Resorts World at Sentosa Pte Ltd v Wang Hai (JA-29NCC-1269-12/2020)

Pemiutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai “JC”) telah memfailkan Writ Saman bertarikh 27.5.19 terhadap Penghutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai “JD”) di Mahkamah Tinggi Republik Singapura. JC kemudiannya telah memperolehi Penghakiman Ingkar Kehadiran dari Mahkamah Tinggi Republik Singapura pada 11.11.19.

Melalui Saman Pemula bernombor WA-24-31-06/2020, JC telah mendapat kebenaran untuk mendaftar Penghakiman Ingkar tersebut sebagai Penghakiman Mahkamah Tinggi Malaya. Seterusnya, berlandaskan penghakiman tersebut, JC telah memfailkan Notis Kebankrapan terhadap JD pada 16.12.20. Setelah percubaan untuk menyampaikan Notis Kebankrapan secara penyampaian kediri gagal, JC telah memohon melalui Saman Dalam Kamar (Lampiran 5) untuk menyampaikan Notis Kebankrapan secara penyampaian ganti. Mahkamah telah membenarkan permohonan tersebut pada 26.1.21 sebagaimana dalam Perintah Penyampaian Ganti (Lampiran 13). Pada masa yang sama, JC juga telah memperolehi Perintah Lanjutan Notis Kebankrapan selama 2 bulan (sehingga 15.5.21) (Lampiran 12).

JC seterusnya menyempurnakan penyampaian ganti Notis Kebankrapan melalui penampalan di papan notis Mahkamah dan penampalan di alamat terakhir diketahui iaitu No.21, Jalan Seri Impian 6, Impian Heights, Taman Impian Emas, 81300 Skudai, Johor (selepas ini dirujuk sebagai “alamat Johor”) masing-masing pada 22.2.21. JC juga telah turut membuat pengiklanan di Surat Khabar Nan Yang Siang Pau pada 24.2.21.

Seterusnya, JC telah memfailkan Petisyen Pemiutang pada 7.7.21. Memandangkan Petisyen Pemiutang tidak dapat diserahkan secara kediri kepada JD, JC telah memfailkan permohonan untuk penyampaian ganti Petisyen Pemiutang (Lampiran 19) pada 2.9.21. Mahkamah telah membenarkan permohonan tersebut sebagaimana dalam perintah Mahkamah bertarikh 2.9.21 (Lampiran 24).

JC telah menyempurnakan penyampaian Petisyen Pemiutang secara penyampaian ganti dengan menampalkan di papan notis Mahkamah dan penampalan di alamat terakhir diketahui iaitu di alamat Johor masing-masing pada 22.9.21. JC juga telah turut membuat pengiklanan di Surat Khabar Nan Yang Siang Pau pada 22.9.21.

Setelah itu, JC telah memperolehi Perintah Kebankrapan terhadap JD dari Mahkamah ini pada 11.11.21 (Lampiran 34). JD seterusnya memfailkan permohonan dalam lampiran 38 antara lain untuk mengetepikan dan/atau membatalkan perintah penyampaian ganti Notis Kebankrapan (Lampiran 13) dan permohonan dalam lampiran 36 antara lain untuk mengetepikan dan/atau membatalkan perintah penyampaian ganti Petisyen Pemiutang (Lampiran 24) yang menjadi subjek pertikaian yang perlu diputuskan oleh Mahkamah ini.

Memandangkan kedua-dua permohonan Lampiran 36 dan Lampiran 38 melibatkan aduan yang sama oleh JD, maka alasan ini melibatkan kedua-dua permohonan tersebut. JD juga telah memfailkan tindakan JA-29PB-262-05/2022 untuk antara lain mengetepikan atau membatalkan Perintah Kebankrapan bertarikh 11.11.21 di bawah seksyen 105 Akta Insolvensi 1967. Isu permulaan

Mahkamah berpendapat bahawa tindakan JD dalam memfailkan permohonan lampiran 36 dan lampiran 38 untuk masing-masing mengetepikan perintah penyampaian ganti Notis Kebankrapan dan Petisyen Pemiutang, dan permohonan berasingan untuk mengetepikan Perintah Kebankrapan di bawah seksyen 105 Akta Insolvensi 1967, adalah prosedur yang betul sebagaimana diputuskan Mahkamah dalam kes Zairiana Hundari v AmBank (M) Berhad [2016] MLJU 959; [2016] 1 LNS 1318; [2016] MLRHU 1011. Mahkamah dalam kes tersebut memutuskan bahawa:- “6.5 Pada pendapat saya, Perayu/Penghutang Penghakiman tidak boleh dalam satu permohonan mengenepikan Perintah Penerimaan dan Perintah Penghukuman di bawah Seksyen 105 Akta Kebangkrapan 1967 mempertikaikan penyampaian ganti atas alasan ketidakpatuhan Arahan Amalan No. 1/1968 tanpa membuat satu permohonan berasingan untuk mengenepikan perintah penyampaian ganti terlebih dahulu: Development & Commercial Bank Bhd v. Aspatve Corporation Sdn Bhd & Anor and another appeal [1996] 1 CLJ 141 Mahkamah Persekutuan.”

