Shukri Bin Mohammad v Pendakwa Raya (KA-42JSKS-3-05/2025)

Rayuan ini dibawa oleh perayu terhadap keputusan Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) yang telah mensabitkan perayu di bawah seksyen 376(2)(e) Kanun Keseksaan. Makamah Sesyen telah menjatuhkan hukuman penjara tujuh belas (17) tahun dan sembilan

sebatan rotan. Perayu juga diperintahkan menjalani proses kaunseling selama lima (5) tahun dalam tempoh pemenjaraan dan S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw pengawasan polis selama tiga (3) tahun sebaik sahaja selesai menjalani hukuman.

Perayu tidak berpuashati terhadap keputusan HMS dan merayu ke Mahkamah Tinggi.

Pada 25.05.2026, Mahkamah ini memutuskan menolak rayuan perayu atas sabitan dan hukuman. Perayu menfailkan notis rayuan bertarikh 07.06.2026 terhadap keputusan Mahkamah ini.

Kes ini berhubung dakwaan terhadap perayu atas kesalahan merogol di bawah seksyen 376(2)(e) Kanun Keseksaan. Mangsa (SP2), merupakan seorang kanak-kanak perempuan berusia 9 tahun pada masa kejadian. Perayu pada ketika itu tinggal di rumah yang sama dengan keluarga mangsa dan mempunyai hubungan keluarga dengan mangsa iaitu bapa saudara kepada mangsa.

Pada tahun 2019, bapa mangsa telah membuat laporan polis setelah mangsa mendedahkan bahawa perayu telah melakukan perbuatan rogol terhadapnya di dalam bilik tidur rumah tersebut. Susulan laporan tersebut, mangsa telah dirujuk ke hospital untuk pemeriksaan perubatan. Pemeriksaan tersebut mendapati terdapat koyakan pada selaput dara mangsa. S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw

Mangsa kemudian telah menjalani rakaman temubual kanak-kanak di Child Interview Centre (CIC) di Balai Polis Gurun, Kedah. Rakaman tersebut mengandungi naratif mangsa mengenai kejadian, termasuk perbuatan perayu, keadaan bilik, dan pergerakan mangsa sebelum dan selepas kejadian.

Siasatan lanjut membawa kepada pertuduhan terhadap perayu di Mahkamah Sesyen.

Isu-isu yang timbul dalam rayuan ini adalah:

Sama ada keterangan mangsa membuktikan elemen kemasukan (penetration) melangkaui keraguan munasabah.

(ii) Sama ada kelewatan SP1 membuat laporan polis menjejaskan kredibiliti kes pendakwaan.

(iii) Sama ada SP1 mempunyai motif tersembunyi (ulterior motive) berkaitan hak jagaan anak sehingga mempengaruhi laporan P1.

(iv) Sama ada persetujuan akses bermalam dalam Penghakiman Persetujuan Syariah bercanggah dengan dakwaan rogol.

Sama ada HMS tersalah arah dalam menilai keterangan SD2 dan SD3. S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw

(vi) Sama ada HMS meletakkan beban kepada pembelaan untuk membuktikan mangsa tidak dirogol.

(vii) Sama ada percanggahan dokumen (P1, D4, P22, AMH-3) menimbulkan keraguan munasabah. PRINSIP RAYUAN

Mahkamah Rayuan bermula dengan anggapan bahawa dapatan fakta hakim bicara adalah betul.

Campur tangan hanya dibenarkan apabila terdapat salah arah yang jelas, penilaian bukti yang tidak memadai, pengabaian bukti penting, atau dapatan yang tidak disokong oleh keseluruhan keterangan.

Prinsip ini diperkukuh oleh keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Amri Ibrahim & Anor v PP [2017] 1 CLJ 617 dan keputusan Mahkamah Rayuan baru-baru ini dalam kes Alliance Investment Bank v Gula Perak Berhad [2026] 4 MLRA 907. S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw ANALISIS DAN DAPATAN ISU 1: Keterangan Mangsa dan Elemen kemasukan (penetration)

Perayu menghujahkan bahawa elemen kemasukan zakar tidak dibuktikan oleh pendakwaan. Menurut perayu, keterangan mangsa tidak menunjukkan kemasukan secara pasti, laporan perubatan tidak mengaitkan koyakan selaput dara secara konklusif dengan kemasukan zakar, oleh itu elemen utama di bawah seksyen 375 Kanun Keseksaan tidak dipenuhi.

