Regal Elite Letrik Sdn Bhd v Speedlink Communications Sdn Bhd (JA-12BNCC-5-09/2024)

Perayu (“Defendan”) dalam kes ini telah menfailkan rayuan terhadap keseluruhan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen (“HMS”) yang telah membenarkan tuntutan Responden (“Plaintif”) selepas perbicaraan penuh. HMS telah merekodkan penghakiman terhadap Defendan bagi kerosakan dan kerugian terhutang terhadap Plaintif seperti yang berikut –

RM116,383.50; S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog

faedah sebanyak 12% setahun ke atas RM116,383.50 dikira daripada 30.11.2020 sehingga penyelesaian penuh;

RM131,782.50;

faedah sebanyak 12% setahun ke atas RM131,782.50 dikira daripada 30.11.2020 sehingga penyelesaian penuh;

kos tindakan ini mengikut skala sebanyak RM10,575.00.

Bagi tujuan keselarasan, pihak-pihak adalah dirujuk sebagaimana di Mahkamah Sesyen. Defendan telah menyenaraikan sekurang-kurangnya 59 alasan berhubung kekhilafan undang-undang dan fakta yang dilakukan oleh HMS dalam Memorandum Rayuan Terpinda yang difailkan selepas menerima Alasan Penghakiman HMS (Kandungan 11).

Pihak-pihak telah menfailkan hujahan bertulis dan autoriti masing-masing merangkumi Hujahan Bertulis Defendan adalah dalam Kandungan 21, 27 dan 29, Hujahan Bertulis Plaintif dalam Kandungan 23 dan 25, Ikatan autoriti Defendan dalam Kandungan 22 dan 28 serta ikatan autoriti Plaintif dalam Kandungan 24 dan 26. Kedua-dua Peguam di pihak Plaintif dan Defendan telah hadir untuk perbicaraan notis rayuan (Kandungan 1) pada 25 Ogos 2025 dan tarikh keputusan adalah ditetapkan pada 29 September 2025. Ini adalah keputusan Mahkamah. S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog Latar belakang

Plaintif telah menfailkan tindakan writ saman terhadap Defendan bagi penghakiman sebagaimana yang telah dibenarkan oleh HMS dalam perenggan 1 di atas. Tuntutan ini dibuat bagi kerugian dan kerosakan langsung kabel optik fibre bawah tanah milik Plaintif akibat daripada kerja “Horizontal Direct Drilling Work (HDD) yang dilakukan oleh Defendan di sektor MH29-MH31 dan MH34-MH36 kawasan Danga Bay Johor Bahru dan MH172-MH173 antara Jalan Gelang Patah ke Pendas Laut, dalam jajaran Menara ANSAR-TANJUNG

Tuntutan Plaintif secara khususnya adalah bagi jumlah sebanyak 248,166.00 yang merupakan kos bagi kerja-kerja pembaikan kabel optik fibre bagi sektor MH29-MH31 (RM116,383.50) dan MH34- MH36 (RM131,782.50). Pihak Defendan walau bagaimanapun menafikan tuntutan Plaintif.

Empat isu telah dikemukakan untuk dibicarakan (dua isu bagi setiap pihak) seperti yang berikut:

isu di pihak Plaintif

sama ada Defendan telah menjalankan kerja-kerja Proposed Design, Construction, Testing and Completion of the Coastal Highway Southern Link, Johor Darul Takzim (Design & Build) pada atau sekitar November 2016 bersamaan dengan rangkaian kabel bawah tanah Plaintif S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog antara MENARA ANSAR-TANJUNG KUPANG LINK DANGA BAY AREA MH29-MH31 dan Lebuhraya Iskandar near Tune Hotel MH34-MH36;

(ii) sekiranya ya, adakah Defendan yang telah merosakkan kabel-kabel Plaintif di –

(A) antara MENARA ANSAR-TANJUNG KUPANG LINK DANGA BAY AREA MH29-MH31;

(B) Lebuhraya Iskandar near Tune Hotel MH34-MH36;

(C) Sekiranya YA, berapakah jumlah kerosakan Plaintif.

isu Defendan –

sama ada fakta-fakta yang diplidkan oleh Plaintif adalah benar wujud dan benar berlaku dan sama ada ianya relevan; dan

(ii) apakah asas tuntutan Plaintif terhadap Defendan untuk jumlah sebanyak RM116,383.50 dan RM131,782.50?

