Rovinrash A/L Ramesh v Pertubuhan Penganut Dewa Sri Muniswarar Ulu Tiram, Johor (JA-A52NCvC-359-12/2023)

Plaintif adalah seorang kontraktor yang menjalankan perniagaan pembinaan di bawah nama KRB Construction, manakala Defendan adalah sebuah pertubuhan penganut yang menguruskan kuil Sri Maha Muniswarar Devasthanam di Ulu Tiram, Johor (“kuil tersebut”).

Pada masa material, Plaintif telah dilantik oleh Defendan untuk menjalankan kerja-kerja pengubahsuaian dan pembinaan dewan kuil tersebut.

Setelah kerja-kerja pembinaan dijalankan, Plaintif telah mengemukakan invois bernilai RM358,849.00, di mana Defendan hanya menjelaskan RM286,139.00 sehingga tahun 2018, dan gagal membayar baki RM72,710.00.

Pada 8.12.2023 plaintif memulakan tindakan ini terhadap defendan menuntut baki kerja kontrak berjumlah RM72,710.00 dan RM41,600.00 sebagai kos perancah (scaffolding) plaintinf yang hilang semasa di simpan di tapak pembinaan di kuil tersebut.

Sebelum perbicaraan bermula, defendan telah menjelaskan baki kerja kontrak RM72,710.00 tersebut.

Oleh yang demikian, perbicaraan kes ini hanyalah berkenaan tuntutan plaintif untuk kos perancah yang hilang itu.

Saksi-saksi yang dipanggil memberi keterangan di dalam kes ini ialah: i. Ramesh a/l Daramaraja (SP1) – pengurus Kibinaa Construction; ii. Rovinrash a/l Ramesh (SP2) – pemilik KRB Construction; iii. G. Ganasan a/l Gopal (SD1) – setiausaha defendan. S/N Mp0czbfoZk6bk10MXdugWA

Sekitar tahun 2013 pihak kuil Sri Maha Muniswarar Devasthanam iaitu defendan telah melantik syarikat Kibinaa Construction untuk kerja-kerja pengubahsuaian dan pembinaan dewan kuil tersebut.

Syarikat Kibinaa telah ditutup pada 13.5.2015 dan kerja-kerja pembinaan telah berhenti pada 2016. SP1 merupakan pengurus kepada syarikat Kibinaa Construction pada ketika itu.

Pada tahun 2018 syarikat plaintif telah dilantik untuk menyambung kerja-kerja pengubahsuaian dan pembinaan dewan kuil tersebut. Pemilik plaintif iaitu SP2 merupakan anak kepada SP1.

Adalah tidak dipertikaikan bahawa perancah-perancah tersebut telah dibawa masuk ke dalam kawasan kuil tersebut bagi maksud kerja-kerja pembinaan dan pengubahsuaian yang perlu dilakukan.

Namun begitu pada sekitar tahun 2017, SP1 mendapati perancah-perancah tersebut telah hilang dari tapak kuil tersebut kerana dicuri.

Perkara ini telah dimaklumkan kepada pihak kuil dan plaintif menuntut gantirugi kos perancah yang hilang berjumlah

Defendan menafikan bertanggungjawab ke atas kehilangan perancah-perancah tersebut dan enggan membayar tuntutan plaintif.

Berdasarkan fakta ringkas di atas, Mahkamah berpendapat terdapat hanya tiga (3) isu yang perlu diputuskan di dalam kes ini: i. Sama ada defendan bertanggungjawab ke atas keselamatan perancah yang di tempatkan di dalam kawasan kuil tersebut; S/N Mp0czbfoZk6bk10MXdugWA ii. Sama ada defendan bertanggungjawab untuk membayar gantirugi ke atas kehilangan / kecurian perancah tersebut; iii. Kuantum gantirugi. DAPATAN MAHKAMAH Isu (i) Sama ada defendan bertanggungjawab ke atas keselamatan perancah yang di tempatkan di dalam kawasan kuil tersebut

Perancah-perancah milik plaintif yang diletakkan di tapak pembinaan dewan kuil tersebut boleh dilihat di gambar-gambar P3(c) – (l) m/s 11 – 14 Ikatan B). Menurut keterangan SP1 dan SP2, pihak plaintif telah mendapat kebenaran daripada SD1 untuk menempatkan perancah-perancah tersebut di dalam kawasan kuil.

