Shamsuri Bin Shahadan v Dato' Indera Khairul Dzaimee Bin Daud Pengerusi Lembaga Tatatertib Kumpulan Sokongan (No. 1), Jabatan Imigresen Malaysia, Putrajaya (JA-25-31-11/2022)

DATO’ INDERA KHAIRUL DZAIMEE BIN DAUD PENGERUSI LEMBAGA TATATERTIB

JABATAN IMIGRESEN MALAYSIA, PUTRAJAYA

JABATAN IMIGRESEN MALAYSIA, PUTRAJAYA

SURUHANJAYA PERKHIDMATAN AWAM, MALAYSIA KERAJAAN MALAYSIA …RESPONDEN-RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN Mukadimah [1] Ini adalah permohonan Pemohon bagi semakan kehakiman, antara lain untuk membatalkan keseluruhan keputusan Lembaga Tatatertib Kumpulan Sokongan (1) iaitu Responden Pertama bertarikh 6.10.2020 serta deklarasi supaya Pemohon dikembalikan semula ke jawatan terakhirnya sebagai Pegawai Imigresen Gred KP22. [2] Sebagai latar belakang, Pemohon memulakan perkhidmatan dalam Jabatan Imigresen mulai 16.9.2000 sebagai Pegawai Imigresen Gred KP17. [3] Mulai April 2005, Pemohon telah ditempatkan di Bahagian Penguatkuasaan, Jabatan Imigresen Negeri Johor (“JINJ”). Kemudian, mulai 2007, Pemohon ditempatkan pula di Bahagian Korporat JINJ. [4] Pada 16.7.2009, Pemohon telah dinaikkan pangkat ke Gred KP22 dan ditempatkan di Bahagian Penguatkuasaan JINJ. [5] Mulai Oktober 2012, Pemohon telah ditempatkan di Pejabat Imigresen Bangunan Sultan Iskandar JINJ. [6] Pada 11.9.2019, Pemohon telah menerima Surat Tindakan Tatatertib Dengan Tujuan Buang Kerja atau Turun Pangkat bertarikh 25.7.2019 (“Surat Tunjuk Sebab”) daripada Responden Pertama. Surat Tunjuk Sebab ini mengandungi 7 pertuduhan terhadap Pemohon sepertimana yang berikut: Pertuduhan Pertama: Bahawa tuan, Shamsuri bin Shahadan, No. K/P: 711217-09-5081, Pegawai Imigresen Gred KP22, semasa bertugas pada 25 September 2016 jam antara 2.00 petang hingga 10.00 malam di Kaunter Kawalan Lori Keluar, Pejabat Imigresen Bangunan Sultan Iskandar, Jabatan Imigresen Negeri Johor didapati tidak memasukkan data warganegara Vietnam iaitu Tran Kim Ngan No. Passport: C1428783 ke dalam sistem Jabatan setelah melakukan pemeriksaan imigresen. Perbuatan tuan telah melanggar PK(O)IM.H.02-02 Pemeriksaan Keluar Masuk Bukan Warganegara di para 6 dan perbuatan tersebut membolehkan tuan dikenakan tindakan tatatertib selaras dengan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 dan boleh diertikan sebagai melanggar tatakelakuan di bawah Peraturan 4(2)(i) dan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 yang berbunyi seperti berikut: 4(2) Seseorang pegawai tidak boleh –

ingkar perintah atau berkelakuan dengan apa-apa cara yang boleh ditafsirkan dengan munasabah sebagai ingkar perintah Pertuduhan Kedua: Bahawa tuan, Shamsuri bin Shahadan, No. K/P: 711217-09-5081, Pegawai Imigresen Gred KP22, semasa bertugas pada 4 Oktober 2016 jam antara 7.00 pagi hingga 2.00 petang didapati telah menurunkan cap masuk J1/242-19/4 bertarikh 4 Oktober 2016 ke dalam passport No. C1428783 warganegara Vietnam iaitu Tran Kim Ngan semasa tuan bertugas di Kaunter Kawalan Motor Keluar, Pejabat Imigresen Bangunan Sultan Iskandar, Jabatan Imigresen Negeri Johor. Perbuatan tuan boleh dikenakan tindakan tatatertib selaras dengan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 dan boleh diertikan sebagai melanggar tatakelakuan di bawah Peraturan 4(2)(i) dan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 yang berbunyi seperti berikut: 4(2) Seseorang pegawai tidak boleh –

berkelakuan dengan apa-apa cara yang mungkin menyebabkan syak yang munasabah bahawa –

(ii) dia menggunakan kedudukan awamnya bagi faedahnya sendiri. Pertuduhan Ketiga: Bahawa tuan, Shamsuri bin Shahadan, No. K/P: 711217-09-5081, Pegawai Imigresen Gred KP22, semasa bertugas pada 26 Oktober 2016 jam antara 7.00 pagi hingga 2.00 petang di Kaunter Kawalan Masuk Bas, Pejabat Imigresen Bangunan Sultan Iskandar, Jabatan Imigresen Negeri Johor didapati tidak memasukkan data warganegara Vietnam iaitu Tran Thi Ngoc Huong No. Passport: N1814590 ke dalam sistem Jabatan setelah melakukan pemeriksaan imigresen. Perbuatan tuan telah melanggar PK(O)IM.H.02-02 Pemeriksaan Keluar Masuk Bukan Warganegara di para 6 dan perbuatan tersebut membolehkan tuan dikenakan tindakan tatatertib selaras dengan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 dan boleh diertikan sebagai melanggar tatakelakuan di bawah Peraturan 4(2)(i) dan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 yang berbunyi seperti berikut: 4(2) Seseorang pegawai tidak boleh –

