RAIZNAN SHAH BIN RUZMI v Pendakwa Raya (DA-42H-8-12/2024)

Tertuduh/Perayu, Raiznan Shah bin Ruzmi telah dituduh di Mahkamah Sesyen Kota Bharu dengan satu pertuduhan menurut Seksyen 392 Kanun Keseksaan yang dibaca bersama Seksyen 397 Kanun yang sama seperti berikut: “Bahawa kamu pada 10.10.2024 jam lebih kurang 6.15 pagi di ruang tamu sebuah rumah Lot 2152 Kg Mahligai 16400 Melor, di dalam Daerah Bachok, di dalam Negeri Kelantan, telah merompak seutas gelang emas, milik Farha binti Yaacob, K/P: 731020-03-5614 dan semasa melakukan rompak itu kamu telah bersenjatakan senjata maut iaitu sebatang besi pencakar tanah dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum dibawah seksyen 392 kanun keseksaan dan dibaca bersama seksyen 397 kanun yang sama. Hukuman: Dipenjara selama tempoh boleh sampai empat belas tahun dan boleh juga dikenakan denda atau sebat. Latar belakang

Pada 28.10.2024 semasa pertuduhan dibacakan buat kali pertama kepada Tertuduh/Perayu, Tertuduh/Perayu yang pada masa itu tidak diwakili oleh mana-mana peguambela telah membuat pengakuan bersalah terhadap pertuduhan yang dikemukakan terhadapnya. Kes kemudiannya telah ditangguhkan ke 29.11.2024 untuk sebutan fakta dan hukuman.

Pada tarikh sebutan fakta dan hukuman iaitu pada 29.11.2024, Tertuduh/Perayu masih mengekalkan akuan bersalahnya dan mengakui fakta kes yang dibacakan kepadanya.

Atas pengakuan bersalah Tertuduh/Perayu tersebut, Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) yang bijaksana telah mensabitkan Tertuduh/Perayu bersalah dan telah menjatuhi Tertuduh/Perayu hukuman pemenjaraan selama 8 tahun berkuatkuasa pada

19.11.2024 dengan satu kali sebatan.

Tertuduh/Perayu yang tidak berpuas hati dengan hukuman yang dijatuhkan terhadapnya tersebut telah merayu ke Mahkamah ini terhadap hukuman sahaja.

Mahkamah ini setelah mendengar hujahan daripada peguambela Tertuduh/Perayu dan juga Timbalan Pendakwa Raya, telah membenarkan rayuan Tertuduh/Perayu dan telah memerintahkan agar hukuman pemenjaraan selama 8 tahun yang dijatuhkan oleh HMS yang bijaksana diketepikan dan digantikan dengan hukuman pemenjaraan selama 5 tahun sahaja manakala hukuman sebatan dikekalkan.

Pihak pendakwaan yang tidak berpuashati dengan keputusan Mahkamah ini telah merayu ke Mahkamah Rayuan. Alasan HMS yang bijaksana

HMS yang bijaksana dalam alasan penghakimannya mengatakan bahawa kesalahan yang dilakukan oleh Tertuduh/Perayu adalah satu kesalahan serius dengan cara mengancam mangsa dengan senjata merbahaya. Tertuduh/Perayu telah mengambil barang kemas mangsa dan telah menggadai barang kemas tersebut untuk mendapatkan wang. Mahkamah perlu melindungi mangsa dan menjatuhkan satu hukuman yang boleh memberi pengajaran kepada Tertuduh/Perayu bagi melindungi kepentingan awam.

Peguambela Tertuduh/Perayu yang bijaksana telah menghujahkan bahawa Tertuduh/Perayu telah membuat pengakuan bersalah pada kali pertama dia dihadapkan ke Mahkamah yang mana akuan bersalah Tertuduh/Perayu tersebut telah menjimatkan masa dan kos semua pihak yang terlibat dalam perbicaraan.

Peguambela Tertuduh/Perayu juga menghujahkan bahawa akuan bersalah adalah satu faktor penting yang perlu diambilkira seperti yang diputuskan dalam kes Bachik Abdul Rahman [2004] 2 CLJ 572 di mana telah dihujahkan bahawa suatu diskaun sebanyak 1/3 daripada hukuman maksimum patut dipertimbangkan.