Ini diakui oleh SD1 semasa disoal balas oleh peguambela plaintif. Keterangan SD1 adalah seperti berikut:

Melalui keterangan SD1, pembinaan dewan kuil terpaksa dihentikan buat sementara waktu kerana kekurangan dana. SD1 mengakui bahawa apabila dana mencukupi, pihak kuil akan menyambung pembinaan dewan kuil tersebut dan akan menyambung khidmat plaintif bagi pembinaan tersebut.

Pada sekitar Mei 2017, defendan melalui SD1 telah meminta SP1 untuk mengalihkan perancah-perancah tersebut dari tapak dewan kerana defendan ini membuat upacara sembahyang.

Oleh kerana kedua-dua pihak tidak mahu menanggung kos mengalihkan perancah-perancah tersebut membenarkan plaintif menyimpan perancah-perancah tersebut di tandas sementara yang berkunci, diikat dan disusun dengan kemas.

SD1 mengakui kebenaran yang diberikan kepada plaintif untuk menyimpan perancah-perancah tersebut diberikan di S/N Mp0czbfoZk6bk10MXdugWA dalam kapasiti peribadinya sendiri. Keterangan SD1 di dalam soal balasnya adalah seperti berikut:

Plaintif mengakui bahawa syarikatnya tidak mengupah pekerja ataupun pengawal keselamatan khas untuk menjaga perancah-perancah di tapak kuil. Ini kerana tapak kuil tersebut adalah kawasan berpagar dan defendan sememangnya mempunyai pengawal keselamatannya sendiri.

Plaintif mendakwa defendan bertanggungjawab ke atas keselamatan perancah-perancah tersebut memandangkan tapak pembinaan dan kuil tersebut berada di bawah kelolaan dan jagaan defendan.

Tambahan pula defendan melalui SD1 sendiri telah membenarkan plaintif menyimpan perancah-perancah tersebut di dalam kawasan tapak pembinaan dan plaintif tidak meletakkan perancah-perancah tersebut secara cuai tetapi telah memastikan disimpan kemas dan selamat.

Plaintif seterusnya berhujah plaintif tidak perlu membuktikan bagaimana kehilangan berlaku. Cukup membuktikan bahawa: a. Barang adalah milik Plaintif; b. Barang diletakkan dalam kawasan Defendan dengan persetujuan; dan c. Barang hilang ketika berada di bawah kawalan Defendan

Plaintif berhujah berdasarkan fakta keadaan kes, defendan mempunyai kewajipan berjaga-jaga kepada plaintif untuk memastikan perancah tersebut dalam keadaan selamat dan kecurian perancah tersebut terjumlah kepada kemungkiran kewajipan berjaga-jaga tersebut.

SD1 bagi pihak defendan menafikan bahawa keselamatan perancah tersebut terletak pada defendan.

SD1 mendakwa kuil tersebut merupakan kawasan terbuka kepada orang awam yang mana orang awam mempunyai akses kepada kuil dan tapak binaan. Oleh itu adalah tidak adil bagi menyalahkan defendan akibat kehilangan perancah-perancah tersebut.

Di dalam situasi ini, persoalannya adakah wujud kewajipan berjaga-jaga oleh defendan kepada plaintif untuk memastikan keselamatan perancah-perancah tersebut?

Mahkamah merujuk kepada kes Inspektor M Yusof Bin Jahaya & Ors v Chin Hock Wa @ Chan Hock Wa & Ors [2021] 9 MLJ 172 sebagai panduan mengenai elemen-elemen yang perlu dipenuhi bagi mewujudkan kewajipan berjaga-jaga di antara pihak-pihak.

