Shah Nasir Hussain v Pendakwa Raya (B-05(SH)-199-04/2024)

Pendakwaan terhadap perayu bermula di Mahkamah Tinggi Shah Alam, Selangor terhadap pertuduhan seperti yang berikut: "Bahawa kamu pada 24/07/2016 jam lebih kurang 9.30 malam, di tepi jalan berhampiran Hotel Nouvelle, Lebuhraya Kuala Lumpur-Seremban, Seri Kembangan, di dalam Daerah Selangor Darul Ehsan, telah mengedar dadah berbahaya seberat 468.7 gram (Heroin seberat 320.4 gram dan Monoacetylmorphines seberat 148.3 gram) dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama."

Perayu tidak mengaku salah terhadap pertuduhan tersebut dan memohon untuk dibicarakan. Seramai empat (4) orang saksi pendakwaan telah dipanggil untuk memberikan keterangan.

Pada akhir kes pendakwaan, 31 Januari 2024, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap perayu S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 3 dan memanggil perayu untuk membela diri terhadap pertuduhan tersebut. Mahkamah Tinggi menggunapakai anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 dibaca bersama seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 untuk definisi pengedaran.

Perayu memilih untuk memberi keterangannya secara bersumpah dari kandang saksi. Hanya perayu seorang sahaja yang dipanggil oleh pihak pembelaan untuk memberi keterangan.

Pada akhir kes pembelaan, 25 April 2024 Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati perayu bersalah dan disabitkan terhadap pertuduhan tersebut.

Perayu telah dikenakan hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) dari tarikh tangkap (24 Julai 2016). Tiada sebatan dikenakan terhadap perayu kerana pada ketika hukuman dijatuhkan perayu telah berumur melebihi 50 tahun (53 tahun pada ketika itu).

Terkilan dengan keputusan tersebut, pada 26 April 2024, perayu telah memfailkan notis rayuan ke Mahkamah Rayuan Malaysia terhadap sabitan dan hukuman tersebut.

Bagi memudahkan rujukan, selepas ini kami akan merujuk perayu sebagai tertuduh sebagaimana panggilannya di Mahkamah Tinggi. S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 4

Bertindak di atas maklumat yang diterima, pada 24 Julai 2016, lebih kurang pukul 5.00 petang, ASP Mohana Sundaram a/l Vrejenan (SP3) yang bertugas di Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Polis Daerah Serdang, Selangor telah mengadakan taklimat kepada anggota-anggota pasukannya berkaitan suatu aktiviti pengedaran dadah.

Selepas selesai taklimat tersebut, SP3 bersama anggota pasukannya telah pergi ke lokasi serbuan iaitu di Hotel Nouvelle, Lebuhraya KL-Seremban, Seri Kembangan, Selangor.

SP3 dan pasukan serbuan tiba di tempat kejadian lebih kurang pukul 9.15 malam. SP3 telah mengarahkan anggota pasukan serbuannya untuk mengambil tempat mereka masing-masing dan membuat pemerhatian.

Sekitar pukul 9.30 malam, SP3 telah melihat tertuduh sedang berjalan kaki di tepi jalan berhampiran Hotel Nouvelle tersebut. SP3 bersama anggota serbuannya telah bertindak menahan tertuduh.

SP3 telah menjalankan pemeriksaan badan terhadap tertuduh dan telah menjumpai satu (1) bungkusan yang dibalut dengan pita pelekat berwarna coklat di dalam stokin berwarna biru yang diikat dengan pita getah berwarna putih pada betis sebelah kanan tertuduh dan satu (1) bungkusan yang dibalut dengan pita pelekat berwarna coklat di dalam stokin berwarna biru yang diikat dengan pita getah S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 5 berwarna putih pada betis sebelah kiri tertuduh yang mengandungi bahan disyaki dadah berbahaya. Kedua-dua bungkusan tersebut ditandakan sebagai ekshibit P13(1-2). Kedua-dua stokin pula telah ditandakan sebagai ekshibit P18 dan P19.

SP3 juga turut juga menjumpai satu (1) kad akses Hotel De Grand Orchard daripada tertuduh semasa pemeriksaan badan terhadap tertuduh dibuat. Tertuduh tinggal di hotel tersebut. Memandangkan lokasi hotel tersebut berada di luar daerah SP3, maka SP3 terpaksa meminta bantuan pasukan polis daripada Ibu Pejabat Polis Kontinjen Selangor.

Sebelum SP3 ke Hotel De Grand Orchard, SP3 telah membawa balik barang rampasan dan tertuduh dahulu ke Ibu Pejabat Polis Daerah Serdang. Pasukan polis dari Ibu Pejabat Polis Kontinjen Selangor yang diketuai oleh Inspektor Mohd Alime Mazlan bin Ab Rahman juga berada bersama. SP3 telah menyimpan barangan rampasan di dalam peti besi di pejabatnya dan dikunci. Kunci dipegang oleh SP3 sendiri. Kemudian, SP3 memaklumkan kepada anggota bertugas 24 jam bahawa ada tangkapan dan SP3 meminta supaya pegawai penyiasat bersiap sedia kerana SP3 mempunyai projek susulan di Kuala Lumpur. SP3 hanya berada di Ibu Pejabat Polis Daerah Serdang lebih kurang lima ke sepuluh minit sahaja.

Kemudian SP3 dan pasukannya serta pasukan dari Ibu Pejabat Polis Kontinjen bersama tertuduh terus bergerak ke Kuala Lumpur. Mereka sampai di Hotel De Grand Orchard, Medan Bunus, Off Jalan Masjid India, Kuala Lumpur pada sekitar pukul 10.30 malam. S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 6 Pasukan polis telah pergi ke bilik 409. Pintu bilik didapati bertutup dan berkunci.

Dengan menggunakan kad akses tersebut, Inspektor Mohd Alime Mazlan bersama pasukannya telah masuk ke dalam bilik hotel tersebut. Dengan disaksikan sendiri oleh tertuduh, pihak polis telah menjumpai bungkusan-bungkusan yang dibaluti dengan pita selofan di atas siling bilik air hotel tersebut. Di dalam bungkusan tersebut berisi dadah yang disyaki jenis heroin dengan anggaran berat 2,085gram. Inspektor Mohd Alime Mazlan telah merampas barangan tersebut. Tertuduh dan barang rampasan telah dibawa balik ke Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Polis Daerah Serdang, Selangor untuk tindakan selanjutnya.

Sekembali ke Ibu Pejabat Polis Daerah Serdang, pada 25 Julai 2016 pukul 12.45 pagi, SP3 telah membuat serah menyerah barang kes dan tangkapan kepada pegawai penyiasat kes iaitu Inspektor Aziman bin Anas (SP4).

Pada 29 Julai 2016 jam 4.56 petang, SP4 telah menyerahkan kesemua dadah berbahaya yang dirampas kepada Ahli Kimia iaitu Dr. Saravana Kumar a/l Jayaram (SP2) di Jabatan Kimia Petaling Jaya, Selangor untuk di analisis.

Hasil analisis yang dijalankan, SP2 telah mengesahkan bahawa berat bersih dadah yang dirampas berjumlah 468.7gram (Heroin seberat 320.4gram dan Monoacetylmorphines seberat S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 7

148.3gram). Laporan kimia bertarikh 13 September 2016 yang disediakan oleh SP2 ditandakan sebagai ekshibit P11. Ringkasan Pembelaan Tertuduh (SD1) [21] Tertuduh tiba di Malaysia pada 22 Julai 2016 untuk mencari pekerjaan sebagai tukang cuci. Tertuduh berjumpa dengan rakannya bernama Nagea Bhut. [22] Tertuduh telah dibawa oleh Nagea Bhut ke Hotel De Grand Orchard di Masjid India. [23] Pada 24 Julai 2016 lebih kurang pukul 9.00 malam, tertuduh dan Nagea Bhut telah pergi ke Hotel Nouvelle dengan menaiki kereta. Tertuduh diberitahu oleh rakannya itu bahawa di hotel itulah tempat tertuduh akan bekerja. [24] Setiba di tempat kejadian, tertuduh turun di perkarangan Hotel Nouvelle tersebut. Oleh kerana didapati tiada tempat untuk meletakkan kereta di situ, Nagea Bhut beritahu tertuduh yang dia akan memarkir kereta di Stesen Shell yang berdekatan dan akan berjumpa dengan tertuduh kemudiannya. [25] Ketika tertuduh sedang berjalan kaki ke hotel tersebut, SP3 dan anggota serbuan telah datang kepada tertuduh dan memperkenalkan diri sebagai polis. S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ [26] SP3 telah menjalankan pemeriksaan terhadap tertuduh dan menjumpai passport dan kad akses pada badan tertuduh. [27] Tertuduh memberitahu polis bahawa dia sedang menunggu Nagea Bhut. [28] Tertuduh telah digari dan kemudian telah dibawa ke Hotel De Grand Orchard di bilik nombor 409. Pihak polis telah membuka pintu bilik dengan menggunakan kad akses yang dirampas daripada tertuduh. [29] Pihak polis telah menjalankan pemeriksaan di dalam bilik tersebut dan menjumpai dua (2) paket plastik besar berwarna coklat dan dua (2) gelang getah besar dari sebuah beg milik Nagea Bhut. [30] Tertuduh memberitahu pihak polis bahawa beg tersebut milik Nagea Bhut. [31] Tertuduh telah dibawa ke Balai Polis di mana pakaiannya termasuk stokin milik tertuduh telah dirampas. [32] Selepas tertuduh ditangkap dia tidak ada berjumpa dengan Nagea Bhut. [33] Tertuduh menafikan dadah telah disorokkan di dalam stokin yang diikat pada kedua-dua belah betis kakinya. S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ [34] Tertuduh menafikan mempunyai pengetahuan mengenai barang kes dadah yang dirampas daripada dirinya. Dapatan Hakim Mahkamah Tinggi di Akhir Kes Pembelaan [35] Di antara lain dapatan beliau adalah seperti yang berikut dan kami petik: “[72] Mahkamah mendapati bahawa pembelaan OKT hanyalah merupakan penafian semata-mata tanpa apa-apa bukti untuk menyokongnya. Tiada keterangan yang dikemukakan untuk mencabar kredibiliti saksi SP3. Begitu juga tiada keterangan-keterangan bahawa SP3 telah mengenali OKT sebelum kejadian dan tiada sebab SP3 untuk menganiaya OKT sekiranya perkara tersebut tidak berlaku. [73] OKT telah menyatakan bahawa dia telah pergi ke tempat kejadian bersama Nagea Bhut dengan menaiki kereta di mana Nagea Bhut telah menurunkan OKT di tepi jalan berhampiran hotel sementara Nagea Bhut meletakkan kereta di stesen minyak Shell berdekatan. OKT ditangkap ketika dia berjalan menuju ke hotel oleh pihak polis. Menurut OKT dia ada memberitahu polis mengenai Nagea Bhut semasa ditangkap di tempat kejadian. [74] Mengenai kegagalan pihak pendakwaan untuk mengemukakan saksi Nagea Bhut, ianya tidak disokong dengan apa-apa bukti terperinci penama tersebut. Malah S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ penama tersebut tidak ditangkap semasa serbuan. Kewujudan penama tersebut menimbulkan persoalan. Oleh kerana itu anggapan seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah tidak terpakai. [75] Timbul persoalan tentang kebenaran kata-kata OKT sekiranya benar apa yang telah OKT menyatakan tentang kehadiran Nagea Bhut, adalah tidak munasabah untuk pihak polis membiarkan dan melepaskan penama tersebut begitu saja. [76] Pihak polis boleh menunggu kehadiran Nagea Bhut setelah dia meletakkan kereta di stesen minyak Shell dan menangkapnya atau setidak-tidaknya pergi ke stesen minyak Shell tersebut untuk menangkap beliau. [77] Di samping itu pula, tiada keterangan daripada OKT atau mana-mana saksinya untuk menunjukkan bahawa Nagea Bhut ingin membuat aniaya atau mengenakan OKT atau keterangan bahawa Nagea Bhut berpakat dengan pihak polis untuk mengenakan dan menangkap OKT. [78] Mahkamah mendapati bahawa tiada sebarang keterangan untuk menunjukkan bahawa SP3 mempunyai niat buruk atau motif untuk menganiaya atau mereka-reka cerita bagi mengenakan OKT. S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ [79] Isu seterusnya sama ada stokin yang dikatakan digunakan oleh OKT untuk menyimpan dadah pada kedua-dua betisnya. Apa yang dicadangkan oleh pihak pembelaan tentang keadaan stokin itu merupakan satu spekulasi sahaja dan pandangannya tersendiri. Namun begitu, keterangan SP3 adalah bahawa dadah tersebut dijumpai di dalam stokin yang diikat dengan gelang getah pada kedua-dua betis OKT. Tiada sebab untuk SP mereka-reka cerita sebegitu sekiranya ia tidak berlaku. [80] SP3 mash kekal dengan jawapan beliau walaupun ditanya berkali-kali oleh pihak pembelaan. Tingkat laku SP3 adalah konsisten dan kredibiliti belia tidak tergugat dan menerangkan apa yang sebenarnya berlaku pada tarikh kejadian. [81] OKT telah gagal untuk mematahkan anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 di atas imbangan kebarangkalian. Dengan jumlah dadah yang berat 468.7gram iaitu Heroin seberat 320.4gram dan Monoacety|morphine seberat 148.3gram, sudah cukup untuk membuktikan bahawa dadah tersebut bukan untuk kegunaan OKT sendiri malahan untuk pengedaran. [82] Mahkamah mendapati OKT bersalah dan disabitkan sepertimana pertuduhan.” S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ Prinsip Undang-Undang Berkaitan Dapatan Fakta di Peringkat Rayuan [36] Di dalam kes Herchun Singh & Ors v. PP [1969] MLRA 382, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Ong Hock Thye (Malaya) CJ (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: "An appellate Court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the Judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.” [11] Di dalam kes Amri Ibrahim & Anor v. PP [2017] 1 CLJ 617, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Hasan Lah HMP (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “[51] It is trite law that the view of the trial judge as to the credibility of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the trial judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there were substantial and compelling reasons for disagreeing.” (see Herchun Singh & Ors v. PP [1969] CLJU 52; [1969] 1 LNS 52; [1969] 2 MLJ 209).” S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ [12] Di dalam kes Sam Hong Choy v. PP [2000] 1 CLJ 105, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Haidar Mohd Noor HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “As the finding of the learned judge on this issue is based on finding of facts and credibility of witnesses, the appellate court should be slow to disturb such finding as credibility of a witness is primarily a matter for the trial judge unless the decision was plainly wrong and was against the weight of the evidence (Dato' Mokhtar bin Hashim v. Public Prosecutor / 1983] 2 CLJ 10; [1983] 2 MLJ 232). In the circumstances we were not convinced that the learned judge was wrong.”

Kegagalan Hakim Bicara untuk memberi pertimbangan sewajarnya kepada pembelaan tertuduh didalam mencapai keputusan kehakimannya.

Kegagalan Hakim Bicara memberi pertimbangan mengenai kewujudan penama "Nagea Bhut".

Hakim Bicara gagal mengambil pendekataan bahawa susur galur pembelaan tertuduh dari awal adalah Nagea Bhut merupakan pengedar sebenar. Justeru, Nagea Bhut adalah seorang saksi material dan kegagalan pihak pendakwaan memanggilnya S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ menyebabkan anggapan di bawah sekyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai terhadap pendakwaan.

Tiada keterangan dokumentar seperti DNA, cap jari, analisis telefon bimbit, dan rakaman CCTV yang dikemukakan untuk menyokong kes pendakwaan.

Kegagalan Hakim Bicara untuk menerima versi pihak pembelaan bahawa terdapat kemungkinan dadah-dadah ini telah dijumpai dan dirampas oleh pihak polis daripada bilik 409 di Hotel De Grand Orchard di Masjid India, Kuala Lumpur dan bukannya di betis kaki kanan dan kiri tertuduh di hadapan Hotel Nouvelle.

Kegagalan Hakim Bicara untuk membuat penilaian terhadap saiz dan keberatan bungkusan dimana mustahil tertuduh boleh berjalan jauh dengan adanya bungkusan yang diikat dibetis kaki kanan dan kirinya.

Kegagalan Hakim Bicara untuk membuat penilaian bahawa berdasarkan saiz dan keberatan bungkusan dadah tersebut secara logiknya stokin yang dipakai oleh tertuduh akan mengembang untuk memuatkan bungkusan-bungkusan tersebut.

Fakta bahawa tiada overt act di pihak tertuduh seperti melarikan diri atau bergelut semasa tangkapan membuktikan bahawa tertuduh tidak mempunyai pengetahuan terhadap kewujudan dadah-dadah tersebut. S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ

Kegagalan Hakim Bicara mengambil pertimbangan Notis Alkontara yang diberikan oleh tertuduh mengenai kewujudan “Navea Bhut".

