Siti Azrena Binti Zulkepli v 1. ) Pengerusi Lembaga Tatatertib Kumpulan Sokongan (No. 1), Jabatan Imigresen Malaysia, Putrajaya (JA-25-43-10/2021)

Pemohon telah memfailkan satu Permohonan Semakan Kehakiman pada 20.10.2021 (Lampiran 1) untuk, antara yang lain, suatu perintah Certiorari untuk membatalkan keputusan yang telah diberi oleh Responden Pertama dan Responden Kedua bagi pihak Responden Keempat untuk membuang kerja Pemohon dari Perkhidmatan Awam (Jabatan lmigresen Malaysia) pada 13.01.2020 serta terhadap keputusan muktamad oleh Responden Ketiga bagi pihak Responden Keempat pada 11.01.2021 yang mengekalkan keputusan hukuman buang kerja terhadap Pemohon yang diberikan oleh Responden Pertama dan Responden Kedua. [2] Setelah membaca afidavit-afidavit, hujahan bertulis kedua-dua pihak, dan setelah mendengar hujahan lisan kedua-dua pihak, saya telah menolak Lampiran 1 ini dengan kos sebanyak RM3,000.00 tertakluk kepada fi alokatur untuk dibayar oleh Pemohon kepada Responden-Responden. [3] Alasan-alasan Mahkamah adalah sepertimana yang dinyatakan di perenggan-perenggan yang berikutnya. Fakta Kes

Fakta kes ini adalah berdasarkan kepada Permohonan bagi Semakan Kehakiman, Afidavit-Afidavit dan hujahan bertulis yang telah difailkan oleh pihak-pihak.

Pemohon merupakan seorang Penolong Penguasa Imigresen Gred KP38 (memangku) yang bertugas sebagai Timbalan Penolong Pengarah Tinggi di Pejabat Imigresen Pasir Gudang, Johor pada masa yang material.

Pemohon telah dilantik sebagai Penolong Penguasa Imigresen Gred KP27 pada 05.03.2006. Pemohon kemudian disahkan dalam perkhidmatan pada 29.03.2007 dan seterusnya memangku Gred KP38 pada 24.01.2017.

Pemohon telah dituduh atas kesalahan ke luar negara dari 02.04.2015 hingga 04.04.2015 atas urusan persendirian tanpa kebenaran Ketua Jabatan dan mengemukakan tuntutan elaun lebih masa palsu pada 02.04.2015 jam 1800 hingga 2200 sedangkan Pemohon pada ketika itu telah ke luar negara iaitu Indonesia pada jam 6.40 petang melalui jeti Pasir Gudang, Johor.

Suatu siasatan tatatertib telah dijalankan ke atas Pemohon lanjutan daripada tindakan yang melanggar tatakelakuan tatatertib di bawah Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 oleh Pemohon semasa bertugas di Pejabat Imigresen Pasir Gudang, Johor.

Laporan siasatan yang dijalankan telah diserahkan kepada Pengerusi Lembaga Tatatertib Kumpulan Sokongan (No. 2), Jabatan Imigresen Malaysia Negeri Johor untuk pertimbangan, selaras dengan Peraturan 35, Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993.

Setelah menimbangkan kesalahan tatatertib tersebut, Pengerusi Lembaga Tatatertib Sokongan (No. 2) Jabatan Imigresen Malaysia Negeri Johor telah mendapati kesalahan tatatertib yang 5 dilakukan adalah daripada jenis yang patut dikenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat dalam Peraturan 37, Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993.

Oleh kerana kesalahan tatatertib melibatkan hukuman buang kerja atau turun pangkat, maka kes Pemohon ini dirujuk kepada Responden Kedua selaku Pihak Berkuasa Tatatertib yang mempunyai bidang kuasa dalam mengenakan hukuman sedemikian dibawah subperaturan 35(2) Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993.

Selanjutnya, setelah menimbang segala maklumat yang ada, Responden Pertama pada waktu material mendapati bahawa wujud suatu kes prima facie terhadap Pemohon dan satu surat pertuduhan bagi dua kesalahan tatatertib di bawah perenggan 4(2)(i) dan perenggan 4(2)(f) dan (g) bertarikh 18.07.2018 telah dikeluarkan kepada Pemohon selaras dengan Peraturan 37, Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 dimana surat tersebut mengandungi fakta kesalahan tatatertib berserta alasan pertuduhan.