Mahkamah Tinggi menggariskan elemen-elemen kewajipan berjaga-jaga dan kecuaian seperti berikut: “[45] The existence of a duty of care is an essential ingredient of the tort of negligence. The law on the elements of negligence is trite, and was reiterated in Tan Wei Hong (a child suing through his guardian ad litem and next friend, Chuang Yin E) & Ors v Malaysia Airlines System Bhd & Ors [2017] 4 MLJ 540 as follows: S/N Mp0czbfoZk6bk10MXdugWA [21] Perhaps, in order to better appreciate the issues raised by the parties, it is helpful to note briefly on the law of negligence. There are five distinct elements of negligence:

that the defendant had a obligation to the plaintiff to take care (i.e. he owed a duty of care to the plaintiff);

that the defendant should have observed a particular standard of care in order to fulfil or perform that duty;

that the defendant breached his duty of care by failing to fulfil or observe the relevant standard of care;

that the breach of duty caused harm to the plaintiff; and

that such harm was not too remote or unforeseeable such that the defendant is to liable for its occurrence (see Fridman, Gerald Henry Louis, The Law of Torts in Canada, Vol I, Toronto, Carswell 1989, at p 317).”

Dalam kes tersebut plaintif telah membawa tindakan terhadap pegawai penyiasat kes yang ditugaskan menyimpan barang kemas plaintif yang hilang semasa rompakan. Barang kemas plaintif didapati telah hilang dan plaintif membawa tindakan ini terhadap defendan-defendan termasuk pegawai penyiasat kerana kecuaian.

Di dalam kes di hadapan Mahkamah ini, sebagai pemilik kepada tapak pembinaan, defendan bertanggungjawab ke atas keselamatan perancah-perancah yang disimpan di sana.

Ini kerana sungguhpun pada waktu itu tiada kerja-kerja pembinaan dijalankan pada waktu itu dan plaintif telah diminta mengalihkan perancah-perancah tersebut namun SD1 telah memberikan kebenaran untuk menyimpan perancah-perancah tersebut di dalam kawasan kuil. Maka plaintif telah menyimpan perancah-perancah tersebut dengan kebenaran dan bukannya secara tidak sah.

Tambahan pula memandangkan tapak pembinaan tersebut berada bawah kawalan defendan dan defendan mempunyai pengawal keselamatan yang memantau keselamatan kuil dan kuil tersebut dalam kawasan berpagar, maka secara tidak langsung keselamatan kuil termasuk keselamatan perancah-perancah plaintif berada di bawah tanggungjawab defendan.

Adalah tidak munasabah bagi defendan meletakkan beban keselamatan perancah ke atas plaintif kerana defendan sendiri memberi kebenaran untuk plaintif menyimpan perancah di tapak pembinaan dan defendan sememangnya berniat akan menggunakan khidmat plaintif pada masa akan datang untuk menyambung pembinaan dewan kuil yang terbengkalai apabila memperolehi dana kelak.

Oleh yang demikian, berdasarkan keadaan-keadaan di atas, Mahkamah berpendapat defendan bertangungjawab ke atas keselamatan perancah-perancah plaintif tersebut.

Selanjutnya, apabila perancah-perancah tersebut hilang akibat dicuri, maka tanpa apa-apa penjelasan munasabah daripada defendan, defendan telah memungkiri kewajipan berjaga-jaga tersebut. Ini kerana kehilangan tersebut berlaku di dalam kawasan kuil dan pada masa tiada apa-apa kerja pembinaan berlangsung. Perancah-perancah tersebut berada di dalam jagaan defendan pada masa kecurian tersebut berlaku. Kecurian perancah-perancah tersebut menunjukkan kegagalan defendan memastikan perancah-perancah tersebut berada dalam keadaan yang selamat dan terjumlah kepada kecuaian yang mengakibatkan kerugian kepada plaintif.

Mahkamah juga mengambil kira fakta bahawa defendan gagal membuat laporan polis apabila berlaku kecurian ini dan juga melarang plaintif berbuat yang sama. Pada pendapat Mahkamah tindakan ini jelas menunjukkan defendan tidak menafikan kebertanggungjawaban mereka atas kehilangan perancah-perancah tersebut.

