RHB Bank Berhad v Siang Selatan Sdn. Bhd. (JA-22NCC-83-12/2023)

kemudahan jaminan bank (bank guarantee) berjumlah RM430,000.00 (“Kemudahan BG”). [4] Sebagai balasan Plaintif memberikan Pinjaman OD1, Pinjaman OD2 dan Kemudahan BG kepada Defendan Pertama, maka Defendan Kedua dan Ketiga telah menandatangani suatu jaminan peribadi bertarikh 24.6.2000 bagi menjamin secara bersesama dan berasingan pembayaran balik kepada Plaintif kesemua wang dan faedah serta apa-apa caj dan perbelanjaan lain oleh Plaintif untuk mengutip kembali kesemua wang yang dihutangi oleh Defendan Pertama kepada Plaintif di bawah Pinjaman OD1, Pinjaman OD2 dan Kemudahan BG. [5] Seterusnya, atas permintaan Defendan Pertama, melalui surat tawaran bertarikh 8.6.2001, Plaintif telah menawarkan kepada Defendan Pertama dan Defendan Pertama telah menerima – “outport cheques/ effect not cleared” berjumlah RM200,000.00 (“Kemudahan ODOC”); (bankers acceptance) berjumlah RM600,000.00 (“Kemudahan BA”); dan

tambahan sebanyak RM50,000.00 kepada had Kemudahan BG yang menjadikan had barunya RM480,000.00 (“Tambahan BG”). [6] Juga, sebagai balasan Plaintif memberikan Kemudahan ODOC, Kemudahan BA dan Tambahan BG kepada Defendan Pertama, maka Defendan Kedua dan Ketiga telah menandatangani suatu lagi jaminan peribadi bertarikh 12.6.2001 bagi menjamin secara bersesama dan berasingan pembayaran balik kepada Plaintif kesemua wang dan faedah serta apa-apa caj dan perbelanjaan lain oleh Plaintif untuk mengutip kembali kesemua wang yang dihutangi oleh Defendan Pertama kepada Plaintif di bawah Kemudahan ODOC, Kemudahan BA dan Tambahan BG. [7] Seterusnya lagi, atas permintaan Defendan Pertama, melalui surat tawaran bertarikh 24.2.2004, Plaintif telah menawarkan kepada Defendan Pertama dan Defendan Pertama telah menerima – BA yang menjadikan had barunya kepada RM1.1 juta (“Tambahan BA”); BG yang menjadikan had barunya kepada RM680,000.00 (“Tambahan BG2”); dan

pinjaman terma berjumlah RM300,000.00 (“Pinjaman Terma”). [8] Plaintif telah menggabungkan Pinjaman OD1 dan Pinjaman OD2 sebagai satu Pinjaman Overdraf berjumlah RM350,000.00 (“Pinjaman OD”) dan juga mengekalkan Kemudahan ODOC. [9] Defendan Pertama telah menerima tawaran tersebut dan Kemudahan BA, Tambahan BG2 dan Pinjaman Terma telah dikeluarkan kepada Defendan Pertama. [10] Pinjaman OD, Kemudahan ODOC, Tambahan BA, Tambahan BG2 dan Pinjaman Terma diberikan kepada Defendan Pertama berdasarkan kepada terma dan syarat kontrak yang dinyatakan dalam surat tawaran bertarikh 24.2.2004 dan Perjanjian Kemudahan bertarikh 10.4.2004. [11] Sebagai balasan Plaintif memberikan Tambahan BA, Tambahan BG2 dan Pinjaman Terma kepada Defendan Pertama, maka Defendan Kedua dan Ketiga telah menandatangani suatu jaminan peribadi lagi bertarikh 19.3.2004 bagi menjamin secara bersesama dan berasingan pembayaran balik kepada Plaintif kesemua wang dan faedah serta apa-apa caj dan perbelanjaan lain oleh Plaintif untuk mengutip kembali kesemua wang yang dihutangi oleh Defendan Pertama kepada Plaintif di bawah Tambahan BA, Tambahan BG2 dan Pinjaman Terma. [12] Selepas itu, atas permintaan Defendan Pertama, melalui surat bertarikh 22.9.2010, Plaintif telah bersetuju melepaskan beberapa sekuriti yang dinyatakan dalam surat tersebut tertakluk kepada pembatalan Kemudahan ODOC, pengurangan had sebanyak RM544,000.00 daripada Kemudahan BA dan pengurangan had sebanyak RM430,000.00 daripada Kemudahan BG. Dengan pelepasan sekuriti ini Defendan Pertama masih dibenarkan menggunakan kemudahan pinjaman berikut:

Kemudahan BG berjumlah RM250,000.00. [13] Bagaimanapun Defendan Pertama bersetuju bahawa terma dan syarat dalam surat tawaran bertarikh 10.4.2004 masih terikat. Sebagai jaminan, Defendan Kedua dan Ketiga bersetuju menandatangani surat bertarikh 22.9.2010 sebagai penjamin kepada kemudahan pinjaman berkenaan. Pada masa tersebut juga, Pinjaman Terma telah selesai dibayar balik oleh Defendan Pertama. [14] Seterusnya lagi, atas permintaan Defendan Pertama, melalui surat tawaran bertarikh 18.7.214, Plaintif telah menawarkan kepada Defendan Pertama dan Defendan Pertama telah menerima tambahan had sebanyak RM1.444 juta (“Tambahan BA2”). Bagaimanapun, Pinjaman OD berjumlah RM350,000.00 dan Kemudahan BG berjumlah RM270,000.00 masih dikekalkan. [15] Sebagai balasan Plaintif memberikan Tambahan BA2 kepada Defendan Pertama, maka Defendan Kedua dan Ketiga telah menandatangani suatu jaminan peribadi bertarikh 16.8.2014 bagi menjamin secara bersesama dan berasingan pembayaran balik kepada Plaintif kesemua wang dan faedah serta apa-apa caj dan perbelanjaan lain oleh Plaintif untuk mengutip kembali kesemua wang yang dihutangi oleh Defendan Pertama kepada Plaintif di bawah Tambahan BA2. [16] Seterusnya lagi, atas permintaan Defendan Pertama, melalui surat tawaran bertarikh 15.7.2015, Plaintif telah menawarkan kepada Defendan Pertama dan Defendan Pertama telah menerima tambahan had sebanyak RM1.5 juta kepada Kemudahan BA yang menjadikan had barunya kepada RM3.5 juta (“Tambahan BA3”). Bagaimanapun, Pinjaman OD berjumlah RM350,000.00 dan Kemudahan BG berjumlah RM270,000.00 masih dikekalkan. [17] Sebagai balasan Plaintif memberikan Tambahan BA3 kepada Defendan Pertama, maka Defendan Kedua dan Ketiga telah menandatangani suatu jaminan peribadi bertarikh 15.7.2015 bagi menjamin secara bersesama dan berasingan pembayaran balik kepada Plaintif kesemua wang dan faedah serta apa-apa caj dan perbelanjaan lain oleh Plaintif untuk mengutip kembali kesemua wang yang dihutangi oleh Defendan Pertama kepada Plaintif di bawah Tambahan BA3. Bagaimanapun, Pinjaman OD berjumlah RM350,000.00, Kemudahan BA berjumlah RM3.478 juta (yang telah dikurangkan hadnya dari RM3.5 juta) dan Kemudahan BG berjumlah RM250,000.00 masih dikekalkan. [18] Sebagai balasan