Ramesh A/l Ravi v Pendakwa Raya (A-05(M)-414-09/2023)

Arumugam A/L Sandanam (No. K/P: 880812-08-5301)

Ramesh A/L Ravi (No. K/P: 890808-08-6693)] KORAM: AHMAD ZAIDI BIN IBRAHIM, HMR AZMAN BIN ABDULLAH, HMR MOHAMED ZAINI BIN MAZLAN, HMR ALASAN PENGHAKIMAN PENDAHULUAN [1] Terdapat dua (2) rayuan berasingan di hadapan Mahkamah ini yang timbul daripada keputusan Mahkamah Tinggi bertarikh 08.09.2023. Kedua-dua Perayu telah didakwa bersama seperti berikut:

Arumugam A/L Sandanam ("Tertuduh Pertama"); dan

Ramesh A/L Ravi ("Tertuduh Kedua"). [2] Pada akhir perbicaraan, Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi mendapati kedua-dua Perayu bersalah atas kesalahan di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan dan telah dijatuhkan hukuman mati mandatori melalui hukuman gantung sampai mati. Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, kedua-dua Perayu telah mengemukakan rayuan ke Mahkamah ini melalui rayuan berasingan. Kami telah mendengar kedua-dua rayuan tersebut pada 18.02.2025, di mana kami menolak rayuan Perayu berhubung sabitan tetapi membenarkan rayuan berhubung hukuman. Kami kini memberikan alasan terhadap keputusan tersebut. KES PIHAK PENDAKWAAN [3] Kedua-dua Perayu telah didakwa di Mahkamah Tinggi seperti yang dipinda (P1A) pada 1 September 2021 seperti berikut: Dalam Perbicaraan Jenayah No.: AA-45B-11-12/2019 "Bahawa kamu bersama-sama pada 08 Oktober 2018 jam lebih kurang 1.00 pagi hingga 09 Oktober 2018 jam lebih kurang 10.00 pagi, bertempat di Pejabat Kilang Simen Batu 4 Segari, dalam Daerah Manjung, Negeri Perak Darul Ridzuan telah melakukan pembunuhan dengan menyebabkan kematian ke atas Muthu Kumar A/L Karypiah (No. K/P: 750426-08-5033) dan oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan dan boleh dihukum di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan dan dibaca bersama seksyen 34 Kanun yang sama." [4] Di Mahkamah Tinggi, pada peringkat awal, terdapat tiga orang tertuduh yang didakwa bersama atas pertuduhan membunuh Muthu Kumar A/L Karypiah ("si mati"), iaitu kedua-dua perayu dan seorang lagi bernama Roslan Bin Abu Bakar. Namun, pertuduhan terhadap Roslan Bin Abu Bakar telah digugurkan dan beliau telah dipanggil sebagai saksi ("SP3") dalam kes pendakwaan. Beliau kemudiannya turut didakwa atas kesalahan menyebabkan kehilangan bahan bukti atau memberikan maklumat palsu bagi melindungi pesalah di bawah seksyen 201 Kanun Keseksaan. Oleh itu, pertuduhan membunuh di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan telah diteruskan terhadap Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua. [5] Kami dengan hormatnya bergantung pada alasan penghakiman Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi dan meringkaskan fakta kes berdasarkan dapatan terperinci yang dikemukakan di Mahkamah Tinggi. [6] Si mati telah dijumpai oleh Encik Ee Hong Hue ("SP8") pada 10.10.2018. Setelah pencarian dilakukan dan mayat si mati ditemui, ia telah dihantar ke Hospital Raja Permaisuri Bainun di Ipoh. Identiti si mati telah dikenal pasti oleh pakar cap jari, Encik Rabidin Bin Mohd Zin ("SP9"), melalui analisis cap jari terperinci dan laporan bertarikh 12.10.2018. Pengecaman ini turut disokong oleh anak tiri si mati ("SP14"). SP14 memaklumkan kepada pihak polis bahawa si mati mempunyai kecederaan pada kaki kirinya. Perkara ini disahkan oleh laporan bedah siasat oleh pakar patologi, Dr Siti Zanariah Binti Md Naziri ("SP11") (dalam Eksibit "P50" di halaman 2 perenggan 3), di mana SP11 mendapati terdapat kecederaan pada betis kiri si mati. [7] Berdasarkan pemeriksaan SP11, yang menjalankan bedah siasat ke atas si mati, beliau mendapati tubuh si mati dalam proses pereputan. Menurut laporannya, si mati telah mengalami luka tikaman berulang kali, berjumlah 21 di bahagian hadapan abdomen daripada pelbagai arah, manakala luka tikaman di bahagian belakang kanan berjumlah enam dan dari satu arah sahaja. SP11 mendapati luka tikaman di bahagian belakang adalah cetek dan tidak menyebabkan kematian. Namun, tikaman di bahagian hadapan yang mencederakan hati, usus, dan lapisan mesenteri telah menyebabkan pendarahan berlebihan sehingga mengakibatkan kematian. SP11 turut melaporkan bahawa luka tikaman itu dilakukan menggunakan objek yang tajam, runcing, dan leper. [8] SP11 menyatakan semasa pemeriksaan balas bahawa tikaman tersebut dilakukan ketika si mati masih hidup. Beliau juga menyimpulkan bahawa terdapat tanda-tanda perbuatan jenayah yang menyebabkan kematian si mati dan menambah bahawa si mati telah mati di tempat lain sebelum dilupuskan di lokasi mayat ditemui, berdasarkan ketiadaan darah yang signifikan pada tubuh si mati. [9] Selain daripada itu, SP11 mendapati bahawa tiada sebarang kecederaan pertahanan ("defensive wounds") pada tubuh si mati dan tiada penyakit fizikal dikesan yang boleh menyebabkan atau menyumbang kepada kematiannya. Beliau juga memberikan pandangan bahawa berdasarkan keadaan tubuh si mati, kematian berlaku dalam tempoh antara 2 hingga 4 hari sebelum mayat dibawa ke Jabatan Forensik pada 10.10.2018 jam 10:35 malam, di mana menurut SP11, tarikh paling awal atau paling lewat kematian tersebut berlaku adalah pada atau sekitar 8.10.2018. [10] Berdasarkan keterangan SP3, beliau menyatakan bahawa si mati sudah tidak bergerak ketika beliau membantu Tertuduh Kedua membungkus si mati. Kejadian ini berlaku di Kilang Simen Batu 4 Segari, Manjung, Perak. SP3 juga menyatakan bahawa beliau bersama Tertuduh Kedua kemudian telah membuang mayat tersebut ke dalam kolam lombong, dan apabila mayat tersebut timbul, Tertuduh Kedua telah menarik mayat itu kembali ke tepi kolam dan menikamnya sekali lagi. [11] Fakta yang membawa kepada kematian si mati diperoleh daripada keterangan SP3 dan SP5 (teman wanita Tertuduh Pertama). Kejadian berlaku apabila si mati terlibat dalam kegiatan pengedaran dadah bersama Tertuduh Pertama, Tertuduh Kedua, SP3, SP5 dan seorang lagi bernama Awang. Namun, Tertuduh Pertama mengesyaki bahawa si mati telah mencuri hasil daripada jualan dadah tersebut. Oleh itu, pada 07.10.2018, apabila si mati pulang tanpa membawa hasil jualan dadah dan gagal menyerahkan wang jualan dadah kepada Tertuduh Pertama, Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua telah mengikatnya, memukulnya dan menyerangnya sepanjang malam. Perkara ini disaksikan oleh SP3 dan SP5. [12] Pada malam 08.10.2018, Tertuduh Pertama memaklumkan kepada SP3 bahawa si mati telah meninggal dunia. Pada 09.10.2018, SP3 melihat mayat si mati dan diarahkan oleh Tertuduh Kedua untuk membantu beliau membungkus mayat tersebut dan bersama-sama melupuskannya di kolam lombong. DAPATAN YANG ARIF HAKIM PERBICARAAN [13] Pada akhir kes pendakwaan, dapatan utama Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi boleh dirumuskan seperti berikut:

Pihak pendakwaan telah membuktikan tanpa keraguan munasabah identiti si mati iaitu Muthu Kumar A/L Karypiah (No. K/P: 750426-08-5033). Kebergantungan pihak pembelaan terhadap peruntukan seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 untuk mendakwa wujudnya jurang dalam kes pendakwaan kerana kegagalan pihak pendakwaan mengemukakan sijil kematian si mati adalah tidak logik dan langsung tidak berasas.

Yang Arif Hakim menerima keterangan SP11 bahawa punca kematian si mati adalah disebabkan oleh pelbagai luka tikaman pada abdomennya yang menyebabkan pendarahan sehingga membawa maut. Bukti lain yang menyokong kesimpulan ini adalah seperti berikut:

Keterangan SP3, SP4 dan SP5 menunjukkan bahawa si mati berada dalam keadaan sihat dan mampu menunggang motosikal untuk menjual dadah; dan

(ii) Sebelum si mati diikat dan dipukul, tiada bukti bahawa beliau sakit, lemah atau mengalami sebarang ketidakupayaan.

Walaupun pihak pembelaan mendakwa wujud percanggahan antara keterangan SP3 dan SP11 berhubung cara si mati dibunuh iaitu senjata yang digunakan, Yang Arif Hakim menerima keterangan SP11 bahawa si mati dibunuh di tempat lain menggunakan objek tajam, runcing dan leper yang menyerupai bilah sebelum mayatnya dibuang di tempat ia ditemui. Terdapat juga keterangan SP3, SP4 dan SP5 bahawa si mati telah dipukul. Kesimpulan yang boleh dibuat adalah senjata atau objek lain digunakan untuk membunuh si mati sebelum tubuhnya ditikam dengan besi bermuncung T di tepi kolam lombong.

Yang Arif Hakim mendapati bahawa SP3, SP4 dan SP5 adalah saksi yang boleh dipercayai walaupun mereka mengambil dadah secara berkala pada masa kejadian kerana keterangan mereka saling mengukuhkan antara satu sama lain. Kronologi kejadian mereka adalah konsisten.

Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua dilihat kali terakhir bersama si mati pada malam 08.10.2018. Walaupun tiada saksi langsung yang melihat kejadian tikaman, setelah membuat penilaian maksimum terhadap keterangan pendakwaan, melainkan terdapat bukti sanggahan, inferens yang tidak dapat dielakkan adalah kedua-dua tertuduh dengan niat bersama telah melakukan tikaman-tikaman yang dahsyat dan berulang sehingga menyebabkan kematian si mati.

Berhubung isu percanggahan keterangan antara SP3 dan SP18 mengenai siapa yang bersama SP3 di kolam lombong, sama ada Tertuduh Pertama atau Kedua, percanggahan ini dianggap tidak material. Yang Arif Hakim menerima keterangan langsung SP3 yang merupakan saksi mata kejadian di kolam lombong. Keterangan SP3 lebih diyakini kerana keterangan beliau bersifat terperinci dan menyeluruh melibatkan banyak peristiwa.

Mengenai elemen niat untuk menyebabkan kematian dan motif, Yang Arif Hakim membuat kesimpulan seperti berikut:

Berdasarkan keterangan langsung SP3, SP4 dan SP5, laporan bedah siasat SP11 serta keterangannya bahawa kecederaan berupa 21 luka tikaman dilakukan ketika si mati masih hidup, Yang Arif Hakim menyimpulkan bahawa kecederaan tersebut dilakukan dengan niat untuk menyebabkan kematian. Ini secara prima facie membawa kesalahan tersebut kepada homisid yang boleh dihukum mati mengikut perenggan (a) seksyen 300 Kanun Keseksaan; dan

(ii) memandangkan jumlah tikaman yang banyak, Yang Arif Hakim mendapati bahawa tikaman tersebut dilakukan dengan sengaja dan kecederaan tubuh yang dimaksudkan untuk dilakukan adalah cukup pada lazimnya untuk menyebabkan kematian. Ini juga secara prima facie membawa kesalahan tersebut kepada homisid yang boleh dihukum mati mengikut perenggan (c) seksyen 300 Kanun Keseksaan.

Setiap perenggan (a) dan (c) seksyen 300 Kanun Keseksaan berdiri secara bebas.

Walaupun dari sudut undang-undang motif bukanlah syarat bagi kesalahan membunuh, ia adalah fakta tambahan yang boleh diambil kira dalam menilai niat untuk melakukan kesalahan tersebut. Dalam hal ini, Yang Arif Hakim bersetuju dengan pihak pendakwaan bahawa daripada keterangan yang dikemukakan, perbuatan dengan sengaja mencederakan si mati adalah bermotifkan untuk menghukumnya kerana gagal menyerahkan wang hasil jualan dadah kepada Tertuduh Pertama, dan inferens yang boleh dibuat adalah hukuman itu juga bertujuan untuk memberi pengajaran kepada pengedar dadah lain iaitu SP3, SP4 dan seorang Awang supaya menyerahkan hasil jualan dadah mereka.

Berhubung cabaran terhadap kebolehterimaan ekshibit P6, P19, P20, P23, P29, P30, P33, P57 dan P59, peguam bela menyatakan tiada bantahan terhadap kesemuanya kecuali dokumen bertanda P57 dan P59. Bagi kedua-dua dokumen tersebut, beliau menyatakan tiada bantahan ketika pihak pendakwa raya memohon untuk kemukakannya, kecuali menyatakan beliau akan berhujah mengenainya di akhir kes pendakwaan. P57 ialah laporan polis oleh SP16 yang mengandungi kenyataan bahawa beliau diberitahu oleh Tertuduh Kedua mengenai lokasi mayat dibuang. Keterangan ini juga diperoleh daripada SP1 yang merupakan orang pertama yang mengetahui lokasi mayat dibuang. Oleh itu, walaupun laporan polis ini diketepikan, pengecualiannya tidak meninggalkan jurang dalam kes pendakwaan. Manakala P59 ialah laporan polis mengenai penemuan alat besi bermuncung T. Walaupun laporan polis ini diketepikan, terdapat bukti mencukupi mengenai penemuan alat besi tersebut oleh pasukan penyelam polis dan ia dibawa ke Mahkamah, dikenal pasti dan ditanda sebagai P39A. Begitu juga, pengecualiannya tidak meninggalkan jurang dalam kes pendakwaan.