JD berhujah bahawa Perintah Penyampaian Ganti terhadap JD adalah tidak teratur kerana JD merupakan seorang warganegara China dan tidak berada di Malaysia pada masa yang material. JD berhujah bahawa JD telah keluar daripada Malaysia pada 9.3.20 dan berada di China akibat penularan Covid-19 dari 9.3.20 sehingga 26.11.21.

JD hanya masuk ke Malaysia pada 26.11.21. JD melampirkan salinan Passport JD bernombor EB3355109 sebagai bukti pernyataan JD (Eksibit WH-1 Lampiran 39). JD berhujah bahawa memandangkan JD adalah warganegara China dan tiada di Malaysia sewaktu percubaan penyampaian kediri dan sewaktu permohonan untuk penyampaian ganti Notis Kebankrapan dan Petisyen Pemiutang, maka JC seharusnya menyerahkan Notis Kebankrapan dan Petisyen Pemiutang melalui penyampaian di luar bidang kuasa dan bukan melalui penyampaian ganti.

JD berhujah bahawa JC seharusnya menggunakan segala usaha yang patut untuk menyiasat keberadaan JD sepanjang masa yang material bagi memberi kesan kepada prosiding kebankrapan yang diambil JC terhadap JD. JD berhujah bahawa JC sepatutnya membuat siasatan lanjut di Jabatan Imigresen untuk mengetahui keberadaan JD memandangkan JD adalah seorang warganegara China.

Perintah Penyampaian Ganti Notis Kebankrapan dan Petisyen Pemiutang adalah perintah yang sah yang diperintahkan oleh Mahkamah ini. JC juga berhujah bahawa Notis Kebankrapan dan Petisyen Pemiutang telah diserahkan secara sempurna kepada JD menurut terma-terma dalam Perintah Penyampaian Ganti yang diperintahkan Mahkamah ini.

Permohonan untuk penyampaian ganti dengan nyata telah membawa kepada perhatian Mahkamah alamat terakhir JD yang diketahui iaitu alamat Johor. JC tidak mengetahui dan tiada sebab untuk mengetahui mengenai keberadaan JD.

Setelah Mahkamah meneliti kertas-kertas kausa, Mahkamah mendapati terdapat “Credit or Cheque Cashing Facility Request Form/Agreement” yang merupakan Perjanjian yang menjadi asas kepada tuntutan JC, yang telah dilampirkan dalam Permintaan untuk Mengeluarkan Notis Kebankrapan. Mahkamah mendapati salah satu terma dalam perjanjian tersebut iaitu klausa r besar kemungkinan berkait rapat dengan permohonan JD di hadapan Mahkamah ini.

Namun, Mahkamah mendapati ruangan “Business Name and Address” dan “Residential Address” telah diisi dalam Bahasa Cina. Maka, atas permintaan Mahkamah, JD telah memfailkan Afidavit Tambahan melampirkan penterjemahan bahagian tersebut dalam perjanjian. Penterjemahan tersebut menunjukkan bahawa alamat kediaman yang dinyatakan dalam perjanjian tersebut adalah No.38, Tong He Yun Lin Da Jie, Baiyun District, Guangzhou, China manakala alamat perniagaan adalah di Haizin Packaging Material Pte Ltd, Gaoming District, Foshan City.

Malah, JD juga telah mengeksibitkan kad pengenalan JD dari negara China yang menunjukkan alamat kediaman beliau adalah sama dengan alamat yang ternyata dalam Perjanjian tersebut. JD seterusnya menyatakan pendirian dalam Afidavit Tambahan tersebut bahawa berdasarkan dokumen-dokumen tersebut, JC seharusnya mengetahui dan boleh dianggap mengetahui keberadaan JD pada setiap masa yang material semasa Notis Kebankrapan dan Petisyen Pemiutang cuba diserahkan kepada JD.

Dengan demikian, JD menyatakan bahawa tindakan JC menggunakan kaedah penyampaian ganti dan bukan kaedah penyampaian di luar bidang kuasa adalah bertentangan dengan undang-undang Malaysia.

Alamat JD di Malaysia adalah alamat Johor. JD menggunakan alamat ini dalam kesemua afidavit yang diikrarkan oleh JD. Alamat Perniagaan dan Alamat Kediaman JD di China bukan alamat tunggal JD. Penyampaian Notis Kebankrapan dan Petisyen Pemiutang adalah selaras dengan

Penyampaian Ganti yang diperintahkan Mahkamah ini. Maka, kedua-dua kertas kausa tersebut dianggap telah disampaikan secara sah kepada JD.