Plaintif memberikan Tambahan BA3 kepada Defendan Pertama, maka Defendan Keempat pula telah menandatangani suatu jaminan peribadi bertarikh 1.10.2019 bagi menjamin secara bersesama dan berasingan pembayaran balik kepada Plaintif kesemua wang dan faedah serta apa-apa caj dan perbelanjaan lain oleh Plaintif untuk mengutip kembali kesemua wang yang dihutangi oleh Defendan Pertama kepada Plaintif di bawah Tambahan BA3. [19] Kemudian, atas permintaan Defendan Pertama, melalui surat tawaran bertarikh 9.8.2019, Plaintif telah menawarkan kepada Defendan Pertama dan Defendan Pertama telah menerima Bankers Acceptance WCG5 berjumlah RM2 juta. [20] Sebagai balasan Plaintif memberikan kemudahan Bankers Acceptance WCG5 kepada Defendan Pertama, maka Defendan Kedua dan Ketiga telah menandatangani suatu jaminan peribadi bertarikh 18.10.2019 bagi menjamin secara bersesama dan berasingan pembayaran balik kepada Plaintif kesemua wang dan faedah serta apa-apa caj dan perbelanjaan lain oleh Plaintif untuk mengutip kembali kesemua wang yang dihutangi oleh Defendan Pertama kepada Plaintif di bawah kemudahan Bankers Acceptance WCG5. [21] Selain itu, sebagai balasan Plaintif memberikan kemudahan Bankers Acceptance WCG5 kepada Defendan Pertama juga, 3 deposit tetap atas nama Defendan Kedua dan/ Keempat yang dicagar kepada Plaintif sebagai sekuriti akan dicairkan apabila matang jika Defendan Pertama tidak dapat membayar hutang di bawah Kemudahan BA. Jumlah yang dicairkan itu akan digunakan untuk menyelesaikan jumah hutang di bawah Kemudahan BA dan jumlah prinsipal Kemudahan BA yang dijelaskan yang berikutan itu akan dibatalkan serentak dan tidak akan digunakan. Kesemua Bankers Acceptance Bills yang dikeluarkan apabila matang hendaklah dibayar balik 90% daripada jumlah penggunaannya sehingga had keseluruhan Kemudahan BA berjumlah RM3.478 juta dikurangkan kepada RM500,000.00. [22] Had Kemudahan Bankers Acceptance WCG5 akan dikurangkan sebanyak RM150,000.00 setiap setengah tahun sehingga had keseluruhan dikurangkan daripada RM2 juta kepada RM500,000.00. [23] Seterusnya lagi, atas permintaan Defendan Pertama, melalui surat tawaran bertarikh 8.12.2022, Plaintif telah menawarkan kepada Defendan Pertama dan Defendan Pertama telah menerima –