ingkar perintah atau berkelakuan dengan apa-apa cara yang boleh ditafsirkan dengan munasabah sebagai ingkar perintah Pertuduhan Keempat: Bahawa tuan, Shamsuri bin Shahadan, No. K/P: 711217-09-5081, Pegawai Imigresen Gred KP22, semasa bertugas pada 20 Oktober 2016 jam antara 7.00 pagi hingga 2.00 petang didapati telah menurunkan cap keluar J1/242-19/4 bertarikh 20 Oktober 2016 ke dalam passport No. N1814590 warganegara Vietnam iaitu Tran Thi Ngoc Huong semasa tuan bertugas di Kaunter Kawalan Masuk Bas, Pejabat Imigresen Bangunan Sultan Iskandar, Jabatan Imigresen Negeri Johor. Perbuatan tuan boleh dikenakan tindakan tatatertib selaras dengan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 dan boleh diertikan sebagai melanggar tatakelakuan di bawah Peraturan 4(2)(i) dan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 yang berbunyi seperti berikut: 4(2) Seseorang pegawai tidak boleh –

berkelakuan dengan apa-apa cara yang mungkin menyebabkan syak yang munasabah bahawa –

(ii) dia menggunakan kedudukan awamnya bagi faedahnya sendiri. Pertuduhan Kelima: Bahawa tuan, Shamsuri bin Shahadan, No. K/P: 711217-09-5081, Pegawai Imigresen Gred KP22, semasa bertugas pada 20 Julai 2016 jam antara 7.00 pagi hingga 2.00 petang di Kaunter Kawalan Masuk Bas, Pejabat Imigresen Bangunan Sultan Iskandar, Jabatan Imigresen Negeri Johor didapati tidak memasukkan data warganegara Vietnam iaitu Le Thi Bach No. Passport: C1100691 ke dalam sistem Jabatan setelah melakukan pemeriksaan imigresen. Perbuatan tuan telah melanggar PK(O)IM.H.02-02 Pemeriksaan Keluar Masuk Bukan Warganegara di para 6 dan perbuatan tersebut membolehkan tuan dikenakan tindakan tatatertib selaras dengan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 dan boleh diertikan sebagai melanggar tatakelakuan di bawah Peraturan 4(2)(i) dan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 yang berbunyi seperti berikut: 4(2) Seseorang pegawai tidak boleh –

ingkar perintah atau berkelakuan dengan apa-apa cara yang boleh ditafsirkan dengan munasabah sebagai ingkar perintah Pertuduhan Keenam: Bahawa tuan, Shamsuri bin Shahadan, No. K/P: 711217-09-5081, Pegawai Imigresen Gred KP22, semasa bertugas pada 20 Julai 2016 jam antara 7.00 pagi hingga 2.00 petang didapati telah menurunkan cap keluar J1/242-19/4 bertarikh 20 Julai 2016 ke dalam passport No. C1100691 warganegara Vietnam iaitu Li Thi Bach semasa tuan bertugas di Kaunter Kawalan Masuk Bas, Pejabat Imigresen Bangunan Sultan Iskandar, Jabatan Imigresen Negeri Johor. Perbuatan tuan boleh dikenakan tindakan tatatertib selaras dengan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 dan boleh diertikan sebagai melanggar tatakelakuan di bawah Peraturan 4(2)(i) dan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 yang berbunyi seperti berikut: 4(2) Seseorang pegawai tidak boleh –

berkelakuan dengan apa-apa cara yang mungkin menyebabkan syak yang munasabah bahawa –

(ii) dia menggunakan kedudukan awamnya bagi faedahnya sendiri. Pertuduhan Ketujuh: Bahawa tuan, Shamsuri bin Shahadan, No. K/P: 711217-09-5081, Pegawai Imigresen Gred KP22, semasa bertugas pada 5 November 8 2016 jam antara 7.00 pagi hingga 2.00 petang di Kaunter Kawalan Kereta Keluar, Pejabat Imigresen Bangunan Sultan Iskandar, Jabatan Imigresen Negeri Johor didapati tidak memasukkan data warganegara Filipina iaitu Rhoderick King Flores No. Passport: EC6275582 ke dalam sistem Jabatan setelah melakukan pemeriksaan imigresen. Perbuatan tuan telah melanggar PK(O)IM.H.02-02 Pemeriksaan Keluar Masuk Bukan Warganegara di para 6 dan perbuatan tersebut membolehkan tuan dikenakan tindakan tatatertib selaras dengan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 dan boleh diertikan sebagai melanggar tatakelakuan di bawah Peraturan 4(2)(i) dan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 yang berbunyi seperti berikut: 4(2) Seseorang pegawai tidak boleh –