JC tidak mengetahui dan tiada sebab untuk mengetahui bahawa JD berada di China pada masa yang material sehingga JD memfailkan permohonan untuk mengetepikan Perintah Penyampaian Ganti. JC juga mendakwa bahawa JD adalah Pengarah dan Pemegang Saham di pelbagai syarikat di Johor, Malaysia dan telah menyatakan alamat Johor sebagai alamat kediaman dalam pendaftaran Suruhanjaya Syarikat Malaysia (Eksibit CWMS-2 Lampiran 61). JC juga mendakwa bahawa klausa r yang dirujuk JD tidak menghalang JC untuk menyampaikan kertas kausa prosiding kebankrapan ini di alamat lain di Malaysia yang diketahui JC. Undang-undang berkaitan penyampaian Notis Kebankrapan (selepas ini dirujuk sebagai “BN”) dan Petisyen Pemiutang (selepas ini dirujuk sebagai “CP”)

20.

Perkara yang sama ternyata dalam Kaedah 95 Kaedah-kaedah Insolvensi 2017 (selepas ini dirujuk sebagai “Kaedah-kaedah tersebut”). Sekiranya penyampaian kediri tidak berjaya dilaksanakan, maka JC boleh memohon untuk menyampaikan BN secara penyampaian ganti. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada seksyen 3(2A) Akta tersebut yang memperuntukkan bahawa:- “(2A) Notwithstanding subsection (2), the court may make an order for substituted service of a bankruptcy notice as prescribed if the creditor can prove to the satisfaction of the court that the debtor, with intent to defeat, delay or evade personal service…”

Di samping itu, CP juga perlu diserahkan secara kediri kepada JD sebagaimana diperuntukkan dalam seksyen 6(1) Akta tersebut. Perkara yang sama diperuntukkan di bawah Kaedah 108 Kaedah-kaedah tersebut seperti berikut:- “A creditor's petition shall be personally served and the service shall be effected by an officer of the court or by the creditor or his solicitor or a person in their employment by delivering a sealed copy of the petition to the debtor.”

Sekiranya penyampaian kediri tidak berjaya dilaksanakan, maka JC boleh memohon untuk menyampaikan CP secara penyampaian ganti. Dalam hal ini, rujukan dibuat kepada seksyen 6(1A) Akta tersebut yang memperuntukkan bahawa:- “(1A) Notwithstanding subsection (2), the court may make an order for substituted service of a creditor's petition as prescribed if the creditor can prove to the satisfaction of the court that the debtor, with intent to defeat, delay or evade personal service…”

Berdasarkan peruntukan-peruntukan tersebut, BN dan CP hanya boleh disampaikan secara kediri dan sekiranya JD dengan sengaja mengelak penyampaian kertas kausa, JC boleh memohon kepada Mahkamah supaya kertas-kertas kausa tersebut disampaikan secara penyampaian ganti. Dalam menjelaskan prinsip ini, Mahkamah dalam kes Lim Boon Kiak v Affin Bank Bhd [2014] 1 MLJ 439; [2013] 6 CLJ 579; [2013] 5 MLRA 381; [2013] 4 AMR 303 memutuskan bahawa:- “[12] Rule 109 makes it mandatory for the creditor's petition to be served personally (kediri) on the judgment debtor. The sealed copy of the petition must be delivered personally to the debtor. In the event that prompt personal service cannot be effected, after attempts have been made, the only avenue left is to apply for substituted service as provided for under r. 110. Substituted service can only be effected with leave of the court. With the clear provisions of the above rules, it is our view that the creditor's petition against a judgment debtor cannot be served by any other means…”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Re Subramaniam Palani; Ex P Tharenpalan Subramaniam [2015] MLJU 888; [2015] 6 CLJ 928; [2015] MLRHU 413; [2015] AMEJ 1165 yang memutuskan bahawa:- “[26] Although rr. 97 and 109 of the Bankruptcy Rules prescribe personal service of the bankruptcy notice and creditor's petition, r. 110 of the same Rules also provide for substituted service if the court is satisfied that prompt personal service could not be effected and the bankruptcy notice and/or the creditor's petition is deemed to have been duly served if the JC complied with the court order granting substituted service”.

Dalam menentukan sama ada JD benar-benar cuba mengelak dari serahan proses Mahkamah, Mahkamah dibimbing oleh Arahan Amalan 1/1968. Walaupun pematuhan kepada Arahan Amalan tersebut tidak semestinya wajib dalam semua keadaan (Re: Cheong Yong Yin; Ex Parte: Kerajaan Malaysia [2021] MLJU 2593; [2021] 1 LNS 2214; [2021] MLRHU 2095; [2021] AMEJ 1950), umpamanya dalam keadaan keberadaan JD tidak diketahui atau alamat tersebut tidak wujud (S. Nirmala Muthiah Selvarajah, Re: Ex P; The New Straits Times Press (M) Bhd [1988] 2 MLJ 616; [1987] CLJ Rep 799; [1986] 1 MLRH 620), namun Arahan Amalan tersebut merupakan panduan yang amat berguna kepada Mahkamah dalam menentukan kesahihan dakwaan pemohon. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Poh Gaik Lye v AmFraser Securities Pte Ltd; [2015] 1 MLJ 453; [2014] 10 CLJ 79; [2013] MLRAU 453, (kemudiannya diendors Mahkamah Persekutuan sebagaimana dilaporkan dalam [2016] 4 MLJ 314; [2016] 6 CLJ 637; [2016] 4 MLRA 595; [2016] 4 AMR 205). Dalam kes tersebut, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “Practice Note No. 1 referred to in the case of Re Aris Massod Ex P Uol Factoring Sdn Bhd [1998] 4 CLJ Supp 446 by Steve Shim J (as he then was) remains relevant today in respect of any application for substituted service of any cause document. Both practitioners and officers of the court should be mindful of what is stated in the just mentioned practice direction though made in 1968.”

