Rozimei Bin Hussin v Timbalan Menteri dalam Negeri Malaysia (BA-44-94-06/2025)

dan (c) dan Seksyen 3(4) Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 Dalam Perkara Mengenai Seksyen 4 dan 5 Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 Dalam Perkara Mengenai Seksyen 6(1) Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 Dalam Perkara Mengenai Seksyen 9, 10 dan 12 Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 Dalam Perkara Mengenai Kaedah-Kaedah Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) (Prosedur Lembaga Penasihat) 1987 DAN Dalam Perkara Mengenai Permohonan Habeas Corpus selaras dengan BAB XXXVI Kanun Acara Jenayah (Akta 593) Dalam Perkara Mengenai Akta Keterangan 1950 ANTARA ROZIMEI BIN HUSSIN

PENGARAH, PUSAT PEMULIHAN AKHLAK SIMPANG RENGAM, JOHOR-RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN PENGENALAN [1] Melalui Notis Usul, Pemohon, 44 tahun, telah memohon di Mahkamah ini agar satu Writ Habeas Corpus dikeluarkan bagi membebaskan Pemohon yang sedang menjalani tahanan selama 2 tahun di Pusat Pemulihan Akhlak Simpang Rengam, Johor. [2] Mahkamah telah menolak permohonan Pemohon dengan alasan-alasan yang akan dinyatakan di bawah. FAKTA KES [3] Pemohon telah ditangkap oleh polis pada 11-10-2024 jam 5.20 petang. Satu Perintah Tahanan bertarikh 06-12-2024 telah dikeluarkan terhadap Pemohon di bawah Seksyen 6(1) Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 ("Akta tersebut") oleh Datuk Seri Dr. Shamsul Anuar Bin Nasarah Timbalan Menteri Dalam Negeri (TMDN) yang memerintahkan agar Pemohon ditahan selama 2 tahun bermula 06-12-2024 di Pusat Pemulihan Akhlak Simpang Rengam, Johor. [4] Pemohon mengatakan terdapat ketidakpatuhan prosedur mandatori yang menyebabkan tahanan Pemohon adalah tidak sah yang mewajarkan Pemohon dibebaskan. Pemohon telah mengemukakan 3 isu dan Mahkamah ini akan membincangkan setiap isu itu satu persatu. PRINSIP-PRINSIP BERKENAAN UNDANG-UNDANG PENCEGAHAN [5] Permohonan semakan kehakiman bagi mencabar Perintah Tahanan yang dikeluarkan bawah Akta tersebut hanya boleh dibuat atas alasan ketidakpatuhan prosedur mandatori semasa suatu tindakan atau keputusan itu dibuat. Ini bermakna Mahkamah ini tidak mempunyai bidang kuasa untuk menyemak tindakan dan keputusan yang dibuat berdasarkan budi bicara. Seksyen 11C Akta tersebut menyatakan dengan jelas:

There shall be no judicial review in any court of, and no court shall have or exercise any jurisdiction in respect of, any act done or decision made by the Yang di-Pertuan Agong or the Minister in the exercise of their discretionary power in accordance with this Act, save in regard to any question on compliance with any procedural requirement in this Act governing such act or decision.