had sebanyak RM1.858 juta dari kemudahan Bankers Acceptance/ Multi-trade Line dibatalkan dan hadnya dikurangkan kepada RM350,000.00; dan [24] Semasa surat tawaran bertarikh 8.12.2022 dikeluarkan oleh Plaintif dan dipersetujui oleh Defendan Pertama, Defendan Pertama telah menggunakan RM1,864,999.37 daripada Kemudahan Bankers Acceptance/ Multi-trade Line dan RM1,178,066.99 daripada Kemudahan Bankers Acceptance WCG5 di mana jumlah-jumlah itu masih terhutang dan belum dibayar balik. Ekoran itu, melalui surat tawaran bertarikh 9 8.12.2022 juga, Plaintif menawarkan kepada Defendan Pertama dan Defendan Pertama telah menerima tawaran – Multi-trade Line ditukar kepada satu Pinjaman Terma berjumlah RM1.88 juta (“Pinjaman Terma 1”); dan WCG5 ditukar kepada satu Pinjaman Terma berjumlah RM1.19 juta (“Pinjaman Terma 2”). [25] Dengan persetujuan yang dicapai melalui surat tawaran bertarikh 8.12.2022 berkenaan, Defendan Pertama menikmati kemudahan pinjaman yang berikut:

Kemudaham BA berjumlah RM350,000.00; [26] Sebagai balasan Plaintif memberikan kesemua pinjaman di atas – kekal bagi menjamin bayaran balik hutang Defendan Pertama kepada Plaintif; dan [27] Defendan Pertama telah gagal melunaskan bayaran balik Kemudahan Perbankan yang menyebabkan Plaintif menghantar notis tuntutan bertarikh 20.9.23 kepada Defendan Pertama bagi menuntut tunggakan berjumlah RM376,910.02 setakat 11.9.2023. [28] Pada masa yang sama Plaintif juga menghantar notis yang serupa kepada Defendan Kedua, Ketiga dan Keempat. [29] Bagaimanapun, tiada mana-mana Defendan mematuhi atau memberikan respons terhadap notis tuntutan tersebut yang menyebabkan Plaintif memfailkan writ dan tuntutan terhadap Defendan-defendan. [30] Pada 11.1.2024 Defendan-defendan telah memfailkan memorandum kehadiran. [31] Pada 28.1.2024, Plaintif telah memfailkan notis permohonan di bawah A. 14, k. 1 KKM dalam Lampiran 12 bagi mendapatkan penghakiman terus terhadap Defendan-defendan. [32] Defendan-defendan membantah permohonan ini atas alasan – Keempat adalah kontrak tanggung rugi (contract of indemnity) dan bukannya kontrak jaminan disebabkan kewujudan klausa penghutang utama (principal debtor clause) dalam jaminan tersebut. Undang-undang berkaitan dengan penghakiman terus [33] A. 14, k. 1(1) KKM menyatakan – Permohonan oleh plaintif untuk penghakiman terus (A. 14 k. 1)

1.

Jika dalam suatu tindakan yang baginya kaedah ini terpakai suatu pernyataan tuntutan telah disampaikan kepada defendan dan defendan itu telah memasukkan kehadiran dalam tindakan itu, plaintif boleh, atas alasan bahawa defendan tidak mempunyai pembelaan kepada suatu tuntuan yang termasuk dalam writ, atau kepada suatu bahagian tertentu suatu tuntutan itu, atau tidak mempunyai pembelaan mengenai suatu tuntutan itu atau sebahagian daripadanya kecuali tentang amaun apaapa ganti rugi yang dituntut, memohon kepada Mahkamah untuk penghakiman terhadap defendan itu. [34] Bagi membolehkan sesuatu permohonan untuk penghakiman terus boleh dipertimbangkan oleh Mahkamah, plaintif hendaklah mematuhi syarat sebagaimana yang telah diringkaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes National Company For Foreign Trade v. Kayu Raya Sdn Bhd [1984] 1 CLJ Rep 283, di mana George Seah HMP ketika menyampaikan keputusan mahkamah menyebut – We come now to consider the merit of the appeal. It was submitted by learned Counsel for the appellant that the learned Judge in the High Court was wrong to hold that the statement of claim does not disclose an enforceable contract. In so holding, it was contended that the learned Judge was under the misapprehension that "consideration" ought to be specifically pleaded in the statement of claim. We think it appropriate to remind ourselves once again that in every application under O. 14 the first considerations are (a) whether the case comes within the Order and (b) whether the plaintiff has satisfied the preliminary requirements for proceeding under O. 14. For the purposes of an application under O. 14 the preliminary requirements are:

the defendant must have entered an appearance;