Pemohon telah diberikan tempoh 21 hari daripada tarikh penerimaan surat itu iaitu pada 08.08.2018 untuk mengemukakan representasi bertulis bagi membebaskan dirinya daripada pertuduhan yang dikemukakan tersebut.

Pemohon tidak pernah pada bila-bila masa memohon apa-apa dokumen daripada Responden Kedua sebelum mengemukakan representasi bertulisnya.

Pemohon telah membuat representasi bertulis kepada Responden Kedua pada 20.08.2018.

Setelah meneliti fakta, dokumen-dokumen termasuk representasi Pemohon, Responden Pertama dan Responden Kedua mendapati bahawa representasi Pemohon secara keseluruhannya gagal membebaskan diri Pemohon daripada pertuduhan yang dikenakan ke atasnya.

Justeru itu, Responden Pertama dan Responden Kedua telah memutuskan bahawa Pemohon bersalah ke atas pertuduhan tersebut dan telah menjatuhkan hukuman Buang Kerja terhadap Pemohon mengikut perenggan 38(g) Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993.

Surat Keputusan Tindakan Tatatertib bertarikh 20.12.2018 telah diterima oleh Pemohon pada 13.01.2019 dimana Pemohon diberikan peluang untuk membuat rayuan kepada Responden Ketiga dalam tempoh 14 hari daripada tarikh terima Surat Keputusan Tindakan Tatatertib, selaras dengan Peraturan 14 dan 15 Peraturan-Peraturan Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Awam 1993.

Pemohon telah kemukakan surat rayuan bertarikh 15.01.2019 kepada Responden Ketiga.

Responden Ketiga pada 26.08.2019 telah meneliti keseluruhan rayuan Pemohon, pertuduhan dan representasi yang dikemukakan oleh Pemohon dan memutuskan untuk menghantar balik kes Pemohon untuk ditimbang semula oleh Responden Kedua. Pemohon juga telah dimaklumkan tentang keputusan ini menerusi surat bertarikh 11.09.2019.

Seterusnya Responden Kedua dalam mesyuaratnya bertarikh 13.01.2020 telah mempertimbangkan semula semua pertuduhan dan representasi Pemohon lalu memutuskan hukuman Buang Kerja dikekalkan.

Pemohon telah sekali lagi mengemukakan rayuannya melalui surat bertarikh 17.03.2020 kepada Responden Ketiga melalui Ketua Jabatannya.

Pada 11.01.2021, Responden Ketiga telah bermesyuarat untuk mempertimbangkan dan meneliti keseluruhan rayuan Pemohon, pertuduhan dan representasi yang mana Pemohon bergantung untuk membebaskan dirinya, ulasan Ketua Jabatan dan alasan keputusan Responden Pertama dan Responden Kedua secara teliti dan seadil-adilnya serta keadaan dan sifat perlanggaran tatatertib oleh Pemohon. Responden Ketiga setelah berpuas hati mendapati bahawa rayuan Pemohon tidak mempunyai asas yang kukuh bagi mengubah keputusan Responden Pertama. Oleh yang demikian, rayuan Pemohon telah ditolak.

Susulan daripada keputusan Buang Kerja itu, Pemohon telah pada 20.10.2021 memfailkan Lampiran 1 mencabar keputusan yang dibuat oleh Responden-Responden. ISU-ISU YANG PERLU DITENTUKAN [25] Isu yang perlu ditentukan oleh Mahkamah ini adalah seperti yang berikut:

sama ada pertuduhan yang dikemukakan oleh Responden-Responden adalah cacat dan tidak sah;

sama ada Responden-Responden telah bertindak bertentangan dengan peruntukan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 dan Perlembagaan Persekutuan serta ‘common law’ (law of natural justice and law of procedural fairness) dalam proses pembuangan kerja Pemohon; dan