The exception in regard to any question on compliance with any procedural requirement in subsection (1) shall not apply where the grounds are as described in section 6A [6] Justeru, Mahkamah ini harus memberikan kesan terhadap pindaan Akta tersebut apabila Parlimen telah memasukkan peruntukan seksyen 11C pada 24 Ogos 1989. Ia adalah sebagaimana yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Lee Kew Sang v. Timbalan Menteri Dalam Negeri, & Ors [2005] 3 CLJ 914 In our view, courts must give effect to the amendments. That being the law, it is the duty of the courts to apply them. So, in a habeas corpus application where the detention order of the Minister made under s. 4(1) of the Ordinance or, for that matter, the equivalent ss. in ISA 1960 and DD(SPM) Act 1985, the first thing that the courts should do is to see whether the ground forwarded is one that falls within the meaning of procedural non-compliance or not. To determine the question, the courts should look at the provisions of the law or the rules that lay down the procedural requirements. It is not for the courts to create procedural requirements because it is not the function of the courts to make laws or rules. If there is no such procedural requirement then there cannot be non-compliance thereof. Only if there is that there can be non-compliance thereof and only then that the courts should consider whether, on the facts, there has been non-compliance. [7] Di samping itu, undang-undang juga telah menetapkan bahawa beban untuk membuktikan bahawa Pemohon telah ditahan menurut undang-undang dan segala prosedur mandatori telah dipatuhi adalah di atas bahu pihak berkuasa yang menahan iaitu Responden-responden sendiri. Ia adalah seperti yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes SK Tangakaliswaran Krishnan v. Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2009] 6 CLJ 705 yang menyatakan seperti berikut: It is for the respondents to prove that the constitutional and statutory safeguards embodied in art. 151 and s. 6(1) were strictly complied with. The liberty of an individual should not be infringed upon even to the slightest extent without proof that the impugned infringement is in accordance with the Constitution and statute. When considering whether a restraint upon liberty is in accordance with law it is based on the evidence furnished by the detaining authority that a court must turn in the usual way. And where that evidence is by way of affidavit, the court is not spared the task of subjecting its contents to the same tests as in any other case, if not to stricter scrutiny since the case concerns the violation of a constitutionally guaranteed protection. One of the tests that a court applies to test allegations in affidavits is to see whether they are contradictory in nature. See, Eng Mee Yong & Ors v. Letchumanan [1979] CLJU 18; [1979] 1 LNS 18. Further, where a party upon whom the onus of proof lies adduces conflicting or contradictory evidence, a court assessing that evidence is in the usual way entitled to rule that the burden has not been discharged. And in a matter as important as individual liberty, where contradictory averments are made on oath, the detenu is entitled to rely on the version that is most favourable to him. [8] Dalam keadaan tersebut, Pemohon atau orang yang ditahan di bawah undang-undang pencegahan, bebas untuk mengambil segala kesempatan yang ada apabila terdapat pelanggaran undang-undang, ketidakaturan atau ketidakpatuhan prosedur memandangkan perintah tahanan yang diberikan adalah tanpa bicara yang melanggar hak