(A) Di manakah sebenarnya dadah-dadah ini ditemui sama ada pada diri tertuduh atau di Hotel De Grand Orchard di Kuala Lumpur [13] Peguam tertuduh yang bijaksana menghujahkan bahawa dadah-dadah ekshibit (P13(1-2)) tidak dijumpai di dalam stokin di betis kiri dan kanan tertuduh tetapi sebaliknya dijumpai di dalam beg kepunyaan Nagea Butt di bilik nombor 409. [14] Peguam tertuduh yang bijaksana menghujahkan bahawa berdasarkan keterangan yang dizahirkan adalah mustahil untuk seseorang dapat memuatkan saiz dan keberatan bungkusan dadah-dadah tersebut yang agak tebal dan besar (tanpa stokin mengembang) di dalam kedua-dua stokin (ekshibit P18 & 19) itu jika sekali pun ianya diikat dengan gelang getah (ekshibit P20(1) and (2)) tanpa jatuh terutama sekali setelah mengambilkira perjalanan jauh yang dilalui oleh tertuduh (termasuk naik bukit sedikit) daripada stesyen minyak Shell ke Hotel Nouvelle tempat di mana tertuduh ditangkap. S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ [15] Pada hemat kami, penghujahan peguam tertuduh ini tidak bermerit. Bagi mengupas isu sama ada mustahil atau tidak dadah-dadah bersaiz tebal dan berat ini boleh diletakkan pada kedua-dua betis kaki tertuduh ini, maka adalah penting untuk kami mengimbas kembali keterangan SP3. [16] SP3 di dalam keterangannya semasa pemeriksaan balas (kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2 di m/s 33-34) mengatakan seperti yang berikut: “S : Dalam Eksibit P17 laporan polis dan penyataan saksi, tuan jumpa dua bungkusan yang terikat pada kaki kiri dan kanan di bahagian betis, setuju? : Setuju. [Saksi dirujuk kepada Gambar Barang Kes Eksibit P5] : Tuan telah camkan Eksibit P13(1) dan P13(2) seperti dalam gambar ini, setuju? : Setuju. : Masa tuan jumpa dua barang ini, memang ada isi kandungan dan agak tebal dan besar? : Ya. S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ S : Ikut keterangan tuan dia ada letak dekat betis sebelah kiri dan kanan kaki dia? : Ya. : Dia pakai stokin, macam mana bila kamu jumpa? : Dia pakai stokin warna biru, dalam dia selit dan getah dia itu atas stokin. : Stokin yang kamu maksudkan adalah seperti yang telah kamu camkan P18 dan P19, setuju stokin itu tidak berapa terkembang, kalau betul barang itu diikat dan dipakai dan dia berjalan, dia akan kembang agak banyak, tapi stokin ini tidak nampak kembang, setuju? : Betul. : Tuan katakan stokin ini telah diikat dengan dua getah P20(1-2) pada kedua-dua kaki kiri dan kanan? : Setuju. : Setuju getah ini kalau dilihat adalah getah yang tidak berapa kuat, tidak cukup panjang untuk diikat atas betis? : Cukup. S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ : Saya cadangkan sekiranya seseorang itu yang diikat dia mesti tidak boleh jalan jauh? : Ya, pasal pergeseran berlaku sebab dia tebal. : Setuju, kalau dia pakai stokin dengan getah, tidak ada pita untuk mengikat kaki dengan barang kes yang tebal itu, dia tidak boleh berjalan jauh dan akan terkeluar dan jatuh? : Jatuh tidak, tetapi dia akan hard to walk. : He can't walk too far it will come out, setuju? : Setuju. : Saya cadangkan sebenarnya tuan tidak menjumpai dua barang kes dalam kes ini iaitu bungkusan P13(1-2) pada betis kiri dan kanan OKT? : Tidak setuju” [17] Berdasarkan kepada keterangan SP3 di atas, pada hemat kami, walaupun bungkusan-bungkusan dadah tersebut diikat sedemikian rupa, tertuduh masih boleh berjalan walaupun menghadapi sedikit kesukaran untuk berjalan jauh. Mengikut SP3 lagi, kedua-dua bungkusan tersebut tidak akan terjatuh kerana ianya telah diikat dengan kemas dengan dua getah (P20(1-2)) pada kedua-dua kaki kiri dan kanan tertuduh. Justeru itu, tiada alasan untuk kami S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ tidak mempercayai keterangan SP3 tentang perkara ini. Keterangan yang diberikan oleh SP3 ini bukanlah sesuatu yang ganjil, luar biasa atau mustahil untuk diletakkan kepercayaan seperti frasa atau kiasan yang popular di kalangan pengamal undang-undang jenayah iaitu “lembu melompat ke bulan” (cow jumping over the moon). [18] Mengenai penerimaan keterangan saksi-saksi polis ini, kami ingin meminjam kata-kata mutiara Thomson CJ di dalam kes Public Prosecutor v. Mohamed Ali [1962] CLJU 129, [1962] 1 LNS 12, bila beliau mengatakan seperti yang berikut: “In the second place, the refusal to accept the evidence of the Police witness was very offensive. That witness said there was a 20 miles per hour speed limit in force. His evidence was not accepted and the only reason stated for refusing to accept it was that no evidence was "adduced to substantiate it". The witness is a traffic policeman, presumably by reason of his rank of some experience. He was unlikely to be mistaken and to refuse to accept his evidence on a point like this on the ground that it was not "substantiated" was neither more nor less than to call him a liar. If Magistrates are going to adopt this sort of attitude to Police evidence in connection with road traffic cases there will be an end to all law enforcement in the country. When a Police witness says something that is not inherently improbable his evidence must in the first instance be accepted. If he says he saw a cow jumping over the moon his evidence is, of course, not to be S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ accepted, but if be says he saw a cow wandering along one of the main streets of Kuala Lumpur (the sort of thing we all see every day of our lives) there is not the slightest justification for refusing to believe him. Of course, if his evidence is contradicted by other evidence or is shaken by cross-examination then it becomes the business of the Magistrate to decide whether or not it should be accepted. In the absence of contradiction, however, and in the absence of any element of inherent improbability the evidence of any witness, whether a Police witness or not, who gives evidence on affirmation, should normally be accepted.” (Penekanan ditambah) [19] Selanjutnya, mengenai kebolehterimaan keterangan saksi-saksi pendakwaan khususnya keterangan SP3, pada pandangan kami, setelah kami menilai keseluruhan keterangan SP3 dan SP4 secara mendalam, kami berpuas hati bahawa keterangan yang diberikan oleh kedua-dua saksi utama ini adalah benar dan boleh dipercayai. Tiada sebab untuk kami meragui dan menolak keterangan mereka didalam menjalankan tugas sebagai seorang pegawai polis. Dapatan yang dicapai ini adalah bersandarkan kepada nas undang-undang berikut: [20] Di dalam kes Md Zainudin Raujan v. PP [2013] 4 CLJ 21, Mahkamah Pesekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ Hasan Lah HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[55] PW5 was a police witness. The learned trial judge found him to be a credible witness. It is true that the prosecution's case rested solely on the evidence on PW5. However, under the law there is no requirement for his evidence to be corroborated. The learned trial judge believed PW5 and as such his evidence was sufficient to establish the case for the prosecution. Any requirement for PW5’s evidence to be corroborated will conflict with s. 134 of the Evidence Act 1950 which provides that no particular number of witnesses shall in any case be required for proof of any fact (see Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85).” (Penekanan ditambah) [21] Di dalam kes PP v. Dato' Seri Anwar Ibrahim [2014] 4 CLJ 162, Mahkamah Rayuan menyatakan seperti yang berikut: "It must be borne in mind that s. 114 illustration © of the Evidence Act 1950 provides that the court may presume that judicial and official acts have been regularly performed. In State of Punjab v. Rameshwar Dass [1975] Cri LI 1630, the Punjabi & Haryana Court held at p. 1631 as follows: It is well settled that prima facie the public servants must be assumed to act honestly and conscientiously. It would, S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ therefore, be basically wrong, without other cogent ground to consider them as untrustworthy witness in respect of their activities in performance of their official duties merely because of their official status unless the evidence is considered to be suspicious and that the conviction of the accused cannot be sustained on the statements of the official witnesses. The presumption that a person acts honestly applied as much in favour of a police officer as of other persons, and it is not a judicial approach to distrust and suspect him without good grounds". [22] Walau apa pun, ternyata isu yang dibangkitkan ini adalah suatu dapatan fakta dimana Hakim Bicara yang bijaksana mempunyai kelebihan melihat SP3 memberi keterangannya dan membuat penilaian tentangnya berbanding dengan kami di peringkat rayuan ini. Di penghujung pengamatan yang dibuatnya terhadap keterangan SP3 ini, Hakim Bicara yang bijaksana di dalam alasan penghakimannya merumuskan seperti yang berikut dan kami petik: “[79] Isu seterusnya sama ada stokin yang dikatakan digunakan oleh OKT untuk menyimpan dadah pada kedua-dua betisnya. Apa yang dicadangkan oleh pihak pembelaan tentang keadaan stokin itu merupakan satu spekulasi sahaja dan pandangannya tersendiri. Namun begitu, keterangan SP3 adalah bahawa dadah tersebut dijumpai di dalam stokin yang diikat dengan gelang getah pada kedua-dua betis OKT. Tiada sebab untuk SP3 mereka-reka cerita sebegitu sekiranya ia tidak berlaku. S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ [80] SP3 masih kekal dengan jawapan beliau walaupun ditanya berkali-kali oleh pihak pembelaan. Tingkat laku SP3 adalah konsisten dan kredibiliti beliau tidak tergugat dan menerangkan apa yang sebenarnya berlaku pada tarikh kejadian.” [23] Disimpulkan, penghujahan peguam tertuduh yang bijaksana bahawa adalah mustahil untuk seseorang memuatkan saiz dan keberatan bungkusan dadah di dalam keadaan seperti yang dinyatakan adalah ditolak. Pada hemat kami dadah-dadah ini sengaja disorok dengan pengetahuan tertuduh semata-mata untuk mengelakkannya daripada mudah dikesan oleh pihak berkuasa. [24] Di dalam kes Neggani Asmo v. PP [2013] 1 LNS 265, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Azahar Mohamed HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[19] Certainly, the manner on how the drugs were concealed more often than not indicates an intention to avoid detection and thereby point to knowledge. Obviously, drugs traffickers would not carry drugs openly but they would make use of all kinds of ploy or trick or deception to conceal the drugs from being detected by enforcement agencies. In Teh Hock Leong v. PP [2008] 4 CLJ 764, Gopal Sri Ram JCA (as he then was) said: Turning to the facts of the present instance, we agree with the learned trial judge that the method employed to bring the drugs in question from Thailand into Malaysia was done in a most S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ cunning fashion to escape detention by the authorities. The method employed to convey or transport a drug may sometimes furnish evidence of knowledge. For example, an