sama ada Responden-Responden telah mematuhi prinsip Wednesbury dan doctrine of proportionality dalam menjatuhkan hukuman buang kerja ke atas Pemohon. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH Sama ada pertuduhan yang dikemukakan oleh Responden-Responden adalah cacat dan tidak sah Pertuduhan Pertama [26] Pemohon telah berhujah bahawa pertuduhan pertama yang dirangka adalah cacat dari segi kandungan dan tidak wujud kesalahan tatatertib kerana Arahan Pentadbiran yang disebut dalam Surat Tunjuk Sebab adalah Arahan Pentabdiran Bilangan 1 Tahun 2015 yang bertarikh 21.01.2015 yang bertajuk “Peraturan-Peraturan Pegawai Awam Ke Luar Negara Atas Urusan Persendirian Jabatan Imigresen Malaysia” (“Arahan Pentadbiran tersebut”) adalah arahan pentadbiran baru dan masih belum berkuat kuasa sepenuhnya dan tidak dibawa ke pengetahuan Pemohon. [27] Pemohon seterusnya berhujah bahawa tiada bukti atau keterangan dokumentari membuktikan Arahan Pentadbiran tersebut telah dibawa ke pengetahuan Pengarah Imigresen Negeri pada tarikh yang sama iaitu pada 21.01.2015 mahupun kepada Bahagian Sumber Manusia di Taman Setia Tropika, Kempas Johor dan Ketua Imigresen Pejabat Imigresen Pasir Gudang, Johor Bahru. [28] Selain itu, surat yang ditandatangani oleh Ketua Imigresen Pejabat Imigresen Pasir Gudang, Johor Bahru masih merujuk kepada Surat Pekeliling Am Bilangan 1 Tahun 1984 dan Arahan Pentadbiran tersebut tidak menyatakan tempoh spesifik untuk mengisikan Borang Perjalanan dan menghantar tujuan perakuan Pengarah Bahagian/Negeri. Apa yang dinyatakan dalam perenggan 3.2 Arahan Pentadbiran adalah tempoh yang munasabah. Perenggan 3.4 pula menyatakan tempoh masa satu

bulan untuk pemprosesan borang permohonan yang lengkap dengan perakuan Pengarah Bahagian/Negeri sebelum diangkat ke Ketua Pengarah Imigresen untuk kelulusan. [29] Sehubungan itu, Pemohon berhujah bahawa notis yang secukupnya perlu diberikan untuk arahan ini berkuat kuasa sepenuhnya memandangkan ia melibatkan tempoh masa yang panjang dan melibatkan banyak pihak daripada pemprosesan sehingga kelulusan diperolehi. [30] Pemohon telah memperoleh kelulusan ketua jabatannya iaitu Ketua Imigresen Pejabat Pasir Gudang, Johor untuk ke luar negara atas urusan persendiran dengan menandatangani surat iringan bertarikh 09.03.2015 yang beralamat kepada Pengurusan Sumber Manusia di Pejabat Imigresen Negeri Johor, Taman Setia Tropika, Kempas, Johor dan melampirkan Borang Permohonan Pemohon mengikut Surat Pekeliling Am Bilangan 1 Tahun 1984. Oleh itu, Pemohon berhujah bahawa Pemohon telah memenuhi kehendak yang diperuntukkan kerana Ketua Jabatan adalah ditaksirkan di bawah Peraturan 3, Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) adalah termasuk pegawai yang bertanggungjawab bagi sesuatu unit. [31]

It is neither an appeal nor a review of the decision itself, but a review of the decision-making process of the tribunal to see if there are errors of law on the face of the record;

It is neither feasible nor desirable to attempt an exhaustive definition of what amounts to an error of law, for the categories of such an error are not closed, and an error may be disclosed if the decision-maker eg:

asks himself the wrong question;

takes into account irrelevant considerations;

omits to take into account certain relevant considerations (an Anisminic error);

misconstrues the terms of the relevant statute; or

misapplies or misstates a principle of general law. (per Gopal Sri Ram JCA in Syarikat Kenderaan Melayu Kelantan Bhd v. Transport Workers Union [1995] 2 CLJ 748 at p 765 f-g CA);

In process or substance, an impugned decision is flawed on ground of:

illegality, meaning that the decision must be based on law and the decision-maker must understand directly the law that regulates his decision-making power and must give effect to it, and whether he has or not is par excellence a justiciable question;

irrationality meaning "Wednesbury unreasonableness, so outrageous in its defiance of logic or of accepted moral standards that no sensible person who had applied his mind to the question to be decided could have arrived at it, as enunciated in Associated Provincial Picture Houses Ltd v. Wednesbury Corp [1948] 1 KB 223;

procedural impropriety covering failure:

to observe basic rules of natural justice;

(ii) to act with procedural fairness;

(iii) to observe procedural rules that are expressly laid down in the legislative instrument by which its jurisdiction is conferred, even where such failure does not involve any denial of natural justice; and

possibly, proportionality. (per Edgar Joseph Jr FCJ in R Rama Chandran v. Industrial Court of Malaysia & Anor. [1997] 1 CLJ 147 at pp 172b- 173b; referring to the judgment of Lord Diplock in Council of Civil Service Unions & Ors v. Minister for the Civil Service [1985] AC 374.) (See my judgment in Lim Siew Hong v. Contraves Advances Devices Sdn Bhd & Anor [2006] 2 AMR 770 at pp 773- 775).).”. [Penekanan ditambah] [53] Saya seterusnya merujuk kepada keputusan di Mahkamah Rayuan dalam kes Dato' Seri Dr. Ahmad Zahid Hamidi, Menteri Dalam Negeri Kementerian Dalam Negeri & Ors. v Soo Lina & Ors. [2018] 6 CLJ 285 yang telah memutuskan bahawa— “What Is The Meaning Reasonableness In Judicial Review? [39] The test of reasonableness has been the subject of many cases over the decades in other Commonwealth jurisdictions. For example, in dealing with the circumstances under which the court could intervene to quash the decision of an administrative officer or tribunal on ground of unreasonableness or irrationality, Henchy J of the Irish Court in State (Keegan) v. Stardust Victims Compensation Tribunal [1986] IR 642 set a number of such circumstances in different terms. They are:

It is fundamentally at variance with reason and common sense;

It is indefensible for being in the teeth of plain reason and common sense; and

Because the court is satisfied that the decision-maker has breached his obligation whereby he "must not flagrantly reject or disregard fundamental reason or common sense in reaching his decision).”. [Penekanan ditambah] [54] Dalam menentukan sama ada keputusan yang dibuat oleh Responden-Responden adalah selaras dengan peruntukan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 dan Perlembagaan Persekutuan serta “common law” (law of natural justice and law of procedural fairness) dalam proses pembuangan kerja Pemohon, saya perlu meneliti sama ada segala prosedur adalah dipatuhi dan ia adalah teratur dari segi perundangan. [55] Pemohon menghujahkan bahawa prosiding tatatertib terhadap Pemohon adalah tidak sah dan dicemari dengan “illegality” dan melanggar prinsip keadilan asasi dalam beberapa aspek seperti yang berikut:

terdapat perlanggaran prinsip keadilan asasi apabila tindakan terhadapnya dikendalikan oleh dua pengerusi Lembaga Tatatertib yang berbeza sedangkan prinsip keadilan asasi mengkehendaki pihak yang sama mengendalikan keseluruhan prosiding;

Surat Tunjuk Sebab bertarikh 18.07.2018 dikeluarkan oleh Dato' Seri Hj. Mustafar bin Hj. Ali dan keputusan buang kerja berkuat kuasa 15.12.2018 telah dibuat pada 15.12.2018 oleh panel Responden Kedua yang dipengerusikan oleh Dato' Seri Hj. Mustafar bin Hj. Ali susulan penerimaan representasi Pemohon bertarikh 20.08.2018. Namun demikian, Responden Ketiga melalui persidangan pada 28.08.2019 telah membuat keputusan untuk menghantar balik kes untuk ditimbang semula oleh Lembaga Tatatertib;

sungguhpun arahan untuk kes ditimbang semula, panel Lembaga Tatatertib lain yang dipengerusikan oleh Dato' lndera Khairul Dzaimee bin Daud dikatakan melalui persidangan pada 13.01.2020 telah membuat keputusan sama iaitu dapatan salah dan hukuman buang kerja berkuat kuasa 15.12.2018 dengan hanya merujuk kepada surat representasi awal Pemohon bertarikh 20.08.2018;

prinsip keadilan asasi mengkehendaki pihak yang sama yang mengendalikan prosiding dari awal peringkat pengeluaran Surat Tunjuk Sebab sehingga keputusan akhir dicapai; dan