ingkar perintah atau berkelakuan dengan apa-apa cara yang boleh ditafsirkan dengan munasabah sebagai ingkar perintah [7] Pada 27.9.2019, Pemohon telah mengemukakan respresentasi bagi menjawab semua pertuduhan dalam Surat Tunjuk Sebab. [8] Pada 6.10.2020, Pemohon telah menerima surat bertarikh 21.8.2020 daripada Responden Pertama yang memaklumkan bahawa Pemohon telah didapati bersalah atas kesemua 7 pertuduhan. Mengenai hukuman pula, bagi pertuduhan (1), (3), (5) dan (7), Pemohon dikenakan hukuman “Tangguh pergerakan gaji selama 12 bulan”, manakala bagi pertuduhan (2), (4) dan (6), Pemohon dikenakan hukuman buang kerja mulai 14.8.2020. [9] Pada 15.10.2020 Pemohon telah mengemukakan rayuan kepada Responden Ketiga. Dalam surat rayuan ini, Pemohon menafikan kesemua pertuduhan yang dikenakan ke atas beliau dan memohon supaya Responden Ketiga membatalkan keputusan Responden Kedua serta mengekalkan status quo beliau di jawatan asal di Gred KP22 dan dibayar gaji, kesemua faedah dan bonus yang sewajarnya. [10] Bagaimanapun pada 15.8.2022, Pemohon telah menerima surat daripada Suruhanjaya Perkhidmatan Awam yang bertajuk “Keputusan Lembaga Rayuan Tatatertib Perkhidmatan Awam” bertarikh 24.5.2022 yang menyatakan “rayuan Pemohon tidak mempunyai asas yang kukuh bagi mengubah Keputusan Lembaga Tatatertib dan dengan demikian Lembaga Rayuan Tatatertib mengesahkan keputusan Lembaga Tatatertib tersebut”. [11] Pada 2.1.2023, saya membenarkan permohonan Pemohon bagi mendapatkan kebenaran semakan kehakiman. [12] Bagi permohonan semakan kehakiman ini, Pemohon memberikan alasannya dalam Pernyataan Yang Difailkan Menurut Aturan 53 kaedah 3(2) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (Lampiran 3), yang boleh dirumuskan sepertimana berikut:

Responden-responden bergantung kepada “one sided investigation” dan gagal menimbang segala maklumat sebelum mengeluarkan Surat Tunjuk Sebab;

Responden-responden gagal memutusakan sama ada kes prima facie telah dibuktikan;

pertuduhan cacat dari segi kandungan, kehendak undang-undang, tidak mengandungi butiran penuh, tiada masa yang tepat, tidak menyatakan ketulenan cap keselamatan yang terlibat dan tidak menyatakan apakah faedah yang diperolehi oleh Pemohon;

Responden-responden tidak mengemukakan rebuttal evidence terhadap representasi yang dikemukakan oleh

Pemohon tidak diberikan peluang didengari secara munasabah apabila tidak diberi satu perbicaraan lisan, tiada peluang untuk memeriksa saksi-saksi, tiada jawatankuasa siasatan dan tidak dibekalkan dengan dokumen yang diminta;

hukuman yang dikenakan terhadap Pemohon adalah tidak munasabah kerana tiada surat teguran daripada Responden-responden. Tambahan pula Pemohon telah berkhidmat selama 20 tahun dengan rekod cemerlang dan tidak pernah terlibat dengan kesalahan tatatertib; dan

Responden-responden tidak membekalkan Pemohon dengan alasan mengapa Pemohon disabitkan dengan kesalahan serta mengapa hukuman sedemikian dikenakan terhadap Pemohon. Undang-undang berkaitan dengan semakan kehakiman [13] Adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa permohonan semakan bukanlah rayuan. Sesuatu panel, tribunal atau pihak berkuasa tatatertib (“PBT”) adalah dipertanggungjawabkan untuk menilai keterangan serta dapatan fakta. Tugas mahkamah hanyalah menyemak sama ada terdapat ketaksahan (illegality), ketakrasionalan (irrationality), ketakaturan prosedur (procedural impropriety) dan perkadaran (proportionality) sebagaimana yang diputuskan dalam kes Akira Sales & Service (M) Sdn Bhd v. Nadiah Zee bt. Abdullah and another appeal [2018] 3 MLRA 589; [2018] 2 CLJ 513;[2018] 2 MELR 337; [2018] 2 MLJ 537, R. Rama Chandran v. The Industrial Court of Malaysia & Anor [1997] 1 MLJ 145; [1997] 1 CLJ 147; KAB Corp Sdn Bhd & Anor v Master Platform Sdn Bhd and another appeal [2019] 6 MLJ 752 dan Peguam Negara Malaysia v Chan Tsu Chong & Ors [2018] 1 MLJ 409. [14] Oleh itu, adalah menjadi tanggungjawab Mahkamah ini untuk menilai permohonan Pemohon berdasarkan kepada prinsip yang dinyatakan di atas. Sama ada Responden-responden bergantung kepada “one sided investigation” dan gagal menimbang segala maklumat sebelum mengeluarkan surat tunjuk sebab [15] Dalam alasan pertama, Pemohon membangkitkan bahawa terdapat kesilapan perundangan yang serius (serious error of law) apabila Responden-responden bergantung sepenuhnya kepada “one sided investigation” dan gagal menimbang segala maklumat sebelum mengeluarkan Surat Tunjuk Sebab. [16] Bagi alasan kedua pula, Pemohon membangkitkan bahawa Responden-responden gagal memutuskan sama ada kes prima facie telah dibuktikan terhadap Pemohon. Oleh kerana kedua-dua alasan yang dibangkitkan oleh Pemohon ini saling berkaitan, maka kedua-duanya akan dibincangkan serentak. [17] Sebagai permulaan, dalam kes tatatertib, PBT diberi kuasa untuk menimbang laporan yang diterimanya sama ada wujud suatu kes pelanggaran tatatertib yang dilakukan oleh mana-mana penjawat awam. Sekiranya wujud, maka suatu surat tunjuk sebab beserta dengan pertuduhan akan dikeluarkan terhadap pegawai berkenaan. Peraturan 37(2) Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 (“PPPAKT”) menyatakan –