Berdasarkan keterangan yang dikemukakan, adalah jelas bahawa Tertuduh Pertama merupakan ketua dalam hierarki, dan yang lain adalah orang bawahannya yang perlu menyerahkan akaun kepada beliau bagi dadah yang dibekalkan olehnya. Dalam kes ini, Tertuduh Kedua adalah penguatkuasanya bagi memastikan semua orang mematuhi peraturan dalam perniagaan pengedaran dadahnya. Kehadirannya ketika si mati diikat, menampar si mati, mengangkatnya untuk dibawa pergi bagi terus dipukul, serta penggunaan keretanya untuk melupuskan mayat si mati, menunjukkan penglibatannya dan kaitannya dengan jenayah yang didakwa bersama Tertuduh Pertama.

(I) Setelah menimbangkan dan mendapati bahawa tiada satu pun daripada lima pengecualian di bawah seksyen 300 Kanun Keseksaan terpakai, Yang Arif Hakim mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap kedua-dua tertuduh dan menurut seksyen 180(3) Kanun Tatacara Jenayah, kedua-dua tertuduh dipanggil untuk membela diri. [14] Apabila dipanggil membela diri, Tertuduh Pertama memilih untuk memberikan keterangan bersumpah manakala Tertuduh Kedua memilih untuk memberikan kenyataan dari kandang tertuduh. Pembelaan yang dikemukakan oleh kedua-dua tertuduh dirumuskan seperti berikut:

Tertuduh Pertama mengemukakan dirinya sebagai satusatunya saksi. Beliau menafikan melakukan kesalahan tersebut. Beliau menyatakan bahawa pada 7.10.2018, ketika berada di rumah, beliau dimaklumkan oleh SP5 bahawa si mati telah kehilangan wang dan beliau pergi untuk menyiasat. Beliau mengakui menyoal si mati dan menamparnya pada hari tersebut sebelum pulang ke rumah. Apabila beliau kembali keesokan harinya, beliau mendapati si mati dalam keadaan lemah. Tertuduh Pertama diberitahu bahawa si mati telah dipukul. Beliau kemudian memberitahu Tertuduh Kedua supaya tidak memukul si mati dan meninggalkan tempat kejadian sekali lagi. Malam itu, beliau kembali ke tempat kejadian. Beliau memanggil si mati tetapi tiada jawapan. Beliau kemudian mengarahkan SP3 memeriksa si mati dan diberitahu oleh SP3 bahawa si mati telah meninggal dunia. Tertuduh Kedua kemudian meminta untuk meminjam keretanya, yang pada mulanya ditolak. Beliau melihat Tertuduh Kedua dan SP3 mengambil kereta tersebut dan kemudian mengetahui bahawa kereta itu dipulangkan kepada isterinya. Malam itu, Tertuduh Pertama melarikan diri ke Kuala Lumpur dan menyerahkan diri 10 hari kemudian setelah mendengar bahawa polis sedang mencarinya.

Semasa pemeriksaan balas, Tertuduh Pertama mengakui bahawa beliau mengambil dan mengedar dadah, termasuk kepada SP3 dan si mati. Namun, beliau menafikan bahawa yang lain adalah orang bawahannya atau bahawa Tertuduh Kedua adalah orang kanannya. Beliau juga mengakui kereta yang digunakan untuk melupuskan si mati adalah miliknya dan beliau mengetahui bahawa si mati telah diikat menggunakan tali nilon oleh SP3, tetapi mendakwa beliau melepaskannya dan hanya menampar si mati sekali sahaja.

Pembelaan yang dikemukakan oleh Tertuduh Kedua melalui kenyataan tidak bersumpahnya adalah bahawa beliau tidak melakukan apa-apa terhadap si mati. Beliau menyatakan beliau tidak membunuh si mati dan tidak tahu mengapa SP3, SP4 dan SP5 memberitahu Mahkamah bahawa beliau mencederakan si mati. Beliau menyatakan bukan dirinya yang menunjukkan kepada polis lokasi besi bermuncung T dan beliau tidak tahu mengapa beliau ditahan di Penjara Taiping serta merayu untuk dibebaskan. Menurut Tertuduh Kedua, SP3 yang mengikat si mati menggunakan tali nilon dan bukan dirinya. Beliau menyatakan beliau hanya mengugut si mati supaya bercakap benar jika tidak beliau akan melaporkannya kepada polis kerana mempunyai dadah dalam air kencingnya. Beliau menafikan memukul si mati dan hanya mengugutnya. [15] Pihak pendakwaan berhujah bahawa keterangan kedua-dua tertuduh gagal menangkis keterangan saksi-saksi pendakwaan. [16] Pada akhir kes pembelaan, Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi berpendapat bahawa kenyataan tidak bersumpah Tertuduh Kedua hanyalah penafian kosong. Daripada analisis yang dinyatakan di atas, percanggahan yang didakwa tersebut tidak menafikan kes prima facie yang telah dibuktikan pada akhir kes pendakwaan dan gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah apabila semua keterangan pembelaannya diambil kira. [17] Bagi Tertuduh Pertama pula, Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa keterangannya bukan sahaja gagal menimbulkan keraguan munasabah, malah secara jelas meletakkannya di tempat kejadian jenayah, terlibat dalam serangan terhadap si mati yang diikat, dilihat kali terakhir bersama si mati bersama-sama Tertuduh Kedua, meminjamkan keretanya untuk melupuskan mayat dan mengakui bahawa beliau tidak pergi bersama SP3 ke kawasan lombong serta melarikan diri dari tempat kejadian. [18] Berdasarkan perkara-perkara tersebut, Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes terhadap kedua-dua tertuduh tanpa keraguan munasabah dan dengan itu mensabitkan kedua-dua tertuduh bersalah atas pertuduhan membunuh seperti dalam pertuduhan pindaan (P1A). [19] Mengenai hukuman, Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi mengambil kira bahawa fakta kes ini termasuk dalam kategori (a), (b) dan (e) iaitu apabila pembunuhan dilakukan dengan cara yang amat kejam, menjijikkan, bersifat syaitan, mengerikan atau keji, serta sangat tidak seimbang dengan jumlah kecil iaitu RM200.00, dan dilakukan oleh mereka yang berada dalam kedudukan berkuasa. Oleh itu, hukuman yang sesuai untuk dikenakan ke atas kedua-dua pesalah adalah hukuman mati dan memerintahkan kedua-dua tertuduh yang telah disabitkan kesalahan digantung sampai mati mengikut seksyen 277 Kanun Tatacara Jenayah. RAYUAN INI [20] Di hadapan kami, rayuan ini dihujahkan terutamanya berdasarkan alasan-alasan berikut:

Peguam bela Tertuduh Pertama membangkitkan isuketidakcekapan peguam perbicaraan yang mengakibatkan pelanggaran hak asasi Perlembagaan Persekutuan Tertuduh Pertama untuk mendapat perbicaraan yang adil seperti yang dijamin oleh Perkara 5 Perlembagaan Persekutuan;

Peguam bela Tertuduh Pertama juga membangkitkan isu bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah tersilap dari segi undang-undang dan fakta dalam mensabitkan kesalahan membunuh di bawah kedua-dua perenggan 300(a) dan 300(c) Kanun Keseksaan terhadap Perayu;

Peguam bela Tertuduh Pertama juga membangkitkan isu bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah tersilap dari segi undang-undang dan fakta apabila mensabitkan Perayu berdasarkan keterangan tidak disokong seorang rakan sejenayah iaitu SP3 (Roslan bin Abu Bakar);

Peguam bela Tertuduh Kedua membangkitkan isu bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi gagal menimbangkan percanggahan material dalam keterangan, iaitu percanggahan antara keterangan saksi pendakwaan SP3 dan SP11 mengenai cara si mati dibunuh, senjata yang digunakan dan siapa yang bersama SP3 di kolam lombong; dan

Peguam bela kedua-dua Tertuduh juga membangkitkan isu bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi tersilap dalam membuat dapatan mengenai niat bersama atas alasan pihak pendakwaan gagal membuktikan perkara berikut:

bahawa terdapat perancangan awal antara kedua-dua tertuduh; dan

(ii) bahawa tiada bukti bahawa mana-mana daripada mereka melakukan perbuatan jenayah yang dilakukan bagi melaksanakan niat untuk membunuh si mati; dan

Peguam bela Tertuduh Pertama juga membangkitkan isu bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi tersilap dari segi undang-undang dan fakta apabila dengan tergesa-gesa menolak pembelaan Perayu tanpa membuat penilaian maksimum dan pertimbangan kehakiman yang mencukupi terhadapnya. [21] Mengenai isu pertama iaitu ketidakcekapan peguam perbicaraan, pihak pembelaan merujuk kepada kes Shamim Reza bin Abdul Samad v. PP [2009] 6 CLJ 93 (FC) di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa ketidakcekapan peguam dalam mengendalikan pembelaan dalam perbicaraan jenayah adalah alasan yang boleh menyebabkan sabitan dibatalkan dengan syarat (pada halaman 53):

Ketidakcekapan tersebut mestilah terang-terangan dalam keadaan kes berkenaan; dan

la telah menyebabkan tertuduh kehilangan hak untuk mendapat perbicaraan yang adil sehingga membawa kepada ketidakadilan. [22] Bagi isu kedua, memandangkan Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah mensabitkan kedua-dua Perayu selepas merujuk kepada kedua-dua perenggan (a) dan (c) seksyen 300 Kanun Keseksaan, dihujahkan bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah tersilap apabila tidak membuat dapatan sama ada Tertuduh Pertama bersalah di bawah perenggan (a) atau perenggan (c) seksyen 300 Kanun Keseksaan. Adalah penting untuk diperhatikan bahawa perenggan (a) dan (c) seksyen 300 Kanun Keseksaan meliputi keadaan yang sangat berbeza dengan tahap niat (mens rea) yang berlainan untuk dibuktikan oleh pendakwaan. Kesilapan dalam bergantung pada kedua-dua perenggan tersebut meninggalkan Tertuduh Pertama dalam keraguan serius mengenai beban keterangan yang sepatutnya dipikul untuk berjaya menimbulkan keraguan munasabah dalam kes pendakwaan yang secara serius menjejaskan sabitan terhadapnya. Peguam bela Tertuduh Pertama merujuk kepada kes Frans Hiu v. PP & Another Appeal [2014] 9 CLJ 764 dan Dhivyaprabu Panir Selvam v. PP [2022] CLJU 1088 di mana dalam kes Dhivyaprabu Panir Selvam, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa kegagalan Hakim Perbicaraan untuk memilih perenggan tertentu seksyen 300 Kanun Keseksaan telah menyebabkan perayu dinafikan perbicaraan yang adil. [23] Mengenai isu ketiga, peguam bela Tertuduh Pertama berhujah bahawa SP3 adalah seorang rakan sejenayah atau sekurang-kurangnya seorang aksesori aktif selepas kejadian, namun perkara ini tidak pernah ditangani oleh Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi, yang merupakan kesilapan nyata dari segi undang-undang dan fakta apabila mensabitkan Tertuduh Pertama berdasarkan keterangan tidak disokong daripada seorang rakan sejenayah. Pihak pembelaan merujuk kepada kes Chao Chong v. PP [1959] 1 LNS 11 (HC) yang kemudian disahkan oleh Mahkamah ini dalam kes Sabarudin Non v. PP & Other Appeals [2005] 1 CLJ 466. Mereka juga merujuk kepada kes Harcharan Singh & Anor v. PP [2005] 1 CLJ 11. Peguam bela juga menghujahkan bahawa niat SP3 untuk mendapatkan layanan baik daripada pihak pendakwaan sebagai balasan untuk kekebalan adalah jelas daripada fakta bahawa pertuduhan membunuh terhadapnya telah ditarik balik dengan syarat beliau memberikan keterangan sebagai saksi pendakwaan. [24] Berhubung isu keempat mengenai percanggahan material, peguam bela Tertuduh Kedua merujuk kepada kes Sivabalan Bathumalai v. PP (2017) 4 CLJ 326. Peguam bela Tertuduh Pertama juga berhujah mengenai perkara ini dan menekankan kes-kes seperti R v. Baskerville [1916] 2 KB 658, Attan bin Abdul Ghani v. PP [1969] 1 LNS 12 dan PP v. Nomezam Apandy bin Abu Hassan (No.2) [2008] 7 CLJ 168 yang menegaskan bahawa keterangan sokongan perlu bersifat bebas dan keterangan sokongan tersebut sendiri mestilah mengaitkan atau menghubungkan Tertuduh Pertama dengan jenayah tersebut. Mereka seterusnya menghujahkan bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi tersilap apabila memutuskan bahawa keterangan SP3 telah disokong oleh keterangan SP4 dan SP5 sedangkan SP4 dan SP5 telah memberikan keterangan bahawa Tertuduh Pertama tidak mencederakan si mati. Kegagalan Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi untuk menilai keterangan SP3 secara maksimum dianggap sebagai salah arah serius yang memerlukan campur tangan Mahkamah Rayuan. [25] Bagi isu keempat, peguam bela Tertuduh Kedua berhujah bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi tidak merekodkan apa-apa dapatan mengenai apakah objektif bersama atau niat bersama Perayu, dan juga tidak merekodkan dapatan mengenai apakah perbuatan jenayah yang dilakukan oleh Perayu dalam melaksanakan niat bersama tersebut. Peguam bela juga memetik keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Ong Teik Thai v. PP [2016] 7 CLJ 1 seperti berikut: “... Telah ditetapkan bahawa niat bersama dalam pengertian seksyen tersebut membawa maksud satu rancangan awal dan perbuatan jenayah dilakukan menurut rancangan awal tersebut. Rancangan itu juga mungkin berkembang di tempat kejadian semasa kesalahan dilakukan; tetapi keadaan penting ialah bahawa rancangan tersebut mesti wujud sebelum perbuatan yang membentuk kesalahan dilakukan. Jika begitu, sebelum mahkamah boleh mensabitkan seseorang di bawah Seksyen 302 dibaca bersama Seksyen 34 Kanun Keseksaan India, ia mesti membuat kesimpulan yang jelas bahawa orang tersebut mempunyai persetujuan terdahulu dengan seorang atau lebih orang lain, sama ada dinamakan atau tidak dinamakan, untuk melakukan kesalahan tersebut ... Dalam kes Mannam Venkatdri And Ors v The State of Andhra Pradesh AIR 1971 SC 1467, Mahkamah Agung India memutuskan bahawa kegagalan Mahkamah Tinggi untuk merekodkan sebarang dapatan mengenai apakah objektif bersama atau niat bersama perayu adalah fatal kepada sabitan perayu bagi kesalahan membunuh di bawah seksyen 302 dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan India.” [26] Seterusnya, mengenai isu kelima bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi tersilap apabila mendapati bahawa Tertuduh Pertama dan Kedua mempunyai niat bersama di bawah Seksyen 34 Kanun Keseksaan untuk menyebabkan kematian si mati, peguam bela Tertuduh Pertama berhujah bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi gagal mengecualikan keterangan tidak disokong daripada rakan sejenayah iaitu SP3 (atas alasan yang dihujahkan dalam perenggan 23 hingga 47 di atas) sebelum membuat dapatan mengenai niat bersama antara Tertuduh Pertama dan Kedua. [27] Bagi isu keenam, peguam bela Tertuduh Pertama juga membangkitkan bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi tersilap dari segi undang-undang dan fakta apabila tergesa-gesa menolak pembelaan Perayu tanpa memberikan penilaian maksimum dan pertimbangan kehakiman yang mencukupi. Walaupun tiada keterangan langsung mengenai insiden tikaman, Yang Arif Hakim Perbicaraan telah menggunakan teori "dilihat kali terakhir bersama" (last seen together) untuk membuat inferens bersalah terhadap Tertuduh Pertama dan Kedua. Pihak pembelaan merujuk kepada kes Salem Brayon v. PP [2023] 1 CLJ 739 (CA) di mana mahkamah memutuskan bahawa apabila teori "dilihat kali terakhir bersama" digunakan, tertuduh mesti memberikan penjelasan yang kukuh dan meyakinkan untuk menangkis anggapan bahawa tindakan mereka membawa kepada kematian si mati. [28] Jawapan balas oleh Timbalan Pendakwa Raya ("TPR") dirumuskan seperti berikut:

Mengenai isu pertama iaitu ketidakcekapan peguam perbicaraan sebagaimana diputuskan dalam kes Shamim Reza bin Abdul Samad v. PP [Supra], ketidakcekapan tersebut mestilah jelas dan mahkamah rayuan mesti menilai keseluruhan tindakan peguam, bukan hanya kegagalannya dalam satu atau dua aspek. Pendakwaan juga menghujahkan bahawa dalam kes Devarajan Pillai a/l Manikam v PP [2024] MLJU 917, mahkamah memutuskan bahawa untuk membuktikan ketidakcekapan yang nyata adalah satu beban yang berat dan sukar untuk dibuktikan. Bagi isu ini juga, TPR memberikan alasan-alasan mengapa ia tidak patut dibenarkan oleh Mahkamah ini:

Peguam bela, adalah peguam perbicaraan dalam kes ini, bukanlah peguam yang dilantik oleh mahkamah.

(ii) Peguam bela mereka telah dilantik oleh Tertuduh Pertama dan Kedua atas pilihan mereka sendiri.

(iii) Tiada aduan dibuat di hadapan Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi mengenai pengendalian kes tersebut semasa peringkat pendakwaan.

(iv) Semasa dipanggil untuk membela diri, Peguam bela terus mewakili Tertuduh Pertama dan telah menasihatinya mengenai hak-haknya, dan Tertuduh Pertama memilih untuk memberikan keterangan bersumpah.

Peguam bela hanya menulis surat bertarikh 14.10.2022 kepada Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi memaklumkan bahawa beliau tidak lagi mewakili Tertuduh Kedua kerana salah faham, keengganan menerima nasihat dan penggunaan bahasa kasar oleh Tertuduh Kedua. Permohonan tersebut dibenarkan dan peguam baru yang dilantik mahkamah telah mewakili Tertuduh Kedua.

(vi) Semua isu yang melibatkan Tertuduh Pertama telah dibangkitkan dan dihujahkan pada peringkat pendakwaan dan pembelaan.

Mengenai isu kedua, TPR menghujahkan bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa niat untuk membunuh di bawah Seksyen 300(a) Kanun Keseksaan telah dibuktikan terhadap kedua-dua Perayu menggunakan keterangan keadaan. Kesimpulan ini dibuat berdasarkan keterukan dan bilangan kecederaan, bahagian tubuh yang menjadi sasaran, dan senjata yang digunakan. Kes PP v Sainal Abidin Mading [1998] 3 CLJ 41 dipetik oleh TPR. Memandangkan jumlah tikaman yang banyak, Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi juga memutuskan bahawa tikaman tersebut adalah disengajakan dan kecederaan yang dimaksudkan adalah mencukupi pada kebiasaan untuk menyebabkan kematian, yang juga secara prima facie membawa kesalahan tersebut kepada pembunuhan di bawah perenggan (c) seksyen 300 Kanun Keseksaan. Oleh itu, menurut TPR, tiada kesilapan dalam dapatan Hakim Mahkamah Tinggi.

Menjawab isu ketiga bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi tersilap dari segi undang-undang dan fakta apabila mensabitkan Perayu berdasarkan keterangan tidak disokong seorang rakan sejenayah, TPR berhujah bahawa SP3 bukan rakan sejenayah berdasarkan fakta bahawa peranannya hanya berlaku selepas kematian si mati. Dalam hal ini, TPR merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Ng Kok Lian & Anor v PP [1983] 2 MJ 379. Peranan SP3 adalah sangat berbeza daripada SP9 dalam kes Harcharan Singh. SP3 tidak terlibat dan tidak mengambil bahagian secara aktif dalam memukul, menikam, mencederakan atau membunuh si mati.