(ii) the statement of claim must have been served on the defendant; and

(iii) the affidavit in support of the application must comply with the requirements of r. 2 of the O. 14. It is to be observed that a case is not within O. 14: (a) where no statement of claim has been served on the defendant; (b) where the indorsement on the writ includes a claim or claims outside the scope of O. 14 as coming within r. 1(2); (c) where the affidavit in support of the application is defective, e.g. in omitting to state the deponent's belief that there is no defence to the claim or part to which the application relates; (d) where the application is made in an action against the Government [O. 73 r. 5(1) ]. If the plaintiff fails to satisfy either of these considerations, the summons may be dismissed. If however, these considerations are satisfied, the plaintiff will have established a prima facie case and he comes entitled to judgment. The burden then shifts to the defendant to satisfy the Court why judgment should not be given against him [see O. 14 r. 3 and 4(1)]. [35] Dalam kes di hadapan saya ini, adalah jelas bahawa ketiga-tiga syarat berkenaan telah dipatuhi dan secara prima facie permohonan Plaintif layak dipertimbangkan. Seterusnya dalam kes Cempaka Finance Bhd v. Ho Lai Ying & Anor [2006] 3 CLJ 544, Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa apabila semua syarat bagi penghakiman terus telah dipenuhi, maka beban akan berpindah kepada defendan untuk membangkitkan isu yang boleh dibicarakan. [36] Ekoran itu, adalah menjadi tanggungjawab Defendan-defendan untuk membuktikan wujudnya isu yang boleh dibicarakan sehingga menyebabkan penghakiman terus ini tidak wajar dimasukkan terhadap mereka. Sama ada jumlah tuntutan yang diplidkan oleh Plaintif adalah tidak munasabah [37] Defendan-defendan berhujah bahawa permohonan penghakiman terus ini wajar ditolak kerana jumlah tuntutan yang diplidkan oleh Plaintif adalah dipertikaikan dan tidak munasabah kerana bank tersebut gagal menunjukkan cara pengiraan yang tepat mengenai tunggakan hutang beserta faedah. [38] Dalam hal ini, saya mendapati bahawa Plaintif telah mengemukakan suatu perakuan yang menyatakan Defendan Pertama berhutang sebanyak RM3,903,857.64 yang dikira setakat 30.11.2023 (Lampiran 13 m/s 587). Bagaimanapun, Defendan-defendan tidak pernah mengemukakan bantahan atau penafian mengenai jumlah keberhutangan ini sejak menerima perakuan tersebut. [39] Selain itu, dalam Perjanjian Kemudahan yang dimasuki oleh Plaintif dengan Defendan Pertama, terdapat klausa yang menyatakan bahawa apa-apa perakuan bertulis yang diperakui oleh mana-mana pegawai bank Plaintif yang diberi kuasa sewajarnya, maka jumlah hutang dalam perakuan itu mengikat dan menjadi keterangan yang muktamad dalam Mahkamah mengenai keberhutangan Defendan Pertama. Klausa 13.11 Perjanjian Kemudahan bertarikh 10.4.2004 (sama dengan klausa 12.12 Perjanjian Kemudahan bertarikh 18.10.2019) tersebut menyatakan– It is hereby agreed that any admission or acknowledgment in writing by the Borrower or by any person authorised on behalf of the Borrower or a judgment (by default or otherwise obtained against it) or a certificate in writing showing the sums owing under the Additional Facilities or any part thereof of the Borrower which is duly certified by an authorised officer of the Bank shall be binding and conclusive evidence against the Borrower for whatever purpose including as being conclusive evidence of the Borrower’s indebtedness in a court of law. [40] Mengenai hujah Defendan Kedua, Ketiga dan Keempat yang mempertikaikan jumlah keberhutangan tersebut, saya mendapati dalam klausa 20 Jaminan