Perayu juga menekankan bahawa doktor yang memeriksa mangsa mengesahkan bahawa koyakan selaput dara boleh berlaku akibat pelbagai faktor lain. Justeru, perayu berhujah bahawa pendakwaan gagal membuktikan bahawa kecederaan tersebut berpunca daripada perbuatan yang didakwa.

HMS didalam penghakiman beliau menerima keterangan mangsa sebagai bukti utama kemasukan. HMS mendapati bahawa keterangan mangsa adalah konsisten, jelas dan tidak goyah semasa pemeriksaan balas, serta menggambarkan dengan bantuan dua anak patung dan SP2 menunjukkan kemaluan lelaki dan kemaluan wanita. Melalui rakaman dalam temubual eksibit P14, SP2 menceritakan pada hari kejadian SP2 sedang bermain dengan anak perayu dalam bilik. Apabila anak perayu keluar bilik, perayu telah tarik SP2 dan tolak SP2 ke atas katil yang diletakkan di lantai. Perayu kemudian buka seluar dalam SP2 dan SP2 S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw mengatakan “dia masuk kemaluan dia dalam pepet saya” sambil tutup mulut dan mata SP2. Apabila ditanya apa yang dirasa oleh SP2, jawapan SP2 ‘rasa pedih dan tak boleh nak kencing’.

Peguam perayu berhujah bahawa berdasarkan kes Samuel John Marisinapen v PP [2018] 6 CLJ 526, rakaman CD eksibit P10 dan P15 bersama TBA-P14 dan P20 tidak boleh dijadikan keterangan utama kerana rakaman temu bual tersebut dibuat hanya untuk tujuan siasatan SP8 sebagaimana dinyatakan oleh SP4, SP5 dan SP6. Justeru, keterangan yang relevan untuk dipertimbangkan hanyalah keterangan lisan SP2 melalui live link pada 1.6.2023 serta pemeriksaan balas pada 23.7.2024.

HMS telah merujuk kepada kes PP v.Taufeeq Mohsein Ahmad Tahir [2022] CLJU 3309, yang mempunyai pandangan berbeza dengan kes Samuel John Marisinapen v. PP (supra) berkenaan rakaman video kanak kanak. Hakim Muhammad Jamil Hussin memutuskan: “[17] Saya tidak setuju dengan keputusan Mahkamah Tinggi Pulau Pinang dalam kes John Samuel Marisinapen v. PP supra yang dirujuk oleh peguam tertuduh. Saya mempunyai pandangan yang berbeza. Walaupun P24 dan P25 adalah dibuat untuk tujuan siasatan dan bukan untuk tujuan penerimaannya sebagai keterangan pemeriksaan utama, menurut peruntukan seksyen 6(1) Akta tersebut ia hendaklah diterima sebagai keterangan pemeriksaan utama SP12 dan SP13. Seterusnya pra-syarat berkenaan kebolehterimaan P24 dan P25 di bawah seksyen 6(2)(a) Akta tersebut telah dipenuhi oleh pihak pendakwaan. S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw [18] Saya menerima P24 dan P25 sebagai keterangan pemeriksaan utama SP12 dan SP13. Pihak pendakwaan telah memenuhi pra-syarat kebolehterimaan P24 dan P25 sebagai keterangan pemeriksaan utama SP12 dan SP13 seperti diperuntukan dalam seksyen 6(2)(a) Akta tersebut.” [Penekanan ditambah]

Pendekatan yang sama berkenaan kebolehterimaan rakaman video kanak-kanak telah diambil oleh mahkamah di dalam kes Muhammad Adib Sufyan Azman v. PP [2019] 8 CLJ 254 dimana walaupun rakaman video kanak-kanak diambil untuk tujuan siasatan dan bukan untuk tujuan penerimaannya sebagai keterangan, menurut peruntukan seksyen 6(1) Akta tersebut keterangan tersebut hendaklah diterima sebagai keterangan pemeriksaan utama kanak-kanak dan pihak tertuduh berhak untuk menyoal balas keterangan tersebut. Ini dinyatakan dengan jelas seperti berikut: “[33] As such, the video recording of a child's evidence under the ECWA shall be evidence of the child at the trial and shall be treated as the evidence given in examination in chief, similar to viva voce evidence in court. Any further evidence adduced by the examining party (the DPP in a prosecution) during further examination in court shall be part of the child witness' evidence before the court. [34] In short, the ECWA allows the evidence of a child to be obtained outside the courtroom environment but has the weight of a testimony in court. ECWA provides a similar test to ascertain the competence of a child as provided for in s. 133A. This can be seen in s. 6(7) and s. 6(8) of the ECWA. [35] In adult parlance, a video recording of a child witness giving S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw evidence under the ECWA is similar to a witness statement recorded under s. 402B of the Criminal Procedure Code ("CPC"). Both can be admissible to the like extent as oral evidence to the like effect of the person.”

Secara ringkas, Akta Keterangan Saksi Kanak-Kanak 2007 (Akta 675) membenarkan keterangan kanak-kanak direkodkan di luar mahkamah tetapi tetap mempunyai kekuatan seperti keterangan di dalam mahkamah. Akta 675 juga menetapkan ujian kompetensi kanak-kanak yang selaras dengan s.133A, sebagaimana diperuntukkan dalam seksyen 6(7) dan seksyen 6(8) Akta 675. Dalam konteks penjelasan yang lebih sesuai untuk difahami, rakaman video keterangan saksi kanak-kanak di bawah Akta 675 adalah setara dengan kenyataan saksi yang direkodkan di bawah s.402B Kanun Tatacara Jenayah, dan kedua-duanya boleh diterima setakat mana ia mempunyai kesan yang sama seperti keterangan lisan.

HMS juga telah menilai laporan perubatan sebagai keterangan sokongan yang selaras dengan naratif mangsa. Walaupun doktor menyatakan koyakan boleh berpunca daripada pelbagai sebab, HMS mendapati bahawa dapatan tersebut tidak bercanggah dengan keterangan mangsa dan tidak menimbulkan keraguan munasabah terhadap versi pendakwaan.

Mahkamah mendapati mangsa sedar dan tahu apa yang berlaku kepada beliau dan keterangan mangsa konsisten dengan keterangan Pegawai Perubatan (SP7) dan laporan perubatan (P22) yang mengesahkan terdapat koyakan lama pada selaput dara S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw mangsa di dua (2) tempat iaitu pada kedudukan jam 12 koyakan penuh dan pada jam 5 koyakan separuh yang disebabkan objek tumpul. Pada pendapat SP7, anggota badan yang boleh menyebabkan koyakan pada selaput dara adalah zakar atau jari.

Mahkamah berpendapat keterangan SP2 dan keterangan SP7 serta eksibit P22 adalah konsisten dan menyokong keterangan mangsa bahawa berlaku kemasukan berdasarkan koyakan pada posisi jam 12 dan jam 5 yang menunjukkan kemasukan ke dalam faraj oleh objek tumpul, iaitu zakar perayu.

Bagi elemen kemasukan (penetration), penembusan yang paling minimum, sudah memadai. Ini diputuskan di dalam kes Sidek Bin Ludan v. Pendakwa Raya [1995] 3 MLJ 178 yang menyatakan: “It is now established that to constitute the offence of rape, there must be penetration (R v. Hill [1781] 1 East PC 439). I may add that even the slightest penetration, like in the instant appeal, will be sufficient. So long as penetration is proved but its depth will not injure the hymen, it is sufficient to constitute the crime of rape (R v. M’ Rue [1938] 8 C & P 641; R v. Allen [1839] 9 C & P 31). Put differently even if the hymen is intact in that there is no rupture, so long as there is penetration it is sufficient to constitute rape (R v. Hughes [1841] 2 Mood. 190).”