Peguambela Tertuduh/Perayu juga menghujahkan bahawa hukuman maksimum bagi kesalahan ini adalah pemenjaraan selama 14 tahun dan memohon agar hukuman ke atas Tertuduh/Perayu dapat dikurangkan.

Timbalan Pendakwa Raya yang bijaksana menghujahkan bahawa HMS yang bijaksana telah mempertimbangkan pengakuan bersalah Tertuduh/Perayu sebelum menjatuhkan hukuman terhadap Tertuduh/Perayu dan hukuman yang telah dijatuhkan tersebut adalah sesuai, adil dan setimpal ke atas Tertuduh/Perayu. Analisis dan dapatan Mahkamah ini

Mahkamah ini setelah meneliti rekod-rekod rayuan, nota keterangan serta alasan penghakiman HMS yang bijaksana berpendapat bahawa hukuman yang dijatuhkan ke atas Tertuduh/Perayu adalah terlalu tinggi jika dibandingkan dengan hukuman maksimum yang diperuntukkan di bawah undang-undang.

Walaupun mahkamah perbicaraan tidak wajib untuk memberikan apa-apa diskaun bagi suatu akuan bersalah oleh tertuduh namun daripada senarai panjang autoriti-autoriti yang ada antaranya Sau Soo Kim v. PP [1975] 1 MLRA 176; Mohd Abdullah Ang Swee Kang v. PP [1987] 1 MLRA 43; PP v. Loo Choon Fatt [1976] 1 MLRH 23 seseorang tertuduh yang telah membuat pengakuan bersalah layak untuk mendapat diskaun hukuman 1/3 daripada hukuman yang akan dijatuhkan ke atasnya jika dia minta untuk dibicarakan dan didapati bersalah.

Dalam kes ini, walaupun HMS yang bijaksana telah mengatakan bahawa beliau telah mengambilkira faktor mitigasi pengakuan bersalah Tertuduh/Perayu, hukuman yang dijatuhkan ke atas Tertuduh/Perayu masih lagi melebihi 1/2 daripada hukuman maksimum yang diperuntukkan oleh undang-undang atas alasan bahawa kesalahan yang dilakukan oleh Tertuduh/Perayu adalah kesalahan serius dan mangsa telah diancam.

Jika diteliti kepada senarai ekshibit dan senjata bahaya/maut yang dikatakan digunakan oleh Tertuduh/Perayu dalam kejadian tersebut, ia hanyalah sebatang pencakar sampah dan bukannya senjata tajam seperti parang atau pedang atau lain-lain senjata bahaya yang boleh mengancam nyawa mangsa. Tiada sebarang kecederaan yang telah dilakukan ke atas mangsa dalam kes ini. Selain itu, emas yang dirompak juga telah berjaya diperolehi kembali oleh mangsa.

Mahkamah ini merujuk dan mengambil panduan daripada kes yang selalu dirujuk apabila membicarakan pertimbangan yang harus diberikan kepada tertuduh yang telah mengaku bersalah iaitu kes Sau Soo Kim v. PP [1975] 1 MLRA 176 dimana Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman Lee Hun Hoe (Hakim Besar Borneo pada ketika itu) menyatakan: “Whether a person is a hardened criminal or not I feel that a plea of guilty should be treated as a mitigating factor. It not only saves the country a great expenses of a lengthy trial but also saves time and inconvenience of many particularly the witnesses.”

Dalam kes Mohd Abdullah Ang Swee Kang v. PP [1987] 1 MLRA 43, Mohamed Azmi HMP dalam keputusannya telah mengatakan: “[15] … For determining the length of custodial sentence in pleading guilty cases, the test to be adopted could be found in R.V. Boyd [1980] 2 Cr. App. R(S) 234 where Cumming-Bruce LJ said: The policy of the Courts is that where a man does plead guilty, which does give rise to public advantage and avoids the expense and nuisance of a trial, which may sometimes be a long one, the court encourages plea of guilty by knocking something off the sentence which would have been imposed if there had not been a plea of guilty. So one asks oneself, if there ad been a plea of not guilty, and when he had been convicted, what would have been the appropriate sentence? The answer to that is that the appropriate sentence in these circumstances would not have been more than three years. That points to the fact that this sentence was rather on the heavy side, because it did not give sufficient allowance for plea of guilty.” [16] … It is generally accepted that the extent of reduction on account of a plea of guilty would be between one-quarter and one-third of what otherwise would have been the sentence.”

