Rosli Bin Yusof v Pendakwa Raya (P-05(M)-297-06/2018)

(a) Pada 6.12.2014, Inspektor Ihwan Hilmi Ismail (SP7) telah menerima maklumat pengedaran dadah yang akan berlaku. Pada jam lebih kurang 4.00 petang hari yang sama, SP7 mengetuai sepasukan polis dari Jabatan Siasatan Jenayah (JSJ) Bukit Aman telah pergi ke Kawasan Rehat dan Rekreasi (R&R) Juru arah selatan, Lebuhraya Utara-Selatan menaiki dua buah kenderaan pasukan.

(b) Setibanya di R&R Juru tersebut, pada 9.30 malam, SP7 dan pasukannya telah membuat pemerhatian selama lebih kurang 50 minit di sekitar perhentian R&R itu.

(c) Pada jam 10.20 malam, SP7 telah nampak sebuah kereta Toyota Avanza No. pendaftaran AFK 9310 berwarna kelabu keemasan (“kereta AFK 9310”) yang dipandu oleh Perayu masuk ke dalam kawasan R&R Juru tersebut dan berhenti di petak letak kereta berhadapan kenderaan SP7. Beliau dapati hanya Perayu seorang sahaja yang berada di dalam kereta AFK 9310 tersebut.

(d) SP7 mengarahkan pasukan serbuan untuk menyekat kereta AFK 9310 tersebut menggunakan kenderaan pasukan dan membuat serbuan ke atas kereta itu. Beliau kemudiannya pergi ke kereta AFK 9310 tersebut dan mendapati enjin masih hidup dan pintu dalam keadaan berkunci dari dalam. SP7 telah memperkenalkan diri sebagai pegawai polis dan mengarahkan Perayu untuk membuka pintu. 4

(e) Perayu yang dalam keadaan tergamam telah membuka pintu kereta AFK 9310 tersebut. SP7 memperkenalkan diri sekali lagi sebagai Pegawai Polis. SP7 telah membuat pemeriksaan tubuh badan Perayu dan menjumpai pengenalan diri Perayu. Kawasan tersebut diterangi lampu jalan.

(f) Menurut SP7, semasa pemeriksaan dijalankan, terdapat bau ganja di dalam kereta AFK 9310 tersebut. Pemeriksaan lanjut ke dalam kereta AFK 9310 dijalankan oleh SP7 dan beliau menjumpai 5 beg guni berwarna putih (Eksibit P24, P75, P126, P165 dan P216) dan satu kotak berwarna coklat di dalam boot kereta AFK 9310 tersebut.

(g) Pemeriksaan isi kandungan 5 beg guni P24, P75, P126, P165 dan P216 dijalankan oleh SP7. Empat guni iaitu P24, P75, P165 dan P216 masing-masing didapati mengandungi 25 ketulan mampat balutan plastik luar dengan aluminium foil (Eksibit P25, 27, 29, 31, 33, 35, 37, 39, 42, 43, 45, 47, 49, 51, 53, 55, 57, 59, 61, 63, 65, 67, 69, 71, 73, 76, 78, 80, 82, 84, 86, 88, 90, 92, 94, 96, 98, 100, 102, 104, 106, 108, 110, 112, 114, 116, 118, 120, 122, 124, 166, 168, 170, 172, 174, 176, 178, 180, 182 184, 186, 188, 190, 192, 194, 196, 198, 200, 202, 204, 206, 208, 210, 212, 214, 217, 219, 221, 223, 225, 227, 229, 231, 233, 235, 237, 239, 241, 243, 245, 247, 249, 251, 253, 255, 257, 259, 261, 263, 265) dan 1 guni (P126) mengandungi 19 ketulan mampat balutan plastik luar dengan aluminium foil (Eksibit P127, 129, 131, 133, 135, 137, 139, 141, 143, 145, 147, 149, 151, 153,155, 157, 159, 161, 163). 5 Kesemua 119 ketulan tersebut diperiksa dan didapati mengandungi daun-daun mampat disyaki dadah jenis ganja.

(h) Setelah pemeriksaan dibuat, SP7 telah memasukkan semula kesemua ketulan mampat tersebut ke dalam beg guni yang sama dan merampas kesemua barang rampasan di dalam beg guni tersebut. Selepas itu, SP7 dan pasukan serbuannya telah membawa kesemua barang rampasan dan kereta AFK 9310 tersebut bersama-sama dengan Perayu ke IPD Seberang Perai Tengah, Bukit Mertajam, Pulau Pinang.