attempt to carefully conceal a drug may indicate an intention to avoid detection and thereby point to knowledge. Of course, it all depends on the facts of the individual case." [25] Di dalam kes Teh Hock Leong v. PP [2008] 4 CLJ 764, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Gopal Sri Ram (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[8] Turning to the facts of the present instance, we agree with the learned trial judge that the method employed to bring the drugs in question from Thailand into Malaysia was done in a most cunning fashion to escape detection by the authorities. The method employed to convey or transport a drug may sometimes furnish evidence of knowledge. For example, an attempt to carefully conceal a drug may indicate an intention to avoid detection and thereby point to knowledge. Of course, it all depends on the facts of each individual case.” [26] Di dalam kes Wjchai Onprom v. PP [2006] 3 CLJ 724, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Gopal Sri Ram (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ “(2) In his judgment the learned judge, after a careful summary of the evidence, correctly took the view that on the facts established it was not necessary for the prosecution to rely on the presumption under s. 37(da)(iv) of the Act since this was a case of actual trafficking. The appellant was caught conveying a very large quantity of cannabis from Thailand to Malaysia. In view of the amount involved, it was safe to infer that the drug was intended for a third person or persons, known or unknown. So, this was not a case of mere passive possession. There were overt acts done by the appellant, namely the active concealment of the drug on his person followed by its conveyance from Thailand into Malaysia which reasonably supported the existence of criminal purpose proscribed by the Act. The very same facts also gave rise to a strong inference that the appellant was aware of his possession, knew the nature of the drug possessed and had the power of disposal over it. So much for the prima facie proof of actual trafficking. (paras 4 & 11).” [27] Di dalam kes Koh Tiong Hock v. Public Prosecutor [2011] 4 MLJ 40, Mahkamah Rayuan memutuskan seperti yang berikut: “[12] With respect, the law is clear and well settled in that knowledge or intention as the mental element of an offence can only be proved by inference from the surrounding circumstances. See Public Prosecutor v Chan Pan Leon [1956] 1 MLJ 237, Warner v Metropolitan Police Commissioner [1968] 2 All ER 356 (HL); Ong Ah Chuan v Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 64 (PC); Wong Nam Loi v Public Prosecutor [1997] 3 MLJ S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ 795 (CA) and Public Prosecutor v Abdul Rahman bin Akif [2007] 5 MLJ 1; [2007] 4 CLJ 337 (FC) and Emmanuel Yaw Teiku v Public Prosecutor [2006] 5 MLJ 509 (FC). The effect of the decision Toh Su Kuan is clearly to the contrary in holding that knowledge can be proved only by direct evidence and not by way of drawing an inference from proved facts. We note that Toh Su Kuan has been disregarded, not followed or practically ignored by subsequent decisions of this court. See Gunalan a/l Ramachandran & Ors v Public Prosecutor [2004] 4 MLJ 489; [2004] 4 CLJ 551, Mimanga Lesaly v Public Prosecutor [2005] 4 MLJ 314 and Wjchai Ompron v Public Prosecutor [2006] 5 MLJ 415. It may not have been specifically overuled but the Federal Court had struck its death knell when it was rejected for being erroneous and inconsistent with settled legal principles. See Parlan bin Dadeh v Public Prosecutor (2008] 6 MLJ 19 which held that Toh Su Kuan should be overuled and not followed for being erroneous and per incuriam. [13] In Tunde Apatira & Ors v Public Prosecutor [2001] 1 MLJ 259 where packets of drug were swallowed by the appellants and found in their stomachs when arrested, the Federal Court affirmed their convictions for trafficking holding that the totality of the evidence reasonably supports that the appellants were in actual possession of the proscribed drug at the time of their initial detention. In Teh Hock Leong v Public Prosecutor (Criminal Appeal No 05-84 of 2003 since reported in [2010] 1 MLJ 741) the proscribed drug in the form of 48 Malayan Law Journal [2011] 4 MLJ ABCDE FGH/ solution was soaked in S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ towel and under clothes and transported in a back pack with clear object to avoid detection. This court held that the evidence of knowledge can be inferred as follows: The method employed to convey or transport a drug may sometimes furnish evidence of knowledge. For example, an attempt to carefully conceal a drug may indicate an intention to avoid detection and thereby put to knowledge. Of course, it all depends on the fact of each case. [14] In our case the manner the packets P14A-H containing the proscribed drug were taped to the appellant's body, covered with braces and concealed under his T-shirt and jacket to avoid detection supports an inescapable inference that he must have known that they contained dangerous drug. Such inference is further fortified by the appellant's own admission in P35 that he was paid to transport the said drug out of the country. On top of that you need only look at any of the eight transparent plastic packets P14A-H to see the drug tablets contianed therein. Photographs P7A and B show how visible they were to the naked eye, it was most unlikely for the appellant not to have seen them when the packets were taped to the front and sides of his abdomen. [15] On established facts, there is clearly overwhelming evidence for the learned judge to find not only knowledge and possession but also trafficking as defined unders 2 of the DDA of the proscribed drug by the appellant to require his explanation and to reject what was proferred in defence.” S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ [28] Di dalam kes Lam Cheuk Wang and another v. Public Prosecutor [1994] SGCA 88, Mahkamah Rayuan Singapura memutuskan seperti yang berikut: “[31] We were unable to accept these arguments. They were completely without merit. The crucial issue was whether the first appellant had rebutted the presumption under s 18 of the Act that he knew that what was sewn into the vest which he wore was heroin. The trial judge had rejected the appellant's explanation and held that he had not rebutted the presumption of knowledge that operated against him. In our judgment, the trial judge was completely justified in his findings. We agree with the trial judge's finding that, given the deliberate manner in which the heroin was concealed on the first appellant's body, it was most unlikely that the first appellant did not know he was carrying heroin. His accounts of the meetings with Ah Keung and with the second appellant, and in particular [1994] 2 SLR(R) Lam Cheuk Wang v PP 887 his account of Ah Keung's alleged instructions at the fourth meeting, were not convincing in the least.” Seterusnya di m/s 888 dinyatakan: “[35] Counsel's third ground was that the second appellant's defence should not have been rejected by the trial judge. Her defence that she did not know what she was carrying was drugs S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ was based on the fact that the first appellant was her boyfriend taking her on a trip to Brussels and that he had asked her to wear the vest with blocks of substance sewn into it, and that in so doing she had relied on his assurance that he would not get her into trouble. The trial judge did not believe her evidence and was of the view that with her background and experience she would not have so readily donned a bulky white vest with blocks of substance sewn into it under highly suspicious circumstances without wanting to know what the substance was. The burden of rebutting the presumption rested on the second appellant, and the trial judge was amply justified in finding that she had failed to do so on a balance of probabilities.” [29] Sehubungan dengan itu, tidak dapat dinafikan lagi bahawa keterangan SP3 mengenai kedua-dua bungkusan yang telah dijumpai tersebut secara langsung telah mematahkan pembelaan tertuduh dan merungkai persoalan di manakah sebenarnya tempat dadah-dadah tersebut ditemui. Sudah terang lagi bersuluh bahawa pembelaan yang diberikan oleh tertuduh bahawa dadah-dadah ini sebenarnya dijumpai di bilik nombor 409 Hotel De Grand Orchard, Kuala Lumpur dan ianya dikatakan milik Nagea Bhut (pengedar sebenar) adalah bersifat penafian dan rekaan semata-mata dan tidak boleh dipercayai. [30] Di dalam kes PP v. Klong K’ Djoanh & Satu Lagi Rayuan [2016] 5 CLJ 533, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Zakaria Sam HMR memutuskan seperti berikut: S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ “[33] Di bawah s.39B(1), apa yang perlu dibuktikan ialah milikan dan kawalan dengan pengetahuan dan bukannya kepunyaan (ownership). Walaupun diandaikan dadah itu kepunyaan Brave, tetapi tertuduh dengan penuh pengetahuan membawanya ke Malaysia dari India, itu sudah cukup untuk memenuhi kehendak s.39B (1) ADB. lsu sama ada Brave atau adik Brave adalah pemilik beg P24, tidak relevan sama sekali bagi pertuduhan di bawah s.39B(1) ADB.” [34] Bukanlah beban atas pendakwaan untuk menyiasat versi tertuduh mengenai Brave yang dikatakan pengedar sebenar kerana seorang pengedar maslh memerlukan jaringan (networks) seperti tertuduh untuk menjalankan tugas pengedaran bagi pihaknya. [35] Di sini pendakwaan telah berjaya membuktikan bahawa tertuduh mempunyai kawalan, jagaan dan pengetahuan terhadap dadah yang dirampas.” [31] Pada hemat kami juga, berdasarkan keterangan yang diberikan oleh tertuduh, tertuduh cuba mengambil kesempatan untuk memanipulasi keadaan dengan mengatakan bahawa dadah-dadah tersebut dijumpai hasil serbuan kedua yang dibuat oleh pihak polis di Hotel De Grand Orchard, Kuala Lumpur sedangkan dadah-dadah yang dijumpai di dalam serbuan kedua ini adalah sesuatu yang berasingan dan dikendalikan oleh pasukan polis yang berlainan iaitu dari Ibu Pejabat Polis Kontinjen Selangor yang diketuai oleh Inspektor Mohd Alime Mazlan bin Ab Rahman. S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ [32] Tertuduh telah dikatakan memberi 'Alcontra Notice' dengan menyatakan bahawa dadah-dadah tersebut milik Nagea Bhut. Namun begitu tiada butiran terperinci mengenai penama tersebut yang diberikan oleh tertuduh kepada SP4 semasa siasatan dijalankan. Notis tersebut ternyata tidak lengkap dan tidak sempurna dan hanya nama Butt sahaja diberikan oleh tertuduh. Ini menyukarkan SP4 untuk menjalankan siasatan mendalam mengenai kewujudan penama ini. Dengan itu, kami memutuskan bahawa anggapan yang menentang dibawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 diatas kegagalan pihak pendakwaan memanggil penama ini sepertimana yang dihujahkan oleh pihak pembelaan adalah tidak berasas dan tidak boleh digunapakai terhadap pihak pendakwaan.

(B) Kegagalan pendakwaan membuat analisis DNA [33] SP4 didalam keterangannya semasa disoal balas menegaskan bahawa jika sekali pun SP4 menghantar barang-barang dadah, stokin dan gelang getah putih untuk analisis DNA, ianya tidak akan menunjukkan DNA orang lain selain daripada DNA tertuduh sendiri. [34] Pada hemat kami, tiada keperluan untuk analisis DNA dilakukan kerana siasatan yang dibuat oleh SP4 dan keterangan oleh SP3 jelas mendedahkan bahawa dadah-dadah tersebut dijumpai di betis kiri dan kanan kaki tertuduh. Ini diperkuatkan lagi dengan pengemukaan Senarai Bongkar (ekshibit P15) bertarikh 24 Julai 2017 yang ditandatangani oleh SP3 dan tertuduh sendiri yang S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ mengesahkan bahawa rampasan dadah dan tempat dadah dijumpai adalah “di betis sebelah kanan dan kiri suspek”. [35] Sewajarnya diulangi bahawa tertuduh telah ditangkap ketika sedang memiliki dadah pada dirinya. Maka dengan itu, keterangan cap jari dan DNA tertuduh pada barang kes hanya mempunyai nilai sokongan yang kecil sahaja lebih-lebih lagi di dalam keadaan dimana dadah-dadah yang dijumpai berada di dalam jagaan atau kawalan langsung tertuduh yang dikat pada kedua-dua belah kakinya. [36] Di dalam kes PP v. Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Chong Siew Fai HBSS (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “We also find ourselves in agreement with the learned Deputy Public Prosecutor that the learned trial Judge had erred in law when he faulted PW13 the investigating officer for not lifting the finger prints off the wrappings of the cannabis and for not taking photographs of the street light in front of the house No. 129. Where the identity of a culprit is in question or required to be proved, fingerprint evidence would be of great significance and immense value. In the present case under appeal, however, the charge alleged trafficking in the form of sale and there is evidence indicating the identities of the alleged offenders and the sale transaction. Fingerprint evidence on the newspaper wrapping, white plastic and the loytape, therefore, assumes little value or significance." S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ [37] Di dalam kes PP v. Ebrahim Mirzaie Hj Ebrahim Deh Mokhtar [2017] 1 CLJ 575 Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Ahmadi Asnawi HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[38] The evidential value of CCTV evidence. DNA profiles and fingerprint impressions as decided by high authority is only corroborative. The learned trial judge correctly appreciated the position. In PP v Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233, the Federal Court stated that: Where the identity of a culprit is in question or required to be proved, fingerprint evidence would be of great significance and immense value. In the present case under appeal, however, the charge alleged trafficking in the form of sale and there is evidence indicating the identities of the alleged offenders and the sale transaction. Fingerprint evidence on the newspaper wrapping, white plastic and the loytape, therefore, assumes little value or significance. [39] Now, having scrutinised the evidence, we were with the learned DPP that even without the CCTV evidence, DNA profiles and fingerprint impressions, there are sufficient evidence to prove the prosecution's case. [40] The evidence of both PW2 and PW3 (DSM Hairudin bin Abdullah) were uncontroverted that they saw the respondent pulling the bag, exh. P10, before and at the time they S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ approached the respondent. The bag they saw and seized was a brown coloured bag carrying the “Sphere” brand name, exh. P10. It was the respondent himself who had put the said bag in the scanning machine and it was equally the respondent himself who had carried the said bag to the narcotics office. Both testified that the examination of the said bag was done in the presence of the respondent. These are uncontroverted direct evidence which needs no further support for its sustenance.” [38] Di dalam kes Mogan Raj Ravi & Anor v. PP & Other Appeals [2020] 3 CLJ 240, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Rhodzariah Bujang HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[36] Lastly, also in relation to the issue of access, learned counsel highlighted to us the evidence adduced at the trial from PW9 as per p. 73 of the appeal record (nota keterangan) that 25 fingerprints were lifted from the impugned exhibits tendered in court and until the day he gave evidence in court, there was no result obtained whose fingerprints were these. The learned DPP agreed that this was so but countered that submission by saying that it was never put to PW9 that Murugaya's fingerprint was one of the said 25. Given their defence that Murugaya was the real culprit in this case, the presence of his, or his uncle's fingerprint for that matter, should have indeed been put to the witness. Nonetheless, case authorities are clear that fingerprint evidence is only corroborative evidence. This was held by the Supreme Court of India in Gade Laksmi Mangaraju v. State of S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ Andra Pradish AIR [2007] Supreme Court 2677 and quoted in this court's decision in Amala Johnson v. PP [2019] CLJU 140; [2019] 1 LNS 140; [2019] MLJU 128 which also referred to the Supreme Court's decision in PP v. Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233 where Chang Siew Fai (CJ Sabah and Sarawak) held it was only where the identity of a culprit is in question or is required to be proved would finger print evidence be a great significance and value. In view of the clear evidence in this case based on the testimony of PW2 on the arrest of the appellants and the discovery of the drugs, pistol and bullets, as well as the evidence of PW5, PW7 and PW11, that fingerprint evidence is to us of no significance for without the said evidence the appellants have been proved to be in legal possession of both the drugs, pistol and bullets found in unit 3.” [39] Di dalam kes Yeo Kwee Huat v. Public Prosecutor [2011] 5 CLJ 630, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Sulaiman Daud HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[31] Adalah tidak dipertikaikan bahawa kotak kek P13 dan kedua-dua bungkusan plastik asal dadah yang dipersoalkan (P14A dan P14B) telah dihantar untuk pengesanan cap jari tetapi tiada penimbulan cap jari yang positif dikesan pada ekshibit-ekshibit tersebut. Atas alasan ini, peguam terpelajar perayu menghujahkan ketiadaan cap jari pada ekshibit-ekshibit tersebut turut menjejaskan kes pendakwaan. Kami mendapati tiada merit mengenai penghujahan sedemikian. Tujuan untuk S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ menimbulkan cap jari pada sesuatu ekshibit adalah untuk menentukan identiti pesalah atau orang yang pernah mengendalikan ekshibit tersebut. Dalam kes sekarang ini tidak dipertikaikan bahawa semasa ditahan perayu sedang membawa beg P15 yang di dalamnya terdapat kotak kek P13 yang mengandungi dadah yang dipersoalkan. Oleh itu tiada keraguan bahawa dia mempunyai jagaan dan kawalan ke atas beg serta kotak kek dan dadah yang terkandung di dalamnya. Setelah elemen jagaan atau kawalan ini terbukti, maka anggapan di bawah s.37(d) terpakai bagi menunjukkan milikan atau pengetahuan. Oleh itu kami mendapati ketiadaan kesan cap jari pada ekshibit-ekshibit tersebut tidak langsung menjejaskan kes pendakwaan, lebih-lebih lagi setelah menolak watak “Peter” yang dikatakan oleh perayu orang yang memasukkan kotak kek tersebut ke dalam begnya.” [40] Di dalam kes Public Prosecutor v. Badrulsham bin Baharom [1987] 1 LNS 72 [1987] CLJU 72, Mahkamah Tinggi memutuskan seperti yang berikut: “The next point raised by the learned defence counsel was more serious. He contended that since the prosecution had failed to send the exhibits particularly the eight packets wrapped in thin plastic sheets (P6A-H) to the chemist to check for finger prints, he urged this court to invoke the presumption under section 114(g) of the Evidence Act 1950 (Act 56) against the prosecution on the ground that had the prosecution carried out the finger print test it would probably show the existence of the S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ finger prints of Noor Azlan and Bakree bin Jamal on the thin plastic coverings of P6A-H thereby revealing that these two persons were involved in the drug trafficking transaction in question. The failure of the police to do so also resulted in a disadvantage to the accused in that "had the finger prints of the accused not been found on the exhibits" the accused would be entitled to an acquittal. The learned defence counsel was not able to cite any authority in support of his contention. The answer to the learned defence counsel's contention can, however, be found in the following passage of Sarkar on Evidence 12th Ed. at p.1045 where it is stated: Adverse inference can be drawn if there is withholding of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. (Emphasis supplied) In the present case, the prosecution had clearly established that the accused was in actual physical custody and control of P3 and its contents. From the totality of the evidence, the prosecution had also clearly established that the accused had the necessary knowledge of P6A-H and the nature of the dangerous drugs in question. In the circumstances, I cannot find fault with the police for failing to send the exhibits to the chemist in order to carry out finger print tests. The contention of the learned defence counsel, with due respect, amounts to nothing more than to ask this court to determine not whether there was sufficient evidence adduced before this court to warrant a conviction of the accused but to determine that the methodology S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ of the police investigation must be 100% correct regardless of the fact that the police had gathered more than sufficient evidence to sustain a conviction of the accused. I cannot lend a judicial countenance to such a contention. In any event as held by the Indian Supreme Court in Srichand v State of Maharashtra AIR 1967 SC 451, 453:

Further, an adverse inference against the prosecution can be drawn only if it withholds certain evidence and not merely on account of its failure to obtain certain evidence. When no such evidence has been obtained, it cannot be said what that evidence would have been and, therefore, no question of presuming that that evidence would have been against the prosecution, under section 114, Illustration (g) of the Evidence Act, can arise. Besides, the learned defence counsel had failed to question any of the police witnesses as to why they did not send the exhibits for a finger print test. Had such a question been put to any one of them, a satisfactory explanation might have been given. I cannot therefore yield to the suggestion of the learned defence counsel particularly when I am fully satisfied from the totality of the evidence that the accused had knowledge of the dangerous drugs in question. Furthermore, as the bag, P3, and its contents were in his possession at the material time he had ample opportunity to dispose of the dangerous drugs in question when he chose to do so.” S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ [41] Dengan penilaian-penilaian tersebut, kami mendapati bahawa pembelaan tertuduh bahawa dadah tidak ditemui pada dirinya tetapi disebaliknya pula dikatakan bahawa ianya dijumpai di tempat yang berlainan adalah tidak kredibel, rekaan, penafian kosong dan pembohongan semata-mata. Tiada sebab untuk kami tidak mempercayai keteguhan keterangan saksi-saksi pendakwaan terutamanya keterangan SP3. [42] Pembohongan dan penafian kosong yang dilakukan oleh tertuduh ini pada hakikatnya telah menguatkan lagi keterangan kes pendakwaan. Mahkamah di dalam kes Kurchang Singh v. PP [1989] 2 CLJ 442 memutuskan seperti berikut: “corroboration may come from the other prosecution witnesses or from the accused. Deliberate lies or incriminating conduct in a material particular can constitute corroboration.” [43] Di dalam kes DA Duncan v. PP [1980] 2 MLJ 195, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Raja Azlan Shah CJ (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant.” S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ

(C) Tertuduh tidak bergelut atau melarikan diri ketika ditangkap. [44] Peguam tertuduh yang bijaksana menghujahkan bahawa SP3 di dalam keterangannya mengakui bahawa semasa tertuduh ditangkap tertuduh tidak melarikan diri atau bergelut dengan pasukan serbuan. Ini membuktikan bahawa tertuduh tidak mempunyai pengetahuan mengenai kehadiran dadah-dadah tersebut. [45] Dengan hormatnya kami tidak bersetuju dengan hujahan ini. Pada hemat kami, adalah amat sukar untuk tertuduh melarikan diri di dalam keadaan di mana dadah-dadah berkenaan diikat di kedua-dua belah betis kakinya yang pasti menghalang dirinya untuk bergerak dengan pantas. Sebarang percubaan atau tindakan untuk melarikan diri akan hanya menjadi suatu usaha yang sia-sia sahaja. [46] Mahkamah Persekutuan di dalam kes Teh Hock Leong v. PP [2010] 1 MLJ 741, memutuskan seperti berikut: “[5] It is our view that in order to draw a favourable inference from the appellant's contemporaneous conduct, his action or inaction must be examined in the light of the situation at the material time. The area where the appellant was confronted by PW5 was the arrival gate of an incoming flight in the KLIA. This was the only exit point where passengers disembarking the plane can enter the KLIA terminal. It is common knowledge that the area was tight and restricted with hardly any room for the appellant to make a successful escape even if he had tried.” S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ [47] Di dalam kes Public Prosecutor v. Badrulsham bin Baharom (supra), Lim Beng Choon H memutuskan seperti berikut: “It is appropriate at this stage for me to deal with two further points raised by the learned defence counsel in his submission. First, he drew the attention of this court to the fact that the accused did not put up a struggle or make any attempt to run away. The short answer to this point is that from the evidence I am satisfied that the accused had no opportunity to do so as he was suddenly surrounded by PW3 and PW5 before he could even begin to realize that he was in danger of being arrested. As he was caught red-handed with the dangerous drugs in his possession and he had knowledge of the said drugs, what else could he do apart from saying that there was nothing in the bag. “In the present case, the prosecution had clearly established that the accused was in actual physical custody and control of P3 and its contents. From the totality of the evidence, the prosecution had also clearly established that the accused had the necessary knowledge of P6A-H and the nature of the dangerous drugs in question.” Kesimpulan [48] Berdasarkan kepada penilaian-penilaian di atas, kami sebulat suara mendapati tertuduh telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap elemen pemilikan dan pengetahuannya terhadap dadah yang dirampas, dan juga telah S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ gagal mematahkan anggapan pemilikan dan pengetahuan di bawah seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 di atas imbangan kebarangkalian yang dibaca bersama-sama seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 mengenai tafsiran pengedaran. [49] Tiada merit di dalam rayuan ini bagi mewajarkan kami campurtangan terhadap dapatan yang telah dibuat oleh Mahkamah Tinggi. [50] Rayuan perayu terhadap sabitan ditolak. Sabitan adalah selamat untuk dikekalkan. [51] Mengenai hukuman, dengan berkuatkuasanya Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 (Akta 846) pada 4 Julai 2023, kami turut mengekalkan hukuman pemenjaraan selama tiga puluh (30) tahun terhadap tertuduh bermula dari tarikh tangkap (24 Julai 2016). [52] Rayuan perayu terhadap hukuman ditolak. TARIKH: 17 NOVEMBER 2025 - SGD - AZMI BIN ARIFFIN HAKIM MAHKAMAH RAYUAN PUTRAJAYA S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ KAUNSEL Bagi Perayu : Jaspal Singh Mann (Pramjit Kaur Bersamanya) [Mann & Associates (Rawang)] Bagi Responden : Mohd Fuad bin Abdul Aziz [Timbalan Pendakwa Raya] S/N 4xVmxwDEispcL7gNebaQ