Responden Kedua telah bertindak bertentangan dengan undang-undang apabila masih mengekalkan kuat kuasa hukuman pada 15.12.2018 sedangkan Responden Ketiga telah menghantar balik kes dan mengarahkan agar kes Pemohon ditimbang semula. [56] Responden dalam kes ini berhujah bahawa keputusan yang dibuat oleh Responden-Responden telah mengikut prosedur yang ditetapkan di bawah Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 yang mana peraturan utama dalam prosiding tatatertib terhadap penjawat awam bagi hukuman buang kerja adalah tertakluk kepada peruntukan Peraturan 35, 37 dan 38 Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 (Pindaan 2002) [P.U.(A) 246/2022] seperti yang berikut: “35. (1) Jika seseorang pegawai dikatakan telah melakukan suatu kesalahan tatatertib—

Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan bagi pegawai itu; atau

jika terdapat lebih daripada satu peringkat Pihak Berkuasa Tatatertib berkenaan dengan pegawai itu, Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang mempunyai bidang kuasa untuk mengenakan hukuman selain buang kerja atau turun pangkat, hendaklah, sebelum memulakan apa-apa prosiding tatatertib berkenaan dengan pegawai itu, menimbangkan dan menentukan sama ada kesalahan tatatertib yang diadukan itu adalah daripada jenis yang patut dikenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat atau suatu hukuman yang lebih ringan daripada buang kerja atau turun pangkat. …

(1) Jika ditentukan di bawah subperaturan 35(2) bahawa kesalahan tatatertib yang diadukan terhadap seseorang pegawai adalah daripada jenis yang patut dikenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat, Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan yang kepadanya kes itu dirujukkan hendaklah menimbangkan segala maklumat yang ada.

Jika didapati oleh Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang. berkenaan bahawa wujud suatu kes prima facie terhadap pegawai itu, Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan hendaklah—

mengarahkan supaya suatu pertuduhan yang mengandungi fakta kesalahan tatatertib yang dikatakan telah dilakukan oleh pegawai itu dan alasan-alasan yang berdasarkannya pegawai itu dicadangkan supaya dibuang kerja atau diturunkan pangkatnya dihantar kepada pegawai itu; dan

menghendaki pegawai itu untuk membuat, dalam tempoh dua puluh satu hari dari tarikh dia dimaklumkan pertuduhan itu melalui notis di bawah peraturan 52, suatu representasi bertulis yang mengandungi alasan-alasan yang padanya dia bergantung untuk membebaskan dirinya.

Jika, setelah menimbangkan representasi yang dibuat menurut subperaturan (1), Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan berpendapat bahawa kesalahan tatatertib yang dilakukan oleh pegawai itu tidak mewajarkan hukuman buang kerja atau turun pangkat, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan boleh mengenakan ke atas pegawai itu apa-apa hukuman yang lebih ringan yang dinyatakan dalam peraturan 38 sebagaimana yang difikirkan sesuai olch Pihak Berkuasa Tatatertib itu.

Jika pegawai itu tidak membuat apa-apa representasi dalam tempoh yang dinyatakan dalam perenggan (2)(b), atau jika pegawai itu telah membuat representasi sedemikian tetapi representasi itu tidak dapat membersihkan dirinya sehingga memuaskan hati Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah terus menimbangkan dan membuat keputusan tentang pembuangan kerja atau penurunan pangkat pegawai itu.