Prinsip pemberian diskaun yang dinyatakan dalam kes Mohd Abdullah Ang Swee Kang ini telah digunapakai dalam kes Pendakwa Raya lwn. Yuvandran Vijayaindran [2025] MLRHU 1453 di mana Noorin Badaruddin (Hakim Mahkamah Tinggi pada ketika itu) telah menjatuhkan hukuman 7 tahun penjara dan denda RM3,000.00 ke atas tertuduh bagi satu kesalahan di bawah Seksyen 304(a) Kanun Keseksaan yang membawa hukuman pemenjaraan sehingga 30 tahun dan denda.

Dalam kes Darshn Raj Rajagopal v. PP [2025] MLRHU 1878, yang merupakan satu kes rompakan di bawah Seksyen 395 Kanun Keseksaan, Muniandy Kannyappan J telah mengurangkan hukuman pemenjaraan yang dijatuhkan oleh HMS daripada 5 tahun ke 3 tahun dan mengekalkan hukuman 2 sebatan. Dalam kes tersebut, rujukan juga dibuat kepada kes PP v. Jafa Daud [1981] 1 MLRH 800 yang mengatakan seperti berikut: “a sentence meted out shall be fair, just, and proportionate and not a knee-jerk reaction by the sentencing judge.”

Dalam kes PP v. Loo Choon Fatt [1976] 1 MLRH 23 mahkamah mengatakan: “[3] In respect of sentencing there can be only general guidelines. No two cases can have exactly the same facts to the minutest detail. Facts do differ from case to case and ultimately each case has to be decided on its own merits. In practice sentences do differ not only from case to case but also from court to court. All things being equal the variations are inevitable if only because of the human element involved. But, of course, there must be limits to permissible variations.”

Mahkamah ini juga menimbangkan faktor pemberat oleh pihak pendakwaan terutamanya berkenaan dengan kepentingan awam dan perlindungan kepada mangsa yang terlibat dalam kes ini. Oleh itu dalam kes ini Mahkamah bukan semata-mata mengenakan hukuman pemenjaraan terhadap Tertuduh/Perayu sebaliknya Mahkamah ini masih mengekalkan hukuman sebat yang dijatuhkan oleh HMS yang bijaksana ke atas Tertuduh/Perayu.

Mahkamah ini berpendapat bahawa hukuman pemenjaraan selama 5 tahun berkuatkuasa dari tarikh jatuh hukum serta hukuman sebat yang dikenakan ke atas Tertuduh/Perayu akan dapat memberi pengajaran kepada Tertuduh/Perayu untuk tidak mengulangi kesalahan yang sama di masa hadapan.

Berdasarkan alasan-alasan yang telah dinyatakan di atas, Mahkamah ini telah membenarkan rayuan Tertuduh/Perayu. Alasan Penghakiman ini disediakan pada 21-10-2025. ……………………………….. MOHD ROSLI BIN YUSOFF Hakim, Mahkamah Tinggi (2) Kota Bharu, Kelantan Darul Naim. Bagi pihak Pendakwa Raya : TPR Nik Nur Adila binti Mat Zaidan, Timbalan Pendakwa Raya, Pejabat Pendakwaan Negeri Kelantan, AG-3-03-06, Al-Waqah @ Tunjong, Tingkat 3, Bangunan H Elite Design, 16010 Kota Bharu, Kelantan. Bagi pihak Tertuduh : Zuhaidie Akmal Bin Hasan Basri, Tetuan Zuhaidie Akmal & Co, PT 474, Tingkat 2, Blok K, Jalan Kota Jelasin KJ 8/1, Pusat Perniagaan Bandar Baru Tunjong, 16010 Kota Bharu, Kelantan.