Walau bagaimanapun HMS telah menyimpulkan isu-isu tersebut kepada dua isu yang berikut –

sama ada Defendan telah melakukan kerosakan kepada kabel fibre Plaintif; dan S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog

sama ada Plaintif berhak menuntut jumlah RM116,383.50 dan RM131,782.50.

Pendengaran tuntutan Plaintif di hadapan HMS telah dibuat menerusi perbicaraan penuh. Pihak Plaintif telah memanggil 5 orang saksi yang merangkumi pengarah Syarikat Sutera Utama Sdn Bhd, subkontraktor Plaintif yang telah terlibat dalam pemeriksaan dan pembaikan sementara bagi kerosakan di MH29-MH31 dan MH34- MH36 (SP1), koordinator tapak Syarikat Sutera Utama Sdn Bhd (SP2), Ketua Pegawai Teknikal Kejuruteraan Plaintif (SP3), Jurutera Daerah JKR (SP4) dan akauntan Plaintif (SP5). Di pihak Defendan hanya seorang saksi sahaja telah dipanggil iaitu Pengarah Defendan

Pihak Defendan telah membangkitkan isu berhubung kos relocation yang dituntut oleh pihak Plaintif serta keterangan saksi Plaintif adalah keterangan dengar cakap (“hearsay”).

Berdasarkan keterangan, fakta dan peruntukan undang-undang, dapatan HMS bagi setiap isu yang dibangkitkan adalah seperti yang berikut –

isu pertama, Defendan adalah bertanggungjawab terhadap kerosakan kabel optik fibre bawah tanah milik Plaintif di MH29- MH31 dan MH34-MH36 (SP1);

isu kedua, invois-invois yang dikemukakan oleh Plaintif bagi kedua-dua tuntutan tidak pernah dipertikaikan; S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog

isu relocation, fakta ini tidak diplidkan. Oleh itu ianya adalah suatu isu baharu yang dibangkitkan berdasarkan pemikiran kemudian (afterthought); dan

isu hear say, HMS menjelaskan bahawa keterangan dengar cakap daripada saksi Plaintif adalah dipertimbangkan bersama dengan keterangan lain.

Selaras dengan peruntukan Aturan 55 Kaedah 2 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012, pendengaran rayuan ini adalah menerusi kaedah perbicaraan semula. Dalam melaksanakan bidang kuasa rayuan, Mahkamah ini terikat dengan prinsip undang-undang yang jelas dan mantap bahawa Mahkamah Tinggi hendaklah berhati-hati sebelum menggubah dapatan fakta hakim bicara.

Garis panduan yang jelas berhubung hal keadaan yang membolehkan Mahkamah yang mendengar rayuan mengubah dapatan hakim bicara telah diterangkan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Nor Azlina BT Abdul Aziz v Expert Project Management Sdn Bhd [2017] 3 MLJ 763 seperti yang berikut – "[20] these occasions have been well set out in numerous cases. Some of these occasions are – S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog

where the trial judge took into account irrelevant considerations and failed to give due weight to relevant considerations (see Director of Forests & Anor v Mau Kam Tong & Mau Kim Siong (the executors of the estate of Mau Ming, deceased) & Anor and another appeal [2010] 3 MLJ 509);

where there was no proper evaluation of the evidence by the trial judge (see Lee Nyan Hon & Bros Sdn Bhd v

where the decision arrived at by the trial court was without judicial appreciation of the evidence (see Gan Yook Chin