Berkenaan objek tumpul yang menyebabkan koyakan, kes Kong Hong Lai v. PP [2011] 7 CLJ 700 menyokong inferens bahawa berdasarkan keterangan mangsa dan keterangan perubatan, dalam konteks kes tersebut objek tumpul yang menyebabkan koyakan pada selaput dara adalah zakar. Ini dinyatakan dengan jelas di dalam penghakiman Mahkamah Rayuan bahawa: S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw “The complainant’s evidence is that she felt a hard object entered her vagina. She also said that when she felt the hard object enter her vagina, both her hands were being held by both of the hands of the appellant and both his legs were on top of her legs. She further described that when she felt the hard object going in and out of her vagina, the appellant’s body, which was on top of her body, was moving in rhythm with the motion of the hard object going in and out. The only reasonable inference to be drawn from the evidence of the complainant and the description given by her of the hard object is that it was the penis of the appellant that had penetrated her vagina and not some other object. The suggestion of the defence that it was something other than the appellant’s penis that had penetrated the complainant’s vagina is therefore untenable in the circumstances described by her. Unlike in the case of Nasrul Annuar Abd Samad v. PP [2005] 1 CLJ 193 relied on by the appellant, in the instant case it cannot be said that the complainant here had presumed penetration of her vagina as she was fully able to explain why she said there was penetration and described the motion of the appellant while the act of penetration was occurring. The medical evidence also supports the evidence of penetration in that there were two fresh tears within the last 72 hours from 4 July 2002 to the victim’s vagina and the medical report at exh. P38 indicates penetration to the vagina by a blunt object which in this case we find, must have been, the appellant’s penis.”

Keterangan SP2 bahawa ‘dia masuk kemaluan dia dalam pepet saya’ dan berasa sakit dan keterangan SP7 dan laporan perubatan P22 membawa kepada inferens yang munasabah bahawa objek tersebut adalah zakar perayu yang telah menembusi vaginanya dan bukannya objek lain.

Setelah meneliti keseluruhan rekod, Mahkamah berpuas hati bahawa HMS tidak tersalah arah dari segi fakta atau S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw undang-undang. Keterangan SP2 serta keterangan SP7, laporan perubatan P22, rakaman video eksibit P10 dan P15 bersama TBA-P14 dan P20 dan keterangan perubatan telah membuktikan elemen kemasukan (penetration) melangkaui keraguan munasabah, dan tiada alasan kukuh untuk mengganggu dapatan

Perayu menghujahkan bahawa kelewatan SP1 membuat laporan polis adalah tidak munasabah dan menjejaskan kredibiliti keseluruhan kes pendakwaan. Perayu menekankan bahawa laporan awal tidak menyebut mengenai rogol dan bahawa laporan P1 hanya dibuat beberapa hari selepas makluman mangsa, sekali gus menimbulkan keraguan terhadap kebenaran dakwaan rogol.

Perayu turut berhujah bahawa alasan SP1 berhubung pemeliharaan maruah anak adalah tidak memadai untuk menjelaskan kelewatan tersebut, serta merujuk kepada prinsip di dalam kes Zuki bin Mohd v. PP [2010] 3 MLJ 102 bahawa kelewatan yang tidak dijelaskan secara memuaskan boleh menjejaskan kes pendakwaan.

HMS menerima penjelasan SP1 bahawa laporan awal tidak menyebut rogol kerana beliau mengambil kira keadaan emosi anak yang sedang melalui tekanan keluarga. HMS menilai bahawa usia mangsa dan dinamika keluarga yang tidak stabil merupakan faktor S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw yang lazim mempengaruhi masa dan bentuk laporan dalam kes jenayah seksual.

Mahkamah mendapati bahawa penjelasan SP1 adalah munasabah dalam konteks keseluruhan keterangan dan tidak bercanggah dengan bukti lain. Mahkamah bersetuju bahawa kelewatan dalam kes melibatkan kanak-kanak bukanlah sesuatu yang luar biasa, dan HMS tidak tersalah arah dalam menerima penjelasan tersebut.

Mahkamah juga berpendapat bahawa rujukan peguam perayu kepada kes Zuki bin Mohd v PP (supra) tidak terpakai di dalam kes ini kerana latar belakang faktanya berbeza secara material. Setelah meneliti keseluruhan rekod, Mahkamah berpuas hati bahawa dapatan HMS adalah sah, tidak menunjukkan salah arah, dan tidak menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. ISU 3: Dakwaan motif tersembunyi (ulterior motive) SP1

Perayu menghujahkan bahawa laporan polis P1 tidak dibuat atas dasar kejadian rogol yang sebenar, tetapi merupakan tindakan SP1 untuk memperoleh kelebihan dalam prosiding hadhanah di Mahkamah Syariah. Menurut Perayu, keadaan rumah tangga SP1 dan SD2 yang sedang bergolak, proses perceraian yang belum dimuktamadkan serta tuntutan hak jagaan yang masih berjalan menunjukkan bahawa SP1 mempunyai kepentingan peribadi yang mendorong beliau membuat laporan tersebut. S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw

Perayu turut bergantung pada keterangan SD2 yang mendakwa wujud ugutan daripada SP1, serta berhujah bahawa kelewatan membuat laporan polis, kandungan laporan awal yang tidak menyebut rogol dan persetujuan SP1 dalam Penghakiman Persetujuan Syariah adalah tindakan yang tidak selaras dengan dakwaan rogol. Perayu menegaskan bahawa keseluruhan keadaan ini menunjukkan motif tersembunyi SP1 untuk menafikan hak jagaan anak kepada SD2.

Di dalam alasan penghakimannya, HMS menolak pembelaan tersebut dan memutuskan bahawa tiada bukti objektif yang menunjukkan SP1 mempunyai sebab untuk memfitnah atau menganiaya perayu. HMS membuat dapatan bahawa pertikaian rumah tangga antara SP1 dan SD2 tidak melibatkan perayu secara langsung dan tidak mewujudkan asas munasabah bagi SP1 untuk memalsukan tuduhan rogol terhadap perayu.

HMS juga mendapati bahawa penafian perayu tentang kejadian adalah penafian kosong tanpa disokong oleh keterangan bebas, manakala keterangan SD2 adalah tidak bebas, tidak disokong oleh bukti lain dan tidak boleh dipercayai. HMS memberikan alasan yang mencukupi mengapa keterangan SD2 tidak boleh diterima, termasuk kepentingan peribadi beliau dalam pertikaian hadhanah yang sedang berjalan.

Mahkamah mendapati bahawa kewujudan proses perceraian dan tuntutan hadhanah tiada kaitan langsung dengan laporan P1 serta tidak memadai untuk membuktikan motif tersembunyi. Perayu gagal S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw menunjukkan bagaimana laporan rogol tersebut memberikan kelebihan substantif kepada SP1 dalam prosiding Syariah, dan hujahan motif tersembunyi kekal bersifat spekulatif serta tidak disokong oleh bukti yang kukuh.

Dalam keadaan tersebut, Mahkamah berpuas hati bahawa dapatan HMS adalah berlandaskan penilaian bukti yang sah, tidak bersifat spekulatif dan tidak menunjukkan sebarang salah arah fakta atau undang-undang. Mahkamah dengan ini mengesahkan dapatan HMS bahawa pembelaan motif tersembunyi pengadu tidak berasas dan tidak menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. ISU 4: Akses Bermalam dalam Penghakiman Persetujuan Syariah

Perayu selanjutnya berhujah bahawa persetujuan SP1 dalam Penghakiman Persetujuan Mahkamah Syariah untuk memberikan akses bermalam kepada SD2 bercanggah dengan dakwaan rogol dan menunjukkan motif hadhanah. HMS menolak hujahan tersebut setelah mendapati bahawa persetujuan itu hanyalah sebahagian penyelesaian hadhanah, tidak berkaitan dengan penilaian terhadap dakwaan rogol, dan keterangan pembelaan termasuk SD2 tidak menunjukkan asas kukuh bagi mendakwa wujudnya motif tersembunyi.

Mahkamah bersetuju bahawa pembelaan gagal menunjukkan bagaimana akses bermalam memberi kelebihan substantif kepada S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw SP1 sehingga mendorong laporan palsu, dan bahawa dakwaan motif hadhanah adalah spekulatif serta tidak disokong bukti objektif. Setelah meneliti rekod dan alasan HMS, Mahkamah mendapati tiada salah arah fakta atau undang-undang, dan mengesahkan dapatan bahawa isu akses bermalam tidak menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. ISU 5: Penilaian Keterangan SD2 dan SD3

Perayu berhujah bahawa HMS tersalah arah apabila menolak keterangan SD2 dan SD3, yang menurutnya menyokong dakwaan bahawa laporan P1 dibuat oleh SP1 dengan motif tersembunyi berkaitan hadhanah. Perayu menekankan bahawa SD2, sebagai bekas isteri SP1, berada dalam kedudukan terbaik memahami dinamika keluarga, termasuk dakwaan ugutan SP1 dan naratif bahawa hubungan keluarga bergolak.

HMS menolak keterangan SD2 dan SD3 setelah mendapati bahawa kedua-dua saksi tidak bebas, mempunyai kepentingan peribadi dalam pertikaian keluarga, dan keterangan mereka tidak disokong bukti objektif. Dakwaan ugutan SP1 dianggap rekaan, manakala keterangan SD3 tidak relevan kepada isu material dan tidak menyanggah bukti utama seperti laporan perubatan dan rakaman Child Interview Centre (CIC). S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw

Mahkamah bersetuju bahawa keterangan SD2 dan SD3 tidak menimbulkan keraguan munasabah kerana mereka hanya mengemukakan naratif keluarga tanpa kaitan langsung dengan kejadian. Dakwaan motif hadhanah adalah spekulatif dan tidak disokong bukti objektif, manakala SD3 adalah isteri perayu yang berkepentingan dan tidak mahu suami beliau iaitu perayu masuk penjara.

Setelah meneliti rekod dan alasan HMS, Mahkamah berpuas hati bahawa penilaian HMS adalah menyeluruh, tidak menunjukkan salah arah fakta atau undang-undang, dan penolakan keterangan SD2 dan SD3 adalah berlandaskan bukti yang sah.

Perayu menghujahkan bahawa HMS telah salah arah dengan meletakkan beban kepada pembelaan untuk membuktikan bahawa mangsa tidak dirogol. Perayu menegaskan bahawa pendakwaan gagal membuktikan elemen penetrasi melalui keterangan SP7 dan oleh itu sabitan adalah tidak selamat.

Perayu berhujah bahawa rujukan HMS kepada ketiadaan saksi pakar pembelaan menunjukkan bahawa HMS telah mengalihkan beban pembuktian, sedangkan beban tersebut kekal pada pendakwaan S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw sepanjang perbicaraan. Menurut perayu, kelemahan keterangan SP7 sepatutnya menimbulkan keraguan munasabah.

HMS menolak hujahan tersebut dan menegaskan bahawa pendakwaan telah membuktikan elemen-elemen kesalahan melangkaui keraguan munasabah melalui keterangan mangsa, rakaman CIC dan laporan perubatan SP22. HMS tidak meletakkan beban kepada pembelaan, tetapi hanya menilai kelemahan versi pembelaan yang bergantung kepada penaÞan kosong tanpa bukti kukuh.

HMS menilai bahawa keterangan SP7, apabila dibaca bersama keterangan mangsa dan rakaman CIC, adalah konsisten dan menyokong dakwaan kemasukan (penetration). Walaupun SP7 menyatakan koyakan selaput dara boleh berpunca daripada pelbagai sebab, HMS mendapati bahawa dapatan tersebut tidak bercanggah dengan bukti lain yang dikemukakan oleh pendakwaan.

Mahkamah mendapati bahawa hujahan perayu mengenai peralihan beban pembuktian adalah tidak berasas. Rekod perbicaraan menunjukkan bahawa HMS mengekalkan beban pembuktian pada pendakwaan dan membuat dapatan berdasarkan bukti yang dikemukakan, bukan atas kegagalan pembelaan mengemukakan saksi pakar. S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw

Mahkamah bersetuju bahawa pembelaan tidak wajib membuktikan versi alternatif, namun apabila pendakwaan telah mengemukakan bukti yang kukuh dan konsisten, kegagalan pembelaan mengemukakan keterangan yang menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan adalah faktor yang boleh diambil kira dalam penilaian keseluruhan. Ini tidak sama dengan mengalihkan beban pembuktian.

Mahkamah juga mendapati bahawa HMS tidak tersalah arah dalam menilai keterangan SP7. Penilaian HMS bahawa keterangan SP7 selaras dengan keterangan mangsa dan rakaman CIC adalah sah dan tidak menunjukkan sebarang salah arah undang-undang mengenai beban pembuktian.