Persendirian bertarikh 24.6.2000,

6.2001,

19.3.2004,

1.10.2019 dan 18.10.2019 yang ditandatangani oleh Defendan Kedua, Ketiga dan Keempat ada menyebut– A certificate signed by your officer as to the monies for the time being due or owing to you from the Customer as aforesaid or as to the liabilities of the Customer or any account settled or stated by or between you and the Customer or on its behalf shall be accepted by me/ us as conclusive evidence that the amount appearing thereon is due or owing to you from the Customer. [41] Oleh yang demikian, saya bersetuju dengan hujahan Plaintif bahawa adalah tidak wajar pada masa sekarang, Defendan-defendan menafikan atau mempertikaikan jumlah keberhutangan berkenaan. Tambahan pula, saya mendapati Defendan-defendan hanya mempertikaikan jumlah hutang tersebut namun tidak menerangkan secara terperinci apakah pengiraan yang sebenarnya. Justeru, penafian semata-mata, pandangan saya adalah tidak membawa sebarang makna dan mencukupi untuk mempertikaikan jumlah hutang berkenaan sepertimana yang diputuskan oleh Azizah Nawawi HMT (sekarang HMR) dalam kes Jasmine Food Corp Sdn Bhd v. Leong Wai Choon & Anor [2016] 5 CLJ 953; [2016] 11 MLJ 812, di mana beliau menyatakan – [37] A mere bare assertion by the defendant would not be sufficient. The duty of the court is quite onerous in the extreme. The court must be vigilant and must view in prospective at the whole scenario in order to ascertain whether the defendant has a real or what is commonly known as a bona fide defence, (see: Renofac Builder (M) Sdn Bhd v. Chase Perdana Bhd [2001] 5 CLJ) [42] Dalam hal perakuan keberhutangan yang diperakui oleh Plaintif, adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa perakuan berkenaan merupakan keterangan yang muktamad mengenai keberhutangan Defendan-defendan sebagaimana yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Bank Kerjasama Rakyat Malaysia Sdn Bhd v Hong Voon Chung [2021] 1 LNS 250, di mana Lee Heng Cheong HMP ketika menyampaikan keputusan mahkamah menyebut – “[28] In the present case, there is such a certificate of indebtedness under the hand of an authorised officer of the appellant. The judgment of Bank Bumiputra Malaysia Bhd v. Doric Development Sdn Bhd [1988] 1 CLJ 361 (Rep); [1988] 1 CLJ 311 is an authority for the proposition that such a certificate is indeed binding unless there is manifest error. [29] A certificate of indebtedness operates in the realm of adjectival law. It exempts the plaintiff from adducing proof of debt. Such a certificate shifts the burden onto the defendant to disprove the amount claimed. [30] The fundamental rationale underlying the acceptance of conclusive evidence clauses was approved in the Federal Court cases of Citibank MA v. Ooi Boon Leong & Ors [1980] 1 LNS 168 and Cempaka Finance Bhd. v. Ho Lai Ying [2006] 3 CLJ 544. The Federal Court held that a certificate of indebtedness operates in the field of adjectival law, and it excuses the bank from adducing the proof of debt. It is for the borrower to disprove the amount claimed.”. [43] Berdasarkan kepada alasan di atas, hujah Defendan-defendan yang mempertikaikan dan menafikan jumlah keberhutangan tersebut adalah tanpa merit. Sama ada jaminan yang dilaksanakan oleh Defendan Kedua, Ketiga dan Keempat adalah kontrak tanggung rugi dan bukannya kontrak jaminan [44] Dalam hujah mereka, Defendan Kedua, Ketiga dan Keempat menyatakan bahawa sebagai penjamin, jaminan persendirian yang mereka laksanakan adalah kontrak tanggung rugi dan bukannya kontrak jaminan. Oleh yang demikian, Plaintif tidak boleh menuntut tunggakan yang tidak dibayar oleh Defendan Pertama daripada Defendan Kedua, Ketiga dan Keempat. [45] Dalam hal ini, saya mendapati adalah jelas bahawa kewujudan klausa penghutang utama tidak akan mengubah kewajipan yang harus ditunaikan oleh penjamin apabila berlakunya kegagalan penghutang utama dalam melaksanakan obligasinya. [46] Halsbury's Laws of Malaysia (Volume 2(2)) (2013 Reissue): mentakrifkan kontrak jaminan dan kontrak tanggung rugi sebagaimana berikut: "A guarantee is a contract which creates a secondary or accessory liability under which a third party agrees to be liable to repay the debt of another, or to be answerable for the performance of that debtor's obligations to the creditors, conditional upon the debtor failing to do so. An indemnity is a primary liability under which a third party agrees to be answer for the liability of a debtor to repay a debt or perform obligation as if he (the third party) was the principal debtor". [47] Bagi menentukan sama sesuatu kontrak itu merupakan kontrak jaminan atau tanggung rugi, perhatian perlu diberikan kepada niat berdasarkan perkataan yang digunakan dalam kontrak tersebut. Dalam kes Hong Leong Finance Berhad v. Thamilchelevan s/o Palinesamy & Anor [1996] 1 CLJ 471, Abdul Malik Ishak HMT (pada masa itu) menyebut–