Rujukan juga dibuat kepada kes S. Nirmala Muthiah Selvarajah (supra) di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The basis for the guidelines (and for the Practice Note) is that a mere statement that the person to be served was evading service was not sufficient to meet the requirement of satisfying the Court that it was impracticable to serve the document. The last paragraph of the Practice Note states that "Compliance with the above practice will ensure that the application for substituted service will be grounded on other than a mere statement that the defendant is evading service. Such statement should never be sufficient to apply for an order for substituted service… Where the whereabouts of the person to be served is known compliance of Practice Note No. 1 of 1968 will ensure that the application for substituted service is grounded on other than a mere statement that the person to be served is evading service.”

Arahan Amalan 1/1968 memperuntukkan panduan berikut dalam menentukan bahawa seseorang sebenar-benarnya mengelak dari penyampaian:- “1. Two calls should be made

The calls should be made at the defendant's residence, permanent or temporary, if known; other wise, or if the claim relates to the defendant's business, at his business address. If the defendant has left the address given on the writ, this should be stated in the affidavit. if a copy of the document to be served is left, it must be in a sealed envelope addressed to the defendant.

The calls should be made on weekdays and at reasonable hours.

Each call should be on a separate day.

The second call should be made by appointment by letter sent to the defendant by ordinary prepaid letter post, giving not less than two clear days' notice, enclosing. copy of the document to be served, and offering an opportunity of making a different appointment.

On keeping the appointment the process server should inquire whether the defendant has received the letter of appointment with the copy document, and if it is stated that the defendant, is away, inquiry should be made whether or not letters ace being or have been forwarded to an address within the jurisdiction; the object is to show that the defendant has received communications sent to him.

The affidavit in support of the application should deal with all the forego rig requirements and should further state whether the letter of appointment has been returned or not, and any answer received should be exhibited. A copy of the document to be served should accompany the affidavit.”

Setelah mempertimbangkan garis panduan yang dinyatakan di atas, sekiranya Mahkamah berpuas hati bahawa sebenarnya JD sedang cuba mengelak penyampaian, Mahkamah boleh memerintahkan BN dan/atau CP diserahkan secara penyampaian ganti dalam bentuk yang dianggap bersesuaian, pada kebiasaanya melalui pengiklanan dalam surat khabar, penampalan kertas kausa di alamat terakhir JD yang diketahui dan penampalan di Papan Notis Mahkamah. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada Kaedah 109 Kaedah-kaedah tersebut yang memperuntukkan bentuk penyampaian ganti seperti berikut:- “(1) If the court is satisfied by an affidavit or other evidence on oath that prompt personal service cannot be affected under rule 108, the court may order a substituted service to be effected as follows:

by advertising the petition in one local newspaper;

by placing the petition on the notice board of the court premises; and

any other means that the court thinks fit and just to bring the petition to the notice of the person to be served…”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Re Subramaniam Palani (supra) yang memutuskan bahawa:- “[29] As commented in the Malaysian Civil Procedure 2012 at para. 62/5/3 on the methods of service, Porter v. Freudenberg [1915] 1 KB 857, CA state that the method of substituted service asked for by the plaintiff which will in all reasonable probability, if not certainty, be effective to bring knowledge of the writ to the defendant. This can be effected by posting the documents at the last known address of residence or business, and at the notice boards of the court in which action is brought, and by advertisement in the local newspapers, and in a language which would reasonably ensure that the person to be served will acquire knowledge of the proceeding against him…”

Dalam hal ini, dalam memerintahkan penyampaian ganti terhadap BN dan/atau CP, Mahkamah perlu berhati-hati dan perlu menyemak dengan ketat sama ada JC telah mengambil segala langkah untuk mengesan dan menyampaikan kertas kausa kepada JD, dan permohonan JC bukan hanya sekadar pernyataan kosong bahawa JD cuba mengelak penyampaian tanpa sebarang bukti sokongan. Hal ini adalah kerana prosiding kebankrapan mempunyai kesan yang amat memprejudis kepada si bankrap sebagaimana diputuskan dalam kes Lim Boon Kiak (supra) di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[9] Bankruptcy proceedings have a serious penal effect on a judgment debtor. He may be adjudged a Bankrupt and his personal liberties may be at stake until his Bankruptcy is discharged. Therefore the process and procedure in the proceedings must comply with the relevant provisions of the Bankruptcy rules; including on the issue of service of the relevant cause papers on the judgment debtor..”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Poh Gaik Lye (supra) di mana Mahkamah Rayuan dalam mengetepikan perintah penyampaian ganti BN memutuskan bahawa:- “[19] Further it must be remembered that bankruptcy proceedings against anyone is a drastic measure with great and damaging ramifications to one's livelihood. A bankrupt's life in many respect is shackled by many chains and is under the supervision by the Official Receiver during his bankruptcy life. As such, the courts cannot accept any cavalier approach, a strict approach must be the order of the day.”

Malah, sekiranya terdapat sebarang material di hadapan Mahkamah bahawa perintah penyampaian ganti diperolehi secara tidak teratur, Mahkamah akan mengetepikan perintah tersebut, umpamanya dalam kes-kes berikut:-

Kes Poh Gaik Lye (supra). Secara ringkas, dalam kes tersebut, JD telah memohon supaya Perintah Perlanjutan Masa BN dan Perintah Penyampaian Ganti BN yang diperolehi JC diketepikan. Penolong Kanan Pendaftar membenarkan permohonan JD tersebut. Dalam rayuan JC kepada Hakim Mahkamah Tinggi, rayuan tersebut dibenarkan dan keputusan Penolong Kanan Pendaftar diakas. JD merayu ke Mahkamah Rayuan. Mahkamah Rayuan membenarkan rayuan tersebut dan mengembalikan (restored) keputusan Penolong Kanan Pendaftar. Mahkamah Rayuan antara lain memutuskan bahawa terdapat percanggahan material dalam permohonan untuk penyampaian ganti, di mana dalam surat temujanji dinyatakan bahawa wakil JC dimaklumkan bahawa JD tidak berada di premis, namun dalam afidavit penghantar saman, dinyatakan bahawa premis tersebut berkunci dan panggilan penghantar saman tidak dijawab.

Kes Azman Jufri v Medtronic Australasia Pty Ltd & Another Appeal [2015] 6 MLJ 841; [2015] 5 CLJ 1026; [2015] 4 MLRA 312; [2015] 4 AMR 45. Mahkamah Rayuan telah mengetepikan perintah penyampaian ganti BN dan CP kerana JC telah memohon Perintah Penyampaian Ganti melalui Notis Permohonan, iaitu mod permulaan yang bertentangan dengan Kaedah Bankrapsi 1969 yang memerlukan permohonan melalui Saman Dalam Kamar. Mahkamah dalam kes tersebut memutuskan bahawa:- “[38] We now return to the arguments on the correct mode of application. Applying the authorities cited above, it is settled law that the word 'shall' is mandatory and thereby imposes an obligation to comply with what is required to be done. We do not consider that since r. 110 of the BR 1969 is silent on the mode of application, the applications made by notices of application are correct and regular. There is a clear stipulation in r. 18(1) of the BR 1969 making it mandatory for an application to be filed by summons in chambers. In the circumstances, the filing of a notice of application by the JC as opposed to a summons in chambers is a clear breach of a mandatory provision. The breach is not a mere irregularity or formal defect capable of being cured. The application is in a sense the originating process upon which the JC seeks to obtain an order for substituted service. As such the wrong mode adopted by the JC undermines the very stratum of the application for substituted service itself and consequently, any order obtained thereunder must be equally tainted and rendered null and void. [39] On the aforesaid grounds we are constrained to hold that the applications for substituted service of the BN and the CP are invalid and ought to have been dismissed; and consequently, the Orders for Substituted Service of the BN and CP are null and void and set aside. Accordingly, the service of the BN and CP are set aside.”

Seterusnya, sekiranya JD berada di luar bidang kuasa dan tidak berada di Malaysia dan perkara ini dibawa kepada perhatian Mahkamah, maka Mahkamah boleh memerintahkan supaya penyampaian dilaksanakan dalam bentuk atau cara yang dianggap sesuai. Perkara ini diperuntukkan dalam kaedah 112 Kaedah-kaedah tersebut seperti berikut:- “Where a debtor petitioned against is not in Malaysia, the court may order service to be made within such time and in such manner and form as it thinks fit”. Analisis dan Keputusan Mahkamah

Berdasarkan kertas-kertas kausa yang difailkan, asas dakwaan JD adalah memandangkan JD telah berada di negara China sepanjang waktu yang material (salinan Passport JD bernombor EB3355109 dalam Eksibit WH-1 Lampiran 39), sama ada tindakan JC dalam menyampaikan BN dan CP secara penyampaian ganti dan bukannya penyampaian di luar bidang kuasa menurut kaedah 112 sebagaimana dinyatakan di atas, adalah satu tindakan yang wajar.

Dalam hal ini, JC berhujah bahawa JC tidak mengetahui dan tiada alasan untuk mengetahui keberadaan JD di luar bidang kuasa iaitu di negara China. Mahkamah merujuk kepada kes Ong Ah Kooi v Public Finance Bhd [1992] 3 CLJ Rep 156; [1991] 3 MLRH 610 di mana menurut fakta kes, JC dalam kes tersebut mengeluarkan BN pada 24.4.90 terhadap JD berdasarkan Penghakiman Mahkamah Tinggi Ipoh bertarikh 27.4.88. BN tersebut telah diserahkan kepada JD secara penyampaian ganti masing-masing pada 12.11.90 dan 21.11.90. JD mencabar tindakan JC di Mahkamah antara lain kerana JD telah menetap di Australia sejak 25.11.89. Dalam memutuskan kes ini, Mahkamah memutuskan bahawa:- “In these circumstances, my view was that the application for substituted service had been made correctly, and accordingly under that same rule, it shall be deemed to have been duly served on the judgment debtor. It goes without saying that no one then could or would have known that the judgment debtor was in Australia at the relevant time until this affidavit to set aside the bankruptcy notice was filed at a much later stage.”

Mahkamah berpendapat bahawa keputusan kes tersebut wajar dibezakan dengan kes di hadapan Mahkamah. Dalam kes tersebut, Mahkamah memutuskan bahawa tidak terdapat sebarang keterangan dokumentari untuk menyokong alegasi JD bahawa ia telah menetap di Australia. Dalam hal ini, Mahkamah memutuskan bahawa:- “In the instant case, apart from the brevity of the relevant affidavit, no details of any kinds as regards the judgment debtor's Australian residence has been produced and in view of this considered together with the other factors dealt with earlier, I had no qualms in dismissing the application with costs.”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Koh Thong Kuang v United Malayan Banking Corporation Berhad [1994] 3 MLJ 509; [1994] 4 CLJ 488; [1994] 1 MLRA 390; [1994] 3 AMR 2239 yang dirujuk JC di mana Mahkamah Agong memutuskan bahawa:- “…It is to be noted that contrary to the appellants contention in his said affidavit, in fact there does not appear to be anything to be relied on in the previous bankruptcy proceedings which shows that the petitioner and/or its solicitors were or should have been aware that the respondent had resided in England for the previous 6 years…”

Berbeza dengan keputusan-keputusan tersebut, dalam kes ini JD yang merupakan warganegara China telah melampirkan salinan passport dan kad pengenalan beliau di negara China untuk menyokong dakwaan beliau bahawa beliau telah berada di negara China pada waktu yang material. Kedua, berbeza dengan kes-kes yang tersebut di atas, dalam kes ini terdapat klausa r iaitu klausa berkenaan penyampaian dokumentasi yang termasuk kertas kausa Mahkamah dalam “Credit or Cheque Cashing Facility Request Form/Agreement” yang memperuntukkan bahawa:- “r. The Applicant agrees to accept service of any written communication, demand, notice, court documents and/or orders (“Documents”) in connection with this Credit Agreement by posting at residential address, business address, email address and/or any social media platform (“Service Address”) stated in this Credit Agreement, or subsequently furnished by or on behalf of the Applicant to RWS. The Documents, if delivered in accordance with this provision at the Service Address, shall be deemed to have been validly sent and served by RWS and personally received by the Applicant even if the same is not able to be transmitted or is returned to sender…”

Dalam hal ini, JD berhujah bahawa memandangkan alamat kediaman dan alamat perniagaan JD yang dinyatakan dalam Perjanjian tersebut adalah di negara China, JC seharusnya menyampaikan kertas-kertas kausa BN dan CP di luar bidang kuasa. JC pula berhujah bahawa memandangkan klausa tersebut tidak melarang penyampaian di alamat lain selain alamat yang dinyatakan dalam perjanjian tersebut, dan percubaan penyampaian yang dilakukan JC di alamat Johor adalah alamat yang sama dengan alamat yang dinyatakan JD dalam kesemua afidavit yang diikrarkan beliau, dan merupakan alamat carian SSM terhadap Syarikat-syarikat yang mana JD adalah Pengarah, maka penyampaian ganti yang dilaksanakan adalah sah dan teratur. JC juga berhujah bahawa memandangkan penyampaian ganti telah dilaksanakan sebagaimana Perintah Mahkamah, maka penyampaian tersebut adalah sempurna. JC merujuk kepada kes Per: Lim Cheng Fu lwn Ex-Parte: Heap Yee Brothers Contract Farming Sd Bhd [2021] MLJU 1997; [2021] LNS 1549 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[10] Mahkamah mendapati bahawa affidavit-affidavit penyampaian gantian tersebut telah mematuhi arahan yang dikeluarkan oleh Mahkamah berkenaan penyampaian gantian tersebut. Oleh yang demikian isu berkenaan penyampaian gantian tersebut tidak dibuat secara sempurna dan disebabkan penghutang penghakiman tidak memahami iklan tersebut kerana ianya diterbitkan di dalam akbhar Bahasa Inggeris tidak sepatutnya menjadi isu di dalam kes ini.”