Jika Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan berpendapat bahawa kes terhadap pegawai itu menghendaki penjelasan lanjut, Pihak Berkuasa Tatatertib boleh menubuhkan suatu Jawatankuasa Penyiasatan bagi maksud mendapatkan penjelasan lanjut sedemikian. …

Jika seseorang pegawai didapati bersalah atas suatu kesalahan tatatertib, mana-mana satu atau apa-apa gabungan dua atau lebih hukuman yang berikut, bergantung kepada keseriusan kesalahan itu, boleh dikenakan ke atas pegawai itu:

amaran;

denda;

lucut hak emolumen;

tangguh pergerakan gaji;

turun gaji;

turun pangkat; atau

buang kerja.”. [Penekanan ditambah] [57] Dalam kes di hadapan saya, saya mendapati Lembaga Tatatertib Kumpulan Sokongan No. 2 (di peringkat Ketua Jabatan) menyatakan dalam Surat Tunjuk Sebab bahawa setelah meneliti laporan siasatan dan menimbang semua maklumat yang diterimanya dan berpandangan Pemohon patut dikenakan tindakan tatatertib. Ini dinyatakan dalam surat tersebut yang menyatakan kenyataan seperti yang berikut: “Pengerusi Lembaga Tatatertib, setelah menimbang segala maklumat yang diterima, berpendapat tuan patut dikenakan tindakan tatatertib dengan tujuan buang kerja atau turun pangkat di bawah Peraturan 37, Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 atas pertuduhan yang berikut…”. [58] Oleh yang demikian, saya mendapati bahawa Surat Tunjuk Sebab itu adalah memadai dan memenuhi kehendak Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 bagi membolehkan Pemohon mempertahankan diri dengan mengemukakan representasi. Mengenai hujah Pemohon bahawa Responden Pertama perlu menyatakan alasan bagi menyokong dapatan prima facie sebelum mengemukakan Surat Tunjuk Sebab, pada pandangan saya, hujah tersebut adalah tidak berasas kerana perkara itu tidak dikehendaki oleh Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993. Pandangan saya ini berdasarkan kepada keputusan Mahkamah Agong dalam kes Ghazi Mohd Sawi v. Mohd Haniff Omar, Ketua Polis Negara, Malaysia & Anor [1994] 2 CLJ 333 yang menyatakan bahawa— “[33] Similarly, in this case, we have examined the relevant provisions of the General Orders 1980 (Chapter D), and it is beyond dispute that these provisions have been assiduously followed by the respondent, and having regard to all the authorities cited earlier on an oral hearing or inquiry under the circumstances of this case was not justified. In dealing with General Orders 1980 (Chapter D) we remind ourselves that we are dealing with General Orders that have legislative effect and we must guard ourselves against adding words into them which were never intended. In this regard, we found support in the passage of the judgment of Barwick CJ in Twist v. Randwick Municipal Council [1976] 136 CLR 106 at p 110: ... if the legislation has made provision for that opportunity to [to be heard] to be given to the subject before his person or property is so affected, the Court will not be warranted in supplementing the legislation, even if the legislative provision is not as full and complete as the Court might think appropriate. Thus, if the legislature has addressed itself to the question whether an opportunity should be afforded the citizen to be relevantly heard and has either made it clear that no such opportunity is to be given or has, by its legislation, decided what opportunity should be afforded, the Court being bound by the legislation as much is the citizen, has no warrant to vary the legislative scheme.”