Plaintif berhujah bahawa pihak defendan tahu mengenai kecurian tersebut dan siapa yang terlibat dengan merujuk kepada rakaman perbualan dan transkrip (eksibit ID2a dan ID2b). Memandangkan kedua-dua eksibit ini masih berstatus “ID” dan gagal ditandakan sebagai eksibit “P” oleh plainitf, maka Mahkamah menolak untuk merujuk kepada eksibit-eksibit ini.

Selanjutnya, plaintif berhujah wujud situasi bailmen di dalam kes ini apabila perancah tersebut dihantar ke tapak pembinaan bagi tujuan pembinaan kuil.

Plaintif tidak pernah memplidkan isu bailmen ini di dalam PenyataTuntutannya dan undang-undang matan adalah jelas bahawa pihak-pihak terikat dengan pliding masing-masing. Oleh itu Mahkamah tidak pertimbangkan isu bailmen ini (rujuk Tiong Nam Trading & Transport (M) Sdn Bhd v Centre West Industrial Suppliers Sdn Bhd [2010] MLJU 1802).

Tambahan pula, Mahkamah juga berpendapat fakta kes ini tidak memenuhi keperluan undang-undang untuk mewujudkan hubungan bailor dan bailee di antara plaintif dan defendan seperti yang dihujahkan oleh plaintif.

Di dalam kes ini sungguhpun terdapat penghantaran perancah-perancah tersebut kepada defendan, namun perancah-perancah tersebut bukanlah perkara subjek di dalam kontrak kedua-dua pihak. Kontrak antara plaintif dan defendan adalah untuk pembinaan dewan kuil tersebut dan perancah-perancah tersebut hanyalah sebahagian peralatan digunakan untuk dalam pembinaan kuil. Plaintif juga gagal membuktikan defendan telah bersetuju menerima penghantaran perancah-perancah tersebut sebagai bailee.

Atas sebab-sebab yang dinyatakan Mahkamah menolak hujahan plaintif mengenai isu kontrak bailmen ini. Isu (ii) Sama ada defendan bertanggungjawab untuk membayar gantirugi ke atas kehilangan / kecurian perancah tersebut

Tarikh tepat bilakah perancah-perancah tersebut didapati hilang / curi tidak dapat dipastikan. Namun tidak dipertikaikan kejadian tersebut berlaku selepas plaintif diminta untuk memindahkan perancah tersebut dari tapak pembinaan kerana pihak defendan ingin mengadakan upacara sembahyang pada sekitar Mei 2017.

Adalah tidak dinafikan tiada laporan polis mengenai kecurian perancah-perancah tersebut dibuat sama ada oleh plaintif mahupun defendan.

Berdasarkan keterangan, Mahkamah mendapati SP1 tidak membuat laporan polis kerana defendan tidak membenarkannya. Ini diakui oleh SD1 sendiri. Keterangan SD1 adalah:

Berdasarkan di atas adalah jelas SD1 sendiri yang mencadangkan kepada SP1 agar SP1 tidak membuat apa-apa laporan polis bagi menjaga imej kuil. Pihak defendan S/N Mp0czbfoZk6bk10MXdugWA melalui keterangan SD1 tidak mahu pihak polis menjalankan siasatan kerana khuatir siasatan akan mencemar imej dan nama baik kuil.

Namun begitu tiada penyelesaian dapat dicapai di antara kedua-dua pihak. Terdapat kelompangan di dalam keterangan kedua-dua pihak mengenai apa yang berlaku antara tarikh kecurian perancah-perancah pada tahun 2017 sehingga tahun 2020.

Pada tahun 2020 melalui sebutharga daripada plaintif bertarikh 10.7.2020 (eksibit P5 - m/s 8 Ikatan Dokumen Bersama) plaintif memberikan butiran tuntutan gantirugi bagi perancah yang hilang. Tuntutan tersebut berjumlah

Keterangan menunjukkan pada 15.12.2023 SD1 telah berhubung dengan SP1 mengenai isu gantirugi perancah yang hilang tersebut di mana SD1 menawarkan bayaran separuh daripada apa yang dituntunt oleh plaintif.

Keterangan SD1 menunjukkan pihak kuil telah meminta SD1 menyelesaikan masalah ini tanpa melibatkan nama kuil. SD1 S/N Mp0czbfoZk6bk10MXdugWA seterusnya menyatakan SD1 telah membuat tawaran penyelesaian kepada SP1 dengan meminta diskaun 50% daripada jumlah RM41,600.00 yang dituntut oleh plaintif.

Mahkamah berpendapat defendan menerusi keterangan di atas secara tidak langsung mengakui bertanggungjawab ke atas kehilangan perancah-pereancah tersebut dan cuba mencari jalan penyelesaiannya.

Sungguhpun SD1 menyatakan SD1 yang hendak membayar pampasan atas kapasiti peribadi dan bukannya bagi pihak defendan Mahkamah berpendapat tiada merit di dalam dakwaan SD1 tersebut.

Ini kerana apabila diminta penjelasan mengapa SD1 perlu berbuat demikian, SD1 gagal memberikan jawapan yang munasabah dan jelas. SD1 cuba berdolak dalik dengan memberikan pelbagai alasan yang tidak masuk akal.

SD1 merupakan setiausaha kepada defendan dan juga setiausaha kepada Pembangunan Dewan Kuil tersebut. SD1 hadir sebagai wakil defendan dan memberi keterangan sebagai wakil defendan. Oleh itu keterangan dan juga tindak-tanduk SD1 mengikat defendan di dalam kes ini.

Keterangan membuktikan defendan mengaku bertanggungjawab ke atas kehilangan perancah tersebut dan juga bersedia untuk membayar gantirugi kepada plaintif. Isunya Cuma defendan tidak bersetuju dengan jumlah yang dituntut oleh plaintif yang mana defendan mendakwa terlalu mahal dan berlebihan. Kuantum Gantirugi 59. Plaintif telah mengemukakan sebutharga P4 dan P5 bagi membuktikan nilai perancah-perancah yang dituntut daripada defendan.

P4 merupakan sebutharga daripada pihak ketiga yang memberikan harga unit bagi setiap peralatan yang digunakan bagi memasang perancah-perancah tersebut.

Melalui harga individu unit peralatan perancah tersebut, plaintif telah mengeluarkan P5 yang merupakan sebutharga perancah yang hilang di tapak binaan tersebut.

Defendan mendakwa perancah telah hilang pada tahun 2017 dan sebutharga pula bertarikh 10.7.2020. Selain itu defendan juga mendakwa plaintif gagal membuktikan mereka merupakan pemilik kepada perancah tersebut dan perancah tersebut hanya disewa daripada pihak ketiga. Oleh yang demikian plaintif tidak berhak menuntut gantirugi kehilangan perancah tersebut.

Mengenai isu milikan dan/atau sewaan perancah tersebut, Mahkamah berpendapat dakwaan defendan tersebut adalah dakwaan kosong semata-mata. Defendan tidak mengemukakan apa-apa bukti menunjukkan perancah tersebut disewa oleh plaintif dan bukannya milik plaintif sendiri.

Melainkan dibuktikan sebaliknya oleh defendan, Mahkamah menerima keterangan plaintif bahawa perancah tersebut merupakan milik plaintif dan plaintif kini menuntut gantirugi bagi kehilangan perancah tersebut.

Mahkamah juga menolak hujahan defendan bahawa nilai perancah tersebut adalah berlebihan dan tidak berpatutan. Defendan tidak mengemukakan apa-apa keterangan untuk menyangkal tuntutan plaintif mengenai nilai perancah yang hilang tersebut. Tiada mana-mana saksi lain dikemukakan untuk menyangkal keterangan plaintif bahawa sebutharga P5 tersebut berlebihan dan tidak berpatutan.

Dalam ketiadaan keterangan lain yang boleh dijadikan perbandingan serta mengambilkira keterangan SP1 serta P5, Mahkamah berpendapat tuntutan plaintif adalah munasabah dan berpatutan di dalam kes ini.