(P) & Anor v Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng & Ors [2005] 2 MLJ 1);

where a trial court has so fundamentally misdirected itself, that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions, would have arrived at the same conclusion (see Raja Lob Sharuddin bin Raja Ahmad Terzali & Ors v Sri Seltra Sendirian Bhd [2008] 2 MLJ 87);

where the trial judge was plainly wrong in arriving at his decision (seeLee Ing Chin @ Lee Teck Seng v Gan

where a trial judge had so manifestly failed to derive proper benefit from the undoubted advantage of seeing S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog and hearing witnesses at the trial, and in reaching his conclusion, has not properly analysed the entirety of the evidence which was given before him (see First Count Sdn Bhd v Wang Yew Logging & Plantation Sdn Bhd [2013] 4 MLJ 693 which followed the Privy Council case of Choo Kok Beng v Choo Kok Hoe & Ors [1984] 2 MLJ 165); and

where the judgment is based upon a wrong premise of fact or of law (see Perembun (M) Sdn Bhd v Conlay

Berdasarkan hujahan lisan dan hujahan bertulis pihak Defendan, isu utama yang dibangkitkan adalah terbahagi kepada tiga kategori yang berikut –

kekhilafan undang-undang dalam penghakiman;

kegagalan untuk mempertimbangkan keseluruhan keterangan; dan

penghakiman yang salah.

Plaintif sebaliknya menghujahkan bahawa tiada sebarang kekhilafan undang-undang atau fakta yang dilakukan oleh HMS.

Pemerhatian dan dapatan Mahkamah berdasarkan fakta dan undang-undang berhubung isu-isu yang dibangkitkan oleh Defendan dalam Rayuan ini adalah seperti yang berikut – S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog

penghakiman bagi faedah sebanyak 12 peratus setahun terhadap jumlah penghakiman.

Tuntutan bagi faedah 12 peratus setahun ke atas jumlah RM116,383.50 dan RM131,782.50 dikira daripada 30 November 2020 sehingga penyelesaian penuh diplidkan oleh Plaintif dalam perenggan 14(ii) dan

(iv) Penyata Tuntutan. Defendan menghujahkan bahawa tuntutan Plaintif terhadap Defendan tidak berbangkit daripada sebarang perjanjian antara kedua-dua pihak yang menetapkan kadar faedah 12 peratus tersebut. Oleh itu, kadar penghakiman yang ditetapkan sebanyak 12 peratus adalah melebihi kadar yang ditetapkan oleh undang-undang.

Aturan 42 Kaedah 12 Kaedah-Kaedah Mahkamah memperuntukan seperti yang berikut – “Interest on judgment debts (O. 42, r. 12)

Subject to rule 12A, except when it has been otherwise agreed between the parties, every judgment debt shall carry interest at such rate as the Chief Justice may from time to time determine or at such other rate not exceeding the rate aforesaid as the Court determines, such interest to be calculated from the date of judgment until the judgment is satisfied”. [penekanan diberikan oleh Mahkamah ini] S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog

Berdasarkan peruntukan undang-undang, penetapan kadar faedah pasca penghakiman adalah tertakluk kepada dua prasyarat yang diperuntukkan dalam Aturan 42 Kaedah 12 KKM 2012 (bagi tuntutan yang tiada perjanjian antara pihak-pihak) iaitu –

kadar faedah adalah sebagaimana yang ditetapkan oleh Ketua Hakim Negara; atau

sekiranya tidak mengikut kadar faedah yang ditetapkan oleh Ketua Hakim Negara, Mahkamah boleh menetapkan apa-apa kadar faedah lain yang lebih rendah daripada kadar tersebut. Selain itu, prasyarat yang wajib dipatuhi ialah pengiraan faedah tersebut hendaklah dibuat bermula dari tarikh penghakiman sehingga penyelesaian sepenuhnya.

Selaras dengan Aturan 42 Kaedah 12 KKM 2012, kadar faedah yang ditetapkan oleh Ketua Hakim Negara menerusi Arahan Amalan Ketua Hakim Negara Bilangan 1 Tahun 2012 Arahan Penentuan Kadar Bunga Di Bawah Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 adalah pada kadar 5 peratus setahun.

Sehubungan dengan itu, kadar faedah dalam penghakiman yang boleh dikenakan adalah pada kadar 5 peratus atau kurang dan pengiraan kadar faedah tersebut adalah bagi tempoh dari tarikh penghakiman sehingga penyelesaian sepenuhnya.