Jika didapati oleh Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatet di bawah subperaturan 35(2) bahawa kesalahan tatatertib yang diadukan terhadap seseorang pegawai adalah daripada jenis yang patut dikenakan hukuman buang ketja atau turun pangkat, Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan bahawa wujud suatu kes prima facie terhadap pegawai itu, Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan hendaklah –

mengarahkan supaya suatu pertuduhan yang mengandungi fakta kesalahan tatatertib yang dikatakan telah dilakukan oleh pegawai itu dan alasan-alasan yang berdasarkannya pegawai itu dicadangkan supaya dibuang kerja atau diturunkan pangkatnya dihantar kepada pegawai itu; dan

menghendaki pegawai itu untuk membuat, dalam tempoh dua puluh satu hari dari tarikh dia dimaklumkan pertuduhan itu melalui notis di bawah peraturan 52, suatu representasi bertulis yang mengandungi alasan-alasan yang padanya dia bergantung untuk membebaskan dirinya. [18] Dalam kes di hadapan saya, saya mendapati Responden Pertama jelas menyatakan dalam Surat Tunjuk Sebab bertarikh 25.7.2019 bahawa beliau selaku pengerusi Responden Kedua telah menimbang semua maklumat yang diterimanya dan berpandangan Pemohon patut dikenakan tindakan tatatertib. Ini dinyatakan dalam perenggan 2 surat tersebut yang menyatakan kenyataan berikut:

Pengerusi Lembaga Tatatertib, setelah menimbang segala maklumat yang diterima, berpendapat tuan patut dikenakan tindakan tatatertib dengan tujuan buang kerja atau turun pangkat di bawah Peraturan 37, Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 atas pertuduhan yang berikut: [19] Oleh yang demikian, saya mendapati bahawa Surat Tunjuk Sebab itu adalah memadai dan memenuhi kehendak PPPAKT bagi membolehkan Pemohon mempertahankan diri dengan mengemukakan representasi. Mengenai hujah Pemohon bahawa Responden Pertama perlu menyatakan alasan bagi menyokong dapatan prima facie sebelum mengemukakan Surat Tunjuk Sebab, pada pandangan saya, hujah tersebut adalah tidak berasas kerana perkara itu tidak dikehendaki oleh PPPAKT. Pandangan saya ini berdasarkan kepada keputusan Mahkamah Agong dalam kes Ghazi Mohd Sawi v. Mohd Haniff Omar, Ketua Polis Negara, Malaysia & Anor [1994] 2 CLJ 333; [1994] 1 MLRA 93; [1994] 2 MLJ 114; [1994] 2 AMR 1257 yang menyatakan – "[33] Similarly, in this case, we have examined the relevant provisions of the General Orders 1980 (Chapter D), and it is beyond dispute that these provisions have been assiduously followed by the respondent, and having regard to all the authorities cited earlier on an oral hearing or inquiry under the circumstances of this case was not justified. In dealing with General Orders 1980 (Chapter D) we remind ourselves that we are dealing with General Orders that have legislative effect and we must guard ourselves against adding words into them which were never intended. In this regard, we found support in the passage of the judgment of Barwick CJ in Twist v. Randwick Municipal Council [1976] 136 CLR 106 at p 110: ... if the legislation has made provision for that opportunity to [to be heard] to be given to the subject before his person or property is so affected, the Court will not be warranted in supplementing the legislation, even if the legislative provision is not as full and complete as the Court might think appropriate. Thus, if the legislature has addressed itself to the question whether an opportunity should be afforded the citizen to be relevantly heard and has either made it clear that no such opportunity is to be given or has, by its legislation, decided what opportunity should be afforded, the Court being bound by the legislation as much is the citizen, has no warrant to vary the legislative scheme. Sama ada pertuduhan cacat dari segi kandungan, kehendak undang-undang, tidak mengandungi butiran penuh, tiada masa yang tepat, tidak menyatakan ketulenan cap keselamatan yang terlibat dan tidak menyatakan apakah faedah yang diperolehi oleh Pemohon [20] Dalam hujahnya, Pemohon menyatakan bahawa pertuduhan yang dikemukakan kepadanya adalah cacat dari segi kandungan, kehendak perundangan, pertuduhan yang salah, berbentuk fikiran terkemudian, tidak jelas, tidak mengandungi butiran penuh, tidak munasabah dan direka dengan niat yang tidak baik demi untuk menyingkirkan Pemohon dari Jabatan Imigresen. [21] Dalam hal ini, saya telah meneliti setiap pertuduhan yang dikemukakan kepada Pemohon dan mendapati pertuduhan tersebut jelas lengkap menerangkan tarikh, masa dan butiran kesalahan yang dikatakan dilakukan oleh Pemohon serta memetik peruntukan dalam PPPAKT yang merujuk kepada kesalahan tersebut. Selain itu, tiada keterangan yang dikemukakan oleh Pemohon dalam surat representasinya bahawa beliau keliru dengan pertuduhan yang dikenakan kepada beliau. [22] Perlu dinyatakan bahawa, adalah menjadi satu undang-undang yang mantap bahawa dalam sesuatu pertuduhan, sama ada tatatertib mahupun jenayah, masa yang terperinci bukanlah suatu kemestian. Sebaliknya tempoh jarak antara masa seperti “antara jam ini hingga jam ini” adalah memadai untuk menjelaskan masa kesalahan itu dikatakan dilakukan. [23] Begitu juga mengenai dakwaan Pemohon bahawa pertuduhan-pertuduhan adalah pertuduhan lama dan telah basi (stale) kerana berlaku pada tahun 2016 sedangkan prosiding tatatertib hanya dimulakan pada tahun 2019. Pada pandangan saya, kesalahan tatatertib tidak mempunyai tempoh tamat. Sebaliknya, PBT boleh mengambil tindakan tatatertib apabila terdapat kesalahan tatatertib dilakukan tanpa menetapkan tarikh masa tertentu. Dalam kes Public Services Commission Malaysia & Anor V. Vickneswary RM Santhivelu CLJ 573 [2008] 6, kesalahan tatatertib berlaku pada tahun 1977 manakala tindakan tatatertib hanya diambil 7 tahun kemudian iaitu pada tahun