Dalam keadaan tersebut, Mahkamah berpuas hati bahawa pendakwaan telah memenuhi beban pembuktian yang diperlukan dan bahawa HMS tidak meletakkan beban kepada pembelaan.

Perayu berhujah bahawa terdapat percanggahan ketara antara laporan polis P1, laporan awal D4, laporan perubatan P22 dan rakaman CIC AMH-3 sehingga menjejaskan kredibiliti mangsa dan SP1. Perayu menegaskan bahawa ketiadaan rujukan kepada rogol dalam D4, dapatan perubatan yang didakwa tidak menyokong P1, serta perbezaan butiran dalam rakaman CIC menunjukkan bahawa S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw dakwaan rogol adalah tidak konsisten dan menimbulkan keraguan munasabah.

Perayu menyatakan bahawa percanggahan antara dokumen-dokumen tersebut, apabila dibaca bersama, menunjukkan bahawa laporan P1 dibuat dengan motif tersembunyi dan bahawa pendakwaan gagal membuktikan kes melangkaui keraguan munasabah. Menurut Perayu, perubahan naratif antara D4 dan P1 serta perbezaan kecil dalam CIC adalah bukti rekaan atau penambahan cerita oleh SP1.

HMS menolak hujahan tersebut setelah menilai setiap dokumen secara menyeluruh. HMS mendapati bahawa perbezaan antara P1 dan D4 tidak material kerana D4 hanyalah laporan ringkas awal yang tidak bertujuan memperincikan keseluruhan kejadian. HMS menilai bahawa ketiadaan istilah “rogol” dalam D4 tidak bercanggah dengan P1 apabila keseluruhan keterangan mangsa dan SP1 dibaca bersama.

Berhubung P22, HMS mendapati bahawa laporan perubatan tersebut konsisten secara material dengan keterangan mangsa dan rakaman CIC. Walaupun SP7 menyatakan bahawa koyakan selaput dara boleh berpunca daripada pelbagai sebab, HMS menilai dapatan tersebut bersama bukti lain yang kukuh dan mendapati bahawa ia tidak menimbulkan keraguan munasabah terhadap versi pendakwaan. S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw

HMS juga menilai rakaman CIC AMH-3 dan mendapati bahawa keterangan mangsa dalam rakaman tersebut adalah konsisten secara material dengan P1 dan keterangan lisan mangsa. Sebarang perbezaan kecil dalam butiran tidak menjejaskan kredibiliti mangsa, memandangkan usia mangsa dan sifat trauma yang dialami. HMS menegaskan bahawa tiada percanggahan material yang menjejaskan elemen kesalahan.

Setelah meneliti keseluruhan rekod dan alasan penghakiman HMS, Mahkamah berpuas hati bahawa dapatan HMS adalah berlandaskan penilaian bukti yang sah dan tidak menunjukkan sebarang salah arah fakta atau undang-undang. Dokumen-dokumen tersebut saling menguatkan antara satu sama lain dan tidak menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan.

Setelah menilai keseluruhan keterangan SP2, SP1, SP7, SP8, dokumen-dokumen berkaitan dan penilaian Mahkamah Sesyen, Mahkamah ini berpuas hati bahawa pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melangkaui keraguan munasabah.

Pembelaan Perayu gagal menimbulkan keraguan ke atas kes pendakwaan. Dakwaan motif tersembunyi SP1 gagal dibuktikan. Laporan perubatan menyokong keterangan mangsa. Penilaian S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw Mahkamah Sesyen adalah menyeluruh dan tidak menunjukkan sebarang salah arah.

Atas alasan-alasan yang telah dihuraikan di atas, Mahkamah mendapati sabitan dan hukuman adalah selamat, rayuan ditolak dan keputusan HMS yang bijaksana adalah disahkan. Tarikh: 31 Julai 2026 ……………………….…………….……….. (MOHD AIMI ZAINI BIN MOHD AZHAR) PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI ALOR SETAR KEDAH DARUL AMAN KAUNSEL: Bagi pihak Perayu: Muhamad Samsul Nizam Bin Sohhimi Tetuan M.S Nizam & Co Bagi pihak Responden: Mohd Farhan Aliff bin Ahmad Timbalan Pendakwa Raya Negeri Kedah S/N 4yHYMDTppUGphedWcwrtYw