Prinsip berhubung kadar faedah ke atas penghakiman dijelaskan dalam kes Kong Ming Bank Bhd v. Lau Pang Thang & Ors. [1994] S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog 4 CLJ 849; [1995] 1 MLJ 567 bahawa kadar faedah yang lebih tinggi daripada yang ditetapkan oleh KKM 2012 dan Seksyen 16(i) Akta Mahkamah Kehakiman 1964 [Akta 91] adalah tidak sah dan boleh diketepikan secara ex debito justitiae, melainkan Plaintif boleh membuktikan haknya terhadap kadar faedah yang melebihi daripada 5 peratus tersebuut. Oleh itu, beban pembuktian adalah terletak kepada Plaintif untuk membuktikan haknya terhadap kadar faedah yang lebih tinggi daripada kadar 5 peratus tersebut. [Lihat Hap Seng Credit Sdn Bhd v. Sri Muda Haulage Sdn Bhd [2017] CLJU 1729; [2017] 1 LNS 1729].

Dalam rayuan ini, diperhatikan bahawa kadar faedah yang dikenakan adalah pada kadar 12 peratus bagi tempoh bermula pada 30 November 2020 sehinggalah penyelesaian sepenuhnya. Tiada sebarang penjelasan mahupun keterangan daripada mana-mana saksi kedua-dua pihak berhubung apa-apa perjanjian antara kedua-dua pihak yang membolehkan Plaintif menuntut kadar faedah tersebut. Sehubungan dengan itu, Mahkamah mendapati bahawa Plaintif masih belum melepaskan beban pembuktian keterangan berhubung haknya untuk mendapatkan kadar faedah yang lebih tinggi serta bagi tempoh lebih awal daripada yang ditetapkan oleh undang-undang semasa. S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog

jumlah penghakiman yang dibenarkan adalah berhubung ganti rugi khas yang tidak dibutirkan dalam pliding/ tuntutan;

Berdasarkan penghakiman, terdapat dua jumlah dalam penghakiman iaitu RM116,383.50 dan RM131,782.50. Jumlah ini adalah jumlah yang sama yang dituntut oleh Plaintif dalam perenggan 14 Penyata Tuntutan.

Pihak Defendan menghujahkan bahawa kedua-dua tuntutan Plaintif adalah bagi ganti rugi khas. Namun demikian, perkara ini tidak diplidkan secara khusus dalam Penyata Tuntutan.

Berhubung dengan prinsip ganti rugi khas, Mahkamah ini terikat dengan prinsip yang dijelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Ong Ah Long v. Dr S Underwood [1983] CLJ Rep 300; [1983] 2 CLJ 198; [1983] 2 MLJ 324 seperti yang berikut – "It is a well-established principle that special damages in contrast to general damages, have to be specifically pleaded and strictly proved. They are recoverable only where they can be included in the proper measure of damages and are not too remote (see Halsbury's Laws of England 4th edition, volume 11 page 218 para 386). That in our view is the cardinal principle adopted by all courts both in England and this country".

Berdasarkan Penyata Tuntutan Plaintif, tuntutan bagi jumlah sebanyak RM116,383.50 dan RM131,782.50 adalah dinyatakan dalam perenggan 14 Penyata Tuntutan Plaintif. Namun demikian, S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog Penyata Tuntutan tersebut tidak mengandungi sebarang penjelasan mahupun keterangan berkenaan untuk apakah jumlah tuntutan tersebut dan bagaimana jumlah tersebut diperoleh. Berdasarkan keterangan Lai Zhao Bin, Pengurus Akaun Plaintif yang merupakan SP5, tuntutan ini adalah bagi jumlah tuntutan untuk kos, kerugian ke atas gangguan rangkaian dan kerosakan dan fi pengurusan untuk pembaikan kabel. Ini merujuk kepada dua invois masing-masing berjumlah RM116,383.50 (bertarikh 30 November 2020) dan RM131,782.50 (bertarikh 30 November 2020 - eksibit P7).