Mahkamah Persekutuan memutuskan – [34] The General Orders do not provide for the time when a disciplinary action is required to be taken against any officer for a disciplinary offence. Applying the principles earlier stated that where procedure is provided by written laws then the courts should be wary of invoking common law, the delay, even if there was one, is not a ground for holding that there was a procedural unfairness. [24] Bagi dakwaan Pemohon bahawa pertuduhan-pertuduhan tidak menyatakan sama ada cap keselamatan yang dikatakan diturunkan oleh Pemohon dalam passport tersebut adalah tulen atau tidak, saya mendapati cap No. J1/242-19/4 diakui sendiri oleh Pemohon sebagai cap miliknya serta dalam kawalannya. Alasan yang diberikan oleh Pemohon bahawa cap keselamatan tersebut telah hilang, pada pandangan saya, tidak mempunyai asas kerana tiada sebarang laporan polis atau laporan kepada pihak jabatan dibuat oleh Pemohon mengenai kehilangan cap keselamatan berkenaan bagi menyokong dakwaannya. Selain itu, dalam Afidavit Responden Pertama dinyatakan bahawa Bahagian Keselamatan dan Pasport Ibu Pejabat Imigresen Putrajaya telah mengesahkan ketulenan cap keselamatan tersebut. [25] Bagi dakwaan Pemohon bahawa pertuduhan 2, 4 dan 6 tidak menyatakan apakah faedah yang diperolehi oleh Pemohon yang dikatakan menggunakan kedudukan awamnya bagi faedah sendiri, saya mendapati bagi pertuduhan tersebut, ia melibatkan cap keselamatan pada passport. Tindakan Pemohon yang menurunkan cap keselamatan secara tidak teratur menimbulkan syak yang munasabah bahawa Pemohon telah menggunakan kedudukannya sebagai penjawat awam bagi faedahnya sendiri. Walaupun tiada bukti dikemukakan bahawa Pemohon mendapat faedah kewangan atau ganjaran lain, namun perbuatan Pemohon berkenaan adalah serius dan boleh menjejaskan keselamatan negara. Dalam kes Kerajaan Malaysia & Ors v. Tay Chai Huat [2012] 3 CLJ 577; [2012] 1 MLRA 661, [2012] 3 MLJ 149 Mahkamah Persekutuan melalui Mohd Ghazali Yusoff HMP menekankan peri pentingnya penjawat awam bersifat akauntabiliti dan kesan daripada ketiadaan sifat ini dengan menyatakan – [40] The courts should not assume the role of primary decision-taker by acting to regulate procedures found in the General Orders because this is not its constitutional function. Chapter D of the General Orders reinforces internal discipline and accountability for wrongdoings and poor performance and helps ensure that public officers will comply with their obligations. Public officers are held accountable for their actions and omissions when these represent a violation of the duties or obligations imposed on them by legislation. The rationale is that an offence committed by a public officer in the course of carrying out his duties negatively affects the public's trust in the administration, which is a public interest given special protection by both the criminal and administrative legal orders. Public officers are expected to make decisions and act solely in the public interest, without consideration of their private interests. Public employment being a public trust, the improper use of a public service position for private advantage is regarded as a serious breach of duty. [26] Oleh yang demikian, berdasarkan kepada alasan di atas saya mendapati dakwaan Pemohon berkaitan dengan pertuduhan, adalah tidak berasas. Sama ada Responden-responden perlu mengemukakan rebuttal evidence terhadap representasi yang dikemukakan oleh Pemohon [27] Pemohon juga membangkitkan hujah bahawa Responden-responden perlu mengemukakan rebuttal evidence terhadap representasi yang dikemukakan oleh Pemohon sebelum memutuskan bahawa Pemohon gagal membebaskan dirinya daripada pertuduhan yang dikemukakan kepadanya. [28] Dalam hal ini, saya mendapati tiada peruntukan dalam PPPAKT yang menghendaki PBT mengemukakan rebuttal evidence terhadap representasi yang dikemukakan oleh mana-mana pegawai awam. Oleh yang demikian, berdasarkan kes Vickneswary RM Santhivelu (supra), kegagalan Responden-responden mengemukakan rebuttal evidence terhadap representasi yang dikemukakan oleh Pemohon bukanlah suatu alasan bahawa berlakunya ketidakadilan terhadap Pemohon. Sama ada Pemohon perlu diberikan peluang untuk satu perbicaraan lisan, berpeluang untuk memeriksa saksi-saksi dan dibekalkan dengan dokumen yang diminta [29] Dalam hujahnya, Pemohon menyatakan bahawa beliau tidak diberikan peluang didengari secara munasabah apabila tidak diberi satu perbicaraan lisan, tiada peluang untuk memeriksa saksi-saksi, tiada jawatankuasa siasatan dan tidak dibekalkan dengan dokumen yang diminta. [30] Dalam hal ini, berbeza dengan prosiding jenayah biasa, saya mendapati peraturan 37(2) PPPAKT hanya menghendaki pegawai awam yang diberikan surat tunjuk sebab untuk mengemukakan representasi bertulis kepada PBT. Ini bermakna PPPAKT tidak menghendaki diadakan suatu perbicaraan lisan bagi membolehkan pegawai awam tersebut mengemukakan bukti bagi pihaknya. Isu mengenai ketidakperluan untuk mengadakan perbicaraan lisan bagi kes tatatertib bukanlah perkara baru. Isu ini pernah diulas secara panjang lebar oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Tay Chai Huat (supra) di mana mahkamah tertinggi tersebut menyatakan – [30] The use of authorities, or decided cases, is the establishment of some principle which a judge can follow in deciding the case before him. In the instant appeal, several authorities relating to the GO (Chapter D) were referred to as to what was intended and what it expressly provides. My question is what right have the courts to cut down the express power so given to the disciplinary authority by the General Orders? Utra Badi and Vickneswary are cases which established the principles of law vis-a-vis the General Orders. Are we entitled to disregard a previous decision of this court laying down a substantive rule of law? There is no doubt, in my view, that the ratio decidendi of the decision of this court in Utra Badi is that the right to be heard given by art. 135(2) of the Federal Constitution does not require that the person concerned be given an oral hearing and that a decision by a disciplinary authority not to give the person concerned an oral hearing after he has submitted a written representation is not a denial of justice. There is also no doubt, in my view that the ratio decidendi of the decision of this court in Vickneswary would be as follows:

under the provisions of the General Orders, the courts should not step into the shoes of the disciplinary authority in deciding whether it was fair to the person concerned, after he has made a written representation, to have granted him a right to make oral representation or whether he should be given such right although he did not ask for it; and

it is not the court but the disciplinary authority which has to decide the question of whether the person concerned has exculpated himself by his written representation. [31] Prinsip yang sama telah diterima pakai oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Noor Bhayzura Dali v. Suruhanjaya Perkhidmatan Awam Malaysia & anor [2021] 10 CLJ 860 di mana diputuskan – [18] We agree with the learned High Court Judge that the Disciplinary Authority is not obliged to afford an oral hearing to an officer before he is dismissed. In Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Awam Hospital Besar Pulau Pinang & Anor v. Utra Badi K Perumal (supra) which was cited by High Court, the Federal Court stated the right to be heard under art. 135(2) of the Federal Constitution does not necessitate that an oral hearing must be given. The requirement of fairness is satisfied if opportunity is given to make written representations to the deciding body. [32] Begitu juga dengan hujah Pemohon mengenai ketiadaan peluang beliau untuk memeriksa saksi-saksi serta ketiadaan jawatankuasa siasatan bagi menyiasat hujah yang dibangkitkannya dalam representasi. Pada pandangan saya, pertama, tiada peruntukan dalam PPPAKT yang menghendaki Responden-responden untuk berbuat demikian. Kedua, Mahkamah ini tidak sewajarnya mengambil tugas PBT dalam menentukan sama ada pemohon wajar atau tidak diberikan peluang untuk memeriksa saksi-saksi serta mewujudkan jawatankuasa siasatan bagi menyiasat hujah yang dibangkitkan oleh Pemohon dalam representasi. Dalam kes Tay Chai Huat (supra), isu ketiadaan jawatan kuasa siasatan dibangkitkan dan Mahkamah Persekutuan memutuskan – [28] From the authorities referred to above, I am of the view that the law is settled. Thus, an oral hearing may be given in instances where the disciplinary authority considers that the case against the officer requires further clarification and consequently appoint a Committee of Inquiry pursuant to GO 26(5) of the GO (Chapter D). If the disciplinary authority considers that no further clarification is required, I do not think that the officer concerned can insist or demand that a Committee of Inquiry be appointed. [33] Prinsip yang sama diterima oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Mohd Sobri Che Hassan v. Pihak Berkuasa Tatatertib Majlis Perbandaran Seberang Perai & Anor [2018] 2 CLJ 715, di mana dinyatakan – [40] Hence, guided by the above authorities, we agree with the learned JC, it is for the first respondent to decide whether a committee of investigation ought to be appointed to investigate the charge and the applicant could not demand for the same. This approach is also in tandem with reg. 37(5) of 1993 Regulations which provides as follows:

If the appropriate Disciplinary Authority is of the opinion that the case against the officer requires further clarification, the Disciplinary Authority may establish an Investigation Committee for the purpose of obtaining such further clarification. [41] The words "if the Disciplinary Authority is of the opinion" in the above-mentioned Regulation showed that the discretion is upon the Disciplinary Authority to decide whether a committee of investigation ought to be appointed or otherwise and the court ought not to interfere with that discretion. Regulations 29(4) of the MPSP Disciplinary Regulations were couched in similar language. We were of the view, cases applicable to reg. 37(5) of the 1993 Regulations would likewise be applicable to the case at hand. In view of the above, we were constrained to hold that the point taken up by the applicant that he was denied the right to be heard as the first respondent had failed to constitute a committee of investigation to inquire into the charge against him has no merits and ought to be rejected by this court. [34] Mengenai dakwaan Pemohon bahawa beliau tidak dibekalkan dengan dokumen yang diminta, saya menyedari bahawa hak untuk mendapatkan dokumen merupakan suatu yang perlu diberikan sekiranya ia telah dipohon oleh seseorang pegawai awam (lihat kes Vijayarao Sepermaniam v. Suruhanjaya Perkhidmatan Awam, Malaysia [2018] 9 CLJ 141; [2018] 6 MLRA 263, Rohana bte Ariffin & Anor v. Universiti Sains Malaysia [1988] 1 CLJ 559; [1988] 2 CLJ (Rep) 390 dan Raja Abdul Malek Muzaffar Shah bin Raja Shahruzaman v. Setiausaha Suruhanjaya Pasukan Polis [1995] 1 CLJ 619). Bagaimanapun, dalam kes di hadapan saya semasa representasi dikemukakan oleh Pemohon, beliau tidak mengemukakan sebarang permohonan kepada Responden-responden bagi mendapatkan dokumen tertentu bagi membantu beliau menyediakan representasinya. Dalam kes T Ganeswaran lwn. Suruhanjaya Polis Diraja Malaysia & Satu Lagi [2005] 3 CLJ 302 Mahkamah Rayuan menyebut – [6] Perayu tidak pernah memohon bagi mendapatkan dokumen-dokumen berkenaan pada bila-bila masa pun. Adalah menjadi tanggungjawab responden pertama membekalkan perayu dengan dokumen-dokumen berkenaan sekiranya terdapat permohonan dari perayu tetapi tidak sebaliknya. [35] Oleh yang demikian, saya berpandangan Pemohon di peringkat ini tidak boleh mendakwa haknya untuk mendapatkan perbicaraan yang adil telah dinafikan disebabkan ketiadaan dokumen bagi menyediakan representasi. Perlu juga dinyatakan bahawa dalam PPPAKT, tiada peruntukan yang mewajibkan PBT membekalkan apa-apa dokumen kepada pegawai awam yang diberikan surat tunjuk sebab. [36] Memandangkan Pemohon tidak pernah memohon dibekalkan dengan dokumen, saya berpandangan isu mengenai ketiadaan mendapatkan perbicaraan yang adil adalah tidak bermerit. Sama ada hukuman yang dikenakan terhadap Pemohon adalah munasabah [37] Adalah menjadi hujah Pemohon bahawa hukuman yang dikenakan terhadap beliau adalah tidak munasabah kerana tiada surat teguran daripada Responden-responden. Tambahan pula, Pemohon telah berkhidmat selama 20 tahun dengan rekod cemerlang dan tidak pernah terlibat dengan kesalahan tatatertib sebelum ini. [38] Dalam hal ini, adalah menjadi undang-undang bahawa semakan kehakiman bukanlah suatu bentuk rayuan dalam menentukan sama hukuman yang dikenakan munasabah atau sebaliknya. Dalam kes T. Ganeswaran (supra), Mahkamah Rayuan menyatakan – Judicial review is not an appeal from a decision but a review of the manner in which the decision was made, and, therefore the court is not entitled on an application for judicial review to consider whether the decision itself was fair and reasonable. [39] Mengenai hukuman pula, PPPAKT secara jelas memberikan budibicara kepada PBT dalam menentukan hukuman yang wajar mengikut bentuk hukuman yang disenaraikan dalam perundangan tersebut. Oleh yang demikian, saya berpandangan sebagai pihak yang dipertanggungkan oleh undang-undang, PBT adalah pihak yang paling layak dalam menentukan hukuman yang bersesuaian berdasarkan kepada keseriusan kesalahan yang dilakukan, dan bukannya Mahkamah. [40] Dalam kes Ng Hock Cheng v. Pengarah Am Penjara & Ors [1998] 1 CLJ 405; [1988] 1 MLJ 153; [1997] 2 MLRA 146; [1997] 4 AMR 4193 Mahkamah Persekutuan menyatakan – After the High Court had judicially reviewed and upheld the disciplinary authority's finding of misconduct or breach of any provision of the code of conduct under the said General Orders, in regard to any further and consequent order of punishment or penalty as prescribed by the "General Orders" aforesaid and imposed on the public officer in question, the High Court was right in not judicially reviewing such consequential order of dismissal or otherwise interfering with such order. The Court of Appeal was also right for not interfering with the same for reasons which we will discuss as follows. To so further review judicially would be acting against the concept, in the case of an order of dismissal, that there should not generally be any employment against the will of employer or employee. After all is said and done, persons in the public service categorized under art. 132 of the Federal Constitution are in fact employees. The court in truth is not substituting the order of dismissal with its own measure of punishment and if in the latter case, it would amount to the court forcing the employer/government to still employ him, or specifically enforcing a contract of personal service. It cannot be denied further that the disciplining of a public officer by his department head, is part of the function of the executive branch of the government and any usurpation by a court will be viewed with something very much more than disfavour even though the judiciary is the judicial branch of the government as well as an institution which belongs to the people. To repeat, a court intervenes only on the nature and manner of accusation against a public officer as distinct from a consequential punishment as explained above. Just like a professional body being the best tribunal to judge the seriousness of misconduct of its members, in a similar vein, an employer, including a government is the best person to judge similarly the seriousness of misconduct of an employee. [41] Begitu juga dalam kes Tay Chai Huat (supra) di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan – [39] Thus, a court should not substitute what its thinks is the "correct" decision. What the court is concerned with is not the decision but the decision-making process. It does not entail the court substituting its discretion for that of the decision maker. "Unless that restriction on the power of the court is observed, the court will in my view, under the guise of preventing the abuse of power, be itself guilty of usurping power", per Lord Brightman in Chief Constable of the North Wales Police Force v. Evans[1982] 1 WLR 1155 at p. 1173 Sama ada Responden-responden perlu membekalkan Pemohon dengan alasan mengapa Pemohon disabitkan dengan kesalahan serta mengapa hukuman sedemikian dikenakan terhadap Pemohon [42] Hujah terakhir yang dibangkitkan oleh Pemohon adalah beliau telah dinafikan perbicaraan yang adil disebabkan Responden-responden tidak membekalkan Pemohon dengan alasan mengapa Pemohon disabitkan dengan kesalahan serta mengapa hukuman sedemikian dikenakan terhadap Pemohon. [43] Dalam hal ini, saya mendapati PPPAKT tidak mensyaratkan bahawa PBT perlu memberikan alasan sebelum mengenakan hukuman terhadap seseorang penjawat awam setelah beliau mengemukakan representasi mahupun rayuan. Apa yang perlu dilakukan oleh PBT setelah menerima representasi ialah sama ada kenyataan yang terdapat dalam representasi itu dapat membebaskan dirinya daripada sabitan atau tidak. Peraturan 37(2) PPPAKT menyebut –

