SHEARVIN RAJOO A/L JOHN v Pendakwa Raya (B-07-19-02/2025)

Ini merupakan permohonan oleh Pemohon-Pemohon dalam 3 kes yang telah didengar bersama. Pemohon-Pemohon melalui Notis Usul di Kand. 1 mengusulkan kepada Mahkamah yang Mulia ini untuk perintah-perintah seperti berikut:

Bahawa satu perintah jaminan Mahkamah diberikan kepada Pemohon-Pemohon yang dinamakan di atas menurut peruntukan seksyen 388/ 389 Kanun Tatacara Jenayah [Akta 574] dan/ atau seksyen 13(2) Akta Kesalahan Keselamatan (Langkah-Langkah Khas) 2012 [Akta 747] sementara menunggu perbicaraan kes; dan

Arahan, relif dan perintah selanjutnya yang dianggap suai manfaat oleh Mahkamah yang Mulia ini.

Permohonan Pemohon-Pemohon telah didengar pada 26.6.2025 yang mana Mahkamah ini telah sebulat suara menolak permohonon dalam ketiga-tiga kes tersebut.

Alasan Mahkamah ini dalam menolak permohonan Pemohon-Pemohon adalah sebagaimana yang dinyatakan di bawah.

Pemohon-Pemohon telah ditangkap pada 04.09.2024 dan pada 30.09.2024, Pemohon-Pemohon telah dipertuduhkan dengan kesalahan menurut seksyen 130V Kanun Keseksaan [Akta 574] di Mahkamah Sesyen Jenayah Kuala Selangor. Pertuduhan tersebut telah dibacakan kepada Pemohon-Pemohon pada hari yang sama. Pemohon-Pemohon tidak mengaku bersalah dan memohon untuk dibicarakan. Pada tarikh yang sama, Mahkamah Sesyen juga telah memindahkan kes ke Mahkamah Tinggi Klang bagi kesalahan menurut seksyen 130V Kanun Keseksaan di mana perbicaraan kes bagi kesalahan ini adalah di bawah Akta Kesalahan Keselamatan (Langkah-Langkah Khas) 2012 [Akta 747].

Selanjutnya, Pemohon-Pemohon kemudiannya telah membuat permohonan jamin di Mahkamah Tinggi pada 28.10.2024 yang mana permohonan jamin tersebut telah ditolak oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi pada 14.01.2025.

Tidak berpuas hati, Pemohon-Pemohon kini merayu ke Mahkamah Rayuan terhadap keputusan Mahkamah Tinggi tersebut dan telah membangkitkan isu-isu berikut:

bahawa Mahkamah ini mempunyai budi bicara untuk memberikan jaminan menurut seksyen 13(2)(c) Akta 747;

bahawa terdapat 5 pengecualian untuk jaminan menurut seksyen 13(2) Akta 747;

bahawa seksyen 130V(1) Akta 574 tidak tergolong sebagai suatu kesalahan keselamatan di bawah Akta 747;

bahawa Mahkamah mempunyai budi bicara untuk memberikan jaminan di bawah seksyen 388(1) atau 389

bahawa prinsip ‘presumption of innocence’ memberikan hak kepada Pemohon-pemohon untuk satu jaminan;

bahawa hak Pemohon-Pemohon menurut Perkara 8 Perlembagaan Persekutuan perlu dipertimbangkan bagi tujuan permohonan jamin ini; dan

keadaan dan faktor-faktor yang perlu dipertimbangkan dalam membenarkan permohonan jaminan ini.

Isu-isu yang dibangkitkan oleh Pemohon-Pemohon ini telah juga dibangkitkan semasa pendengaran di Mahkamah Tinggi. Namun, tiada alasan penghakiman disediakan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi yang menjelaskan alasan beliau dalam menolak permohonan jamin tersebut.

Berhubung dengan permohonan jamin ini, Peguam Pemohon-Pemohon yang terpelajar telah menghujahkan bahawa Pemohon-Pemohon adalah individu yang layak diberikan jaminan di bawah seksyen 13(2)(c) Akta 747 atas alasan berikut: Bagi Pemohon bernama Shearvin Rajoo A/L John di dalam

Pemohon adalah seorang yang sakit. Akta 747 tidak memberikan tafsiran bagi perkataan 'sakit' dan sekiranya merujuk kepada kamus di bawah Cambridge dan/ atau Oxford, yang telah mentafsirkan 'sick' adalah seseorang yang 'physically or mentally ill’. Dalam hal ini, Peguam Pemohon menghujahkan bahawa terdapat lima (5) pengecualian di bawah seksyen 13(2) Akta 747, iaitu:

seorang di bawah 18 tahun;

(ii) seorang perempuan;

(iii) seorang yang sakit atau uzur;

(iv) seorang yang tidak dipertuduhkan di bawah Bab VIA Kanun Keseksaan; atau

seorang yang tidak dipertuduhkan di bawah Akta Langkah-Langkah Khas Menentang Keganasan Di Luar Negara 2015 [Akta 770].

Berhubung keadaan kesihatan Shearvin Rajoo A/L John ini, Pemohon ini dikatakan masih mengalami kesakitan teruk di bahagian belakang badan serta kesukaran bernafas akibat kecederaan pada paru-paru sebelah kanan yang dialaminya, kesan daripada serangan yang dialami apabila Pemohon telah diserang oleh dua orang individu bersenjatakan parang dalam satu percubaan rompakan di rumahnya pada 31.01.2024. Akibat serangan tersebut, Pemohon telah mengalami kecederaan teruk sehingga perlu dimasukkan plat logam dan skru di lengan kanan dan urat di lengan kiri terputus. Pemohon juga mengalami kecederaan di bahagian kepala sebelah kanan yang memerlukan 8 jahitan, serta ditikam di bahagian abdomen kanan. Jari manis kanan Pemohon juga terputus, manakala salah satu jari tangan kiri yang terputus berjaya disambungkan semula melalui pembedahan. Pemohon telah mendapat rawatan dan dimasukkan ke wad daripada 31.01.2024 sehingga 06.02.2024 di Hospital Tengku Ampuan Rahimah Klang.

Kesihatan Pemohon dikatakan semakin merosot semasa berada di dalam tahanan reman, termasuk kesan buruk kepada kesihatan mental. Pemohon dinasihatkan oleh doktor untuk membuat permohonan bagi mendapatkan status OKU untuk bantuan lanjut, tetapi telah ditahan sebelum sempat membuat permohonan tersebut. Dalam hal ini, Peguam Pemohon menghujahkan bahawa Pemohon memerlukan rawatan yang berterusan bagi kesejahteraan Pemohon dan rawatan yang diterima oleh Pemohon di penjara dikatakan tidak mencukupi.

Selanjutnya, Peguam Pemohon menghujahkan bahawa walaupun Pemohon belum mendapat kad OKU, namun kecacatan badan Pemohon telah menyebabkan dia perlu menggunakan fasiliti OKU dalam tempat tinggal, agar risiko untuk mendapatkan kecederaan boleh dikurangkan. Namun, fasiliti tersebut tidak disediakan di dalam penjara dan ini telah menyebabkan Pemohon mempunyai kesukaran untuk menjalani kehidupan seharian. Bukan sahaja menyukarkan pergerakan Pemohon, malah Pemohon terdedah kepada risiko yang lebih tinggi untuk terjatuh dan mencederakan diri sendiri.

Melalui Afidavit Sokongan Pemohon juga ada dinyatakan bahawa Dr. Mohamad Fitry bin Mahayuddin iaitu Pegawai Perubatan di Klinik Kesihatan Penjara Sungai Buloh telah mengesahkan dalam Laporan Perubatan di mana aktiviti seharian Pemohon adalah “partially indenpendent in view of traumatic amputation”. Juga dalam laporan tersebut, Dr. Mohamad Fitry telah menyatakan bahawa pihak penjara akan merujuk Pemohon kepada Hospital Sungai Buloh (Bahagian Ortopedik) untuk rawatan susulan. Namun demikian, pihak penjara masih belum merujuk Pemohon ke Hospital Sungai Buloh untuk rawatan susulan.

Oleh yang demikian, bagi Pemohon bernama Shearvin Rajoo A/L John ini, Peguam terpelajar menghujahkan bahawa Pemohon layak untuk mendapatkan jamin di bawah seksyen 13(2) Akta 747 atau secara alternatifnya, Pemohon layak dibenarkan jamin di bawah seksyen 388(1) Akta 593 atas alasan-alasan berikut:

Akta 593 adalah terpakai dalam permohonan jamin Pemohon walapun seksyen 130V Kanun Keseksaan (Akta 574) adalah disenaraikan sebagai kesalahan keselamatan dalam Jadual Pertama Akta 747;

(ii) seksyen 130V Kanun Keseksaan (Akta 574) bukanlah suatu kesalahan keselamatan dan ia juga tidak boleh menyebabkan keganasan terhadap negara atau mengancam negara;

(iii) bahawa terdapat beberapa kes yang telah membenarkan permohonan jamin di bawah seksyen 388(1) Akta 593 walaupun tertuduh adalah dituduh dengan kesalahan keselamatan yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama Akta 747; dan

(iv) bahawa seksyen 130V Akta 574 merupakan kesalahan yang tidak boleh dijamin (non-bailable offence) dan layak ditawarkan jamin oleh Mahkamah Rayuan tertakluk kepada peruntukkan di bawah seksyen 388(1)/ 389 Akta 593. Bagi Pemohon bernama Caris Luwdon A/L Lourdasamy di dalam Permohonan No. B-07-20-02/2025:

Pemohon adalah seorang yang sakit dan tergolong di bawah seksyen 13(2) Akta 747 yang layak diberikan jaminan. Sebagaimana dinyatakan bagi Pemohon bernama Shearvin Rajoo A/L John, Peguam terpelajar menggunapakai hujahan yang sama untuk Pemohon bernama Caris Luwdon A/L Lourdasamy ini.

Pemohon bernama Caris Luwdon A/L Lourdasamy ini dikatakan mempunyai slipped disc di Lumbar No. 4 dan No. 5 di bahagian belakang badan. Dr. Mohamad Fitry bin Mahayuddin, Pegawai Perubatan di Klinik Kesihatan Penjara Sungai Buloh juga telah mengesahkan Pemohon mempunyai underlying “disc herniation, allergy rhinitis, tinea corporis” dan “musclelatel pain”. Peguam Pemohon menghujahkan bahawa keadaan kesihatan Pemohon bertambah teruk sehingga Pemohon sering kali tidak dapat berjalan dengan baik serta tidak dapat bangun dari katil. Semasa Pemohon masih berada dalam tahanan reman, pada 25.09.2024, Pemohon telah dibawa ke Subang Jaya Medical Centre kerana kesakitan belakang badan yang amat teruk dan dikatakan bahawa Pemohon menghadapi masalah kesihatan serius, termasuk herniasi cakera lumbar pada tahap L4/5 dan L5/S1. Penyakit herniasi cakera lumbar ini dikatakan akan menyebabkan kesakitan teruk yang menghalang pergerakan, kelemahan anggota bawah akibat tekanan pada akar saraf serta risiko komplikasi serius jika tidak diberikan rawatan yang sesuai dan doktor telah menasihati agar Pemohon dimasukkan ke wad bagi rawatan lanjut.

Selain daripada masalah kesakitan belakang badan yang teruk, Pemohon juga telah didiagnosis dengan sinusitis dan mengalami sakit belakang kronik yang menyebabkan kesakitan yang tajam serta menyukarkan Pemohon untuk bergerak. Keadaan ini telah menyukarkan Pemohon dalam menjalankan aktiviti harian asas. Pemohon kini sedang menjalani rawatan ubat termasuk penahan sakit, semburan hidung saline, dan steroid sedutan, namun simptom masih berterusan. Oleh itu, Pemohon sememangnya seorang yang sakit dan layak dibenarkan jaminan di bawah seksyen 13(2)(c) Akta 747 oleh Mahkamah yang Mulia ini. Bagi Pemohon bernama Xavier A/L Manohar di dalam

Sebagaimana Pemohon bernama Shearvin Rajoo A/L John dan Caris Luwdon A/L Lourdasamy, Pemohon bernama Xavier A/L Manohar ini juga dikatakan sebagai seorang yang sakit dan tergolong di bawah seksyen 13(2) Akta 747 yang layak diberikan jaminan.

Pemohon ini dikatakan mempunyai kencing manis, slipped disc, asthma, hypertension serta penyakit jantung. Pemohon ini telah disahkan menghidap penyakit jantung berlubang sejak lahir di dua bahagian, yang memberi kesan serius terhadap kehidupan kerana penahanan Pemohon sehingga kini. Laporan perubatan daripada Sentosa Specialist Hospital telah mengesahkan terdapat lubang di dua bahagian jantung, yang menyebabkan masalah aliran darah yang kritikal. Akibat daripada keadaan ini, Pemohon kerap mengalami sesak nafas, degupan jantung tidak teratur, sakit dada yang teruk, dan kelemahan melampau. Keadaan ini menjadi semakin teruk apabila Pemohon berada dalam tahanan kerana tekanan dan ketidakselesaan persekitaran.

Di dalam Afidavit Sokongannya, Pemohon telah menyatakan rawatan yang diterimanya pada 2022 di Sentosa Specialist Hospital. Laporan perubatan bertarikh 05.11.2024 yang disediakan oleh Dr. Mohamad Fitry Bin Mahayuddin, Pegawai Perubatan di Klinik Kesihatan Penjara Sungai Buloh, juga telah mengesahkan bahawa Pemohon menghidap penyakit jantung berlubang (congenital heart disease), asma bronkial (bronchial asthma), dan diabetes mellitus dan Pemohon diberikan ubat kencing manis serta inhaler untuk merawat penyakit-penyakit tersebut.

Peguam Pemohon yang terpelajar telah menghujahkan bahawa walaupun Pemohon telah diberikan ubat-ubatan tersebut, keadaan Pemohon semakin teruk apabila simptom diabetes Pemohon, seperti kebas dan bengkak di kaki, semakin kerap berlaku. Pemohon juga mengalami kesukaran untuk berjalan dan bergerak disebabkan bengkak dan kesakitan yang semakin meningkat di kakinya. Keadaan penjara yang berhabuk dan penuh tekanan ernosi telah menyebabkan kadar gula darah Pemohon sukar dikawal walaupun dengan rawatan asas yang diberikan. Diet di penjara yang terdiri daripada nasi putih dan lauk pauk biasa tanpa kawalan khusus untuk pesakit diabetes telah memburukkan lagi keadaan kesihatan Pemohon. Tiada diet khas yang disediakan bagi mengawal tahap gula dalam darah, dan Pemohon sering kali terpaksa memakan makanan yang tidak sesuai untuk kondisi Pemohon seperti nasi dan makanan berkarbohidrat tinggi yang meningkatkan kadar gula dalam darah. Penjara bukan sahaja tidak dapat memberikan rawatan yang diperlukan secara menyeluruh, malah persekitaran dalam tahanan telah memburukkan lagi masalah jantung Pemohon. Pemohon sering mengalami serangan sesak nafas secara tiba-tiba, disertai dengan pening yang melampau sehingga Pemohon tidak dapat berdiri atau bergerak dengan betul. Keadaan ini menjejaskan keupayaan Pemohon untuk menjalani kehidupan dalam tahanan.

Selain daripada alasan bahawa Pemohon-pemohon tergolong sebagai orang yang sakit, Peguam Pemohon-Pemohon juga menghujahkan mengenai hak asasi manusia yang ditakrifkan di dalam Perlembagaan Persekutuan seperti di dalam Perkara 5 dan Perkara 8 yang harus diberikan pertimbangan.

Selain itu, Peguam terpelajar menghujahkan bahawa pelepasan Pemohon-Pemohon atas jaminan tidak akan mendatangkan sebarang risiko atau ancaman kepada kedaulatan dan keselamatan negara. Tiada juga bukti yang menunjukkan bahawa Pemohon-Pemohon mempunyai kecenderungan untuk melarikan diri dan sekiranya melarikan diri, pihak polis boleh mengesan dan menangkap semula tanpa apa-apa kesusahan memandangkan Pemohon sudi dikenakan syarat sekatan senarai hitam serta menyerahkan passport kepada simpanan Mahkamah sekiranya permohonan jamin ini dibenarkan. Tiada bukti yang menunjukkan Pemohon-Pemohon ini akan mengganggu saksi-saksi ataupun menghapuskan apa-apa bukti bagi pertuduhan ini.

Seterusnya, Peguam Pemohon-Pemohon menghujahkan bahawa pemenjaraan untuk tempoh yang lama sebelum disabitkan kesalahan akan menjejaskan keadilan di mana pertuduhan tidak boleh digunakan sebagai anggapan bahawa Pemohon adalah bersalah di bawah pertuduhan tersebut. lanya secara tidak langsung merupakan satu bentuk penyeksaan yang tidak adil terhadap pemohon di mana nas undang-undang adalah jelas bahawa Pemohon sepatutnya dianggap tidak bersalah sehingga terbukti bersalah ("innocent until proven guilty"). Perbicaraan bagi pertuduhan yang dipertuduhkan terhadap Pemohon-Pemohon juga akan memakan masa yang lama dan tempoh penahanan akan menjadi sia-sia sekiranya Pemohon-Pemohon dibuktikan tidak bersalah di akhir perbicaraan.

12.

Bagi pihak pendakwaan pula, Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar menghujahkan bahawa permohonan Pemohon-Pemohon ini adalah suatu penyalahgunaan proses Mahkamah kerana tiada apa-apa atas rekod yang menunjukkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila menjalankan kuasa budi bicara dalam menolak permohonan jaminan Pemohon-Pemohon. Pihak Pemohon-Pemohon perlu membuktikan bahawa setiap Pemohon memenuhi pengecualian di bawah seksyen 13(2) Akta Kesalahan Keselamatan (Langkah-langkah Khas) 2012 [selepas ini disebut sebagai SOSMA] untuk dilepaskan dengan jaminan.

Pihak pendakwaan menghujahkan bahawa keadaan perubatan Pemohon bukanlah satu keadaan mendesak yang memerlukan perhatian perubatan khas yang tidak dapat disediakan dengan secukupnya oleh pihak penjara dan dengan merujuk kepada eksibit "SJ-7", Pemohon telah diberi pemeriksaan dan rawatan oleh Pegawai Perubatan di Klinik Kesihatan Penjara Sungai Buloh.

Selanjutnya, Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar menghujahkan bahawa Pemohon tidak tergolong dalam pengecualian seksyen 13(2)(c) Akta 747 (“SOSMA”) yang menjurus kepada "sick and infirm person". SOSMA telah digubal berdasarkan Perkara 149 Perlembagaan Persekutuan bagi tujuan menjaga keselamatan negara daripada ancaman-ancaman pengganas, subversif, jenayah terancang dan aktiviti penyeludupan migran yang mengganggu-gugat keselamatan dan mendatangkan ancaman kepada nyawa, harta benda serta kesejahteraan masyarakat awam. Perkara 149 memberi kuasa penggubalan luar biasa kepada Parlimen bagi menggubal undang-undang yang mengatasi hak-hak asasi. Empat (4) hal perkara yang termaktub dalam Perkara 149 iaitu sub-kluasa

(1)(a), (1)(b), (1)(d) dan (1)(f) telah disebut dalam mukadimah SOSMA.

Dalam hal ini, menurut Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar, kesalahan di bawah seksyen 130V Kanun Keseksaan adalah kesalahan di bawah SOSMA melalui takrifan "security offences" di seksyen 3 SOSMA itu sendiri dan termaktub di dalam Jadual Pertama Akta Kesalahan Keselamatan (Langkah-Langkah Khas). Kesalahan di bawah seksyen 130V Kanun Keseksaan adalah suatu kesalahan keselamatan. Maka, prosedur di bawah Akta 747 adalah terpakai ke atas Pemohon-Pemohon yang telah dituduh melakukan kesalahan di bawah seksyen 130V Kanun Keseksaan, sebagaimana seksyen 2 "Pemakaian" dan seksyen 3 "Tafsiran" Akta 747.

Selain itu, berdasarkan hujahan pendakwaan, seksyen 388(1) Kanun Prosedur Jenayah adalah tidak terpakai terhadap kepada kesalahan keselamatan seperti kesalahan di bawah seksyen 130V Kanun Keseksaan. Maka, Pemohon-Pemohon yang telah dituduh dengan kesalahan di bawah seksyen 130V Kanun Keseksaan, hanya tertakluk kepada seksyen 13 SOSMA untuk suatu permohonan jaminan. Pemohon-Pemohon tidak terhalang untuk membuat permohonan jaminan di Mahkamah Tinggi untuk pertimbangan baru sekiranya ada apa-apa perkembangan baru dan Mahkamah Tinggi mempunyai bidang kuasa untuk mendengar kes kesalamatan sebagaimana pertuduhan ke atas Pemohon-Pemohon ini, termasuklah permohonan jaminan. Bidangkuasa Mahkamah Tinggi ini adalah berdasarkan Perkara 121 Perlembagaan Persekutuan.

Timbalan Pendakwa Raya terpelajar juga menghujahkan bahawa isu-isu yang dikemukakan oleh Pemohon-Pemohon ini bukan merupakan alasan yang istimewa untuk Mahkamah yang Mulia ini menimbang semula keputusan Mahkamah Tinggi yang telah menolak permohonan jaminan Pemohon-Pemohon.

Setelah Mahkamah ini meneliti lanjut afidavit-afidavit yang difailkan di dalam Permohonan-Permohonan ini serta hujahan pihak-pihak, teras kepada rayuan ini adalah mengenai isu sama ada permohonan jaminan Pemohon-Pemohon wajar dibenarkan dan Pemohon-Pemohon boleh dilepaskan dengan jaminan.

Dalam hal ini, sebagaimana yang dirujuk dalam hujahan oleh pihak-pihak, dalam membuat keputusan, kami berpandukan kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Samat bin Yamin v. Public Prosecutor [2023] 6 CLJ 1; [2023] 4 MLJ 613 yang mana Mahkamah Persekutuan telah menerangkan mengenai tahap kesakitan atau keuzuran seseorang yang sewajarnya dipertimbangkan oleh Mahkamah semasa membenarkan permohonan pemohon untuk dilepaskan dengan jaminan menurut perenggan 13(2)(c) SOSMA sebagaimana berikut: “... Of course, the law does not specify exactly the extent and severity of the illness and infirmity which allows the granting of the said leeway, but again with the object of SOSMA in mind, it cannot be that any illness be a ground to exercise that right to bail for surely the severity of the medical conditions plays a major role in the court's consideration should an application be made on the said grounds. Thus, it is for the court to determine, based on the degree of the illness the accused person and the infirmity he suffered, backed no less by a conclusive medical evidence, that it would be just and fair for the person so charged to be freed on bail whilst awaiting the conclusion and decision of the court on the charge so preferred against him. Otherwise, it would make a mockery of the law should run of the mill illnesses, such as those specified by the applicant herein, be the justification to grant him the freedom he seeks given that the said illnesses are not even life threatening,...” (Penekanan ditambah.)

Berdasarkan keputusan Mahkamah Persekutuan tersebut, dapatlah disimpulkan bahawa penyakit atau keuzuran yang boleh diberikan pertimbangan hendaklah tergolong dalam penyakit atau keuzuran yang boleh memudaratkan atau mengancam nyawa Pemohon-Pemohon.

Setelah kami meneliti ekshibit yang dilampirkan bersama Afidavit Sokongan Pemohon-Pemohon, kami sebulat suara mendapati bahawa keadaan penyakit atau keuzuran yang dihadapi Pemohon-Pemohon ini tidak mencapai ambang penyakit atau keuzuran yang mewajarkan kami menggunakan kuasa budi bicara untuk membenarkan permohonan Pemohon-Pemohon dilepaskan dengan jaminan menurut seksyen 13(2)(c) SOSMA. Ketiga-tiga Pemohon ini masih boleh mendapatkan rawatan perubatan di hospital walaupun berada dalam tahanan dan keadaan penjara yang tidak memberikan keselesaan kepada Pemohon-Pemohon bukanlah alasan untuk Mahkamah ini mempertimbangkan permohonan jaminan oleh Pemohon-Pemohon.

Selain itu, Mahkamah ini juga tidak berhasrat untuk mengulas lanjut mengenai hak-hak Pemohon-Pemohon di bawah Perkara 8 Perlembagaan Persekutuan serta prinsip ‘presumption of innocence’ dalam mempertimbangkan permohonan jamin ini memandangkan undang-undang berkenaan permohonan jaminan ini adalah jelas dan merupakan kuasa budi bicara Mahkamah ini setelah mengambil kira keadaan kesihatan Pemohon-Pemohon.

Mahkamah ini juga bersetuju dengan hujah pihak pendakwaan bahawa seksyen 388(1) Kanun Prosedur Jenayah adalah tidak terpakai terhadap kepada kesalahan keselamatan seperti kesalahan di bawah seksyen 130V Kanun Keseksaan yang dipertuduhkan terhadap Pemohon-Pemohon dan perkara ini tidak memerlukan pertimbangan lanjut oleh Mahkamah ini.

Oleh yang demikian, kami mendapati bahawa permohonan Pemohon-Pemohon tidak bermerit dan adalah ditolak. Walaupun begitu, Pemohon-Pemohon masih boleh membuat permohonan yang baharu untuk dilepaskan dengan jaminan di masa hadapan sekiranya terdapat perubahan berkaitan dengan keadaan kesihatan mereka. Bertarikh: 23 Disember 2025 -sgd- (AZMAN BIN ABDULLAH) (Hakim) Mahkamah Rayuan Malaysia Bagi pihak Pemohon-Pemohon : Harpal Singh a/l Tara Singh [Tetuan T. Harpal & Associates] Bagi pihak Responden : TPR Roshan a/l Karthi [Jabatan Peguam Negara]