SEOW BOON SENG v Pendakwa Raya (B-05(SH)-582-11/2023)

Ini merupakan rayuan oleh pihak Perayu yang tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah Tinggi bertarikh 24.11.2023. Di Mahkamah Tinggi, Perayu yang merupakan Tertuduh Pertama telah dituduh bersama seorang lagi bernama Wong Chew Heang (“Tertuduh Kedua”) yang merupakan isteri kepada Perayu. Kedua-duanya dituduh dengan pertuduhan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB 1952”). Di akhir kes pembelaan, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah mensabitkan Perayu atas pertuduhan dan menjatuhkan hukuman pemenjaraan seumur hidup iaitu selama 30 tahun mulai dari tarikh tangkap, 22.07.2020 selaras dengan peruntukan seksyen 3, Criminal Justice Act 1953 [Akta 345]. Tertuduh Kedua pula telah dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan.

Tidak berpuas hati, Perayu menerusi Notis Rayuan yang difailkan telah merayu terhadap sabitan sahaja. Tiada sebarang rayuan difailkan oleh pihak Pendakwa Raya terhadap Tertuduh Kedua.

Setelah meneliti keseluruhan rekod rayuan dan hujahan pihak-pihak, Mahkamah ini telah sebulat suara membenarkan rayuan Perayu dan memutuskan bahawa Perayu adalah dilepaskan dan dibebaskan. Keputusan Mahkamah Tinggi bertarikh 24.11.2023 diketepikan.

Tidak berpuas hati, Pendakwa Raya telah memfailkan rayuan ke Mahkamah Persekutuan.

Alasan Mahkamah ini dalam membenarkan rayuan Perayu adalah sebagaimana yang dinyatakan di bawah.

Pertuduhan Pindaan yang dikenakan terhadap Perayu adalah seperti berikut: “Bahawa kamu bersama-sama pada 22 Julai 2020 jam lebih kurang 10.00 malam di No. 8, Jalan Intan 18, Taman Yayasan Fasa IV, Jenjarom, dalam Daerah Kuala Langat, dalam Negeri Selangor Darul Ehsan bagi mencapai niat bersama telah didapati memperedarkan dadah berbahaya iaitu Methamphetamine seberat 31,177.8 gram dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama dan dibaca bersama Seksyen 34 Kanun Keseksaan. Hukuman: Sabit kesalahan kamu semua boleh dihukum gantung sampai mati”

Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah memperincikan fakta material berkenaan kes pendakwaan di dalam alasan penghakimannya yang, dengan hormatnya, kami terima pakai dengan pengubahsuaian (di mana perlu).

Berdasarkan fakta kes pendakwaan, pada hari kejadian iaitu pada 22.07.2020 jam lebih kurang 5.00 petang, di Pejabat Pasukan Tindakan Khas, Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik, Bukit Aman, ASP Mohd Idzahar bin Mohamed (SP10) telah menerima maklumat berkaitan kegiatan disyaki aktiviti pengedaran dadah melibatkan seorang lelaki cina yang berada di sekitar Jenjarom, Banting yang mana suspek dipercayai tinggal di rumah No. 8, Jalan Intan 18, Taman Yayasan IV, 42600 Jenjarom, Selangor (“Rumah Serbuan”) dan menggunakan kenderaan Toyota Altis dengan No. Pendaftaran

SP10 telah memberikan taklimat kepada pasukan serbuan terdiri daripada 2 pasukan melibatkan 6 orang anggota serbuan. Pasukan serbuan telah bertolak pada jam lebih kurang jam 7.00 petang dan apabila sampai ke lokasi Rumah Serbuan, pasukan serbuan telah membuat pemantauan dan pemerhatian dan mendapati sebuah kereta Toyota Altis No. WQR 2832 berada di dalam garaj di dalam rumah yang diterangi cahaya lampu.

Serbuan telah dilakukan pada jam lebih kurang 10.00 malam di mana SP10 mendapati pintu pagar depan yang berkunci dengan menggunakan padlock menyebabkan pasukan serbuan terpaksa memanjat pintu pagar untuk masuk ke dalam garaj. SP10 juga mendapati bahawa sliding door dan pintu grill juga dalam keadaan berkunci dengan padlock. Memandangkan tiada siapa yang membuka pintu, pasukan serbuan telah mengumpil/ pecah masuk ke dalam Rumah Serbuan tersebut.

SP10 mendapati Tertuduh Kedua yang berada di ruang tamu sambil mundar-mandir dari ruang tamu dan ke bahagian belakang dalam rumah dan kedengaran Tertuduh Kedua sedang bercakap sesuatu kepada seseorang dalam bahasa cina. Perayu didapati berada dalam bilik air dan telah diarahkan keluar ke ruang tamu.

Selain itu, terdapat anak perempuan perayu iaitu Seow Chia Chi (SP6) didapati berada dalam bilik kedua rumah tersebut dan telah diarahkan keluar ke ruang tamu. Semasa SP10 hendak menjalankan pemeriksaan di dalam rumah tersebut, seorang lagi lelaki cina bernama Koh Soon Kee (SP7) telah masuk ke dalam rumah yang merupakan menantu lelaki kepada Perayu dan Tertuduh Kedua.

SP10 telah membuat pemeriksaan dengan membawa Perayu dan Tertuduh Kedua ke bilik utama yang merupakan bilik tidur Perayu dan Tertuduh Kedua dan hasil pemeriksaan telah menjumpai barangan berikut daripada atas lantai, iaitu:

Beg hitam jenama R-EXCOLL [ekshibit P5A] yang mengandungi 21 bungkusan warna hijau bertulisan Chinese Pin Wei [ekshibit P5A(C1-C21)] yang didalamnya setiap satu terdapat plastik lutsinar [ekshibit P5A(C1a-C21v)] yang mengandungi serbuk/ ketulan kristal disyaki dadah syabu; dan

Beg berwarna hitam jenama The North Face [ekshibit P4A] yang mengandungi 21 bungkusan warna hijau bertulisan Chinese Pin Wei [ekshibit P4A(D1-D21)] yang di dalamnya setiap satu terdapat plastik lutsinar [ekshibit P4A(D1a-D21v)] yang mengandungi serbuk/ ketulan kristal disyaki dadah syabu dan juga alat penimbang jenama SF-400.

SP10 telah merampas semua barang kes yang dijumpai seperti mana disenaraikan dalam Borang Senarai Geledah bertarikh 22.07.2020 [ekshibit P35]. Selain itu, SP10 turut membuat rampasan beberapa barangan lain yang didakwa milik Perayu iaitu kad pengenalan, perjanjian sewa beli dan 5 buah telefon bimbit seperti dinyatakan dalam Borang Senarai Geledah bertarikh 22.07.2020 [ekshibit P38]. SP10 juga telah membuat beberapa laporan polis bertarikh 23.7.2020, iaitu:

Sg. Jarom Report No. 2703/20 [ekshibit P43];

Banting Report No. 5512/20 [ekshibit P44]; dan

Banting Report No. 5513/20 [ekshibit P45].

Seterusnya, SP10 telah menyerahkan kedua-dua Perayu dan Tertuduh Kedua berserta barang kes dan rampasan kepada ASP Wan Mohamad Ismail b. Wan Aziz, Pegawai Penyiasat Narkotik (SP12) sebagaimana Akuan Penerimaan antara SP10 dan SP12 bertarikh 23.7.2020 [ekshibit P36] dan Borang Serah Terima Barang Kes bertarikh 22.7.2020 [ekshibit P39].

SP12 kemudiannya telah memasukkan barang kes dadah tersebut ke dalam kotak bertanda “WA” dan “WB” dan telah menghantar kepada Abd Rahim bin Ismail, Ahli Kimia (SP2) pada 29.07.2020 bagi tujuan analisis sebagaimana dalam Borang POL 31 [ekshibit P8] dan disahkan penerimaannya oleh SP2 dan dikeluarkan resit rasmi Jabatan Kimia Malaysia [ekshibit P9].

SP2 telah menjalankan analisis dan mengesahkan melalui Laporan Kimia dengan No. Makmal: 20-FR-B-14150 [ekshibit P10] bahawa barang kes yang dirampas mengandungi dadah seperti berikut:

Bahan kristal jernih daripada 21 bungkusan plastik lutsinar [ekshibit P4A(D1a-D21v)] dengan jumlah berat bersih 20,826.6 gram mengandungi 15,349.2 gram methamphetamine; dan

Bahan kristal jernih daripada 21 bungkusan plastik lutsinar [ekshibit P5A(C1a-C21v)] dengan jumlah berat bersih 20,909.7 gram mengandungi 15,828.6 gram methamphetamine.

SP2 mengesahkan bahawa methamphetamine dengan jumlah berat 31,177.8 gram tersebut adalah dadah berbahaya seperti mana ditakrifkan dan tersenarai dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. DAPATAN HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES

19.

Perkara atau ‘subject matter’ yang terlibat dalam pertuduhan kesalahan mengedar itu adalah dadah berbahaya daripada jenis methamphetamine dengan jumlah berat 31,177.8 gram;

Tertuduh-Tertuduh mempunyai pemilikan (jagaan atau kawalan dan pengetahuan) tentang dadah tersebut; dan

Tertuduh-Tertuduh telah pada tempat, masa dan tarikh yang dipertuduhkan melakukan perbuatan mengedar dadah atau ‘trafficking’.

Berhubung dengan elemen (a), SP2 yang merupakan Ahli Kimia dari Jabatan Kimia Malaysia dalam keterangannya telah mengesahkan bahawa dadah berbahaya jenis methamphetamine dengan jumlah berat 31,177.8 gram tersebut adalah merupakan dadah berbahaya yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama ADB 1952. Tiada sebarang cabaran yang serius oleh Peguam Perayu dan Tertuduh Kedua terhadap identiti dadah yang telah diterima dan dianalisa oleh SP2.

YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen (a) bahawa perkara subjek kepada pertuduhan tersebut adalah dadah berbahaya yang termasuk dalam Jadual Pertama ADB 1952 seperti mana keterangan lisan dan keterangan dokumentar iaitu Laporan Kimia [ekshibit P10] oleh Ahli Kimia (SP2) yang gagal dicabar atau dipatahkan oleh pihak pembelaan.

Berkenaan dengan elemen (b) iaitu pemilikan, terdapat dua unsur utama yang perlu dibuktikan ialah elemen fizikal iaitu milikan yang merujuk kepada jagaan dan kawalan fizikal ke atas dadah berbahaya tersebut serta elemen mental iaitu pengetahuan (mens rea possession) sebagaimana yang diterangkan di dalam kes Chan Pean Leon v PP [1956] 22

Dalam hal ini, YA Hakim Mahkamah Tinggi Mahkamah mendapati Perayu sememangnya mempunyai kawalan dan jagaan terhadap barang kes dadah tersebut berdasarkan perkara-perkara berikut:

Dadah telah dijumpai di dalam beg-beg [ekshibit P5A dan ekshibit P4A] di atas lantai dalam bilik tidur pertama yang dihuni oleh Perayu dan isterinya, Tertuduh Kedua.

Siasatan oleh SP12 mengesahkan bahawa pemilik berdaftar Rumah Serbuan tersebut adalah Perayu berdasarkan pengesahan daripada bil elektrik [ekshibit P59], bil air [ekshibit P60] dan surat daripada Majlis Daerah Kuala Langat bertarikh 28.07.2020 [ekshibit P61].

SP6 yang merupakan anak perempuan Perayu juga dalam keterangannya menyatakan telah nampak Perayu membawa masuk kedua-dua beg tersebut [ekshibit P5A dan ekshibit P4A] dari luar rumah ke dalam Rumah Serbuan tersebut dan menuju ke bilik tidur pertama iaitu tempat barang kes dadah dijumpai.

Malahan Tertuduh Kedua yang merupakan isteri Perayu juga telah menyatakan dalam laporan polis yang dibuatnya iaitu Sg. Jarom Report No. 1303/21 bertarikh 06.04.2021 [ekshibit D50] bahawa dia telah melihat Perayu membawa masuk kedua-dua beg hitam tersebut ke dalam rumah.

Perayu sendiri dalam laporan polis yang dibuat iaitu Sg. Jarom Report No. 1348/21 bertarikh 8.4.2021 [ekshibit D49] turut mengakui telah membawa masuk ke dalam rumah kedua-dua beg tersebut yang dikeluarkan daripada dalam bonet keretanya yang diparkir dalam garaj rumah tersebut.

Oleh yang demikian, YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa Perayu sememangnya mempunyai kawalan dan jagaan ke atas dadah yang ditemui dalam kedua-dua beg tersebut.

Berhubung dengan pembuktian mengenai aspek ‘pengetahuan’ (knowledge) Perayu ke atas dadah berbahaya yang berada dalam kawalan atau jagaannya itu pula, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah berpandukan kepada kes Teh Hock Leong v. PP [2008] 4 CLJ 764 yang mana YA Hakim Mahkamah Tinggi telah merumuskan bahawa; berdasarkan keterangan mengikut keadaan secara keseluruhan, inferens yang dapat dibuat adalah Perayu sememangnya mempunyai pengetahuan tentang dadah berbahaya tersebut.

YA Hakim Mahkamah Tinggi telah berpandukan kepada keterangan bahawa rampasan turut dibuat ke atas beberapa telefon bimbit milik Perayu yang mana berdasarkan siasatan SP12 mendapati Perayu mempunyai password untuk membuka atau mengakses telefon bimbit miliknya.

Berdasarkan siasatan SP12 juga mendapati bahawa di dalam telefon bimbit tersebut terdapat beberapa gambar pada tarikh tangkapan dibuat iaitu kelihatan 42 peket bungkusan plastik warna hijau sama seperti yang dirampas oleh SP10 serta beberapa video pada tarikh sebelumnya yang menerangkan tentang dadah tersebut dalam Bahasa Hokkien. Menurut SP12 juga, lantai dalam gambar tersebut kebanyakannya sama dengan lantai rumah tempat kejadian atau Rumah Serbuan.

YA Hakim Mahkamah Tinggi di dalam alasan penghakimannya menyatakan bahawa beliau berpeluang melihat persamaan bentuk, corak dan warna lantai tersebut apabila dirujuk silang antara video dalam ekshibit P32 yang dimainkan dan ditayang di layar/ skrin Mahkamah dengan gambar-gambar tempat kejadian [ekshibit P14] khususnya pada gambar nombor 14 dan

Oleh itu, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah membuat kesimpulan bahawa Perayu mempunyai pengetahuan awal dan malahan, telah melihat bungkusan/ paket yang mengandungi dadah tersebut berdasarkan gambar-gambar serta video yang ditunjukkan dan ditayangkan kepada Mahkamah.

YA Hakim Mahkamah Tinggi juga telah menolak versi pembelaan Perayu yang menyatakan bahawa beg-beg yang kononnya mengandungi bungkusan teh cina tersebut telah diberikan oleh seorang kawan Perayu bernama Ng Choon Seng (SP8) untuk disimpan oleh Perayu selama dua (2) hari semasa pemergian SP8 ke luar negeri. Namun, berdasarkan maklumat carian Jabatan Pengangkutan Jalan [ekshibit D22], kereta Toyota Altis No. WQR 2832 didaftarkan atas nama Ng Hock Imm. Menurut SP8, kereta tersebut adalah milik bapanya.

Berdasarkan keterangan SP8 tersebut, YA Hakim Mahkamah Tinggi berpandangan bahawa sekiranya benar beg-beg yang mengandungi bungkusan yang didakwa sebagai teh cina yang diamanahkan oleh SP8 untuk disimpan oleh Perayu, tiada keperluan bagi Perayu untuk membawa keluar beg-beg tersebut dari dalam bonet kereta untuk dibawa masuk ke dalam Rumah Serbuan. Tambahan pula, SP8 ke luar negeri hanya untuk tempoh yang terlampau singkat iaitu dua (2) hari sahaja dan kereta tersebut diparkir di tempat atau garaj yang berbumbung di Rumah Serbuan tersebut yang tidak terdedah kepada panas matahari. Maka, Mahkamah Tinggi mendapati inferens yang munasabah yang boleh dibuat adalah; bahawa Perayu mengetahui tentang kewujudan dadah tersebut serta mengetahui tentang nilaian dadah tersebut dengan volume dan nilai yang tinggi.

Oleh yang demikian, YA Hakim Mahkamah Tinggi membuat kesimpulan dan dapatan bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan bahawa Perayu mempunyai kawalan atau jagaan dan pengetahuan ke atas dadah berbahaya yang terkandung dalam bungkusan atau peket plastik dalam 2 beg berwarna hitam tersebut.

Berhubung dengan elemen (c) iaitu pengedaran, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah membuat dapatan bahawa Perayu mempunyai milikan ke atas dadah berbahaya methamphetamine tersebut, maka berdasarkan berat bersih dadah berbahaya tersebut yang melebihi berat minimum statutori iaitu melebihi 50 gram methamphetamine, Perayu adalah dianggap mengedar (trafficking) dadah berbahaya tersebut menurut peruntukan anggapan statutori (statutory presumption) di bawah seksyen 37(da) ADB 1952.

YA Hakim Mahkamah Tinggi turut menjelaskan bahawa rantaian keterangan barang kes juga tidak pernah terputus dan dadah yang dirampas adalah barang kes yang sama telah dikemukakan semasa perbicaraan. Tiada apa-apa keterangan yang menunjukkan berlakunya kacau ganggu (tampered) ke atas barang kes dadah tersebut pada bila-bila masa sehinggalah ianya dikemukakan semasa perbicaraan.

Berhubung dengan kredibiliti saksi-saksi pihak Pendakwaan, seramai 12 orang saksi telah dipanggil memberikan keterangan dan YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa keterangan yang diberikan oleh SP1 hingga SP12 adalah kredibel, konsisten serta saling menyokong antara satu sama lain. Sekiranya pun terdapat percanggahan antara keterangan saksi-saksi pendakwaan, ia tidak ke atas perkara asas atau perkara pokok serta tidaklah menjejaskan atau ‘fatal’ kepada kes pendakwaan. Malahan, Mahkamah Tinggi juga tidak mempunyai sebab untuk tidak mempercayai keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi pendakwaan.

Perayu memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah. Perayu (SD1) dan dan Tertuduh Kedua (SD2) sahaja yang memberi keterangan di peringkat kes pembelaan. Pembelaaan Perayu secara ringkasnya adalah seperti berikut:

Pada hari kejadian iaitu 22.07.2020 jam lebih kurang 5.30 petang, Perayu yang pada masa itu masih lagi berada di gerai nasi ayam miliknya telah menerima panggilan telefon daripada kawannya iaitu SP8 yang mengajaknya untuk makan di Restoran Kar Hiong di Subang Jaya. Perayu telah menghantar mesej kepada isterinya, Tertuduh Kedua dan memberitahu bahawa dia akan makan malam di luar bersama SP8.

Perayu sampai di Restoran Kar Hiong itu pada jam lebih kurang 6 petang dan mendapati SP8 telah berada di situ bersama seorang lagi lelaki cina yang diperkenalkan dengan nama Sio Yong Huang. Semasa berada di restoran tersebut, SP8 telah memberitahu Perayu bahawa beliau dan Sio Yong Huang akan ke luar negeri (outstation) pada malam yang sama nanti.

Seterusnya, SP8 telah memberitahu Perayu bahawa beliau baru memulakan perniagaan teh daun cina dan meminta pertolongan Perayu untuk menyimpan teh daun cina tersebut sementara pemergiannya ke luar negeri selama dua (2) hari. SP8 kemudiannya telah mengambil dua (2) beg hitam tersebut [ekshibit P5A dan ekshibit P4A] dan memindahkan daripada dalam keretanya ke dalam kereta Toyota Altis No. WQR 2832 milik bapanya yang dipinjamkan kepada Perayu.

Sesampainya di rumah lebih kurang jam 8 malam, Perayu telah membawa masuk ke dalam rumah kedua-dua beg hitam tersebut atas alasan sekiranya ditinggalkan di dalam kereta akan menjejaskan kualiti teh daun cina tersebut jika terkena matahari. Apabila ditanya oleh isteri dan anak perempuannya (SP6) tentang kandungan dua (2) beg tersebut, Perayu menjawab bahawa ia kepunyaan kawannya, SP8 yang telah meminta tolong daripada Perayu supaya disimpan selama dua (2) hari sementara pemergian ke luar negeri. Perayu kemudiannya terus meletakkan dua (2) beg hitam tersebut di atas lantai dalam bilik utama.

Seterusnya, barulah Perayu keluar ke ruang tamu untuk berbual-bual, makan durian sambil menonton televisyen bersama isteri dan anak perempuannya. Perayu kemudiannya telah ke bilik mandi yang berada dekat dengan dapur, sementara anak perempuannya telah masuk ke bilik kedua. Isteri Perayu pula masih menonton di ruang tamu dan ketika itulah, pasukan serbuan telah masuk ke dalam rumah tersebut.

Pemeriksaan badan ke atas Perayu tidak menjumpai apa-apa barang salah. Perayu amat terkejut apabila diberitahu oleh SP10 yang telah menggunting salah satu bungkusan daun teh cina tersebut yang mengandungi plastik lutsinar bahawa ia mengandungi serbuk/ ketulan kristal yang merupakan dadah berbahaya. SP10 telah menggunting baki bungkusan daun teh cina tersebut dan mendapati kandungan yang sama.

Perayu kemudiannya nampak sejumlah lima buah telefon bimbit telah dirampas oleh SP10 [ekshibit P28(A) (1-5)].

36.

Pembelaan Perayu bukanlah satu penafian kosong (bare denial) dan fikiran terkemudian (afterthought) dan ianya disokong oleh bukti-bukti dokumentari. Ini adalah kerana, pembelaan Perayu telah dibangkitkan sejak kes pendakwaan lagi. Pembelaan Perayu juga disokong dengan laporan polis yang telah dibuat iaitu Sg. Jarom Report No. 1348/21 [ekshibit D49].

Pembelaan utama Perayu bahawa dua (2) beg berwarna hitam tersebut adalah diberikan oleh kawannya SP8 untuk disimpan sementara selama dua (2) hari. Manakala kereta Toyota Altis No. WQR 2832 itu pula adalah kepunyaan Ng Hock Imm iaitu bapa kepada SP8 yang telah dipinjamkan kepada Perayu.

Perayu juga tidak mengakui bahawa dua (2) lagi telefon bimbit [ekshibit P28A(1) dan (2)] adalah kepunyaannya.

Perayu tidak mempunyai kawalan dan jagaan eksklusif terhadap dadah yang dijumpai di dalam kedua-dua beg hitam tersebut [ekshibit P5A dan ekshibit P4A]. Pihak pembelaan menghujahkan tentang ujian eksklusiviti (exclusivity) iaitu sama ada Perayu mempunyai kuasa yang eksklusif untuk berurusan dengan dadah tersebut sehingga semua orang lain boleh dikecualikan (exclusive power to deal with the drugs to the exclusion of all other persons). Pihak pembelaan menghujahkan bahawa sekadar menjumpai dua (2) beg berisi dadah tersebut di bilik tidur utama Perayu tidak memadai untuk membuktikan bahawa Perayu mempunyai kawalan dan jagaan dan mempunyai kuasa yang eksklusif terhadap dadah yang dijumpai tersebut.

Perayu tidak mempunyai pengetahuan mengenai dadah yang dijumpai berdasarkan inferens daripada reaksi tingkah laku Perayu yang bersahaja ketika keluar dari bilik air yang tidak kelihatan mencurigakan, takut atau panik serta tidak cuba melarikan diri. Perayu juga dihujahkan tidak menyorokkan dua (2) beg berwarna hitam tersebut di mana-mana tempat tersembunyi melainkan diletak di atas lantai dalam biliknya sahaja. Tambah pihak pembelaan lagi, meskipun Perayu membuka dan nampak 42 bungkusan plastik hijau tersebut, Perayu tidak akan mengesyaki bahawa ia mengandungi dadah kerana bungkusan plastik hijau dengan tulisan ‘Chinese Pin Wei’ tersebut kelihatan seperti bungkusan teh cina.

Ketiadaan bukti untuk membuktikan niat bersama Perayu dan Tertuduh Kedua untuk mengedar dadah (memandangkan Tertuduh Kedua telah dilepas dan dibebaskan daripada pertuduhan kesalahan tersebut dan tiada sebarang rayuan difailkan oleh pihak Pendakwaan).

Perayu telah membangkitkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan berhubung dengan isu ‘mens rea possession’ dan oleh yang demikian, anggapan di bawah seksyen 37(da)(xvi) ADB 1952 telah berjaya dipatahkan dan disangkal oleh pihak pembelaan.

Sebaliknya, pihak Pendakwaan telah menghujahkan bahawa berdasarkan keterangan di peringkat kes pembelaan, versi pembelaan Perayu adalah diragui dan tidak munasabah serta gagal menimbulkan sebarang keraguan terhadap kes pendakwaan. Hal ini kerana, keterangan pembelaan Perayu adalah bersifat penafian semata-mata tanpa keterangan sokongan. Oleh itu, keterangan pembelaan Perayu telah gagal menyangkal anggapan statutori di bawah seksyen 37(da)(xvi)

38.

Selain itu, alasan Perayu untuk tidak meninggalkan atau membiarkan bungkusan daun teh cina itu di dalam kereta Toyota Altis tersebut kerana dikhuatiri kualitinya yang mungkin terjejas jika terkena matahari juga adalah tidak munasabah atau menyakinkan. Ini kerana, pada malam tersebut, Toyota Altis No. WQR 2832 diparkir dalam garaj berbumbung bahagian hadapan Rumah Serbuan tersebut dan dalam keadaan diparkir secara ‘reverse’ atau membelakang yang pastinya tidak akan terkena cahaya matahari langsung.

Turut dihujahkan oleh pihak Pendakwaan adalah alasan Perayu menggunakan kereta Toyota Altis milik bapa SP8 kerana kereta miliknya sendiri rosak dan dihantar ke bengkel sebagaimana dalam keterangan bertulis Perayu di peringkat kes pembelaan. Namun, jika dibandingkan dengan laporan tangkap ke atas SP8 pada tarikh yang sama dengan tangkapan Perayu iaitu pada 22.7.2020, kereta Perayu iaitu Mercedes Benz No. WUB 5717 ada bersama dengan SP8. Ini diakui sendiri oleh Perayu semasa pemeriksaan balas oleh pihak Pendakwaan. Oleh itu, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa alasan Perayu berkenaan keretanya yang rosak dan berada di bengkel adalah merupakan fikiran terkemudian (afterthought) dan tidak dinyatakan sebagai pembelaan ‘at the earliest possible time’.

Mengenai rampasan telefon bimbit oleh SP10, Perayu mahupun Tertuduh Kedua tidak pernah menafikan sebagai kepunyaan mereka pada peringkat awal lagi. Malahan, Perayu sendiri telah mengesahkan dan menandatangani senarai barang rampasan daripadanya seperti mana dinyatakan dalam Borang Senarai Geledah [ekshibit P38]. Laporan polis yang dibuat oleh Perayu sendiri [ekshibit D49] dengan jelas menyatakan bahawa telefon bimbitnya telah disita oleh polis dan tidak pula menafikan mana-mana telefon sebagai kepunyaannya. Ini juga dihujahkan oleh pihak Pendakwaan sebagai fikiran terkemudian (afterthought).

Oleh yang demikian, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa pembelaan Tertuduh hanyalah bersifat penafian semata-mata yang bukanlah merupakan suatu pembelaan yang baik untuk menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan.

Berhubung dengan pembelaan oleh Perayu ini, YA Hakim Mahkamah Tinggi menyatakan bahawa adalah menjadi tugas Mahkamah Tinggi untuk mempertimbangkan segala keterangan yang telah dikemukakan di hadapan Mahkamah dan memutuskan sama ada pihak Pendakwaan berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah (beyond reasonable doubt) seperti mana diperuntukkan di bawah seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah. Walaupun pembelaan yang dikemukakan itu adalah lemah, pihak Mahkamah masih bertanggungjawab untuk memberikan pertimbangan sewajarnya ke atas keterangan pembelaan tersebut.

YA Hakim Mahkamah Tinggi setelah meneliti pembelaan Perayu telah mendapati bahawa mendapati pembelaan Perayu adalah merupakan penafian semata-mata dan bukanlah suatu pembelaan dengan berpandukan kepada kes PP v. Ku Lip [1981] 1 MLJ 258. Mahkamah Tinggi juga mendapati mendapati bahawa pihak pembelaan telah gagal memanggil mana-mana saksi lain (selain isterinya yang mempunyai kepentingan) seperti lelaki cina bernama Sio Yong Huang bagi menyokong keterangan Perayu bahawa SP8 telah menyerahkan dua beg berwarna hitam itu semasa perjumpaan antara ketiga-tiga mereka. Selain itu, tiada apa-apa keterangan sokongan bagi menyokong pernyataan Perayu bahawa keretanya jenis Mercedes Benz telah rosak dan berada di bengkel. Tiada apa-apa resit atau bil pembaikan dikemukakan dan tiada mana-mana saksi dipanggil seperti pekerja atau pemilik bengkel berkenaan.

Maka, setelah meneliti segala keterangan yang dikemukakan, YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa pihak pembelaan telah gagal untuk menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Dapatan Mahkamah Tinggi adalah keterangan-keterangan saksi pendakwaan adalah tetap utuh dan tiada keraguan munasabah yang telah dibangkitkan oleh pihak pembelaan ke atas kebenaran kes pendakwaan tersebut. Pihak pembelaan telah gagal untuk mematahkan anggapan mengedar dadah berbahaya di bawah seksyen 37(da) ADB 1952 dan pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes yang melampaui keraguan yang munasabah (beyond reasonable doubt).

Oleh yang demikian, YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa Perayu disabitkan dengan kesalahan mengedar dadah berbahaya jenis methamphetamine dengan berat bersih 31,177.8 gram di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB 1952.

Hakim Mahkamah Tinggi seterusnya telah mempertimbangkan faktor-faktor mitigasi (mitigating factor) yang dihujahkan oleh pihak pembelaan seperti berikut:

Perayu berusia 51 tahun dan oleh itu hukuman sebatan rotan tidak terpakai ke atasnya.

Perayu sudah berkahwin dan mempunyai 4 orang anak (28, 27, 25 dan 19 tahun).

Perayu bekerja sebagai penjual nasi ayam.

Perayu telah berada dalam tahanan reman sejak dari tarikh tangkapan iaitu 22.07.2020. Semasa dalam tempoh Perintah Kawalan Pergerakan (MCO), Perayu juga pernah dijangkiti virus covid dan mendapat rawatan di dalam penjara.

Perayu menyesal dan memohon maaf atas kesalahannya.

YA Hakim Mahkamah Tinggi juga mempertimbangkan hujahan pihak Pendakwaan ke atas hukuman iaitu faktor pemberatan (aggravating factor) bahawa faktor kepentingan awam lebih mengatasi kepentingan Tertuduh itu sendiri. Memandangkan Perayu terlepas daripada hukuman sebatan rotan kerana telah melepasi umur 50 tahun, maka hukuman pemenjaraan seumur hidup sahaja adalah tidak memadai bagi sabitan kesalahan tersebut. Menurut pihak Pendakwaan, walaupun dengan berkuat kuasa Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 [Akta 846] pada 4 Julai 2023, Parlimen masih mengekalkan hukuman mati sebagai salah satu hukuman yang masih lagi relevan yang menggambarkan manifestasi Kerajaan yang memandang serius terhadap kesalahan mengedar dadah. Berat dadah yang dirampas itu iaitu sebanyak 31,177.8 gram mempunyai nilaian yang tinggi dan berpotensi untuk melibatkan bilangan penyalahgunaan dadah yang tinggi. Pihak Pendakwaan juga menghujahkan bahawa faktor-faktor mitigasi yang dihujahkan oleh pihak pembelaan bukanlah suatu yang bersifat istimewa untuk bertindak sebagai faktor peringanan. Sekiranya tidak dikenakan hukuman mati, Tertuduh hanya akan dijatuhkan hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) sahaja tanpa sebatan, setelah mengambil kira seksyen 289 Kanun Tatacara Jenayah.

Setelah mengambil kira hujahan mitigasi oleh pihak pembelaan dan hujahan pemberatan oleh pihak Pendakwaan, YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa adalah adil, wajar dan munasabah supaya Perayu dikenakan hukuman pemenjaraan seumur hidup (imprisonment for life) iaitu selama 30 tahun daripada tarikh tangkap selaras dengan peruntukan seksyen 3, Criminal Justice Act 1953 [Akta 345]. Memandangkan Perayu telah berusia melebihi 51 tahun dan selaras dengan seksyen 289 Kanun Prosedur Jenayah, maka tiada hukuman sebatan dikenakan.

Dalam rayuan ini, Perayu membangkitkan 17 alasan di dalam Petisyen Rayuannya. Namun, di dalam hujahannya, Peguam Perayu yang terpelajar secara ringkasnya telah berhujah mengenai isu-isu berikut:

Pembelaan Perayu bukanlah satu penafian kosong (bare denial) dan fikiran terkemudian (afterthought) dan ia disokong oleh bukti-bukti dokumentari dan keterangan oleh Seow Chia Chi (SP6) dan Tertuduh Kedua;

Kegagalan pihak Pendakwaan untuk menyoal balas Perayu dan Tertuduh Kedua berkenaan isu material; dan

Ketiadaan dapatan Hakim Mahkamah Tinggi berkenaan elemen niat bersama.

51.

Laporan Polis oleh Perayu (Ekshibit 49);

(ii) Laporan Polis berkenaan penahanan individu bernama Ng Choon Seng (Ekshibit 25, 26 dan 27);

(iii) Kertas Pertuduhan dan dokumen berkaitan pertuduhan ke atas Ng Choon Seng (Ekshibit 23 dan 24);

(iv) Keterangan yang menyokong oleh Tertuduh Kedua; dan

Keterangan SP6.

Telah dihujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah gagal menilai keterangan-keterangan tersebut secara kritikal. Pihak pembelaan menghujahkan bahawa beg-beg yang mengandungi dadah tersebut merupakan milik Ng Choon Seng (SP8) dan disimpan sementara oleh Perayu. Perkara ini telah dimaklumkan kepada Pegawai Penyiasat (SP12) selepas tangkapan. Maka, ianya bukan fikiran terkemudian. Keterangan Tertuduh Kedua dan SP6 juga selari dengan fakta ini apabila Perayu memberitahu Tertuduh kedua berkenaan beg-beg tersebut semasa Perayu membawa masuk beg-beg tersebut ke dalam rumah. Telah dihujahkan oleh pihak Perayu bahawa keterangan Tertuduh Kedua dan SP6 tidak dicabar oleh pihak Pendakwaan dan keterangan ini wajar dipertimbangkan memandangkan Tertuduh Kedua dan SP6, walaupun merupakan ahli keluarga Perayu, namun mereka merupakan saksi mata dan berada di tempat kejadian semasa tangkapan Perayu dibuat.

Dalam hal ini, Peguam Perayu yang terpelajar telah merujuk kepada keputusan kes Liow Siow Long v. PP [1970] 1 MLJ 40 seperti berikut: “His evidence had been attacked on the sole ground that he is an interested witness because it so happened that he was a brother of the two deceased persons. It is difficult to accept the suggestion that if a witness is shown to be a relation of the deceased his evidence is tainted. Testimony of close relations is not tainted if it is otherwise reliable in the sense that the witnesses are competent witnesses who were at the scene of the occurrence and could have seen what had happened. But if it is proved that they are not entirely disinterested witnesses, e.g. they are either partisans of the complainant or are in any way inimical to the accused, then their testimony is tainted and requires corroboration if to be acted upon.”

Pihak pembelaan selanjutnya membangkitkan bahawa tiada barangan peribadi milik Perayu yang ditemui di dalam beg-beg tersebut.

Berkenaan Ng Choon Seng (SP8), dia telah ditahan pada hari yang sama dengan Perayu dan juga telah dituduh di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 kerana memiliki dadah jenis sama yang dijumpai di rumah Perayu. Walaupun Ng Choon Seng menafikan bahawa kedua-dua beg tersebut miliknya, namun dia mengaku ada berjumpa dengan Perayu pada hari dia ditahan. Maka, adalah menjadi hujah pihak pembelaan bahawa Ng Choon Seng mempunyai dorongan yang kuat untuk menyembunyikan kebenaran dan menafikan bahawa dua (2) beg hitam tersebut (Eksibit P4A dan P5A) adalah miliknya bagi mengelakkan dirinya dikaitkan dalam kes ini, memandangkan dia telah pun didakwa secara berasingan. Isu berkenaan pemilik bag ini dihujahkan sebagai isu material yang menurut pihak pembelaan, isu ini gagal dibuktikan oleh pihak Pendakwaan, iaitu pihak Pendakwaan gagal membuktikan bahawa beg-beg tersebut adalah milik Perayu dan bukannya Ng Choon Seng dan Perayu hanya mempunyai jagaan sementara terhadap beg-beg tersebut yang mana Perayu tidak mempunyai kuasa eksklusif untuk mengendalikan dadah di dalam beg-beg tersebut. Pihak Pembelaan telah merujuk kepada kes Wong Swee Chin v. Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 212, Ayoromi Helen v. Public Prosecutor [2005] 1 MLJ 699 [Tab 2, IA(P) dan kes Public Prosecutor v. Mohd Khairol Faizi bin Abu Bakar [2017] MLJU 179.

Bagi mengukuhkan lagi hujahan pihak Perayu, Peguam Perayu yang terpelajar membangkitkan isu mengenai kenderaan Toyota Altis yang bukan milik Perayu. Kereta tersebut dipinjamkan oleh Ng Choon Seng kepada Perayu. Perayu menegaskan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah tersalah arah apabila mendapati pembelaan Perayu tidak disokong oleh bukti kerana Perayu tidak mengemukakan resit, invois atau bil pembaikan kereta Mercedes Benz milik Perayu, dan tidak memanggil pekerja atau pemilik bengkel sebagai saksi bagi menyokong keterangannya bahawa kereta itu telah dihantar ke bengkel dan kegagalan Perayu memberi alasan awal mengapa dia menggunakan kereta Toyota Altis milik Ng Hock Imm tersebut. Perayu juga menghujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf apabila gagal mempertimbangkan bahawa kunci kereta Mercedes Benz milik Perayu ditemui berada pada Ng Choon Seng semasa penangkapan. Salah arah yang serius ini telah memprejudiskan Perayu dan keadaan ini telah menyebabkan Perayu terpaksa memenuhi beban pembuktian yang lebih tinggi sepanjang pembelaannya.

Selain itu, menurut Peguam Perayu lagi, keterangan yang diberikan oleh Ng Choon Seng bahawa kereta yang digunakan oleh Perayu sepanjang persahabatan mereka ialah sebuah kereta Vios, tanpa menyebut tentang kereta Mercedes Benz yang didapati ada bersamanya semasa dia ditangkap menunjukkan bahawa Ng Choon Seng sendiri merupakan seorang yang boleh dipersoalkan kredibilitinya dan sedang cuba menjauhkan dirinya daripada kes ini serta daripada Perayu dengan menyembunyikan kebenaran.

Selanjutnya, Peguam Perayu menghujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf apabila memutuskan bahawa Perayu mempunyai pengetahuan berkenaan dadah yang disimpan dalam beg-beg tersebut berdasarkan inferens bahawa Perayu mengeluarkan beg-beg tersebut dari dalam kereta dan meletakkannya di dalam rumah. Dalam hal ini, Peguam Perayu merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Public Prosecutor v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393 bahawa “it is trite law that when two different reasonable inferences can be drawn from the facts, the inference that is favourable to the Appellant should be chosen.”

Perayu menghujahkan bahawa alasan membawa masuk kedua-dua beg tersebut ke dalam rumah adalah logik atas alasan berikut:

Perayu percaya bahawa beg-beg tersebut mengandungi teh yang mana kualiti teh akan terjejas sekiranya diletakkan di tempat yang panas. Meletakkan beg-beg tersebut di dalam kereta adalah lebih panas berbanding sekiranya diletakkan di dalam rumah. Tambahan pula, Perayu yang menjalankan perniagaan nasi ayam perlu keluar dan menggunakan kereta tersebut. Maka, sukar untuk Perayu memastikan kereta diletakkan ditempat yang teduh sepanjang berada di luar sekiranya beg-beg tersebut masih berada di dalam kereta.

Perayu juga meletakkan beg-beg tersebut di dalam rumah kerana Perayu berpandangan, sekiranya Ng Choon Seng ingin mengambil semula beg-beg tersebut, ianya boleh diambil di rumah walaupun ketika Perayu tiada di rumah.

Perayu meletakkan beg-beg tersebut di atas lantai bukan dalam keadaan tersorok. Hal ini selaras dengan keterangan SP10 (Pegawai Tangkapan). SP10 tidak menyatakan yang beg-beg terebut dijumpai di tempat tersorok.

Perayu turut menafikan bahawa sebuah telefon bimbit (Ekshibit WF2) yang dirampas bersama dan mempunyai gambar-gambar dadah yang dirampas adalah bukan kepunyaannya. Perayu menyatakan bahawa telefon tersebut dikatakan dijumpai di atas meja di dalam bilik Perayu dan bukannya berada dengan Perayu. Selain itu, walaupun Perayu telah menandatangani Borang Senarai Geledah bertarikh 22.07.2020 [ekshibit P38], Perayu menyatakan ianya tidak membuktikan telefon tersebut adalah miliknya. Perayu menandatangani borang tersebut kerana ianya merupakan prosedur biasa. Perayu juga menghujahkan bahawa pihak Pendakwaan juga gagal mengemukakan bukti daripada pihak telco bahawa nombor telefon tersebut didaftarkan atas nama Perayu. Selain itu, menurut Perayu, gambar-gambar dadah yang terkandung dalam telefon tersbut juga tidak dapat dibuktikan bahawa ianya merupakan gambar sebenar dadah yang terkandung di dalam beg-beg tersebut.

Tambah Peguam Perayu lagi, tiada sebarang enhancement dibuat pada imej untuk memastikan sama ada gambar-gambar dalam telefon bimbit benar-benar sepadan dengan bahan bukti dalam kes ini dan juga tidak dapat dipastikan identiti individu yang mengambil gambar-gambar tersebut. Selain itu, pihak Peguam Perayu menghujahkan bahawa individu berkenaan mungkin tidak mengetahui kandungan sebenar bungkusan plastik hijau tersebut kerana ia kelihatan sebagai bungkusan teh Cina yang dimeterai dan belum dibuka. Video-video dalam telefon bimbit yang menyebut dadah dalam bahasa Hokkien tidak mempunyai sebarang kaitan dengan kes ini, dan identiti individu yang suaranya didengar dalam video-video tersebut tidak dapat dipastikan kerana tiada perbandingan suara dilakukan oleh pihak forensik. Oleh itu, pihak Perayu menghujahkan bahawa dapatan YA Hakim Mahkamah Tinggi adalah tidak relevan.

Selanjutnya, Peguam Perayu yang terpelajar juga menghujahkan bahawa sekiranya YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa pembelaan Perayu dan Tertuduh Kedua adalah penafian semata-mata dan fikiran terkemudian, mengapakah YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan untuk melepaskan Tertuduh Kedua? Menurut Peguam Perayu, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan untuk menerima keterangan Tertuduh Kedua sejak awal lagi dan telah membebaskannya daripada pertuduhan setelah mempertimbangkan fakta dan keterangan dengan teliti. Namun, dalam keadaan sedemikian, adalah dipersoalkan mengapa YA Hakim Mahkamah Tinggi mengabaikan keterangan Tertuduh Kedua yang menyokong pembelaan Perayu?

Perayu juga menghujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf apabila mendapati bahawa Perayu telah gagal mengemukakan keterangan sokongan dengan tidak memanggil mana-mana saksi lain selain Tertuduh Kedua yang merupakan seorang saksi berkepentingan. Dalam hal ini, YA Mahkamah Tinggi berpandangan bahawa Perayu boleh sahaja memanggil Sia Yong Huang sebagai saksi untuk menyokong keterangannya bahawa Ng Choon Seng telah menyerahkan kepadanya dua (2) beg hitam semasa mereka bertiga bertemu sebelum penangkapan. Namun, Peguam Perayu menghujahkan bahawa ianya adalah prinsip undang-undang yang mantap bahawa pihak Pendakwaan sentiasa memikul beban pembuktian, dan Perayu tidak diwajibkan untuk melakukan apa-apa atau memanggil mana-mana saksi bagi membuktikan ketidakbersalahannya. Pihak pembelaan hanya perlu menimbulkan keraguan yang munasabah (sama ada dalam kes yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan atau berdasarkan keseluruhan keterangan) dan menangkis anggapan pengedaran di bawah Seksyen 37(da)(xvi) ADB 1952 atas imbangan kebarangkalian. Perayu semasa ditangkap telah pun memaklumkan kepada Pegawai Penyiasat mengenai Sia Yong Huang, maka pihak Pendakwaan seharusnya memanggil Sia Yong Huang sebagai saksi. Namun, pihak polis sendiri gagal mengambil apa-apa tindakan untuk mengesan Sia Yong Huang.

Berhubung dengan isu (c) yang dibangkitkan oleh Peguam Perayu bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak membuat dapatan berkenaan elemen niat bersama, telah dihujahkan bahawa walaupun Perayu dituduh bersama dengan Tertuduh Kedua, tiada dapatan dibuat oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi berkenaan niat bersama. Malahan, Tertuduh Kedua telah dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan di akhir kes pembelaan dan pihak Pendakwaan tidak merayu atas keputusan tersebut. Maka, telah dihujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah gagal menilai keseluruhan kes ini. Kegagalan YA Hakim Mahkamah Tinggi ini telah dihujahkan sebagai salah arah yang serius serta telah menjejaskan keadilan terhadap Perayu. Dalam hal ini, Peguam Perayu telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Ong Teik Thai v. Public Prosecutor [2017] 4 MLJ 421 yang memutuskan bahawa kegagalan Hakim Bicara untuk membuat dapatan mengenai perbuatan khusus yang dilakukan oleh Perayu bagi melaksanakan niat bersama merupakan suatu salah arah yang serius. Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa Hakim Bicara tidak membuat penilaian maksimum terhadap keterangan pada akhir kes pihak Pendakwaan, yang pada pandangan mereka telah mengakibatkan suatu ketidakadilan yang serius dan besar.

Manakala pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak khilaf di dalam mensabitkan Perayu kerana Perayu mempunyai kawalan atau jagaan terhadap dadah yang ditemui dan dirampas. Pihak Pendakwaan telah berpandukan kepada keterangan-keterangan berikut:

Dadah telah ditemui di lantai bilik tidur pertama. SP6 dan SP7 telah mengesahkan bahawa bilik tidur pertama adalah bilik yang dihuni oleh Perayu dan Tertuduh Kedua sahaja.

Siasatan oleh SP12 mengesahkan bahawa pemilik berdaftar rumah di alamat tempat kejadian adalah milik Perayu.

SP6 dalam keterangannya menyatakan bahawa beliau nampak Perayu membawa masuk satu (1) beg berwarna hitam berjenama R-EXCOLL dan satu (1) beg berwarna hitam jenama The North Face dari luar rumah ke dalam rumah, menuju ke bilik tidur pertama iaitu tempat di mana barang kes dadah ditemui.

Rujukan kepada eksibit D4929 (laporan polis yang dibuat oleh Perayu pada 08.04.2021) dan D5030 (laporan Polis yang dibuat oleh Tertuduh Kedua pada 06.04.2021) turut mengesahkan bahawa Perayu telah dilihat membawa kedua-dua beg tersebut ke dalam bilik tidur pertama.

Oleh yang demikian, Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar menghujahkan bahawa berdasarkan keterangan saksi-saksi pendakwaan, jelas menunjukkan bahawa Perayu mempunyai kuasa untuk melupuskan (power of disposal) atau kuasa untuk berurusan (power to deal) terhadap barang kes beg-beg tersebut serta isi kandungannya. Ini kerana, tindakan Perayu membawa masuk kedua-dua beg tersebut ke dalam bilik tidur pertama iaitu ke dalam bilik tidurnya yang merupakan ruang privasi Perayu menunjukkan kawalan fizikal Perayu terhadap barang kes tersebut. Pihak Pendakwaan telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Ghasem Hozouri Hassan v. PP [2018] 6 CLJ 133 yang membincangkan isu milikan dadah dan menyatakan bahawa milikan tidak perlu eksklusif dan boleh melibatkan lebih daripada satu individu seperti berikut: “... [27] Based on the pronouncement of this Court in Denis Mahadevan as reproduced above, possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property. Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. [Emphasis added] [28] Similarly, in the case of Siew Yoke Keong v. PP [2013] 4 CLJ 149; [2013] 4 MLRA 99 the issue pertaining to the failure by the prosecution to prove exclusive possession of the proscribed drugs was again an issue. In that case learned counsel for the accused capitalised on the fact that some ladies' clothing were found in the first house where part of the drugs were found. He therefore contended that others like the accused's wife had access to the first house in which the proscribed drugs were found. Learned counsel contended that the prosecution should have called her to exclude her as having access to the house and that the failure by the prosecution to do so resulted in its failure to prove exclusive possession or occupation of the first house by the accused resulting in the failure to prove exclusive possession of the proscribed drugs by the accused... [30] In Siew Yoke Keong this Court held that the presence of the ladies clothing (two female upper garments and two pairs of female jeans) along with male clothing in the third room of the first house did not mean that no possession was established against the accused. The crucial question was whether accused was so situated with respect to the proscribed drugs found in the second and third rooms of the first house that he had the power to deal with the drugs as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances were such that he may be presumed to intend to do so in case of need. [31] Thus, from the above, when we talk about the issue of custody and control what is crucial is that the accused must be so situated that he can deal with the proscribed drugs as if it belonged to him, and it must be shown that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so (he had animus possidendi). The intention to deal with the drugs here refer to the element of knowledge..."

Berkenaan dengan isu elemen pengetahuan yang ditimbulkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila memutuskan bahawa Perayu mempunyai pengetahuan tentang kehadiran dadah berbahaya dalam beg P4A dan P5A hanya berdasarkan gambar 42 bungkusan plastik hijau yang ditemui dalam salah satu telefon bimbit Perayu dan video yang diambil sebelum tarikh kejadian yang menunjukkan perbincangan tentang dadah dalam Bahasa Hokkien, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa elemen pengetahuan ini telah berjaya dibuktikan berdasarkan keterangan-keterangan berikut:

Butiran berkaitan telefon bimbit milik Perayu telah dicatatkan dalam borang geledah yang turut ditandatangani oleh Perayu sebagai pengakuan pemilikan telefon tersebut. Dengan merujuk kepada Borang Geledah, Perayu telah menurunkan tandatangannya pada borang tersebut. Ini secara langsung menunjukkan pengakuan Perayu terhadap penemuan telefon-telefon bimbit yang dirampas. Tambahan pula, SP12 dalam keterangannya menyatakan bahawa telefon bimbit Huawei bertanda “WF1” dan “WF2” adalah milik Perayu dan mempunyai kata laluan (password). Hanya Perayu sahaja yang mempunyai akses dan pengetahuan untuk membuka telefon bimbit tersebut, memandangkan hanya Perayu yang mengetahui kata laluannya (password). Dengan keterangan SP12 ini jelas menunjukkan bahawa telefon bimbit bertanda “WF1” dan “WF2” adalah milik dan digunakan oleh Perayu.

Berdasarkan keterangan SP12 yang menunjukkan terdapat gambar dalam telefon "WF2" yang menyerupai dadah dalam 42 paket berserta tarikh yang sama dengan tarikh tangkapan dan lantai dalam gambar kelihatan serupa dengan lantai rumah tempat kejadian membuktikan Perayu telah beberapa kali melihat bungkusan tersebut sebelum tangkapan sekaligus mengukuhkan inferens bahawa Perayu mengetahui akan kewujudan dadah itu. Selain itu, SP12 juga telah mengecam lokasi salah satu video dalam P32 sebagai bilik tidur pertama berdasarkan katil yang kelihatan dan video tersebut telah ditayangkan serta diterangkan oleh SP9 dan SP12. SP12 juga menyatakan bahawa dalam satu video, beliau mengenal pasti suara Perayu dengan percakapan dalam Bahasa Hokkien yang diterjemahkan oleh anggota lain. Oleh itu, telah dihujahkan bahawa Perayu terlibat secara langsung dan perbincangan dalam video tersebut menunjukkan pengetahuan Perayu mengenai dadah-dadah tersebut.

Keterangan SP12 juga menunjukkan bahawa dadah-dadah tersebut ditemui dalam keadaan tersorok di sebelah almari di sudut hujung sebelah kiri dalam bilik tidur pertama yang mana ia bertentangan dengan cadangan Peguam Perayu bahawa beg-beg tersebut tidak disorok. Adalah tidak logik bagi Perayu menyembunyikan bungkusan tersebut di ruang peribadinya jika ia benar-benar sekadar teh cina yang diamanahkan untuk disimpan kerana bungkusan itu sepatutnya boleh diletakkan di ruang lain seperti ruang tamu atau bilik-bilik lain di rumah tersebut.

Ng Choon Seng (SP8) sendiri menyatakan yang dia tidak pernah memberikan apa-apa beg mahupun bungkusan teh cina kepada Perayu. Oleh itu, ini mengukuhkan hujah bahawa Perayu mengetahui kandungan beg tersebut dan menyimpannya di dalam rumah kerana Perayu menyedari nilai tinggi dadah yang terkandung di dalamnya. Keterangan ini disokong oleh SP12 yang menjelaskan bahawa hasil siasatan menunjukkan rakaman percakapan dari SP8 semasa reman pada 14 hari pertama tangkapan menunjukkan bahawa SP8 tidak mengaku terlibat dalam sebarang aktiviti pengedaran dadah yang berkait dengan Perayu. Oleh itu, adalah dihujahkan oleh pihak Pendakwaan bahawa keterangan SP8 dan SP12 adalah konsisten dan tiada apa-apa keterangan yang mengaitkan SP8 dengan penglibatan dalam penyimpanan atau pengedaran dadah tersebut.

Selanjutnya, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa meskipun tarikh tangkapan SP8 dan Perayu adalah hampir sama, namun kes ini melibatkan fakta yang berbeza dan tidak boleh dikaitkan secara langsung antara satu sama lain. SP12 telah menjelaskan bahawa hasil siasatan beliau menunjukkan bahawa SP8 tidak terlibat dalam kes ini dan tiada sebarang siasatan lanjut yang dilakukan terhadap laporan-laporan polis D25, D26 dan D27 kerana laporan tersebut disiasat oleh pegawai penyiasat yang berbeza. SP12 juga mengesahkan bahawa fakta yang tidak dapat disangkal dalam kes ini adalah bahawa dadah yang dijumpai berada dalam bilik tidur Perayu yang tidak berkait dengan SP8. Keterangan SP12 juga telah menyatakan bahawa SP8 juga tidak berada di tempat kejadian semasa serbuan dilakukan oleh SP10 dan pasukannya.

Selanjutnya, berhubung dengan elemen pengedaran, Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar menghujahkan bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan milikan Perayu terhadap dadah-dadah tersebut dengan jumlah dadah Methamphetamine yang sangat besar iaitu 31,177.8 gram melalui keterangan saksi-saksi pendakwaan. Jumlah dadah yang sangat besar ini menunjukkan bahawa ia tidak mungkin untuk kegunaan peribadi melainkan untuk tujuan pengedaran. Perayu telah gagal mematahkan anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da) ADB 1952 semasa kes pendakwaan.

Berhubung dengan pembelaan yang dibangkitkan oleh Perayu, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa Hakim Mahkamah Tinggi tidak khilaf dalam dapatannya bahawa pembelaan Perayu adalah penafian semata-mata (“bare denial”) dan fikiran terkemudian (“afterthought”) kerana pihak pembelaan telah gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Naratif pembelaan mengenai asal-usul beg-beg tersebut dan tujuan penyimpanan tersebut tidak menafikan fakta bahawa dadah dijumpai di bilik tidur Perayu dan Tertuduh Kedua yang juga merupakan ruang privasi Perayu. Selain itu, dakwaan bahawa beg-beg tersebut disimpan atas permintaan SP8 tidak disokong oleh keterangan kukuh yang lain termasuk daripada SP8 sendiri yang menafikan sebarang penglibatan atau pengetahuan tentang beg tersebut.

Oleh yang demikian, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa pembelaan yang diberikan oleh Perayu adalah tidak munasabah dan tidak meyakinkan. Pembelaan tersebut hanya bersifat penafian semata-mata dan tidak menunjukkan sebarang keterangan yang kukuh untuk menafikan pertuduhan yang dikemukakan terhadap Perayu walaupun dengan disokong oleh keterangan Tertuduh Kedua. Sebaliknya, pembelaan tersebut lebih menguatkan kes pendakwaan. Perayu telah gagal untuk mematahkan anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da) ADB 1952 atas imbangan kebarangkalian. Pembelaan yang hanya bersifat penafian semata-mata adalah tidak mencukupi untuk menimbulkan keraguan yang munasabah. Dalam hal ini, Timbalan Pendakwa Raya terpelajar telah merujuk kepada kes D.A Duncan v. PP [1980] 1 LNS 12 yang memutuskan bahawa pembelaan yang hanya bersifat penafian semata-mata tidak mencukupi untuk menimbulkan keraguan yang munasabah.

Di akhir hujahan pihak Pendakwaan, Timbalan Pendakwa Raya terpelajar telah menghujahkan bahawa keterangan-keterangan yang dikemukakan oleh kesemua saksi pendakwaan secara keseluruhannya adalah kukuh, konsisten dan "overwhelming" serta menyokong antara satu sama lain dan menunjukkan bahawa Perayu telah melakukan kesalahan sepertimana pertuduhan. Maka, adalah dihujahkan bahawa perintah sabitan telah direkodkan dengan betul oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi dan seharusnya dapatan fakta oleh Mahkamah Tinggi tidak diganggu.

Di dalam rayuan ini, setelah Mahkamah ini meneliti lanjut alasan penghakiman yang disediakan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi, serta seluruh Rekod rayuan dan hujahan oleh pihak-pihak, kami mendapati bahawa terdapat merit dalam rayuan oleh Perayu terhadap sabitan dan hukuman.

Dalam rayuan ini, Perayu iaitu Tertuduh Pertama telahpun dituduh bersama dengan seorang lagi iaitu Tertuduh Kedua yang merupakan isteri kepada Perayu bagi satu pertuduhan pindaan di bawah seksyen 39B (1)(a) ADB 1952 dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan iaitu dengan niat bersama telahpun melakukan kesalahan mengedar dadah. Kedua-dua tertuduh mengaku tidak bersalah dan minta dibicarakan. Apa yang telah berlaku di hadapan YA Hakim Mahkamah Tinggi adalah kedua-dua tertuduh telah dipanggil untuk membela diri. Hal ini bermakna, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah berpuas hati bahawa intipati pertuduhan telahpun berjaya dibuktikan iaitu pihak Pendakwaan pada peringkat pendakwaan telah berjaya membuktikan yang Perayu dan isterinya mempunyai kawalan, jagaan dan juga pengetahuan ke atas dadah barang kes tersebut. Kedua-dua tertuduh kemudiannya telah memberi keterangan dalam pembelaan dan tidak dipertikaikan bahawa pembelaan kedua-dua mereka iaitu Perayu dan isterinya adalah sama ataupun serupa.

Namun, apa yang berlaku di akhir kes pembelaan adalah YA Hakim Mahkamah Tinggi telah melepaskan Tertuduh Kedua iaitu isteri Perayu dan sebaliknya mendapati hanya Perayu bersalah dan disabitkan dengan pertuduhan. Alasan YA Hakim Mahkamah Tinggi adalah Perayu gagal untuk menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah dalam pembelaannya.

Berhubung dengan pembelaan Perayu ini, sepertimana yang telah dinyatakan, pembelaan Perayu dan isterinya adalah sama dan serupa. Maka, kami berpandangan bahawa timbul persoalan mengapakah YA Hakim Mahkamah Tinggi hanya mendapati pembelaan Tertuduh Kedua berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah manakala pembelaan Tertuduh Pertama dianggap sebagai satu penafian kosong (bare denial) dan fikiran terkemudian (afterthought) serta gagal menimbulkan keraguan yang munasabah, sedangkan pembelaan dan keterangan mereka adalah sama dan serupa.

Semakan kami terhadap alasan penghakiman YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah gagal untuk menyatakan dalam Alasan Penghakiman beliau mengenai alasan mengapa bagi Tertuduh Kedua, pembelaannya diterima sebagai telah menimbulkan syak yang munasabah dan tiada alasan mengapakah dalam keadaan dan fakta yang sama, pembelaan Perayu tidak diterima sebagai telahpun menimbulkan keraguan yang munasabah.

Oleh yang demikian, dalam keadaan ini, kami bersetuju dengan hujahan Peguam Perayu bahawa timbul keraguan atas sabitan terhadap Perayu disini dan kami mendapati bahawa sabitan yang didapati terhadap Perayu adalah tidak selamat. Kami berpandangan bahawa memandangkan Perayu dan Tertuduh Kedua dituduh bersama melakukan kesalahan di bawah seksyen 34 Kanun Keseksaan, maka seharusnya YA Hakim Mahkamah Tinggi membuat penilaian yang maksimum terhadap kedua-dua tertuduh. Bukanlah bermaksud sekiranya tertuduh dituduh bersama, salah seorangnya tidak boleh dilepaskan. Namun, penjelasan hendaklah diberikan dengan menyeluruh mengenai alasan mengapa salah seorang yang dituduh bersama tidak disabitkan bersalah. Kami bersetuju dengan Peguam Perayu yang terpelajar yang merujuk kepada kes Ong Teik Thai v. Public Prosecutor [2016] 7 CLJ 1 yang mana Mahkamah Persekutuan memutuskan sebagaimana berikut: “(5) There was also nothing to show that the trial judge had addressed his mind to the contradictions in considering the act done by the appellant in participating in the criminal act actually committed as to make him liable under s. 34 of the Penal Code. Indeed, there was no finding made on the specific act done by the appellant in furtherance of the common intention. This was another serious misdirection made by the learned judge. (para 21)”

Adalah undang-undang yang nyata bahawa Mahkamah ini tidak akan campur tangan dengan penemuan fakta mahkamah bawahan jika tiada keadaan yang istimewa. Walau bagaimanapun, dalam rayuan di hadapan kami ini, kami berpandangan wujud keadaan yang memerlukan campur tangan Mahkamah ini yang mana YA Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf untuk menjelaskan mengenai peranan Tertuduh Kedua yang dituduh bersama dan alasan terhadap dapatan bahawa Tertuduh Kedua telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah. Kekhilafan ini telah menjejaskan Perayu secara serius memandangkan pembelaan Perayu adalah berkisar kepada naratif yang sama dengan Tertuduh Kedua. Dalam keadaan di akhir kes pendakwaan, pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap kedua-dua tertuduh sebagaimana pertuduhan, YA Hakim Mahkamah Tinggi seharusnya menjelaskan mengenai alasannya untuk membebaskan Tertuduh Kedua dan mensabitkan Perayu atas kesalahan.

Oleh yang demikian, disebabkan kelompangan ini, kami berpandangan yang sabitan terhadap Perayu adalah tidak selamat. Dalam hal ini, kami berpandukan kepada keputusan Mahkamah Agung di dalam kes Ng Yau Thai v Public Prosecutor [1987] 2 MLJ 214 yang memutuskan sebagaimana berikut: “In our judgment, the mind of the trial judge can only be gathered from the contents of his judgment and nowhere else. To look elsewhere to try to ascertain the judge's mind would tantamount to taking irrelevant matters into consideration.”

Atas alasan di atas, kami berpandangan bahawa terdapatnya keraguan yang munasabah yang telah ditunjukkan atau ditimbulkan oleh Perayu yang mana sabitan yang dijatuhkan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi adalah tidak selamat. Oleh itu, rayuan Perayu terhadap sabitan adalah dibenarkan. Perayu adalah dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan. Keputusan Mahkamah Tinggi bertarikh 24.11.2023 di mana Perayu telah dijatuhkan hukuman pemenjaraan selama 30 tahun bermula dari tarikh tangkap (22.07.2020) adalah diketepikan. Bertarikh: 31 Disember 2025 -sgd- (AZMAN BIN ABDULLAH) (Hakim) Mahkamah Rayuan Malaysia Bagi pihak Perayu : Datuk N. Sivanathan (Low Huey Theng bersamanya) [Tetuan H.T. Low] Bagi pihak Responden : TPR Aznee Salmie binti Ahmad [Jabatan Peguam Negara]