Jika pegawai itu tidak membuat apa-apa representasi dalam tempoh yang dinyatakan dalam subperaturan (1), atau jika pegawai itu membuat representasi yang tidak dapat membebaskan dirinya sehingga memuaskan hati Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah terus menimbangkan dan memutuskan sama ada untuk membuang kerja atau menurunkan pangkat pegawai itu. [44] Di dalam kes Halimatussaadiah v. Public Service Commission [1992] 1 CLJ 413; [1992] 2 CLJ (Rep) 467, Eusoff Chin HMT (pada masa itu) menyatakan – As regards the issue of 'finding of guilt' of the plaintiff before the PSC imposed the punishment of dismissal, I think it is perfectly clear that order 26 (4) of the G O 'D' does not require the PSC to make such finding. What the PSC is required to decide is whether the explanation given by the plaintiff, had exculpated the plaintiff to the satisfaction of the PSC. [45] Prinsip yang sama dipakai dalam kes T Ganeswaran (supra) di mana dinyatakan — Bagi mempertimbangkan alasan ini ingin kami nyatakan bahawa mengikut undang-undang perayu tidak perlu didapati bersalah. Yang perlu dipertimbangkan oleh responden pertama ialah sama ada representasi yang dikemukakan oleh perayu itu dapat membebaskan (exculpate) dirinya dari tuduhan terhadapnya dengan memuaskan. Sekiranya representasi perayu tidak dapat berbuat demikian terhadap beliau maka responden pertama berhak menjatuhkan hukuman serta-merta. [46] Sekali lagi, saya mendapati hujah yang dibangkitkan oleh Pemohon adalah tidak berasas. Kesimpulan [47] Berdasarkan kepada alasan di atas, saya mendapati Pemohon gagal untuk membuktikan kepada mahkamah wujudnya ketaksahan, ketakaturan prosedur dan ketidakrasional yang memungkinkan mahkamah ini untuk membenarkan permohonan ini. Justeru, saya menolak permohonan Pemohon bagi semakan kehakiman dengan kos. Tarikh: 27.12.2024 -t.t- (SHAMSULBAHRI BIN HAJI IBRAHIM) Hakim, Mahkamah Tinggi Malaya, Johor Bahru Peguam: Bagi pihak Pemohon – Ebrina binti Zubir; Tetuan Maniam Nair & Co Bagi pihak Responden-responden – Zahilah binti Mohamed Yusoff; Pejabat Penasihat Undang-undang Negeri Johor Kes yang dirujuk:  Akira Sales & Service (M) Sdn Bhd v. Nadiah Zee bt. Abdullah and another appeal [2018] 3 MLRA 589; [2018] 2 CLJ 513; [2018] 2 MELR 337; [2018] 2 MLJ 537  Ghazi Mohd Sawi v. Mohd Haniff Omar, Ketua Polis Negara, Malaysia & Anor [1994] 2 CLJ 333; [1994] 1 MLRA 93; [1994] 2 MLJ 114; [1994] 2 AMR 1257  Halimatussaadiah v. Public Service Commission [1992] 1 CLJ 413; [1992] 2 CLJ (Rep) 467  KAB Corp Sdn Bhd & Anor v Master Platform Sdn Bhd and another appeal [2019] 6 MLJ 752  Kerajaan Malaysia & Ors v. Tay Chai Huat [2012] 3 CLJ 577; [2012] 1 MLRA 661, [2012] 3 MLJ 149  Mohd Sobri Che Hassan v. Pihak Berkuasa Tatatertib Majlis Perbandaran Seberang Perai & Anor [2018] 2 CLJ 715  Ng Hock Cheng v. Pengarah Am Penjara & Ors [1998] 1 CLJ 405; [1988] 1 MLJ 153; [1997] 2 MLRA 146; [1997] 4 AMR 4193  Noor Bhayzura Dali v. Suruhanjaya Perkhidmatan Awam Malaysia & anor [2021] 10 CLJ 860  Peguam Negara Malaysia v Chan Tsu Chong & Ors [2018] 1 MLJ 409  Public Services Commission Malaysia & Anor V. Vickneswary RM Santhivelu CLJ 573 [2008] 6  R. Rama Chandran v. The Industrial Court of Malaysia & Anor [1997] 1 MLJ 145; [1997] 1 CLJ 147  Raja Abdul Malek Muzaffar Shah bin Raja Shahruzaman v. Setiausaha Suruhanjaya Pasukan Polis [1995] 1 CLJ 619  Rohana bte Ariffin & Anor v. Universiti Sains Malaysia [1988] 1 CLJ 559; [1988] 2 CLJ (Rep) 390  T Ganeswaran lwn. Suruhanjaya Polis Diraja Malaysia & Satu Lagi [2005] 3 CLJ 302  Vijayarao Sepermaniam v. Suruhanjaya Perkhidmatan Awam, Malaysia [2018] 9 CLJ 141; [2018] 6 MLRA 263 Perundangan yang dirujuk:  Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 - Peraturan 37