(i) Di IPD Seberang Perai Tengah, Pulau Pinang, SP7 membuat pemeriksaan secara terperinci pada setiap barang rampasan dengan membuat timbangan dan menandakan pada setiap ketulan. Rampasan barang dadah disahkan oleh Perayu dalam borang bongkar (eksibit P268) yang ditandatangani Perayu dan SP7 bersama.

(j) Pada 7.12.2014 jam 2.15 pagi, SP7 telah membuat laporan polis berkenaan tangkapan dan rampasan dadah dalam operasi serbuan itu seperti mana dalam Bukit Tengah Report No. 12992/14 (eksibit P267). Selepas itu, SP7 pada jam 3.00 pagi menyerahkan barang rampasan kepada pegawai penyiasat, Inspektor Rosilawati binti Jusoh (SP8) dan akuan serahan barang rampasan dibuat (eksibit P269).

(k) Kemudian, SP8 menyerahkan barang kes kepada Ahli Kimia Teoh Choon Ping (SP6) untuk dianalisis. Setelah analisis dijalankan, SP6 mengesahkan bahawa bahan kes dadah 6 dalam lima guni P24, P75, P126, P165 dan P216 adalah dadah jenis kanabis seperti ditakrif di bawah Seksyen 2 Akta. Berat kanabis tersebut adalah 112,892 gram. Dapatan Hakim Bicara [4] Di akhir kes pendakwaan, hakim bicara bijaksana mendapati, berdasarkan keterangan yang ada, pihak Pendakwaan berjaya membuktikan bahawa dadah yang dirampas adalah jenis kanabis seberat 112,892 gram. Seterusnya hakim bicara bijaksana mendapati Perayu telah mempunyai milikan sebenar (actual possession) atas dadah yang dirampas. Berhubung dengan elemen pengedaran, hakim bicara bijaksana mengguna pakai anggapan bawah Seksyen 37 (da) Akta bagi mendapati Perayu telah mengedar kanabis tersebut. Berikutan dari itu, hakim bicara bijaksana memerintah Perayu membela diri atas tuduhan mengedar. Pembelaan Perayu [5] Perayu memberi keterangan bersumpah dari kandang saksi. Hanya perayu yang memberi keterangan bagi pihak pembelaan. Pada dasarnya pembelaan Perayu ialah dia tidak mengedar dadah yang dirampas. Perayu mendakwa pengedar sebenar ialah Kamarul Hisham atau seorang warganegara Thai bernama Yeap Tak San. [6]

(a) Pihak Pendakwa gagal memanggil Kamarul Hisham serta anggota polis yang telah membuat tangkapan atas Kamarul Hisham;