kebebasan seseorang. Apabila terdapat pelanggaran undang-undang, ketidakaturan dan ketidakpatuhan prosedur, perintah tahanan akan menjadi tidak sah dan writ habeas corpus dikeluarkan dan Pemohon dibebaskan. Saya merujuk kepada kes Mahkamah Agung Ng Hong Choon v Timbalan Menteri Hal Ehwal Dalam Negeri & Lagi [1994] 4 CLJ 47, dimana Wan Yahya SCJ menyatakan:- In cases of this nature the appellant is nevertheless entitled to take advantage of any technical imperfection which has the effect of invalidating the restrictive order; or to use the precise words of Regby J in Ex Parte Johannes Choeldi & Ors [1960] CLJU 25; [1960] 1 LNS 25; [1960] 1 MLJ 184 at 186: The distinction, no doubt, is a highly artificial one. But this is an application for a writ of habeas corpus, and the applicants in matters which concern their personal liberty, are entitled to avail themselves of any technical defects which may invalidate the order which deprives them of that liberty." KEPUTUSAN DAN ALASAN MAHKAMAH TERHADAP ISU-ISU YANG DITIMBULKAN [9] Isu Pertama Tindakan tidak dilakukan dalam konteks tempoh kesegeraan yang praktik-Kelewatan yang tidak munasabah a) Terdapat kelewatan tidak munasabah selama dua puluh (20) hari Binti Che Omar memulakan siasatan dan mengemukakan laporan bertulis Pemohon kepada TMDN. Ketidakpatuhan kepada Seksyen 5(4) Akta tersebut; b) Terdapat kelewatan tidak munasabah selama empat belas (14) hari untuk Pegawai Penyiasat Polis, Inspektor Mohd Yushairey bin Zolkepli mulakan siasatan dan mengemukakan laporan bertulis Pemohon kepada TMDN dan Pegawai Inkuiri Ketidakpatuhan kepada Seksyen 3(3) Akta tersebut; dan c) Terdapat kelewatan tidak munasabah selama empat belas (14) hari oleh TMDN untuk mengeluarkan Perintah Tahanan Hujahan Pemohon [10] Pemohon menghujahkan bahawa Pegawai Inkuiri telah menerima laporan lengkap penyiasatan Pemohon bawah Seksyen 3(3) Akta daripada Pegawai Penyiasat pada 30-10-2024. Walaubagaimana pun, beliau hanya menjalankan siasatan ke atas Pemohon pada 4-11-2024 iaitu kelewatan selama 5 hari. Selanjutnya, pada 22-11-2024, Pegawai Inkuiri telah mengemukakan laporan bertulis bawah seksyen 5(4) Akta, kepada TMDN dimana terdapat kelewatan lanjut selama 15 hari. Pemohon menghujahkan penjelasan berkenaan kelewatan dalam siasatan tersebut hanyalah merupakan alasan rutin dan bersifat pentadbiran sahaja yang tidak bermerit. Oleh itu, wujudnya suatu ketidakpatuhan kepada prosedur mandatori. [11] Pemohon juga menghujahkan bahawa Pemohon telah ditangkap pada 11-10-2024. Namun begitu, Pegawai Penyiasat telah hanya merakamkan percakapan Pemohon pada 15-10-2024 iaitu kelewatan selama 4 hari. Pemohon menghujahkan, tiada alasan munasabah bagi kelewatan dalam merakamkan percakapan Pemohon memandangkan kebenaran untuk menahan Pemohon telah diberikan lebih 48 jam selepas tangkapan ke atas Pemohon. Kelewatan selama 4 hari ini untuk Pegawai Penyiasat merakamkan percakapan menunjukkan siasatan ke atas Pemohon dibuat secara sambil lewa yang memprejudiskan Pemohon. [12] Selanjutnya, Pegawai Penyiasat hanya mengemukakan laporan lengkap penyiasatan terhadap Pemohon di bawah Seksyen 3(3) Akta tersebut kepada TMDN dan Pegawai Inkuiri pada 30-10-2024, dengan mengambil masa 10 hari lagi dari tarikh rakaman percakapan dan ini merupakan suatu kelewatan yang tidak munasabah serta tidak mematuhi peruntukan undang-undang dan alasan yang diberikan merupakan alasan rutin dan berbentuk pentadbiran dan tidak mewajarkan tempoh masa yang telah diambil. [13] Disamping itu, TMDN telah menerima laporan lengkap penyiasatan Pemohon di bawah Seksyen 3(3) pada 30-10-2024 dan laporan bertulis Pemohon di bawah Seksyen 5(4) pada 22-11-2024. Namun begitu, Perintah Tahanan hanya dikeluarkan pada 6-12-2024 iaitu 14 hari selepas menerima laporan-laporan bertulis tersebut dan dan tiada sebarang alasan kenapa Perintah hanya dikeluarkan selepas 14 hari. Hujahan Responden [14] Pihak Responden menghujahkan bahawa kedua-dua Pegawai Penyiasat dan Pegawai Inkuiri telah memberikan penjelasan yang munasabah dan sewajarnya berkenaan dengan tempoh masa yang diambil untuk menjalankan siasatan dan inkuiri terhadap Pemohon, melengkapkan dan seterusnya mengemukakan Laporan Statutori kepada TMDN. Ini bermakna masa yang diambil oleh Pegawai Penyiasat dan Pegawai Inkuiri adalah dalam tempoh munasabah dan dalam kesegeraan yang praktik. [15] Responden juga menghujahkan bahawa tiada tempoh masa yang diperuntukkan oleh undang-undang yang menghendaki TMDN menjalankan kuasa budi bicaranya bawah seksyen 6 (1). Justeru, tiada keperluan untuk TMDN memberikan alasan-alasan mengapa tempoh masa 14 hari diambil untuk beliau sampai kepada keputusannya Keputusan Mahkamah [16] Seksyen 3 (1) Akta tersebut memberikan kuasa kepada polis untuk menangkap dan menahan seseorang untuk tujuan penyiasatan dan menyediakan laporan lengkap untuk diserahkan kepada Pegawai Inkuiri dan Menteri bawah seksyen 3 (3) Akta tersebut. Manakala seksyen 5 (4) Akta memberi kuasa kepada Pegawai Inkuiri untuk menjalankan inkuiri dan mengemukakan laporan lengkap kepada Menteri. Kedua-dua perkara ini hendaklah dilakukan dalam tempoh masa yang ditentukan oleh Menteri melalui undang-undang. Namun begitu tiada tempoh masa telah ditetapkan oleh Menteri bagi tujuan tersebut. Justeru, menurut seksyen 54 (2) Akta Tafsiran 1948 dan 1967, masa yang perlu diambil adalah dalam tempoh kesegeraan yang praktik. Ia seperti yang diputuskan di dalam kes Mahkamah Agung Chua Kian Voon v. Menteri Dalam Negeri Malaysia & Ors [2020] 1 CLJ 747. Kes ini juga telah memutuskan bahawa sesiapa yang meyebabkan kelewatan, ia perlulah menjelaskan sebab kelewatan tersebut. Mahkamah Agung telah menyatakan seperti berikut:- [67] Section 5(4) of the 1985 Act allows the Minister to prescribe regulations stipulating time but as apparent from the above, the Minister has not done so. We then turned to s. 54(2) of the Interpretation Acts 1948 and 1967 which stipulates that where no time is prescribed within which anything shall be done, that thing shall be done with all convenient speed and as often as the prescribed occasion requires. Simply put, for any matter where time has not by law been prescribed, such matter ought to be completed as soon as practicable and without inordinate delay. [68] As the burden to prove the detention was lawful lies on the detaining authority, whether the report was completed with convenient speed or without inordinate delay remains a matter for the detaining authority ie, the respondents, to establish. It is trite that where there is delay on the part of the respondents upon the respondents to discharge the burden of proffering a satisfactory explanation for the delay. Thus, as we have alluded to earlier, if there is no explanation given, the court will assume that there are no reasons (Rujuk juga kes Mahkamah Agung Timbalan Menteri Hal Ehwal Dalam Negeri, Malaysia & Ors. v. Liau Nyun Fui [1991] 1 CLJ Rep 4580 dan Tai Choi Yu v. Government Of Malaysia [1994] 2 CLJ 174 ) Kelewatan oleh Pegawai Inkuiri [17] Saya telah meneliti afidavit yang difailkan oleh Pegawai Inkuiri dan mendapati tiada kelewatan yang telah berlaku, apabila masa selama 20 hari telah diambil oleh Pegawai Inkuiri untuk menjalankan inkuiri terhadap Pemohon dan mengemukakan laporan lengkap kepada TMDN. Saya juga mendapati alasan-alasan telah diberikan berkenaan masa yang diambil oleh Pegawai Inkuiri dalam melengkapkan siasatan terhadap kes Pemohon adalah munasabah, bermerit serta tidak hanya bersifat pentadbiran dan saya menerima penjelasan tersebut. [18] Afidavit Pegawai Inkuiri telah menyatakan secara terperinci tindakan yang telah diambil oleh beliau selepas laporan diterima daripada Pegawai Penyiasat sehinggalah laporan lengkap disediakan oleh beliau. Menurut Pegawai Inkuiri, setelah menerima laporan lengkap penyiasatan kes ini daripada Pegawai Penyiasat pada 30-10-2024, beliau telah menjalankan siasatan secara fizikal terhadap Pemohon pada 04-11-2024. Ini adalah kerana beliau hanya menerima makluman bahawa beliau telah ditugaskan dengan fail Pemohon pada sebelah petang 30-10-2024. Setelah itu beliau telah meneliti fail kes Pemohon dan menghubungi Pegawai Penyiasat untuk mengesahkan tarikh inkuiri dan status terkini saksi-saksi yang akan dipanggil. Beliau juga perlu menyemak dan meneliti fail kes Pemohon bagi merangka strategi siasatan bagi persediaan menjalankan siasatan fizikal. Beliau juga telah mengeluarkan notis rasmi inkuiri bagi tujuan inkuiri ke atas Pemohon dan saksi-saksi. Beliau juga telah merangka soalan-soalan untuk persediaan bagi menjalankan inkuiri ke atas Pemohon dan ke atas saksi-saksi kes Pemohon yang menurut beliau adalah untuk memastikan suatu siasatan yang menyeluruh dapat dilaksanakan dalam tempoh kesegeraan praktik. Selain menjalankan siasatan fizikal terhadap Pemohon Pegawai Inkuiri juga telah menjalankan siasatan fizikal terhadap 3 orang saksi-saksi kes Pemohon secara bersumpah. Beliau juga mengarahkan Pegawai Penyiasat agar saksi-saksi tambahan kes Pemohon dikesan. Namun demikian saksi-saksi tambahan tersebut telah gagal dikesan. Selain dari menjalankan siasatan terhadap kes Pemohon, beliau juga ditugaskan untuk menyiasat kes-kes bagi sabjek-sabjek yang lain. Saya mendapati Pegawai Inkuiri telah menjalankan inkuiri / siasatan terhadap kes Pemohon dalam tempoh kesegeraan yang praktik berdasarkan alasan-alasan yang diberikan. Kelewatan oleh Pegawai Penyiasat [19] Saya juga telah meneliti afidavit yang diikrarkan oleh Pegawai Penyiasat berkenaan kelewatan yang dikatakan selama 14 hari itu. Pegawai Penyiasat telah menyatakan bahawa Pemohon telah ditangkap pada 11-10-2024. Selepas tangkapan dibuat, Pegawai Penyiasat telah menjalankan soal siasat terhadap Pemohon dan mengambil rakaman keterangan saksi-saksi lain bagi mendapatkan maklumat penglibatan Pemohon dalam kes ini. Setelah itu kesemua rakaman percakapan tersebut perlu diteliti dan dipertimbangkan dengan sebaiknya bagi tujuan penyediaan dan pengemukaan laporan di bawah Seksyen 3(3) Akta tersebut. Selain itu pegawai penyiasat telah ke lokasi tempat yang terlibat dengan aktiviti pengedaran dadah oleh Pemohon, bagi memastikan ia adalah sahih dan wujud dan jenis dadah yang terlibat dengan aktiviti pengedaran dadah oleh Pemohon. Selepas itu Pegawai Penyiasat perlu menyediakan dan menyiapkan laporan lengkap penyiasatan bawah seksyen 3(3) Akta tersebut untuk dikemukakan kepada Menteri dan kepada Pegawai Inkuiri. [20] Pegawai Penyiasat juga telah mengikrarkan bahawa selain menjalankan siasatan terhadap kes Pemohon, beliau juga bertanggungjawab terhadap tugas-tugas hakiki termasuklah sebagai Pegawai Operasi yang memerlukan beliau mengikut arahan pihak atasan untuk mengetuai operasi-operasi yang telah ditetapkan. Walau bagaimanapun, menurut beliau siasatan kes Pemohon telah dijalankan dengan kesegeraan yang praktik tanpa sebarang kelengahan. Beliau telah menyenaraikan secara terperinci hari ke hari tugasan dan siasatan yang beliau telah jalankan bagi kes Pemohon dan juga tugasan hakiki beliau. [21] Saya mendapati alasan-alasan yang diberikan oleh Pegawai Penyiasat adalah munasabah dan bermerit berkenaan masa 14 hari yang diambil untuk menyiapkan siasatan kes Pemohon. Mahkamah ini tidak boleh menafikan dan menolak alasan-alasan telus yang diberikan oleh beliau kerana, sebagai Pegawai Penyiasat, beliau bukan sahaja ditugaskan untuk menyiasat kes Pemohon sahaja tetapi juga bertanggungjawab dengan tugasan hakiki yang lain. Dengan mengambil kira kesemua perkara tersebut saya mendapati Pegawai Penyiasat telah menyempurnakan siasatan kes Pemohon dengan kesegeraan yang praktik tanpa kelengahan. Alasan dan penjelasan yang diberikan oleh beliau bukanlah suatu alasan yang berbentuk pentadbiran semata-mata tetapi berdasarkan alasan-alasan yang sah. [22] Saya juga telah meneliti Afidavit yang diikrarkan oleh TMDN yang menyatakan beliau telah menerima laporan lengkap penyiasatan berkenaan Pemohon daripada Pegawai Penyiasat pada 30-10-

Manakala laporan lengkap oleh Pegawai Inkuiri telah diterima pada 22-11-2024. TMDN telah menyatakan bahawa beliau perlu menimbangkan kedua-dua laporan tersebut sebelum satu keputusan dibuat untuk mengeluarkan apa-apa perintah tahanan di bawah seksyen 6 (1) Akta. Perkara ini adalah penting kerana undang-undang menyatakan TMDN perlu berpuas hati bahawa terdapat alasan-alasan yang munasabah untuk mempercayai bahawa Pemohon merupakan sebahagian dari sekumpulan besar orang yang pernah ada kaitan dengan apa-apa aktiviti yang berhubungan dengan, atau yang melibatkan dengan pengedaran dadah berbahaya seperti yang ditakrifkan di bawah Seksyen 2 ADB iaitu pengedaran dadah berbahaya jenis Heroin dan dadah jenis Pil Kuda yang mengandungi dadah berbahaya jenis Methamphetamine. Ini adalah selaras dengan kes Selva Vinayagam Sures lwn. Timbalan Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2021] 2 CLJ 29 yang memutuskan bahawa Menteri mempunyai kuasa untuk menahan subjek di bawah Seksyen 6(1) Akta tersebut sekiranya tiga (3) elemen utama telah dipatuhi iaitu:- a. Bahawa aktiviti yang telah diambil atau diancam oleh sekumpulan besar orang berhubungan atau melibatkan pengedaran dadah berbahaya; b. Bahawa orang yang ditahan adalah ahli kumpulan; dan c. Bahawa Menteri berpuas hati terdapat keperluan dalam kepentingan ketenteraman awam bahawa orang yang ditahan tertakluk pada penahanan pencegahan. [23] Saya mendapati 14 hari adalah tempoh yang munasabah untuk menimbangkan perkara-perkara berkaitan, terutamanya 3 elemen yang perlu dipenuhi agar tindakan ke atas Pemohon tidak dibuat secara tergesa-gesa. Apatah lagi berbanding peruntukan seksyen 3 (3) dan seksyen 5 (4) Akta, tiada peruntukan di bawah seksyen 6

yang menghendaki TMDN bertindak dalam tempoh tertentu dan memberikan alasan-alasan atas kelewatannya. Saya merujuk kepada kes Mahkamah Tinggi N Ramakrishnan P Nagasamy v. Timbalan Menteri Keselamatan Dalam Negeri, Malaysia & Ors yang diputuskan oleh Nallini Pathmanathan PK (semasa itu) yang memutuskan seperti berikut:- [28] It therefore follows that there is no requirement that the because it is the date of the detention order. It would therefore follow that there was a gap of some four days between the day when the Minister received the report from the inquiry officer on 2 August 2006 and the issuance of the order on 6 August

There is no requirement that the Minister must make his decision on whether or not to exercise his discretion immediately upon receiving the relevant reports. That would attract the criticism of failing to give any adequate consideration to the reports which is a crucial part of the basis for his decision. [24] Kesimpulannya, apabila tiada peruntukan undang-undang yang menetapkan tempoh masa, maka ia bukanlah satu keperluan prosedur dan Mahkamah ini tidak boleh mencipta undang-undang dan prosedur yang baru kerana ia bukan tugas Mahkamah. Rujuk kes Mahkamah Persekutuan Lee Kew Sang v. Timbalan Menteri Dalam Negeri, & Ors (supra) . Dalam kes di hadapan Mahkamah, Perintah Tahanan telah dikeluarkan dalam tempoh 60 hari tahanan Pemohon. Ia adalah sah dan tidak defektif. Justeru, Mahkamah mendapati isu ini tidak bermerit. [25] Isu Kedua Masa yang berbeza dicatatkan pada rakaman percakapan Wujud ketidakpatuhan di bawah Seksyen 4 Akta tersebut. Hujahan Pemohon [26] Pemohon menghujahkan, Afidavit yang diikrarkan oleh Pegawai Penyiasat di perenggan (7) sehingga perenggan (13), dan Afidavit yang dikrarkan oleh D/Kpl Muhamad Shairul Farhan Bin Samsuhaini (Pembantu Pegawai Penyiasat yang menaip rakaman percakapan Pemohon) di perenggan (4), kedua-duanya menyatakan bahawa rakaman percakapan dirakamkan pada tarikh 15-10-2024 jam 2.00 petang sehingga 5.00 petang. Apabila dirujuk silang kepada dokumen rakaman percakapan yang telah dilampirkan sebagai - Afidavit Tambahan peguam Pemohon, terdapat percanggahan berkenaan masa rakaman percakapan tersebut. Percanggahan tersebut terdapat di mukasurat 1 yang mencatatkan masa rakaman bermula adalah pada 1400 hrs tetapi pada mukasurat 5, rakaman bermula yang dicatatkan adalah pada 1500 hrs. Ini menimbulkan keraguan yang munasabah tentang ketulenan, ketepatan dan kebolehpercayaan rakaman tersebut. Pemohon menghujahkan rakaman percakapan Pemohon langsung tidak dirakam dan Pemohon hanya ditanya beberapa soalan mengenai latar belakangnya dan bukan secara menyeluruh mengenai fakta kesnya. Hujahan Responden [27] Pihak Responden menghujahkan tiada percanggahan masa dalam rakaman percakapan Pemohon. Hanya di muka surat 1 sahaja yang menyatakan masa rakaman percakapan bermula pada 1400 hrs dan berakhir pada 1700 hrs. Manakala berdasarkan kedudukan tandatangan di muka surat 5 pula, masa yang dicatatkan sebagai 1500 hrs, bukanlah masa rakaman percakapan bermula, tetapi ia adalah masa setelah pra syarat Seksyen 4 Akta tersebut selesai diterangkan kepada Pemohon. Keputusan Mahkamah [28] Mahkamah telah meneliti rakaman percakapan Pemohon di eksibit MM-1 dan memutuskan untuk menolak isu ini. Saya mendapati rakaman percakapan Pemohon adalah dibuat dengan teratur. Saya mendapati tiada percanggahan masa yang ada seperti yang didakwa oleh Pemohon. Muka surat 1 percakapan pemohon mencatatkan masa percakapan diambil iaitu bermula pada 1400 hrs dan berakhir pada 1700 hrs. Malah di muka surat akhir percakapan Pemohon, ia ditandatangani pada 1700 hrs selaras dengan catatan di muka surat 1 iaitu masa berakhir percakapan tersebut diambil. Saya bersetuju dengan hujahan Responden bahawa muka surat 5 merujuk kepada masa setelah pra syarat bawah seksyen 4 (4) Akta tersebut selesai diterangkan kepada Pemohon. iaitu pada jam 13.00 hrs. Muka surat tersebut adalah seperti berikut:- Jelas, catatan masa 1500 hrs di muka surat 5 percakapan Pemohon adalah masa Pemohon dan Pegawai Penyiasat menurunkan tandatangan mereka, setelah peruntukan bawah seksyen 4 (4) Akta tersebut dipenuhi. Masa 1500 tersebut adalah dalam tempoh masa 14.00 hrs ke 17.00 hrs masa percakapan Pemohon diambil. Justeru, catatan-catatan masa dalam rakaman percakapan pemohon di MM-1 adalah konsisten tanpa sebarang percanggahan. [29] Isu Ketiga Isu Ketiga: Gagal buktikan pematuhan kepada Seksyen 3 Akta tersebut dan juga Perkara 5(3) Perlembagaan Persekutuan apabila Responden-Responden gagal untuk membuktikan polis mempunyai alasan yang munasabah untuk menahan Pemohon di bawah Akta dan juga gagal memaklumkan alasan-alasan tangkapan ke atas Pemohon Tangkapan yang berniat jahat (mala fide). Hujahan Pemohon [30] Pemohon menghujahkan bahawa mana-mana tangkapan di bawah Seksyen 3(1) Akta tersebut hendaklah dibaca bersama dengan Perkara 5(3) Perlembagaan Persekutuan yang memperuntukkan bahawa seseorang pegawai polis yang menangkap mana-mana orang hendaklah memaklumkan sebab-sebab tangkapan tersebut kepada orang tahanan dengan seberapa segera. Pemohon telah mendeposkan bahawa dia tidak dimaklumkan sebab atau alasan mengapa dia ditahan dan ditangkap polis walaupun telah bertanya banyak kali kepada pegawai polis yang menangkap Pemohon. Pemohon menyatakan, Pegawai Penyiasat adalah Pegawai Tangkapan gagal menunjukkan laporan tangkapan bagi menyokong dakwaan, bahawa Pemohon telah dimaklumkan sebab tangkapan dan tahanannya. Hujahan Responden [31] Responden pula menghujahkan bahawa Pegawai Tangkapan bukanlah Pegawai Penyiasat tetapi Inspektor Muhamad Aiman Safwan Bin Abu Hassan adalah Pegawai Tangkapan. Pegawai Tangkapan telah mengikrarkan afidavit dan menyatakan bahawa sebab tangkapan telah pun dimaklumkan kepada Pemohon. Keputusan Mahkamah [32] Mahkamah telah meneliti afidavit-afidavit yang difailkan dan mendapati Pegawai Penyiasat bukanlah Pegawai Tangkapan seperti yang didakwa oleh Pemohon. Pegawai Tangkapan adalah Inspektor Muhamad Aiman Safwan. Beliau telah mengikrarkan afidavit dengan menyatakan serta menerangkan alasan kepada Pemohon bahawa Pemohon ditangkap dan ditahan bagi maksud penyiasatan, memandangkan wujudnya sebab-sebab mempercayai ada alasan-alasan yang mewajarkan penahanan Pemohon di bawah Seksyen 6(1) Akta tersebut kerana Pemohon merupakan sebahagian dari sekumpulan besar orang pernah ada kaitan dengan apa-apa aktiviti yang berhubungan dengan atau yang melibatkan dengan pengedaran dadah berbahaya seperti yang ditarkrifkan bawah Seksyen 2 ADB. Penerangan ini telah dibuat oleh beliau dalam bahasa yang mudah difahami oleh Pemohon. [33] Saya juga mendapati pengataan fakta yang dikrarkan oleh Pegawai Tangkapan, telah tidak dicabar atau dinafikan oleh Pemohon. Ini memberi kesan bawah undang-undang, bahawa pengataan tersebut diakui oleh Pemohon sendiri. (Rujuk kes Ng Hee Thoong v Public Bank Bhd [1995] 1 MLJ 281). Saya juga mendapati tiada apa-apa peruntukan yang mensyaratkan laporan polis tangkapan dikemukakan sebagai bukti bahawa Pemohon telah diterangkan sebab-sebab penahanannya. Mahkamah ini tidak boleh mencipta undang-undang dan prosedur yang baru kerana ia bukan tugas Mahkamah untuk berbuat demikian. Saya merujuk sekali lagi kes Mahkamah Persekutuan Lee Kew Sang v. Timbalan Menteri Dalam Negeri, & Ors (supra) Justeru isu yang ditimbulkan oleh Pemohon adalah ditolak. [34] Atas alasan-alasan diatas, Mahkamah menolak permohonan Pemohon. BERTARIKH PADA 3 DISEMBER 2025 ROSZIANAYATI AHMAD Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Shah Alam, Selangor Bagi Pihak Pemohon Naizatul Zamrina Binti Karizaman bersama Meera a/p Mathivanan Tetuan K.L. Chee & Co. Peguambela & Peguamcara Suite D1-2-7, Solaris Dutamas No.1, Jalan Dutamas 1 50480 Kuala Lumpur. Bagi Pihak Responden-Responden Nur Syahidah Binti Mohamad Kamil Peguam Persekutuan