Berdasarkan prinsip dalam kes Ong Ah Long v. Dr S Underwood, Plaintif mempunyai tanggungjawab untuk memastikan tuntutan tersebut diplidkan secara khusus. Namun demikian, pemerhatian Mahkamah mendapati bahawa Penyata Tuntutan Plaintif tidak membutirkan secara spesifik jumlah tuntutan tersebut. Malahan, perenggan 11 Penyata Tuntutan telah mengemukakan tiga jumlah berbeza daripada jumlah tuntutan dalam perenggan 14. Perenggan 13 Penyata Tuntutan pula menyatakan bahawa pihak Plaintif telah mengeluarkan invois terpinda yang mengambil kira jumlah kerosakan dan kerugian langsung yang dialami. Namun tiada sebarang butiran berhubung dengan perkara tersebut dinyatakan dalam Penyata Tuntutan tersebut. Mahkamah mendapati bahawa dokumen invois yang dirujuk tidak menggantikan kewajipan pliding yang khusus dan keterangan invois yang dirujuk tidak boleh memperbaiki kecacatan pliding bagi ganti rugi khas. S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog

Kesan kegagalan untuk memplidkan secara khusus dijelaskan oleh Supreme Court dalam kes Lee Ah Chor v Southern Bank Bhd [1991] 1 MLJ 428 sepeti yang berikut – “…that where a vital issue was not raised in the pleadings it could not be allowed to be argued and to succeed on appeal”.

Ketiadaan butiran dalam pliding ini bukanlah kecacatan teknikal semata-mata. Ia telah menjejaskan keupayaan Defendan untuk menyediakan pembelaan yang memadai terhadap tuntutan tersebut. Inilah sebabnya undang-undang menekankan bahawa ganti rugi khas mesti dinyatakan secara spesifik dan dibuktikan secara ketat. Sehubungan dengan itu, Mahkamah mendapati bahawa kekurangan butiran ini menyebabkan Plaintif masih belum melepaskan beban pembuktian keterangan berhubung tuntutannya terhadap ganti rugi khas tersebut.

perbicaraan di Mahkamah Sesyen dikendalikan di hadapan dua orang HMS yang berbeza.

Pihak Defendan menghujahkan bahawa disebabkan kes ini didengar di hadapan dua orang HMS yang berbeza, menyebabkan HMS yang membuat keputusan bagi kes ini gagal membuat pertimbangan Kehakiman yang sewajarnya terhadap keterangan. Dapatan fakta HMS yang membuat penghakiman terhad kepada keterangan di hadapan beliau dan memberi kesan kepada keseluruhan keputusan Mahkamah. Ini termasuklah kebergantungan kepada keterangan S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog dengar cakap yang tidak dibuktikan dan pemilikan Plaintif terhadap kabel fiber optic bawah tanah yang dikatakan rosak tidak dibuktikan.

Mahkamah ini merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Ng Hoo Kui & Anor v Wendy Tan Lee Peng (Administratrix for the Estate of Tan Ewe Kwang, Deceased) & Ors [2020] 12 MLJ 67 yang memutuskan seperti yang berikut – "[33] It was a long-settled principle, stated and restated in domestic and wider common law jurisprudence, that an appellate court should not interfere with the trial judge's conclusions on primary facts unless satisfied that he was plainly wrong' (lihat the Supreme Court of United Kingdom in McGraddie v. McGraddie and another [2013] 1 WLR 2477).

The 'plainly wrong' test operated on the principle that the trial court had had the advantage of seeing and hearing the witnesses on their evidence as opposed to the appellate court that acted on the printed records. The 'plainly wrong' test was not intended to be used by an appellate court as a means to substitute its own decision for that of the trial court on the facts. As long as the trial court's conclusion could be supported on a rational basis in view of the material evidence, the fact that the appellate court felt like it might have decided differently was irrelevant. In other words, a finding of fact that would not be repugnant to common sense ought not to be disturbed. The trial judge should be accorded a margin of appreciation when his treatment of the evidence was S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog examined by the appellate courts (see paras 34, 76 & 148)."

Berdasarkan Rekod Rayuan HMS Mohd Zaki bin Mohd Salleh telah mendengar perbicaraan di peringkat Plaintif yang melibatkan kesemua lima orang saksi Plaintif manakala kes Defendan yang melibatkan seorang saksi telah difengar di hadapan HMS Madihah binti Zainol. Beliau juga adalah HMS yang bertanggungjawab untuk membuat keputusan dan menyediakan alasan penghakiman.

Berdasarkan pemerhatian Mahkamah terhadap alasan penghakiman yang telah disediakan oleh HMS Madihah binti Zainol, beliau telah mempertimbangkan keterangan saksi-saksi plaintif (walaupun beliau tidak mendengar perbicaraan di peringkat kes Plaintif) dan membuat dapatan fakta bagi isu bahawa Defendan telah melakukan kerosakan kepada fiber Plaintif seperti yang berikut –

keterangan SP4 bahawa sekitar akhir tahun 2016 dan sepanjang tahun 2017, pihak Jabatan Kerja Raya (JKR) hanya mengeluarkan satu permit sahaja kepada syarikat Defendan selaku kontraktor yang dilantik bagi Tenaga Nasional Berhad (TNB) untuk melakukan kerja kabel di jajaran MH29-31 dan MH34-31;

keterangan SD1 dalam pemeriksaan balas yang mengesahkan bahawa Defendan mendapat permit untuk melakukan kerja-kerja penggalian bagi tujuan memasang kabel elektrik TNB di sepanjang jajaran di laluan yang termasuk MH 29-31 dan 34-31; S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog

keterangan SP1 bahawa pemeriksaan di tapak menemukan dengan pekerja syarikat Defendan;

keterangan SP1 dan SP2 bahawa Syarikat Sutera Utama Sdn Bhd telah membuat kerja pembaikan kerosakan kabel fiber optik; dan

Plaintif serta terdapat laporan polis setiap kali kejadian kerosakan kabel berlaku dan telah dibaiki yang konsisten dengan keterangan saksi berhubung dengan kerja pembaikan yang dilakukan.

Mahkamah mendapati dakwaan Defendan bahawa HMS gagal untuk mempertimbangkan keseluruhan fakta adalah tidak tepat. Ini kerana berdasarkan dapatan fakta oleh HMS sebagaimana yang dinyatakan di atas, HMS telah mempertimbangkan keterangan semua saksi daripada kedua-dua pihak dalam mencapai keputusannya. Oleh itu sebagaimana yang telah digariskan dalam kes Nor Azlina Abdul Aziz dan Ng Hoo Kui & Anor Mahkamah mendapati bahawa HMS mencapai dapatan fakta yang tepat berdasarkan keterangan yang didengar dan dipertimbangkan. Oleh itu tiada apa-apa salah arah undang-undang atau salah timbang keterangan yang nyata dan tiada sebarang alasan untuk Mahkamah ini mengganggu dapatan HMS berhubung isu liabiliti. Justeru, dakwaan Defendan adalah tidak berasas. S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog

penghakiman yang salah disebabkan kegagalan Mahkamah untuk menggunakan beban pembuktian yang betul dan tuntutan Plaintif kepada Defendan adalah termasuk dengan kos kerja-kerja penempatan semula (relocation works) yang tidak berkaitan dengan kerja pembaikan kerosakan.

Peguam Defendan menghujahkan bahawa beban pembuktian adalah kepada Plaintif untuk membuktikan kesnya atas imbangan kebarangkalian dan bukannya kepada Defendan untuk menolak allegasi yang tidak dibuktikan. Oleh itu Plaintif sewajarnya membuktikan tuntutan tersebut sebelum memindahkan beban kepada pihak Defendan.

Seksyen 103 Akta Keterangan 1950 [Akta 56] meletakkan beban pembuktian kepada pihak yang berkehendakkan Mahkamah mempercayai “ceritanya”, seperti yang berikut – “The burden of proof as to any particular fact lies on that person who wishes the court to believe in its existence, unless it is provided by any law that the proof of that fact shall lie on any particular person”.