Mahkamah berpendapat bahawa fakta kes tersebut wajar dibezakan dengan fakta kes di hadapan Mahkamah. Dalam kes tersebut, tidak terdapat sebarang isu di hadapan Mahkamah berkenaan penyampaian kertas kausa di alamat berlainan dari alamat yang dikemukakan oleh JD dalam perjanjian. Maka, prinsip kes tersebut tidak terpakai bagi fakta kes di hadapan Mahkamah ini. Dalam hal ini, sekiranya JC berjaya menyampaikan kertas kausa di alamat Malaysia secara kediri, maka tiada persoalan yang timbul berkenaan aplikasi klausa r tersebut. Namun, sebagaimana fakta kes di hadapan Mahkamah, apabila percubaan penyampaian di alamat Malaysia tidak berjaya, maka wujud persoalan sama ada permohonan penyampaian ganti yang dilaksanakan oleh JC adalah teratur. Hal ini adalah kerana klausa r tersebut dengan jelas menyatakan bahawa alamat kediaman atau alamat perniagaan yang dinyatakan dalam perjanjian tersebut wajar digunakan bagi sebarang penyampaian dokumen termasuk surat cara Mahkamah, melainkan alamat lain yang dikemukakan oleh JD kepada JC.

Tiada keterangan di hadapan Mahkamah bahawa JD telah mengemukakan permohonan untuk membuat pertukaran alamat-alamat tersebut. Undang-undang adalah mantap bahawa sebarang notis pertukaran alamat yang dinyatakan dalam kontrak mestilah merupakan notis yang sebenar (actual notice) dan bukan notis secara konstruktif atau inferen melalui tindakan pihak-pihak. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Malayan Banking Berhad v Khairuddin Abd Rahman & Satu lagi [2022] 1 LNS 621 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[25] Defendan-Defendan juga berhujah bahawa Plaintif sememangnya maklum mengenai pertukaran alamat sedemikian kerana dalam satu tindakan yang difailkan oleh Plaintif iaitu 24F-923-06/2012, Defendan-Defendan telah memfailkan sebanyak 10 afidavit yang menggunakan Alamat No. 16 dan Plaintif telah menjawab kepada afidavit-afidavit tersebut. Malahan dihujahkan lagi bahawa Plaintif telah menghantar satu surat kepada D1 dengan menggunakan Alamat No. 16. [26] Dalam hal ini, Mahkamah berpendapat walaupun terdapat keadaan di mana Plaintif telah menggunakan Alamat No. 16, ini tidak boleh ditafsirkan sebagai satu notis pertukaran alamat dari Alamat No. 3 ke Alamat No. 16. Ini adalah kerana pihak-pihak telahpun bersetuju cara bagaimana pertukaran alamat dikuatkuasakan adalah sepertimana ditetapkan di bawah seksyen 17.5 Annexure kepada Gadaian, iaitu dengan memberi notis secara spesifik dan bukannya melalui cara yang tidak langsung atau bersampingan yang memerlukan anggapan / tafsiran dibuat mengenai adanya notis disampaikan.”

Maka, adalah salah untuk JC untuk bergantung kepada alamat-alamat yang diperolehi dari sumber luar (external source) dari perjanjian tersebut seperti alamat yang diperolehi dari carian SSM untuk membuat penyampaian terhadap JD.

Dalam hal ini, Mahkamah berpendapat bahawa adalah penting untuk merujuk kes Southern Finance Company Bhd v Zamrud Properties Sdn Bhd [1998] MLJU 87. Dalam kes tersebut, Plaintif telah memberi 3 kemudahan pinjaman kepada Defendan dan Defendan cagarkan beberapa unit rumah kondominium sebagai cagaran kepada pinjaman tersebut. Defendan memungkiri terma pembayaran semula dan Plaintif memohon untuk prosiding halang tebus. Dalam menentang permohonan Plaintif, salah satu isu yang ditimbulkan Defendan adalah penyampaian notis 16D di alamat yang tidak ternyata dalam perjanjian di antara pihak-pihak. Plaintif pula berhujah bahawa penyampaian tersebut adalah di alamat perniagaan terakhir Defendan yang diketahui sebagaimana tertera dalam cagaran tersebut dan dalam kepala surat (letter head) surat yang dihantar Defendan kepada Plaintif. Dalam memutuskan isu tersebut, Mahkamah memutuskan bahawa:- “Exhibit CSK-1 (the first charge) at clause 14.01 states that demands/notices shall be sent to the chargor at Zamrud Properties Sdn Bhd, 163, Jalan Maharajalela, 50150 Kuala Lumpur. Exhibit CSK-2 (the second charge) also at clause 14.01 states that demands/notices shall be sent to the chargor at the same address. The defendant referred to exhibit CSK-5 which is the Form 16D notice sent to Zamrud Properties Sdn Bhd at No. 32 Lorong Syed Putra Kiri, 50460 Kuala Lumpur which is not the address specified in the charges. The plaintiff on the other hand, referred the Court to clause 4.01 of the same charge which stated that the demand for payment shall be deemed to have been sufficiently served on the chargor if it is left at the usual or at the last known place of residence or at the address abovestated of the chargor or at the usual or last known place of business of the chargor. The plaintiff argued that the Form 16D was served at the last known place of business of the defendant as provided for in the charge which was evidenced by a letterhead of the defendant in a letter sent to the plaintiff. The plaintiff contended it had proved the service of the Form 16D upon the defendant by a statutory declaration… I am of the view that whilst there may be various clauses in an agreement or a charge that might seem to speak at cross-purposes, however where the parties have shown their inclination to be jointly bound by a particular view, and more so in this case where the parties had, pursuant to clause 14.01, stipulated the correct address for service of both the chargor and chargee it was the clear intention of the parties that those addresses alone and none other should be the proper addresses for service. Even if it can be shown that the document or letter in question has indeed been served on the defendant at a different address, for the purpose of showing "a cause to the contrary" within the meaning of section 256(3) of the NLC where specific addresses have been stipulated in the charge, it is my judgment that service of the charge must be effected at that given address”