Mengenai isu keempat, Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah membuat dapatan bahawa SP3, SP4 dan SP5 adalah saksi yang boleh dipercayai. TPR berhujah bahawa adalah prinsip undang-undang yang mantap bahawa isu berkaitan kebolehpercayaan saksi harus ditentukan oleh hakim perbicaraan, yang mempunyai kelebihan memerhati gelagat saksi. Oleh itu, isu bahawa keterangan SP3 tidak boleh dipercayai dan tidak disokong oleh keterangan bebas daripada saksi lain tidak timbul.

Mengenai isu kelima berkaitan niat bersama, TPR memetik kes Sabarudin bin Non & Ors v PP [2005] 4 MLJ 37 dan Pathmanaban a/l Nalliannen v PP [2016] 1 MLJ 609 yang memutuskan bahawa adalah undang-undang yang mantap bahawa niat bersama boleh disimpulkan daripada fakta dan keadaan sekeliling sesuatu kes. Selain itu, tiada keperluan bagi pendakwaan membuktikan siapa sebenarnya atau akhirnya yang menyebabkan kematian si mati. Prinsip ini telah diperjelaskan oleh Mahkamah Rayuan Singapura dalam kes Ong Chee Hoe and another v PP [1999] 3 SLR (R) 273. Prinsip ini telah diterima pakai oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Ahmad Majmi Idris & Anor v PP [2014] 3 MLJ 368 dan disahkan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Farose bin Tamure Mohamad Khan v Public Prosecutor and other appeals [2016] 6 MLJ 277. Dalam rayuan-rayuan ini, walaupun tiada keterangan daripada SP3, SP4 dan SP5 bahawa kedua-dua Tertuduh telah membunuh si mati, ketiadaan keterangan tersebut tidak menafikan penglibatan mereka dalam pembunuh tersebut di bawah seksyen 34 Kanun Keseksaan. Sabitan mereka adalah berdasarkan keterangan langsung dan keadaan yang menunjukkan bahawa mereka mempunyai niat bersama untuk melakukan kesalahan tersebut.

Mengenai isu terakhir, TPR menghujahkan bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah menimbangkan pembelaan selaras dengan seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah dan membuat kesimpulan bahawa pembelaan gagal menimbulkan keraguan munasabah. KEPUTUSAN KAMI [29] Semasa pendengaran bagi kedua-dua rayuan ini, dua isu utama yang dibangkitkan oleh Perayu adalah pertama, isu ketidakcekapan yang nyata, dan kedua, bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah tersilap dalam mengaplikasikan seksyen 300(a) dan 300(c) Kanun Keseksaan yang mengakibatkan ketidakadilan terhadap kedua-dua Perayu. Ketidakcekapan Nyata [30] Berhubung dengan isu pertama, prinsip undang-undang memperuntukkan bahawa untuk berjaya bergantung kepada ketidakcekapan peguam, ia mesti dibuktikan bahawa terdapat ketidakcekapan yang nyata atau serius sehingga menyebabkan perayu dinafikan haknya untuk mendapat perbicaraan yang adil. Kami dipandu oleh keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Shamim Reza Abdul Samad v Public Prosecutor [2011] 1 MLJ 471; [2009] 6 CLJ 93 seperti berikut: "Dalam pertimbangan kami, ketidakcekapan peguam dalam mengendalikan pembelaan dalam sesuatu perbicaraan jenayah adalah alasan untuk membatalkan sabitan dengan syarat bahawa (i) ketidakcekapan itu mestilah jelas dalam keadaan kes tersebut; dan (ii) ia telah menafikan tertuduh daripada perbicaraan yang adil sehingga menyebabkan ketidakadilan. Tiada yang kurang daripada itu akan mencukupi. Dan dalam menimbangkan persoalan ini, Mahkamah Rayuan mesti mengambil kira keseluruhan tindakan peguam dan bukan hanya kegagalannya dalam satu atau dua perkara sahaja." [31] Setelah meneliti hujahan dan keseluruhan prosiding di hadapan Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi melalui Nota Keterangan, sambil membaca peringkat soal balas dan soalan yang dibangkitkan oleh peguam bela semasa perbicaraan, kami bersetuju dengan hujahan TPR. Kami mendapati bahawa unsur ketidakcekapan yang nyata tidak dibuktikan dan oleh itu, kami mendapati bahawa isu pertama ini tidak mempunyai merit. Aplikasi kedua-dua seksyen 300(a) dan 300(c) Kanun Keseksaan terhadap tertuduh [32] Pada peringkat awal, kami berpendapat bahawa Seksyen 300 Kanun Keseksaan wajar dinyatakan sepenuhnya. la berbunyi seperti berikut: "Murder

Except in the cases hereinafter excepted, culpable homicide is murder—

if the act by which the death is caused is done with the intention of causing death;

if it is done with the intention of causing such bodily injury as the offender knows to be likely to cause the death of the person to whom the harm is caused;

if it is done with the intention of causing bodily injury to any person, and the bodily injury intended to be inflicted is sufficient in the ordinary course of nature to cause death; or

if the person committing the act knows that it is so imminently dangerous that it must in all probability cause death, or such bodily injury as is likely to cause death, and commits such act without any excuse for incurring the risk of causing death, or such injury as aforesaid. ILLUSTRATIONS

A shoots Z with the intention of killing him. Z dies in consequence. A commits murder.

A, knowing that Z is labouring under such a disease that a blow is likely to cause his death, strikes him with the intention of causing bodily injury. Z dies in consequence of the blow. A is guilty of murder, although the blow might not have been sufficient in the ordinary course of nature to cause the death of a person in a sound state of health. But if A, not knowing that Z is labouring under any disease, gives him such a blow as would not in the ordinary course of nature kill a person in a sound state of health, here A, although he may intend to cause bodily injury, is not guilty of murder, if he did not intend to cause death, or such bodily injury as in the ordinary course of nature would cause death.

A intentionally gives Z a sword-cut or club-wound sufficient to cause the death of a man in the ordinary course of nature. Z dies in consequence. Here A is guilty of murder, although he may not have intended to cause Z's death.

A, without any excuse, fires a loaded cannon into a crowd of persons and kills one of them. A is guilty of murder, although he may not have had a premeditated design to kill any particular individual. Exception 1—Culpable homicide is not murder if the offender, whilst deprived of the power of self control by grave and sudden provocation, causes the death of the person who gave the provocation, or causes the death of any other person by mistake or accident. The above exception is subject to the following provisos:

that the provocation is not sought or voluntarily provoked by the offender as an excuse for killing or doing harm to any person;

that the provocation is not given by anything done in obedience to the law, or by a public servant in the lawful exercise of the powers of such public servant;

that the provocation is not given by anything done in the lawful exercise of the right of private defence. Explanation—Whether the provocation was grave and sudden enough to prevent the offence from amounting to murder, is a question of fact. ILLUSTRATIONS

A, under the influence of passion excited by a provocation given by Z, intentionally kills Y, Z's child. This is murder, inasmuch as the provocation was not given by the child, and the death of the child was not caused by accident or misfortune in doing an act caused by the provocation.