Plaintif merupakan pemilik kepada perancah tersebut dan sudah pasti mempunyai pengetahuan mengenai bilangan perancah bersama-mana komponen individu yang digunakan semasa pembinaan. Jika merujuk juga kepada gambar-gambar P13(c) – (l) tersebut, ianya menunjukkan kuantiti S/N Mp0czbfoZk6bk10MXdugWA perancah dalam bilangan yang banyak berpadanan dengan tuntutan plaintif di sini. Locus Standi Plaintif 68. Defendan telah berhujah bahawa plaintif tidak mempunyai locus standi untuk membawa tindakan ini terhadap defendan berdasarkan kepada seksyen 9(c) Societies Act 1966 yang memperuntukkan:

The following provisions shall apply to registered societies:

…

…

a society may sue or be sued in the name of such one of its members as shall be declared to the Registrar and registered by him as the public officer of the society for that purpose, and, if no such person is registered, it shall be competent for any person having a claim or demand against the society to sue the society in the name of any office-bearer of the society;

Oleh kerana plaintif telah gagal menamakan mana-mana ahli atau pemegang jawatan persatuan defendan tersebut maka plaintif telah menamakan pihak yang salah sebagai defendan S/N Mp0czbfoZk6bk10MXdugWA di dalam tindakan ini. Oleh itu tindakan ini sepatutnya dibatalkan dengan kos.

Isu ini hanya ditimbulkan oleh defendan di dalam hujahannya. Defendan tidak pernah menimbulkan isu ini di dalam pliding mahupun semasa perbicaraan.

Defendan juga tidak pernah mengambil apa-apa tindakan untuk membatalkan tindakan ini atas alasan yang sama sebelum kes ini mula dibicarakan.

Undang-undang matan telah memutuskan bahawa pihak-pihak adalah terikat dengan pliding masing-masing dan Mahkamah tidak dibenarkan untuk memutuskan sesuatu isu yang tidak pernah ditimbulkan di dalam pliding.

Mahkamah merujuk kepada kes Iftikar Ahmed Khan v. Perwira Affin Bank Berhad [2018] 1 MLRA 202 Mahkamah Persekutuan memutuskan: “[29] It is settled law that parties are bound by their pleadings and are not allowed to adduce facts and issues which they have not pleaded: Samuel Naik Siang Ting v. Public Bank Bhd... In Lee Ah Chor v. Southern Bank Bhd [1991] 1 CLJ 667; [1991] 1 CLJ (Rep) S/N Mp0czbfoZk6bk10MXdugWA 239 it was held that where a vital issue was not raised in the pleadings, it could not be allowed to be granted and to succeed on appeal. A decision based on an issue which was not raised by the parties in their pleadings is liable to be set aside: ... In The Chartered Bank v. Yong Chan [1990] 1 CLJ 1113; [1990] 1 CLJ (Rep) 330; [1990] 1 MLJ 157, the Federal Court set aside the judgment of the trial judge as it was decided on an issue not raised on the pleadings. In that case, the trial judge erred in concluding that the pleadings included a claim for breach of contract as well as a claim for libel.”

Berdasarkan nas undang-undang di atas, Mahkamah ini menolak hujahan defendan berkenaan isu locus standi ini.

Di atas imbangan kebarangkalian, setelah meneliti keterangan pihak-pihak Mahkamah mendapati plaintif telah Berjaya membuktikan tuntutannya terhadap defendan.

Mahkamah membenarkan tuntutan-tuntutan plaintif seperti berikut: S/N Mp0czbfoZk6bk10MXdugWA i. Defendan dikehendaki membayar RM41,600.00 yang merupakan nilai perancah yang hilang; ii. Faedah 5% ke atas jumlah RM41,600.00 dari tarikh pemfailan Writ sehingga tarikh penyelesaian penuh; dan iii. Kos mengikut skala. Bertarikh pada 19 Februari 2026 ………………………………….. LAILAWATI BINTI ALI HAKIM Mahkamah Sesyen Sivil 3 Johor Bahru, JOHOR S/N Mp0czbfoZk6bk10MXdugWA Bagi pihak plaintif: Bagi pihak defendan: Vimala Suppaiah Ananda Jothi (bersama