Malah, kepentingan untuk penyampaian di alamat yang dikemukakan JD juga ditekankan dalam kes yang dirujuk oleh JC sendiri. Mahkamah merujuk kepada kes Cheong Yong Yin (supra) di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[13] I have further noted that the JD had not denied that the Taman Desa Address was his previous address and that the JD has not shown to this Court that the JD has informed the JC of his change of address which is a mandatory requirement and required under Section 89 of the Inland Revenue which provides:- "Every person chargeable to tax who changes his address in Malaysia (being an address furnished by him to the Director General) for another address in Malaysia shall within three months inform the Director General of the change by notice in writing." [14] As a result of my finding above, I hold that the JD's contention that the JC had failed to serve the cause papers on the JD's address as per the search with the National Registration Department is misconceived…”

Mahkamah berpendapat bahawa kes tersebut sebenarnya berpihak kepada JD di mana apabila terdapat alamat spesifik dikemukakan JD dalam perjanjian, dan tiada keterangan bahawa JD telah memohon untuk membuat pindaan kepada alamat tersebut, maka adalah wajar untuk JC membuat penyampaian di alamat yang telah dibekalkan sedemikian. Dalam hal ini, Mahkamah seharusnya memberi kesan kepada klausa kontrak tersebut dan Mahkamah tidak seharusnya memberi tafsiran yang bertentangan dengan niat pihak-pihak semasa memasuki perjanjian tersebut. Rujukan dibuat kepada kes Credit Guarantee Corporation Malaysia Bhd v Supermaniam Selitan [2021] 9 MLJ 828; [2021] 4 CLJ 516; [2021] 4 MLRH 143; [2021] AMEJ 0137 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “[16] It is trite law that parties are bound by the terms of the agreement that they had entered into, as stated in a plethora of authorities including the Federal Court case of Michael C Solle v. United Malayan Banking Corp Bhd [1984] 1 CLJ 151; [1984] 1 CLJ (Rep) 267, where it was elucidated by Hashim Yeop Sani FJ, in the following passage: The principles of construction to be applied to the undertaking are similar to those applied to an ordinary contract. The intention of the parties are to be gathered from the language used. They are presumed to have intended what they said. The common and universal principle is that an agreement ought to receive that construction which its language will admit, which will best effectuate the intention of the parties, to be collected from the whole of the agreement. [17] In fact, it is a fundamental rule in the law of contract that it is not for the court to re-draft a contract which is entered freely between two contracting parties, or to read into a contract conditions that have not been inserted by the parties, or to omit terms which have been agreed to. This reminder was administered by Idrus Harun JCA in OCBC Bank (Malaysia) Bhd v. Lim Hock Kok & Anor [2017] 9 CLJ 454, in the following passage: ... if the court were to adopt that stance, contractual rights would be rendered illusory and it will have serious and far-reaching commercial consequences. The judicial authorities referred to above clearly show that it is imperative that contractual rights are recognised and enforced. It is not for the courts to rewrite a contract or bargain made by the parties. For there to be commercial efficacy and certainty, contractual terms agreed to by the parties should be enforced. Otherwise, it would result in chaos and commercial activities would grind to a halt if parties are not entitled to determine for themselves the rights and obligations to be given or assumed under a contract. We should emphasise that this is a logical and acceptable construction which parties ought to bring to bear upon a contract which they have agreed to enter into upon which terms they agree to be bound”. (Rujukan juga dibuat kepada kes Mahkamah Persekutuan Integrated Training and Services Sdn Bhd v Kerajaan Malaysia & Ors [2022] 3 MLJ 77; [2022] 4 CLJ 697; [2022] 4 MLRA 138; [2022] 4 AMR 389)

Berdasarkan autoriiti-autoriti di atas, Mahkamah tidak bersetuju dengan hujahan JC bahawa percubaan penyampaian kepada JD di alamat Johor, Malaysia yang ternyata bertentangan dengan perjanjian bertulis di antara pihak-pihak adalah teratur dalam kes ini.

Seterusnya, Mahkamah merujuk kepada Afidavit JC berkenaan percubaan penyampaian BN dan CP di alamat Johor dan hasil percubaan tersebut seperti berikut:- Penyampaian BN