Sari @Shaari Bin Majihin @ Mat Jihin v Chin Soon Fuat (BL-12ANCVC-13-12/2020)

Keseluruhan jumlah pinjaman itu telah dikeluarkan kepada Defendan pada 12.2.2018 melalui akaun Defendan di Hong Leong Bank Bhd.

Defendan telah bersetuju untuk membayar balik pinjaman itu bersama-sama dengan sejumlah RM 40,000.00 sebagai balasan dan kesemuanya akan berjumlah RM 500,000.00 kepada Plaintif pada atau sebelum 27.12.2018.

Defendan telah memberikan sekeping cek Hong Leong Bank bertarikh 27.12.2018 berjumlah RM 500,000 kepada Plaintif sebagai bayaran balik pinjaman itu namun cek tersebut gagal ditunaikan.

Ekoran dari itu, Plaintif melalui surat peguamnya bertarikh 26.8.2020 telah menuntut dari Defendan jumlah tersebut namun Defendan gagal membuat sebarang bayaran. B. JAWAPAN DEFENDAN [6] Plaintif yang menghubungi Defendan pada sekitar tahun 2018 apabila mendapat tahu Defendan mengalami masalah kewangan dan menawarkan pinjaman sejumlah RM 500,000.00 3

Namun daripada jumlah RM 500,000.00 itu, Plaintif hanya memberikan RM 460,000.00 dan jumlah ini yang diterima oleh Defendan.

Pada masa yang sama, Plaintif meminta dari Defendan satu cek bertarikh awal (post dated cheque) untuk jumlah RM 500,000.00 walaupun Defendan hanya menerima RM 460,000.00.

Kemudian Defendan mendapat tahu bahawa jumlah RM 40,000 adalah faedah bagi pinjaman tersebut dan Defendan tidak beresetuju dengan pembayaran wang faedah ini.

Defendan percaya kegiatan Plaintif memberi pinjaman wang bersama faedah adalah sebagai peminjam wang tanpa lesen dan dilarang dibawah Akta Pemberi Pinjam Wang 1951. Plaintif cuba menuntut wang secara tidak sah, berlebihan dan membebankan. C. KEPUTUSAN MAHKAMAH [11] Undang-undang berkaitan permohonan dibawah Aturan 14 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 adalah jelas, sekiranya Mahkamah setelah mendengar hujahan pihak-pihak berpandukan affidavit yang difailkan oleh pihak-pihak, mendapati tiada sebarang isu-isu untuk dibicarakan ditimbulkan oleh pihak lawan atas permohonan Plaintif untuk memasukkan penghakiman terus, maka satu penghakiman wajar diberikan memihak kepada Plaintif.

Didalam Bank Negara Malaysia v Mohd Ismail [1992] 1CLJ Rep 14; [1992] 1 MLJ 400 di mukasurat 408, Mahkamah Agung memutuskan :- 4 “Under an O. 14 application, the duty of a judge does not end as soon as a fact is asserted by one party, and denied or disputed by the other in an affidavit. Where such assertion, denial or dispute by the other is equivocal, or lacking in precision, or is inconsistent with un disputed contemporary documents or other statements by the same deponent, or is inherently improbable in itself , then the judge has a duty to reject such assertion or denial , thereby rendering the issue not triable”.

Perayu berhujjah bahawa Plaintif menjalankan perniagaan memberi pinjaman wang tanpa lesen dan ini melanggar Akta Pemberi Pinjam Wang 1951 (Moneylenders Act 1951). Perayu menyatakan tidak pernah mengenali Plaintif sebelum ini, dan beliau didatangi oleh Plaintif menawarkan pinjaman wang apabila mengetahui Perayu sedang mengalami kesulitan kewangan.

Didalam kes ini, Perayu menerima sejumlah RM 460,000.00 dari Plaintif dan sejumlah RM 40,000.00 didakwa oleh Perayu sebagai faedah yang sama sekali bertentangan dengan Akta Pemberi Pinjam Wang 1951. Di pihak Plaintif (Responden) pula mendakwa walaupun jumlah yang diterima Plaintif adalah RM 460,000.00 tetapi Perayu yang hendak membayar RM 500,000.00 kepada Plaintif. Disini menunjukkan terdapat 2 fakta yang berlainan dan bertentangan.

Persoalan yang timbul berdasarkan hujah pihak-pihak adalah samada pinjaman wang yang berlaku diantara pihak-pihak adalah satu pinjaman persahabatan ataupun pinjaman yang menyalahi undang-undang. 5

Seksyen 2 Moneylenders Act 1951 memperuntukkan :- “In this Act, unless the context otherwise requires- “moneylending” means the lending of money at interest, with or without security, by a moneylender to a borrower;” Perkataan yang menunjukkan ianya satu transaksi memberi pinjam wang oleh seseorang kepada seorang yang lain dibawah Akta ini dengan mengenakan faedah.

Seksyen 5 Akta yang sama pula memperuntukkan bahawa tiada siapa yang dibenarkan untuk menjalankan, mengiklankan atau mengwar-warkan dirinya adalah seorang peminjam wang kecuali dia dilesenkan dibawah Akta ini.

Peguam Perayu merujuk kepada Seksyen 100A Akta yang memperuntukkan satu anggapan telah wujud apabila seseorang itu menjalankan perniagaan pemberi pinjaman wang dengan faedah walaupun hanya pinjaman tunggal sehingga dibuktikan sebaliknya.

Didalam konteks kes ini, Perayu telah membuat satu alegasi bahawa sebelum dari transaksi beliau tidak mengenali Plaintif. Beliau dihubungi oleh Plaintif yang menawarkan pinjaman wang apabila mengetahui Perayu mengalami masalah kewangan. Isu ini tidak disangkal oleh Plaintif.

Maksud pinjaman persahabatan telah diperjelaskan didalam kes yang dirujuk oleh Perayu iaitu Tan Aik Teck v Tang Soon Chye [2007] 5CLJ 441 dimana Mahkamah Rayuan memutuskan pinjaman persahabatan adalah dibuat oleh 2 orang berdasarkan 6 kepercayaan (trust). Dasar kepercayaan antara pihak-pihak akan diperkuatkan dengan I.O.U atau apa-apa bentuk sekuriti yang pihak-pihak dipersetujui oleh pihak-pihak tetapi yang penting tidak ada pengenaan sebarang kadar faedah.

Plaintif menawarkan sejumlahj pinjaman RM 460,000.00 tetapi mendakwa Perayu bersetuju untuk membayar lebihan sebanyak RM 40,000 menjadikan keseluruhan jumlah RM 50,000.00 (yang mana dinafikan oleh Perayu)

Untuk berjaya didalam permohonan penghakiman terus, Defendan tidak perlu menunjukkan kesemua isu yang beliau beliau ada untuk mencabar permohonan Plaintif, memadai hanya satu isu yang jika gagal dicabar dan dijawab secara afirmatif oleh Plaintif; ianya adalah terjumlah kepada isu untuk dibicarakan.

Dalam konteks permohonan penghakiman terus dibawah Aturan 14, untuk mengagalkan permohonan ini, pembelaan yang dikemukakan oleh Defendan hendaklah diterjemahkan menjadi satu isu untuk dibicarakan dan dipihak Plaintif pula hendaklah menangkis isu yang dikemukakan ini dengan memberi penjelasan melalui afidavit jua. Seandainya penjelasan Plaintif didapati tidak boleh dijustifikasikan secara afidavit, maka sesungguhnya ia adalah isu yang hanya boleh dijelaskan dan dijustifikasikan melalui keterangan saksi, maka permohonan untuk penghakiman terus harus gagal. 7

Dalam permohonan penghakiman terus ini, Hakim Mahkamah Sesyen telah khilaf apabila mendapati Perayu gagal mengwujudkan isu untuk dibicarakan sekaligus membenarkan permohonan penghakiman terus dimasukkan terhadap Defendan. Isu latar belakang pinjaman itu sendiri adalah isu untuk dibicarakan. Mengapa Perayu hendak membayar RM 500,000.00 (termasuk lebihan RM 40,000.00) sedangkan beliau hanya menerima RM 460,000.00. Adakah RM 40,000.00 itu faedah, saguhati atau apa jua bentuk nya hanya boleh dijelaskan melalui keterangan saksi-saksi didalam satu perbicaraan penuh.

Selain itu, perlu dibuktikan kedudukan transaksi pinjaman wang antara Plaintif dan Defendan dan adakah ianya terjumlah dalam konteks pinjaman wang dibawah Akta Moneylenders Act 1951 atau ianya adalah satu pinjaman wang yang berlaku antara 2 individu yang berkontrak (jika ada).

Setelah Mahkamah mendengar hujah pihak-pihak dan meneliti rekod rayuan yang difailkan, Mahkamah memutuskan untuk membenarkan rayuan Perayu dan mengenepikan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen pada 13.4.2021 dengan kos sebanyak RM 3,000.00. Tindakan ini dikembalikan kepada Mahkamah Sesyen yang sama untuk ditetapkan pengurusan kes bagi perbicaraan penuh. 8 Bertarikh pada 24 September 2021 t.t (NORLIZA BINTI OTHMAN) PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI MALAYA KLANG BAGI PIHAK PERAYU : Kandiah Partnership Menara Choy Fook On, Suite 12.01 Level 12, Jalan Yong Shook Lin, Seksyen 7, 46050 Petaling Jaya, Selangor BAGI PIHAK RESPONDEN : Tham Teoh & Partners 15-03A, Level 15, Menara MBMR, Jln Syed Putra, 58000 Kuala Lumpur