. [Penekanan ditambah] [59] Selain itu, saya berpandangan bahawa keputusan yang dibuat oleh panel Responden Kedua adalah teratur dari segi perundangan kerana kes prosiding tatatertib adalah dipengerusikan oleh Ketua Pengarah pada masa itu, iaitu Dato' Seri Hj Mustafar bin Hj Ali sehingga keputusan buang kerja dibuat. Namun semasa kes tatatertib dirujuk semula oleh Responden Ketiga untuk dipertimbangkan semula oleh Responden Pertama dan Responden Kedua, Dato' Seri Hj Mustafar bin Hj Ali telah bersara pada masa prosiding tatatertib kedua diteruskan. Prosidng tatatertib diteruskan oleh penggantinya iaitu Dato' lndera Khairul Dzaimee bin Daud. Keputusan yang kemudian dibuat oleh Dato' lndera Khairul Dzaimee bin Daud selaku pengerusi panel Responden Kedua untuk mengekalkan keputusan terdahulu tidak dijejaskan atas pertukaran pengerusi panel Responden Kedua memandangkan keputusan adalah dibuat oleh pegawai berdasarkan jawatan yang dipegang dan bukan berdasarkan individu. Maka kes-kes yang dirujuk oleh Responden iaitu kes Hngh Ah Leong v Inspector-General of Police & 2 Ors [1995) 2 AMR 1993 dan Inspector-General of Police & Anor v Alan Noor bin Kamat [1988] 1 MLJ 260 boleh dibezakan daripada fakta kes ini. [60] Surat Tunjuk Sebab hanya merupakan dokumen yang dikehendaki untuk memulakan prosiding tatatertib berdasarkan siasatan yang dibuat dan tanpa mengambil kira representasi yang dibuat pada masa tersebut. Apa yang penting adalah penggantinya Dato' lndera Khairul Dzaimee bin Daud yang mempengerusikan prosidng tatatertib kedua Pemohon telah mempertimbangkan surat representasi Pemohon membuat keputusannya berdasarkan fakta yang dikemukakan dan respresentasi yang dibuat oleh Pemohon. [61] Pemohon telah diberikan tempoh 21 hari daripada tarikh penerimaan Surat Tunjuk Sebab iaitu pada 08.08.2018 untuk mengemukakan representasi bertulis bagi membebaskan dirinya daripada pertuduhan yang dikemukakan tersebut. Pemohon kemudian telah mengemukakan surat representasi bertulis kepada Responden Kedua pada 20.08.2018. [62] Oleh itu, saya berpandangan bahawa Pemohon telah diberikan peluang untuk mengemukakan kes beliau melalui representasi bertulis (sila lihat Exhibit SAZ-3 di Lampiran 2) kepada Responden Pertama dan Responden Kedua. [63] Responden Pertama dan Responden Kedua telah mempertimbangkan representasi Pemohon menurut subperaturan 37 (4) dan mendapati representasi yang dibuat oleh Pemohon tidak dapat membebaskan Pemohon daripada kedua-dua Pertuduhan tersebut. Saya mendapati bahawa Pemohon melalui surat representasi bertulis tersebut tidak menafikan kesalahan yang didakwa ke atasnya dan Pemohon hanya memberikan alasan atau justifikasi ke atas kesalahan yang dilakukan demi dapat meringankan hukuman yang dijatuhkan ke atasnya. Oleh itu, saya berpandangan bahawa keputusan yang dibuat oleh Responden Pertama dan Responden Kedua adalah teratur. Berdasarkan Peraturan 37D dan Peraturan 38, Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 (Pindaan 2002) [P.U.(A) 246/2022], Responden Pertama dan Responden Kedua telah mengenakan hukuman buang kerja. [64] Peraturan 37D Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 (Pindaan 2002) [P.U.(A) 246/2022] yang memperuntukkan seperti yang berikut: “37D. Jika, setelah menimbangkan representasi pegawai dan laporan Jawatankuasa Penyiasatan, jika ada, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan-

mendapati pegawai itu bersalah atas kesalahan tatatertib yang dikatakan telah dilakukan olehnya dan pegawai itu patut dibuang kerja atau diturunkan pangkat, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah mengenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat, sebagaimana yang difikirkan sesuai oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu;

mendapati pegawai itu bersalah atas kesalahan tatatertib yang dikatakan telah dilakukan olehnya tetapi, setelah mengambil kira dalam pertimbangan hal keadaan dalam mana kesalahan tatatertib itu telah dilakukan dan faktor peringanan yang lain, kesalahan itu tidak mewajarkan hukuman, buang kerja atau turun pangkat tetapi mewajarkan pengenaan suatu hukuman yang lebih ringan, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah mengenakan ke atas pegawai itu mana-mana satu atau lebih hukuman selain buang kerja atau turun pangkat sebagaimana yang dinyatakan dalam peraturan 38 sebagaimana yang difikirkan sesuai oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu; atau

mendapati pegawai itu tidak bersalah, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah membebaskannya.". [Penekanan ditambah] [65] Bagi proses rayuan tatatertib pula, Peraturan-Peraturan Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Awam 1993 [P.U. (A)396/1993] adalah terpakai dan peraturan-peraturan yang berkaitan dengan proses rayuan adalah Peraturan 14,15 dan 16. [66] Peraturan 14 membenarkan mana-mana pegawai yang terkilan dengan keputusan Responden Pertama dan Responden Kedua untuk mengemukakan rayuannya kepada Responden Ketiga. [67] Subperaturan 15(1) pula menghendaki pegawai yang terkilan untuk mengemukakan rayuannya dalam tempoh 14 hari dari tarikh pegawai tersebut menerima keputusan bertulis Lembaga Tatatertib. [68] Sebaik menerima rayuan, menurut subperaturan 15(2) Peraturan-Peraturan Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Awam 1993, Ketua Jabatan hendaklah mengemukakan rayuan pegawai tersebut kepada Responden Pertama dan Responden Kedua berserta dengan ulasannya dalam tempoh 30 hari. [69] Seterusnya, Responden Pertama dan Responden Kedua hendaklah mengemukakan rayuan dan rekod prosiding berserta alasan keputusan kepada Responden Ketiga juga dalam tempoh 30 hari mengikut kehendak subperaturan 15(4). [70]

menghantar balik kes itu kepada Lembaga Tatatertib untuk ditimbang semula;

mengesahkan keputusan Lembaga Tatatertib;

mengesahkan keputusan Lembaga Tatatertib tentang salahlaku perayu itu, tetapi mengubah hukuman itu kepada hukuman yang lebih ringan; atau

mengakaskan keputusan dan hukuman Lembaga Tatatertib dan membebaskan perayu. [72]

There is nothing in regs 2 and 12 PSR which prohibit the attendance of interested parties in the meetings of DA and DAB. The DA and DAB are masters of their own procedure and may invite any party to sit in their proceedings. I refer to the Court of Appears judgment delivered by Gopal Sri Ram JCA (as he then was) in Haji Ali bin Haji Othman v Telekom Malaysia Bhd [2003] 3 MLJ 29; [2003] 3 CLJ 310, at p 314: ... Where the appellant has, with respect, misled himself is, we think, in equating a domestic inquiry with a formal trial in a court. This is not the law. In this regard, we agree and gratefully adopt the view expressed by L'Heureux-Dube J speaking on behalf of the majority of the Supreme Court of Canada in The Board of Education of the Indian Head School v Knight. It must not be forgotten that every administrative body is the master of its own procedure and need not assume the trappings of a court. The object is not to import into administrative proceedings the rigidity of all the requirements of natural justice that must be observed by a court, but rather to allow administrative bodies to work out a system that is flexible, adapted to their needs and fair. 49. It is essential that the decisions of the DA and DAB should be made solely and independently by DA and DAB respectively. There is no affidavit evidence by the applicant to show that DA's Decision and DAB's Decision had been made by the interested parties. In the circumstances, the mere presence of interested parties in the meetings of DA and DAB cannot invalidate DA's Decision and DAB's Decision in this case. [95] The HCJ essentially said that the presence of such parties was not prohibited by regs 2 and 12 of the Disciplinary Board Regulations

The DA and DAB being masters of their own procedure, were at liberty to invite anyone. Critically, the HCJ noted that the decisions must be made independently by the DA and DAB and found there was no evidence that those interested parties had made the decisions which are now being challenged. [96] Hence, it can be said those parties were present, but did not participate in the proceedings.”. [Penekanan ditambah] [95] Sehubungan itu, saya dapati isu yang dibangiktkan adalah tidak bermerit dan harus ditolak. Kesimpulan [96] Dalam kes ini, saya berpendapat bahawa Pemohon telah gagal untuk mengemukakan apa-apa bukti dan/atau dokumen untuk membuktikan ada sebarang ketidakrasional ataupun kesilapan prosedur di dalam mana-mana keputusan oleh Responden- Responden. [97] Oleh itu, saya menolak permohonan bagi Semakan Kehakiman di