plaintif melihat kerugian yang dikatakan itu boleh terjumlah kepada satu bentuk penindasan terhadapnya. Tindakan Defendan-Defendan membelakangi kepentingan Plaintif dalam tanah air mineral.

Plaintif mengatakan bahawa D1 telah memasuki satu usahasama yang membenarkan D1 menjalankan pengilangan air mineral di tanah air mineral milik isteri Plaintif.

Namun, mengikut Plaintif, D2-D4 telah memajak tanah tersebut tanpa berbincang dengan Plaintif dan dia juga tidak dinamakan sebagai pihak dalam lease agreement. Pada hemat Plaintif, ini merupakan satu taktikal maneuver oleh D2-D4 yang mempunyai niat buruk terhadapnya.

D2-D4 menjelaskan bahawa, mengikut SSA (klausa 3.1(c)) Plaintif sebenarnya bertanggungan sebagai satu syarat duluan, untuk D1 memasuki perjanjian pajakan atau sewaan dengan tuanpunya tanah air mineral untuk membenarkan perniagaan dijalankan untuk tempoh 50 tahun ke hadapan. Maka, dakwaan Plaintif bahawa perjanjian pajakan dibuat tanpa persetujuan beliau adalah tidak benar.

Isu syarat duluan dalam SSA ini juga telah disahkan antara pihak-pihak di hadapan Yang Arif Wan Fadhilah Nor binti Wan Idris semasa mempertimbangkan isu hak mengkaveat dalam kes Darul Khusus Venture Sdn Bhd v Norfarizal Akmal Yaacob (2014) CLJU 2404. Saya rujuk perenggan 27 dan 28: “[27] Adalah menjadi syarat pendahuluan (“condition precedent”) dalam perjanjian tersebut bahawa pihak-pihak hendaklah memasuki satu perjanjian sewa jangka panjang untuk tempoh 50 tahun. (klausa 3.1 (c)). Plaintif juga hendaklah memasukkan satu kaveat persendirian ke atas hartanah tersebut. (klausa 3.1(d). [28] Klausa 3.2 perjanjian pula menyatakan bahawa syarat-syarat pendahuluan ini hendaklah dipenuhi dalam tempoh 60 hari daripada tarikh perjanjian, atau hak dan kewajipan pihak-pihak dibawah perjanjian ini akan luput secara automatik..”

Seterusnya, saya juga berpandangan, urusan pihak-pihak untuk mematuhi perjanjian (dalam maksud ini, merujuk kepada SSA) adalah dalam hal ehwal persendirian pihak-pihak dan bukan dalam urusan syarikat D1. Maka, bersandarkan perbincangan kes-kes yang telah dirujuk, saya berpendapat, faktor ini tidak boleh dikatakan sebagai satu tindakan penindasan terhadap Plaintif bagi maksud seksyen 346 SA.

Dari penelitian dan pengamatan terhadap isu dan fakta yang dikemuka dan dihujahkan, bersandarkan nas undang-undang sedia ada, atas imbangan kebarangkalian, saya dapati, secara keseluruhannya, ketidak puasan hati Plaintif lebih berkisar kepada beliau tidak mendapat keuntungan dari keputusan awalannya untuk menjual pegangan sahamnya dalam D1.

Jika diteliti, kesemua faktor penindasan yang dikatakan, lebih terjumlah kepada, mungkin, jika ada, kegagalan D2-D4 menguruskan D1 atau membuat keputusan yang mungkin tidak selaras dengan kehendak peribadi Plaintif. Ketegangan hubungan antara Plaintif dengan D2-D4 tidak mencukupi untuk ianya dijadikan alasan wujud penindasan. Saya merujuk kepada kes Liaw Yeou Huah v Wong Kee Kian (2016) MLJU 1589, saya rujuk di perenggan 13: “Breakdown of Relationship per se Insufficient to Invoke Section 181 [13] Having reviewed the facts and allegations of parties, I do not find merit in the contention that that case supports the position of the plaintiff. It cannot be emphasised enough that in order to succeed in a Section 181 petition, the plaintiff must prove any one of the grounds of oppression, disregard, discrimination or prejudicial conduct. The fact of a finding of a breakdown of mutual trust, confidence and good faith per se and without more is wholly insufficient to bring the complaint within Section 181 to justify any of the remedies set out therein..”

Faktor penindasan yang perlu dibuktikan mengikut s346 bukan satu remedi yang ringkas atau sekadar bertujuan untuk melayan ketidakpuasan hati pemegang syer dalam urusan syarikat, tetapi satu remedi lantaran satu kegagalan pengurus syarikat mengendalikan affairs of the company secara menindas terhadap kepentingan pemegang syer yang lain.

Plaintif perlu menunjukkan keadaan yang oppressive dan disregard oleh Defendan-Defendan dalam urusan syarikat tersebut.

Saya ulangi, nas duluan dari keputusan kes-kes juga telah memutuskan bahawa jika keadaan kes yang dikemukakan adalah mismanagement dan making policy or executive decisions not agreeable by complainant, ianya tidak mencukupi untuk terjumlah kepada satu penindasan. Perlu ada visible departure from the standard of fair dealings and a violation of condition of fair play which the shareholder is entitled to expect, sebelum kes penindasan boleh berjaya (rujuk kes Re Khong Thai Sawmil (Miri) Sdn Bhd v Lim Beng Soon (1978) 2 MLJ 227).

Saya sekali lagi merujuk kepada perbincangan yang dibuat oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Low Cheng Teik (supra) yang memetik karangan Loh Siew Cheng dalam artikel Corporate Powers Accountability (Lexis Nexis, 3rd edition, 2018) di perenggan 88 kes: “In Re a Company [1983] BCLC 126, Lord Grantchester QC held that s 75 of the Companies Act 1980 (UK) [ the then UK equivalent of an oppression act ion under s 346 of our Companies Act] was not enacted to enable a ‘locked-in’ minority shareholder to require the company to buy him out . This statement of general principle is unassailable and is reflected in later judgments, notably in the judgment of Lord Hoffmann in O’Neil l v Phillips [1999] UKHL 24; [1999] 1 WLR 1092 that there is ‘no exit at will’ or a ‘no fault’ divorce, or that it is not the function of the Court to provide for an exit mechanism merely because an investment decision had turned sour without fault on the part of the alleged oppressors: Mega Educat ion Systems Sdn Bhd & Anor v Ozone Glass Design Sdn Bhd & Ors [2011] 6 MLJ 644. ”

Oleh yang demikian saya dapati, Plaintif gagal dalam membuktikan wujud penindasan oleh Defendan-Defendan terhadapnya, maka dengan itu, permohonan dilampiran 1 ditolak dengan kos RM8000 tertakluk kepada fi alokator. Bertarikh: 26 September 2025 ~signed~ (NOOR HAYATI BINTI HAJI MAT) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA SHAH ALAM, SELANGOR Peguam bagi pihak Plaintif : Leonard Then Eesan Tetuan Leonard Then & Tan Peguam bagi pihak Defendan : Idza Hajar binti Ahmad bersama Nan Muhammad Ridhwan bin Rosnan dan Muhammad Hibri bin Nazim