Y gives grave and sudden provocation to A. A, on this provocation, fires a pistol at Y, neither intending nor knowing himself to be likely to kill Z, who is near him, but out of sight. A kills Z. Here A has not committed murder, but merely culpable homicide.

A is lawfully arrested by Z, a bailiff. A is excited to sudden and violent passion by the arrest, and kills Z. This is murder, inasmuch as the provocation was given by a thing done by a public servant in the exercise of his powers.

A appears as a witness before Z, a Magistrate. Z says that he does not believe a word of A's deposition, and that A has perjured himself. A is moved to sudden passion by these words, and kills Z. This is murder.

A attempts to pull Z's nose. Z, in the exercise of the right of private defence, lays hold of A to prevent him from doing so. A is moved to sudden and violent passion in consequence, and kills Z. This is murder, in as much as the provocation was given by a thing done in the exercise of the right of private defence.

Z strikes B. B is by this provocation excited to violent rage. A, a bystander, intending to take advantage of B's rage, and to cause him to kill Z, puts a knife into B's hand for that purpose. B kills Z with the knife. Here B may have committed only culpable homicide, but A is guilty of murder. Exception 2—Culpable homicide is not murder if the offender, in the exercise in good faith of the right of private defence of person or property, exceeds the power given to him by law, and causes the death of the person against whom he is exercising such right of defence, without premeditation and without any intention of doing more harm than is necessary for the purpose of such defence. ILLUSTRATION Z attempts to horsewhip A, not in such a manner as to cause grievous hurt to A. A draws out a pistol. Z persists in the assault. A, believing in good faith that he can by no other means prevent himself from being horsewhipped, shoots Z dead. A has not committed murder, but only culpable homicide. Exception 3—Culpable homicide is not murder if the offender, being a public servant, or aiding a public servant acting for the advancement of public justice, exceeds the powers given to him by law, and causes death by doing an act which he, in good faith, believes to be lawful and necessary for the due discharge of his duty as such public servant, and without ill will towards the person whose death is caused. Exception 4—Culpable homicide is not murder if it is committed without premeditation in a sudden fight in the heat of passion upon a sudden quarrel, and without the offender having taken undue advantage or acted in a cruel or unusual manner. Explanation-It is immaterial in such cases which party offers the provocation or commits the first assault. Exception 5—Culpable homicide is not murder when the person whose death is caused, being above the age of eighteen years, suffers death, or takes the risk of death with his own consent. ILLUSTRATION A, by instigation, voluntarily causes Z, a person under eighteen years of age, to commit suicide. Here, on account of Z's youth, he was incapable of giving consent to his own death. A has therefore abetted murder. [33] Mengenai isu ini yang melibatkan aplikasi seksyen 300(a) dan 300(c) Kanun Keseksaan oleh Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi, peguam bagi Perayu berhujah bahawa penggunaan kedua-dua peruntukan tersebut telah menyebabkan salah arah yang menjejaskan hak kedua-dua Perayu dalam pembelaan mereka. Sebaliknya, TPR berhujah bahawa tiada salah arah dalam aplikasi peruntukan ini oleh Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi, dan kedua-dua pihak merujuk kepada autoriti undang-undang masing-masing. [34] Kami telah meneliti isu kedua ini dan membaca alasan penghakiman Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi di mana kami mendapati bahawa Perayu gagal menunjukkan bahawa terdapat sebarang kesilapan oleh Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi dalam mengaplikasikan peruntukan tersebut. Kami mendapati tiada salah arah oleh Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi yang menyebabkan ketidakadilan kepada kedua-dua Perayu. [35] Adalah prinsip undang-undang yang mantap bahawa niat untuk menyebabkan kematian adalah salah satu unsur penting pembunuhan di bawah seksyen 300 Kanun Keseksaan, sama ada di bawah perenggan 300(a) atau 300(c). Kedua-duanya memerlukan beban pembuktian yang sama untuk pihak pembelaan. Maka, dalam pertimbangan kami terhadap rayuan ini, kedua-dua tertuduh telah diberikan perbicaraan yang adil, mereka tahu apa yang mereka dibicarakan, dan diberikan peluang sepenuhnya untuk membela diri serta yang paling penting, sabitan mereka adalah berdasarkan keterangan yang mencukupi. [36] Untuk menambah lagi, kami juga merujuk kepada kes Public Prosecutor v Sanderasegaran a/l Nithenanham [2024] 3 MLJ 629 di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa tiada apa dalam peruntukan Kanun Tatacara Jenayah yang menghendaki hakim bicara menyatakan secara khusus perenggan mana dalam seksyen 300 Kanun Keseksaan yang telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan, khususnya sebelum memanggil tertuduh untuk membela diri. Keterangan daripada rakan sejenayah [37] Berhubung isu ini, undang-undang telah pun jelas bahawa seorang tertuduh boleh disabitkan walaupun berdasarkan keterangan tidak disokong daripada seorang rakan sejenayah sebagaimana diperuntukkan di bawah seksyen 133 Akta Keterangan 1950 yang berbunyi seperti berikut: Rakan sejenayah 133. "Seorang rakan sejenayah adalah saksi yang berkelayakan terhadap seorang tertuduh; dan sesuatu sabitan tidaklah menjadi tidak sah hanya kerana ia dibuat berdasarkan keterangan tidak disokong seorang rakan sejenayah." [38] Perbincangan mengenai isu rakan sejenayah ini boleh didapati dalam kes Puganeswaran a/l Ganesan & Ors v Public Prosecutor and other appeals [2020] 12 MLJ 165 oleh Mahkamah Persekutuan. [39] Sejauh mana pihak pembelaan berhujah bahawa keterangan SP3 sepatutnya ditolak oleh hakim bicara kerana beliau seorang rakan sejenayah dan tiada pengesahan bebas terhadap keterangannya, setelah meneliti keterangan tersebut dengan teliti, kami berpendapat bahawa sebenarnya terdapat pengesahan terhadap keterangan SP3, SP4 dan SP5, dengan mengambil kira bahawa kedua-dua Tertuduh juga telah dituduh dengan niat bersama di bawah seksyen 34 Kanun Keseksaan. Percanggahan material dalam keterangan [40] Oleh kerana peguam bagi kedua-dua Tertuduh cuba menolak keterangan SP3, SP4 dan SP5 kerana percanggahan dalam keterangan mereka, undang-undang mengenai percanggahan keterangan adalah jelas. Kami merujuk kepada kes De Silva v Public Prosecutor [1964] 1 MLJ 81 yang memutuskan seperti berikut: "A witness is not to be disbelieved merely because of his association with communists, particularly when he made a frank disclosure of such association. Perhaps some part of the complainant's evidence was not true, but the question is whether a Court can reject the whole of his evidence because of some lies in his evidence. On this point a number of authorities were cited to me by Mr. Marshall. I have considered them very carefully and would content myself by relying on the case of Koon Chye Hin v Public Prosecutor [1961] MLJ 105 which is binding upon me. It was said in that case by the Court of Appeal that if a witness demonstrably tells lies, his evidence must be looked upon with suspicion and treated with caution but to say that it should be entirely rejected would be to go too far." [41] Oleh itu, berhubung dengan isu kegagalan Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi untuk mempertimbangkan percanggahan material dalam keterangan, dengan mengambil kira kelebihan Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi melihat dan mendengar sendiri keterangan saksi-saksi yang memberi keterangan dan diuji di hadapannya, kami mendapati bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah meneliti dengan teliti semua keterangan sebelum membuat penemuannya dan memutuskan baawa tiada percanggahan material dalam keterangan yang membawa kesan fatal kepada kes ini. Oleh itu, kami berpendapat bahawa hujahan pembelaan dalam hal ini tidak mempunyai merit. Niat bersama [42] Kami bersetuju dengan hujahan TPR berhubung isu ini bahawa adalah undang-undang yang telah mantap bahawa niat bersama boleh disimpulkan daripada fakta dan keadaan sekeliling kes. Kesimpulan yang dibuat oleh Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi mengenai penglibatan kedua-dua Tertuduh dalam pembunuhan si mati adalah berdasarkan keterangan langsung dan keterangan mengikut keadaan yang menunjukkan bahawa mereka mempunyai niat bersama untuk melakukan kesalahan tersebut. [43] Kami merujuk kepada kes Dato Mokhtar bin Hashim & Anor v Public Prosecutor [1983] 2 MLJ 232, oleh Allahyarham Hashim Yeop Sani (bekas Hakim Besar Malaya) yang memutuskan seperti berikut: "Thus it is clear that the leading feature of s 34 of the Penal Code is the element of participation in action. Two preliminary elements are in fact necessary to fulfill the requirements of s 34. First, there must be evidence (direct or by inference) the accused was present at the scene of the crime. Secondly, there must be evidence to show that there was prior concert or a prearranged plan involving the accused. This is logical because how can there be participation without physical presence? Even passive participation may require physical presence." [44] Kita harus mengambil kira bahawa niat bersama boleh disimpulkan daripada fakta dan keadaan sesuatu kes sebagaimana diputuskan dalam kes (1) Namasiyiam (2) Rajindran (3) Goh Chin Peng, dan (4) Ng Ah Kiat v Public Prosecutor [1987] 2 MLJ 336. Dalam rayuan di hadapan kita ini, kami berpuas hati bahawa pihak pendakwaan telah membuktikan unsur niat bersama terhadap kedua-dua Tertuduh untuk melakukan kesalahan menyebabkan kecederaan terhadap si mati. Kedua-duanya berada di tempat kejadian jenayah dan terlibat dalam melakukan perbuatan jenayah tersebut mengikut niat bersama mereka. Pembelaan [45] Pada akhir kes pembelaan, hakim bicara perlu menentukan sama ada pembelaan telah menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan seperti diperuntukkan di bawah seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah. Dalam rayuan ini, setelah menimbangkan pembelaan dan semua keterangan yang ada, Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah membuat penemuan bahawa pembelaan gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Oleh kerana Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi berada pada kedudukan yang lebih baik untuk menilai kebolehpercayaan saksi-saksi kerana mempunyai kelebihan audio-visual terhadap mereka, Mahkamah Rayuan seharusnya berhati-hati untuk mengganggu penemuan tersebut kecuali ada alasan kukuh untuk berbuat demikian, dan setelah meneliti dengan teliti pembelaan kedua-dua Tertuduh, kami mendapati bahawa Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi tidak melakukan sebarang kesilapan dalam penemuannya. Oleh itu, setelah menganalisis dan mempertimbangkan pembelaan serta keterangan secara keseluruhan dalam kes ini, kami mendapati bahawa pembelaan tidak berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. [46] Dalam pembelaan mereka ini kami mempertimbangkan pembelaan kedua-dua Tertuduh dimana kedua-dua mereka menafikan melakukan kecederaan membawa kematian itu. Tertuduh pertama hanya mengakui bahawa beliau hanya menyoal dan menampar simati. Manakala Tertuduh kedua, menafikan memukul simati tapi hanya mengugut simati. [47] Walau apa pun, kami bersetuju dengan Hakim Mahkamah Tinggi bahawa pembelaan mereka berdua adalah penafian semata-mata dan jauh dari dapat menimbulkan keraguan munasabah berlandaskan keterangan yang diketengahkan di hadapan Mahkamah ini. [48] Kesimpulannya, berdasarkan fakta keseluruhan, kami bersetujudengan penemuan Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi danmendapati bahawa terdapat keterangan yang kukuh membuktikanbahawa kedua-dua Tertuduh Pertama dan Kedua telah melakukankesalahan seperti yang didakwa. Kami mendapati bahawa sabitan di bawah seksyen 302 terhadap kedua-dua Tertuduh adalah selamat. Oleh itu, rayuan terhadap sabitan oleh kedua-dua Perayu adalah tidak bermerit dan ditolak. Sabitan oleh Mahkamah Tinggi dengan ini disahkan. Hukuman [49] Berhubung dengan hukuman, dengan mengambil kira bahawa budi bicara kehakiman untuk menjatuhkan hukuman mati atau pemenjaraan telah diperuntukkan di bawah Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 dan setelah mempertimbangkan fakta dan mitigasi kedua-dua Perayu, kami berpendapat bahawa keadaan kes ini tidak memerlukan pelaksanaan hukuman mati. Kami mendapati ada merit dalam rayuan Perayu terhadap hukuman. Oleh itu, rayuan terhadap hukuman oleh Perayu dibenarkan. Hukuman mati yang dijatuhkan oleh Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi dengan ini diketepikan. Kedua-dua Perayu dihukum penjara selama 35 tahun bermula dari tarikh tangkapan dengan 12 sebatan. Kesimpulan [50] Atas semua alasan yang dinyatakan di atas, kami menolak rayuan kedua-dua Perayu dan mengesahkan sabitan. Kami bersetuju untuk mengetepikan hukuman mati gantung sampai mati yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi. Kedua-dua Perayu dihukum penjara selama 35 tahun bermula dari tarikh tangkapan dengan 12 sebatan. -sgd- (AZMAN BIN ABDULLAH) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Putrajaya Tarikh Keputusan : 18 Februari 2025 Tarikh Alasan Penghakiman: 20 Julai 2025 Bagi Pihak Perayu Pertama : Foong Kitson (bersama Chew Jee San dan Ching Jee Joo) [Tetuan Kit & Associates (Kuala Lumpur)] Bagi Pihak Perayu Kedua Encik Subash a/l Ramasamy (bersama Mona Anak Leonard Lubon) [Tetuan Chand, Jag & Associates] Bagi Pihak Responden TPR Tengku Shahrizam bin Tuan Lah [Jabatan Peguam Negara]