Prinsip berhubung beban pembuktian telah dijelaskan dalam keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Kerajaan Malaysia v. Semantan Estates Sdn Bhd [2019] 2 MLJ 609 yang telah mengesahkan prinsip yang terangkan dalam kes Tan Sri Khoo Teck Puat v Plenitude Holdings Sdn Bhd [1994] 3 MLJ 777; [1995] 1 CLJ 15; [1995] 1 AMR 41 bahawa dalam keadaan Plaintif menuntut S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog ganti rugi yang besar, beban adalah terletak kepada Plaintif untuk mengemukakan keterangan yang kredibel dan mantap untuk menyokong jumlah tuntutan tersebut.

Berdasarkan Penyata Tuntutan yang dikemukakan, Mahkamah mendapati bahawa tuntutan ganti rugi sebagaimana jumlah penghakiman tidak diplidkan. Keterangan saksi-saksi Plaintif termasuk SD4 juga tidak menjelaskan dengan terperinci butiran kerugian dan bagaimana jumlah tuntutan diperoleh. Malahan isu berhubung dengan tuntutan bagi kos “relocation” sebagaimana dalam butiran yang dilampirkan kepada invois tidak diplidkan serta dokumen-dokumen relevan berkaitan jumlah tuntutan hanya ditandakan dengan ID.

Oleh itu, Mahkamah mendapati bahawa dapatan HMS berhubung isu sama ada Plaintif berhak menuntut jumlah penghakiman adalah tidak tepat.

Setelah mendengar hujahan kedua-dua pihak, meneliti hujahan bertulis dan autoriti pihak-pihak, kertas kausa dan pleading yang berkaitan, Mahkamah mendapati seperti yang berikut –

tiada sebarang khilaf terhadap dapatan HMS bahawa pihak Defendan bertanggungan terhadap kerosakan kabel fiber optik bawah tanah di Kawasan MH29-MH31 dan MH34-MH36 adalah S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog tepat dan Mahkamah tidak perlu mengubah dapatan fakta dan undang-undang HMS berhubung dengan perkara tersebut. Oleh itu dapatan ini dikekalkan; dan

terdapat khilaf terhadap dapatan HMS berhubung kuantum penghakiman, kadar faedah dan tempoh masa pengiraan kadar faedah sebagaimana dalam penghakiman. Oleh itu dapatan HMS berhubung perkara ini diketepikan.

Sehubungan dengan itu, rayuan Defendan dibenarkan sebahagian. Perintah Mahkamah adalah seperti yang berikut –

Dapatan HMS berhubung dengan liabiliti adalah dikekalkan;

Dapatan HMS berhubung dengan kuantum, kadar faedah dan tempoh pengiraan faedah diketepikan;

Plaintif diarahkan untuk meminda Penyata Tuntutan Terpinda dalam tempoh 14 hari dari tarikh penghakiman ini bagi memplidkan secara khusus komponen ganti rugi khas yang merangkumi butiran dan asas pengiraan serta memperjelas asas faedah pasca penghakiman yang dituntut;

tuntutan berhubung dengan kuantum, kadar faedah dan tempoh faedah. Isu-isu ini dipulangkan semula ke Mahkamah Sesyen untuk dibicarkan di hadapan Hakim Mahkamah Sesyen yang berbeza; S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog

faedah pasca-penghakiman, jika dibenarkan selepas perbicaraan kelak, hendaklah mematuhi Aturan 42 Kaedah 12 dan mematuhi kadar semasa 5% menurut Arahan Amalan KHN Bilangan 1/2012, kecuali dibuktikan sebaliknya; dan

kos dalam kausa.

Dengan remitan ini, Plaintif masih berpeluang untuk membuktikan tuntutannya setelah pliding dipinda, manakala Defendan dilindungi daripada risiko dihukum berdasarkan jumlah yang tidak diplidkan atau faedah yang melebihi had undang-undang. Mahkamah berpendapat ini adalah kaedah paling adil untuk menyeimbangkan hak kedua-dua pihak. Bertarikh : 29 September 2025 Dr. Noradura Binti Hamzah Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Sivil 2 Johor Bahru Johor Darul Ta’zim S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog Peguamcara Perayu : Tetuan Chua & Partners Peguamcara Responden : Tetuan The Chambers Of Veencent T S Wee S/N vEqMDxFDkEeztMh9sxAtog