(b) Pihak Pendakwa gagal mengemukakan CCTV; dan

(c) Pihak Pendakwa gagal menyiasat dan mengemukakan dua telefon bimbit yang dirampas semasa kejadian. [14] Pada dasarnya, menjadi hujahan peguam bela terpelajar bagi pihak Perayu bahawa SP7 dan SP8 mengetahui bahawa selepas Perayu ditahan, satu pasukan polis yang diketuai Inspektor Azizul Azhar ada membuat tangkapan ke atas Kamarul Hisham serta 2 lelaki lain iaitu Mohd Fitri dan Shahrolnizam serta satu lelaki warga Thailand nama Yeap Tak San. Memandangkan pembelaan Perayu adalah dadah yang dirampas kepunyaan Kamarul Hisham dan Kamarul Hisham merupakan pengedar sebenar, maka kegagalan pihak Pendakwa memanggil Kamarul Hisham dan anggota pasukan yang menangkap Kamarul Hisham sepatutnya menimbulkan anggapan bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap kes Pendakwaan. Begitu juga dengan kegagalan pihak Pendakwa mengemukakan CCTV dan dua telefon bimbit yang dirampas semasa kejadian, sepatutnya menimbulkan anggapan bawah seksyen yang sama. [15] Berhubung keterangan CCTV, menjadi hujahan peguam bela terpelajar bagi pihak Perayu bahawa rakaman CCTV di sempadan Thailand, Tol Juru dan beberapa stesen minyak di sepanjang lebuh raya adalah penting bagi menunjukkan kewujudan Kamarul Hisham dan Kamarul Hisham ada memandu kereta AFK 9310 tersebut. Kegagalan pihak Pendakwa menyiasat sama ada terdapat CCTV di tempat-tempat tersebut dan seterusnya mengemukakan 10 rakaman CCTV, terutama CCTV di stesen minyak yang berdekatan tempat kejadian menimbulkan anggapan bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950. Begitu juga dengan dua telefon bimbit yang dirampas. Menjadi hujahan peguam bela terpelajar Perayu bahawa siasatan terhadap dua telefon bimbit ini akan menunjukkan telefon tersebut milik Kamarul Hisham dan bukan milik Perayu. Kegagalan pegawai penyiasat membuat siasatan forensik atas telefon ini dan kegagalan pihak Pendakwa mengemukakan dua telefon ini sepatutnya menimbulkan anggapan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950. [16] Setelah Rekod Rayuan diteliti, kami dapati isu kegagalan pihak Pendakwa memanggil Kamarul Hisham dan anggota polis yang menahan Kamarul Hisham serta kegagalan Pendakwa mengemukakan CCTV dan telefon bimbit ini telah dibangkitkan di hadapan hakim bicara bijaksana dan hakim bicara bijaksana telah mengupasnya dengan panjang lebar dalam alasan penghakiman beliau. [17] Tidak dinafikan Kamarul Hisham ada ditahan pada malam itu di tol Changkat Jering dan pihak polis tidak menjumpai apa-apa dadah bersamanya yang boleh dikaitkan dengan kes yang dihadapi Perayu. Keterangan berhubung tangkapan ke atas Kamarul Hisham ini diberi oleh SP8 seawal kes pendakwaan lagi. Jelas di sini tiada apa-apa unsur penyembunyian fakta atau keterangan dilakukan oleh pihak Pendakwa. Tiada juga apa-apa yang boleh mencadangkan pihak Pendakwa mempunyai motif untuk mengecewakan pembelaan apabila pihak Pendakwa memutuskan untuk tidak memanggil Kamarul Hisham serta anggota polis yang menahan beliau. 11 [18] Tambahan lagi keterangan yang dikemukakan oleh pihak Pendakwa dan diterima oleh Hakim bicara bijaksana menunjukkan Perayu ditangkap sejurus selepas dilihat membawa sejumlah besar dadah kanabis yang melebihi 100 kilogram di dalam boot kereta AFK 9310 yang dipandunya. Hakim bicara bijaksana pula telah mendapati Perayu yang pada ketika itu hanya bersendirian di dalam kereta AFK 9310 mempunyai milikan sebenar (actual possession) ke atas kanabis yang berada dalam boot kereta AFK 9310 tersebut. Dalam erti kata lain, Perayu ditahan ketika sedang mengangkut (transporting) kanabis tersebut dan Perayu mempunyai pengetahuan penuh bahawa dia sedang mengangkut dadah kanabis. Kamarul Hisham pula tidak berada di tempat kejadian, sebaliknya ditahan di Changkat Jering, Perak dan tiada dadah dijumpai bersama beliau. Telah menjadi undang-undang mantap bahawa di dalam pertuduhan di bawah Seksyen 39B(1), apa yang perlu dibuktikan ialah milikan dan kawalan dengan pengetahuan dan bukannya kepunyaan (ownership). Isu sama ada Kamarul Hisham adalah tuan punya kanabis yang dirampas adalah tidak relevan sama sekali. Mahkamah ini dalam kes PP v Kiong K’djoanh & Satu Lagi Rayuan [2016] 5 CLJ 533, ada menyatakan seperti berikut: “[33] Di bawah s. 39B(1), apa yang perlu dibuktikan ialah milikan dan kawalan dengan pengetahuan dan bukannya kepunyaan (ownership). Walaupun diandaikan dadah itu kepunyaan Brave, tetapi tertuduh dengan penuh pengetahuan membawanya ke Malaysia dari India, itu sudah cukup untuk memenuhi kehendak s. 39B(1) ADB. Isu sama ada Brave atau adik Brave adalah pemilik beg R24 tidak relevan sama sekali bagi pertuduhan di bawah s. 39B(1) ADB. [34] Bukanlah beban atas pendakwaan untuk menyiasat versi tertuduh mengenai Brave yang dikatakan pengedar sebenar kerana seorang 12 pengedar masih memerlukan jaringan (networks) seperti tertuduh untuk menjalankan tugas pengedaran bagi pihaknya.” [19] Dalam keadaan sedemikian, kami berpendapat bahawa Kamarul Hisham dan juga anggota polis yang menahan beliau bukanlah saksi material. Kami juga dapati tiada apa-apa unsur penyembunyian fakta atau keterangan dilakukan oleh pihak Pendakwa dan tiada juga apa-apa yang boleh mencadangkan pihak Pendakwa mempunyai motif untuk mengecewakan pembelaan apabila pihak Pendakwa memutuskan untuk tidak memanggil Kamarul Hisham serta anggota polis yang menahan beliau sebagai saksi. Oleh itu, kami dapati anggapan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 tidak terpakai terhadap pihak Pendakwa hanya kerana kegagalan pihak Pendakwa memanggil Kamarul Hisham dan anggota polis lain yang menahan Kamarul Hisham sebagai saksi. Dalam hal ini, kami hanya perlu merujuk kepada kes Munusamy v PP [1987] 1MLJ 492 di mana Mahkamah Agung ada memutuskan: “(1) It is essential to appreciate the scope of section 114(g) of the Evidence Act, 1950 lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under the illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but a material document by a party in his possession not for nonproduction of just any witness but only an important and material witness to the case.” [20] Di dalam kes Nanda Kumar Kunyikanan & Anor v PP [2011] 8 CLJ 406 (Tab 7), Mahkamah ini telah memutuskan bahawa penggunaan “adverse inference” di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah merupakan budi bicara yang diberikan kepada mahkamah bicara dan hanya 13 boleh diguna pakai apabila pra-syarat tertentu dipenuhi. Abdul Malik Ishak, HMR (pada ketika itu) yang menulis penghakiman ada berkata: “[64] Under s. 114(g) of the Evidence Act 1950 the court may presume that evidence which could be and is not produced would if produced be unfavorable to the person who withholds it. The usage of the word "may" gives the discretion to the court whether or not to invoke the adverse inference to a given set of facts. It is not a mandatory inference. [65] Since time immemorial, the courts are reluctant to draw an adverse inference against the prosecution. The courts must be satisfied that:

the witness that was not offered was a material witness;

the prosecution purposely withhold evidence which it possessed and which was always available; and

what the prosecution did was done with an ulterior motive to frustrate the defence ” [21] Begitu juga dengan kegagalan pihak Pendakwa mengemukakan keterangan CCTV dan dua telefon bimbit yang dirampas. Sekali lagi kami dapati anggapan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 tidak terpakai. Keterangan menunjukkan sememangnya tiada CCTV dari mana-mana tempat yang disebut oleh peguam bela terpelajar ada di sita oleh pegawai penyiasat. SP8 secara jujur menyatakan bahawa beliau tidak menyiasat sama ada wujudnya CCTV tersebut. Begitu juga dengan 2 telefon bimbit yang dirampas. SP8 mengakui bahawa beliau tidak membuat semakan dengan syarikat telefon mengenai nombor kad di dalam telefon tersebut didaftar atas milik siapa. Oleh itu, pada pendapat kami tiada penyembunyian keterangan atau fakta oleh pihak Pendakwa dalam perkara ini yang membolehkan pemakaian anggapan bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950. Jika pun ada, hanya sekadar kegagalan memperoleh 14 keterangan. Kegagalan memperoleh keterangan bukanlah satu asas untuk penggunaan anggapan bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950. Kesimpulan [22] Berdasarkan alasan-alasan di atas, kami dapati kegagalan pihak Pendakwa memanggil Kamarul Hisham, anggota polis yang menangkap Kamarul Hisham, keterangan CCTV dan keterangan berhubung pemilik berdaftar dua telefon bimbit yang dirampas, tidak boleh dijadikan alasan untuk menimbulkan anggapan bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap pihak Pendakwa. Oleh itu, kami dapati tiada apa-apa kesilapan di pihak hakim bicara bijaksana apabila beliau tidak mengguna pakai anggapan bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap kes Pendakwaan. [23] Meneliti keterangan yang ada, jelas menunjukkan bahawa Perayu mempunyai milikan atas kanabis yang dirampas. Kanabis yang dirampas mempunyai berat bersih 112,892 gram. Tiada keterangan dikemukakan oleh Perayu bagi menunjukkan Kamarul Hisham merupakan pengedar sebenar. Dalam keadaan sedemikian, kami bersetuju dengan dapatan hakim bicara bijaksana yang mendapati Perayu gagal mematah anggapan mengedar di bawah Seksyen 37(da) Akta serta gagal menimbulkan keraguan munasabah di dalam kes Pendakwaan. [24] Kami dapati tiada apa-apa salah arah di pihak hakim bicara bijaksana dalam mendapati Perayu bersalah dan seterusnya mensabitkan Perayu dengan pertuduhan mengedar seperti dalam pertuduhan. Kami dapati sabitan adalah selamat dan disokong dengan keterangan yang mencukupi. Oleh itu kami sebulat 15 suara menolak rayuan Perayu. Sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh hakim bicara bijaksana dikekalkan. Bertarikh 11.8.2020 t.t MOHAMAD ZABIDIN MOHD DIAH Hakim Mahkamah Rayuan, Malaysia Mewakili Perayu: Mohd Hisham bin Mohd Nazir (Tetuan Hisham Nazir & Co) Mewakili Responden: Ku Hayati binti Ku Haron Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara