Siti Norazreen Binti Abdul Hamid Sebagai Wakil Diri Dan/atau Pentadbir Kepada Harta Pusaka Mohammad Razi Bin Ahmat Simati Dibawah Seksyen 8 Akta Undang-undang (Pindaan) Sibil 1984 v LAI CHIN LIN (JA-12B-2-02/2024)

Ini adalah rayuan Perayu/Plaintif terhadap kuantum gantirugi yang diawardkan oleh Hakim Mahkamah Sesyen (“HMS”) dalam tuntutan kemalangan jalan raya yang melibatkan Si Mati (Mohammad Razi Bin Ahmat) yang menunggang motorsikal bernombor pendaftaran JEJ 439 dengan motokar kereta yang dipandu Defendan bernombor pendaftaran SKB 577 L.

Setelah meneliti Rekod-Rekod Rayuan termasuklah Alasan Penghakiman HMS, dan setelah mendengar hujah peguam bijaksana daripada kedua-dua pihak, Mahkamah ini telah menolak rayuan Perayu/Plaintif tanpa apa-apa perintah untuk kos.

Berikut merupakan Alasan Penghakiman Mahkamah ini. Sebagai kemudahan, pihak-pihak akan dirujuk seperti mana kedudukan asal mereka ketika di Mahkamah Sesyen. Fakta-fakta ringkas

Fakta kes ini bermula daripada satu kemalangan jalan raya yang berlaku pada 30.09.2017 di KM 8 Jalan Johor Bahru-Ayer Hitam yang melibatkan Si Mati (Mohammad Razi Bin Ahmat) yang S/N MVjYXkRiU0dpmkVz3yeiQ menunggang motorsikal bernombor pendaftaran JEJ 439 dengan motokar kereta yang dipandu Defendan bernombor pendaftaran

Pihak-pihak telah bersetuju berkenaan isu liabiliti atas dasar 50:50.

Oleh yang demikian, perbicaraan diteruskan di Mahkamah Sesyen dengan taksiran ganti rugi am dan ganti rugi khas sahaja.

Sebelum sempat memberikan keterangan di Mahkamah, Si Mati telah meninggal dunia pada 19.01.2023.

Tindakan di Mahkamah Sesyen kemudian diteruskan oleh isteri Si Mati sebagai Wakil Diri dan/atau Pentadbir Harta Pusaka Si Mati.

Mahkamah Sesyen kemudian memberikan keputusan pada 29.01.2024 berkenaan kuantum ganti rugi am dan khas, seperti berikut:-

ganti rugi am kecederaan sebanyak RM154,00.00;

kos rawatan sebanyak RM2,030.00;

ganti rugi untuk kehilangan pendapatan sebanyak RM63,000.00;

ganti rugi khas sebanyak RM9,152.50;

faedah sebanyak RM37,784.53; dan

kos sebanyak RM28,012.35.

Plaintif kemudian merayu ke Mahkamah ini ke atas kuantum ganti rugi ke atas item-item berikut iaitu:-

kecederaan teruk di kepala;

kehilangan 80% daya penglihatan pada kedua-dua mata;

kos rawatan dialysis; dan

kos penjagaan.

Pendekatan mahkamah dalam mendengar kes-kes rayuan award ganti rugi adalah jelas iaitu mahkamah yang mendengar rayuan hanya akan campur tangan berkenaan award ganti rugi hakim bicara sekiranya perayu dapat menunjukkan bahawa hakim bicara telah bertindak atas prinsip undang-undang yang salah ataupun telah salah tafsir fakta yang dikemukakan semasa perbicaraan ataupun membuat perkiraan salah dengan memberikan kuantum yang terlalu tinggi atau terlalu rendah atau tidak sepadan dengan award-award seumpama yang diberikan oleh mahkamah-mahkamah lain atas kerosakan dan kecederaan yang dialami.

Rujukan kepada prinsip sedemikian boleh dibuat kepada kes Topaiwah v Salleh [1968] 1 MLJ 284 di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut:- “So far as this Court is concerned we should, to paraphrase Greer LJ in Flint v. Levell [1935] 1 KB 354, 360 be disinclined to reverse the finding of a trial Judge as to the amount of damages merely because we think that if we had tried the case in the first instance we would have given a lesser sum. To justify reversing him, we should be convinced that he acted upon some wrong principle of law, or that the amount awarded was so extremely high or so very small as to make it an entirely erroneous estimate of the damage. The assessments which the Courts have made over the years form some guide to the kind of figure which is proper and which the appellate Court will follow in the light of the special facts of each particular case.”

Rujuk juga kes Sambaga Valli K R Ponnusamy v Datuk Bandar Kuala Lumpur & Ors & Another Appeal [2017] CLJU 500 di mana Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut:- [7] Before we dwell upon the competing submissions advanced by the parties, it would be useful to remind ourselves of certain trite principles. [8] First, the Court of Appeal may interfere with the decision of a judge in chambers (in relation to an appeal from the Registrar) but only on well-established principles of appellate intervention (See C.M Van Stillevoldt BV v. E L Carrier Inc [1983] 1 WLR 207 at 208 - 209.) The Court of Appeal may interfere with the quantum of damages awarded by the judge only if it is shows that the latter:-

acted on the wrong the principles;

misapprehended the facts; and

had for these or other reasons made a wholly erroneous estimate of his damages. [9] In Singapore case of Hong Leong Bank Bhd v Soh Seow Poh [2009] 4 SLR (K) 525, the Court held that the Court of Appeal can only interfere to overrule the discretion of a judge in awarding damages where:-

the judge was misguided with regard to the principle under which his discretion was to be exercised;

the judge took into account matters which he ought not to have or failed to take into account matters which he ought to have; or

the judge's decision was plainly wrong. Item 1: kecederaan teruk di kepala (severe head injury)

Dapatan HMS berkenaan item kecederaan ini adalah selepas merujuk kepada laporan-laporan seperti berikut (rujuk Alasan Penghakiman):- Kesimpulan daripada pemeriksaan pakar neurosurgery plaintif terhadap si mati ialah si mati mengalami ‘severe head injury’ yang membawa keilatan post concessional symptom iaitu sakit kepala, pening dan kabur penglihatan. Selain itu, simati juga mengalami slightly reduced concentration ability ataupun kecacatan pada tumpuan. Si mati mengalami significant short-term memory impairment, insomnia dan juga sawan yang mana si mati perlu mengambil ubat anti-epileptic sepanjang hayatnya.

HMS juga didapati telah meneliti berkaitan akibat atau kesan kecederaan kepada si mati, yang antara lainnya menunjukkan tanda-tanda penyembuhan seperti berikut:- “Si mati juga dilihat telah dapat menyesuaikan dirinya dengan keilatan yang diwarisi selepas kemalangan. Laporan-Laporan pakar neuropsikiatri plaintif dan neurosurgery defendan merekodkan simati boleh berdikari menguruskan dirinya sendiri, boleh menunggang motosikal, memandu kereta dan bekerja. Keterangan-keterangan ini diperolehi daripada si mati sendiri dan/ atau isteri simati SP1 semasa ditemubual oleh pakar-pakar ini.”

Selain itu, HMS telah menilai dan seterusnya memberikan penjelasan mengapa versi Defendan diterima berbanding versi isteri Si Mati iaitu SP1 berkenaan keadaan si mati iaitu:- Mahkamah menolak keterangan SP1 yang diberikan di Mahkamah (rujuk Penyata Saksi WSSP1 S&J No 38) yang memberikan gambaran seolah-olah simati dalam keadaan yang teramat teruk dan memerlukan penjagaan sepenuhnya. Pada pendapat Mahkamah keterangan SP1 merupakan self serving statement sekadar untuk memihak kepada tuntutannya. Mahkamah menerima pakai dapatan-dapatan doktor-doktor pakar terutamanya pakar neurosurgery defendan yang mencatatkan perkembangan pemulihan simati semasa pemeriksaanya beliau pada Februari 2021.

Akhir sekali, Mahkamah Sesyen telahpun membezakan fakta-fakta kes ini dengan nas-nas matan lain sebelum memberikan justifikasi S/N MVjYXkRiU0dpmkVz3yeiQ awad RM120,000.00 bagi kecederaan kepala yang teruk ini dalam nada berikut:- Seperti yang telah dijelaskan di atas, si mati di dalam kes di hadapan Mahkamah ini mengalami keilatan yang ringan sahaja berbanding plaintif-plaintif di dalam kes-kes yang dirujuk di atas walaupun kecederaannya severe head injury. Setelah mengambil kira semua keterangan yang dikemukakan dan menimbang nas undang-undang yang dirujuk Mahkamah membenarkan awad RM120,000.00 bagi kecederaan ini yang mana munasabah buat Si Mati di dalam kes ini. Jumlah awad yang besar yang dihujahkan oleh Plaintif tidak bertepatan dengan fakta kes ini dan boleh dibezakan dengan kes-kes yang dirujuk oleh Plaintif.

Berdasarkan penilaian-penilaian yang sedemikian, Mahkamah ini tidak nampak apa-apa kekhilafan HMS dalam pendekatan-pendekatan yang telah diambilnya sebagai dasar pemberian award yang sesuai dengan kecederaan teruk di kepala yang di alami Si Mati. Kuantum RM120,000.00 yang diberikan bagi item kecederaan ini juga jelas berada dalam julat award bagi kecederaan yang seumpama sebagai mana rujukan dalam Compendium dan nas-nas lain iaitu pada sekitar RM55,000.00 sehingga RM300,000.00.

Yang paling utama adalah mengenai tahap kesembuhan di mana HMS didapati berpandukan dapatannya kepada laporan-laporan pakar yang, selain relevan dan mantap (cogent), tidak wajar untuk S/N MVjYXkRiU0dpmkVz3yeiQ dikatakan sebagai spekulasi HMS semata-mata. Antara keterangan kuat yang diambil pertimbangan oleh HMS juga boleh dilihat kepada ujian MMSE (Mini Mental State Examination) oleh pakar neurologi plaintif dan defendan yang cenderung menunjukkan purata markah pencapaian Si Mati yang baik iaitu di antara 26 – 28 / 30.

Rujukan bagi prinsip keperluan penelitian yang sebegini boleh dibuat kepada keputusan mahkamah tertinggi negara di dalam kes Inas Faiqah Mohd Helmi (A Child Suing Through Her Father And Next Friend; Mohd Helmi Abdul Aziz) v Kerajaan Malaysia & Ors [2016] 2 CLJ 885 di mana Mahkamah Persekutuan di m.s. 894 memutuskan seperti berikut:- “It is trite that damages serve as compensation, not a reward, less still a punishment (see Ong Ah Long v. Dr S Underwood [1983] 2 CLJ 198; [1983] CLJ (Rep) 300; [1983] 2 MLJ 324). In assessing damages, the court should not be motivated by sympathy and award fair compensation based on cogent evidence. The court should not descend into a domain of speculation. The evaluation of those evidence, which form the basis of any risk of future damage, must therefore still be undertaken. And the trial judge can only evaluate such evidence based on the recognised balance of probabilities standard. As was stated in Schrump: Thus, future contingencies which are less than probable are regarded as factors to be considered, provided they are shown to be substantial and not speculative. (emphasis added)

Sehubungan dengan itu, Mahkamah ini mengesahkan award gantirugi berjumlah RM120,000.00 yang diberikan oleh HMS selaku hakim bicara bagi item kecederaan teruk di kepala Si Mati.

Berkenaan isu ini, HMS dalam Alasan Penghakimannya memutuskan seperti berikut:- Berdasarkan kedua-dua laporan pakar di atas yang mana pada pendapat Mahkamah adalah selari dan tidak bertentangan, Mahkamah mendapati simati kehilangan medan penglihatan (visual fields) yang teruk akibat kemalangan namun simati mendapat markah ujian yang lengkap dan baik bagi “straight testing”. Ini bermaksud simati bukanlah buta sepenuhnya namun akibat kehilangan medan penglihatan yang teruk, penglihatan simati kabur dan mengakibatkan kesulitan dalam pandu arah. Atas sebab kehilangan medan penglihatan yang teruk, maka kedua-dua pakar telah memutuskan simati kehilangan 50% dan/atau 80% fungsi penglihatan. Dalam memutuskan awad yang munasabah, Mahkamah merujuk kepada Compendium 2018 yang mencadangkan awad RM 12,000.00-RM 24,000.00 bagi loss of peripheral vision. Mahkamah memutuskan untuk memberikan awad berdasarkan loss of peripheral vision dan bukannya loss of vision kerana laporan-laporan pakar mata kedua-dua pihak mengesahkan kecacatan pada mata simati ialah kehilangan medan penglihatan yang teruk yang mempengaruhi fungsi penglihatan mata secara sepenuhnya. Oleh yang demikian Mahkamah berpendapat awad di bawah S/N MVjYXkRiU0dpmkVz3yeiQ perkara loss of peripheral vision yang mana merujuk kepada perkara yang sama dengan medan penglihatan, adalah lebih tepat berbanding dengan awad di bawah perkara loss of vision.

Sekali lagi, Mahkamah ini tidak mengesan apa-apa kekhilafan sama ada dari segi pendekatan atau penilaian yang dibuat oleh HMS dalam memberikan sejumlah RM22,000.00 bagi item ini.

Mahkamah ini juga berpendapat bahawa dapatan HMS juga betul apabila membezakan di antara award-award bagi loss of vision dengan loss of peripheral vision bagi item ini dengan berpandukan kepada ujian-ujian pakar kedua-dua pihak yang Mahkamah ini juga dapati walau berbeza dari segi peratusannya (pakar plaintif 50%, pakar defendan 80%) tetapi ia tidak bercanggah kerana merujuk kepada kehilangan medan penglihatan (loss of vision fields) yang sama.

Selanjutnya, julat award bagi kecederaan item ini dari Compendium dan nas-nas lain adalah berada di sekitar RM12,000.00 sehingga RM24,000.00. Maka anggaran (estimate) yang telah dilaksanakan oleh HMS sebagai hakim bicara tidak berada di luar julat sehingga mewujudkan elemen terlalu tinggi atau terlalu rendah untuk mewajarkan award HMS diganggu oleh Mahkamah ini.

Dalam kes Tan Kuan Yau v Suhindrimani Angasamy [1985] 1 CLJ 429, Mahkamah Persekutuan telah memperingatkan bahawa:- “The principle that should guide this Court in determining whether it should interfere with the quantum of damages is crystal clear. What is also clear is that much depends on the circumstances of each case in particular the amount of the award. In a particular case therefore it is for the appeal Court to consider whether in the light of the circumstances of that case there is an erroneous estimate of the amount of the damage in that, either there was an omission on the part of the Judge to consider some relevant materials, or he had admitted for purpose of assessment some irrelevant considerations. If the Court is satisfied or convinced that the Judge has acted upon wrong principle of law then it is justified in reversing; indeed, it is its duty to reverse the finding of the trial Judge.”

Berdasarkan pemerhatian-pemerhatian yang dinyatakan, Mahkamah ini mendapati tiada sebab untuk Mahkamah ini campur tangan ke atas kuantum ganti rugi yang diberikan oleh HMS bagi item ini, dan itulah juga dapatan Mahkamah ini.

Plaintif menuntut RM124,800.00 tetapi hanya mengemukakan resit-resit berjumlah RM4,060.00 sahaja untuk kos rawatan dialysis Si Mati. Plaintif mendakwa Si Mati hadir 3 kali seminggu S/N MVjYXkRiU0dpmkVz3yeiQ untuk rawatan dialysis bermula September 2018 sehingga Januari

Berkenaan isu ini, Mahkamah Sesyen memutuskan:- Mahkamah berpendapat keterangan lisan SP6 dan surat-surat P14 dan P15 tidak dapat membuktikan bahawa simati ada hadir dan membayar kos dialysis RM200/ 3 kali seminggu sepanjang September 2018 sehingga awal Januari 2023. Mahkamah juga tidak boleh bersandarkan hanya kepada keterangan lisan SP6 semata-mata dan surat-surat P14 dan P15 untuk menunjukkan Plaintif telah mengeluarkan perbelanjaan sebanyak RM124,800.00 bagi kos dialysis. Sekiranya benar dakwaan SP6 bahawa simati ada hadir tanpa gagal untuk setiap sesi yang diwajibkan, sudah tentu SP6 ada rekod bayaran ataupun rekod rawatan si mati di pusat tersebut. Tambahan pula simati baru sahaja meninggal dunia pada awal Januari 2023 iaitu dan SP6 memberi keterangan di Mahkamah pada November 2023. Mahkamah pasti rekod-rekod rawatan simati masih disimpan oleh pihak SP6 namun gagal dikemukakan di Mahkamah.

Perkara ini jelas merupakan dapatan fakta yang mana HMS selaku hakim bicara mempunyai kedudukan terbaik dalam menilai saksi-saksi dan bukti-bukti sokongan yang dikemukakan oleh mereka. Mengenai pendekatan yang perlu diambil dalm hal ini oleh mahkamah bicara boleh dirujuk dalam kes yang diterima pakai dalam jurisprudens negara ini dan sering dijadikan panduan oleh mahkamah-mahkamah iaitu kes Bonham-Carter v Hyde Park Hotel, Ltd [1948] 64 TLR 177 di mana Mahkamah Rayuan Inggeris memutuskan di ms. 178 seperti berikut:- Plaintiffs must understand that if they bring actions for damages it is for them to prove their damage; it is not enough to write down S/N MVjYXkRiU0dpmkVz3yeiQ the particulars, and, so to speak, throw them at the head of the Court, saying: 'This is what I have lost; I ask you to give me these damages.' They have to prove it.

Bagi item ini juga, Mahkamah ini setelah meneliti rekod-rekod rayuan secara keseluruhan mendapati tidak ada sebab untuk menyatakan terdapat sebarang salah arah di pihak HMS bagi membuatkan dapatan HMS bagi item ini telah tercemar. Oleh yang demikian, Mahkamah ini sekali lagi mengesahkan award HMS bagi item ini yang memberikan sejumlah RM4,060.00 berdasarkan resit-resit yang dikemukakan pihak Plaintif.

HMS telah menolak tuntutan Plaintif untuk kos penjagaan Si Mati sebanyak RM15,000.00 sebulan yang bukan sahaja tidak munasabah tetapi bertentangan dengan dokumen dikemukakan.

Dapatan di atas menunjukkan HMS dalam mencapai dapatan di atas telah menganalisis keseluruhan keterangan yang dikemukakan secara perundangan. Keperluan membuat analisis sebegini telah acap kali ditekankan oleh mahkamah-mahkamah atasan. Tujuannya tidak lain dari kewajipan menzahirkan asas-asas ta’kulan (reasoning) yang bersandarkan prinsip dan undang-undang matan bagi setiap dapatan yang dibuat. Jika autoriti S/N MVjYXkRiU0dpmkVz3yeiQ diperlukan untuk itu, rujukan adalah dibuat kepada kes Azman Bin Mahmood & Anor v SJ Securities Sdn Bhd [2012] 6 CLJ 573 di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut:- "[25] The law on appellate intervention on findings of fact by a trial Judge is trite. In this context it may be useful to refer to the case of Multar v. Lim Kim Chet and Anor [1982] CLJ Rep 237; [1982] 1 MLJ 184 (FC), wherein it was held that an appellate court will interfere and disturb the finding of fact by the trial judge if crucial evidence had been misconstrued resulting in the uncertainty on one party's evidence - and the consistency of the other party's evidence being disregarded. In the Privy Council case of Choo Kok Beng v. Choo Kok Hoe and Ors [1984] 1 LNS 40; [1984] 2 MLJ 165 it was held that when a trial judge had so manifestly failed to derive proper benefit from the undoubted advantage of seeing and hearing witnesses at the trial, and in reaching his conclusion, has not properly analysed the entirety of the evidence which was given before him, it is the plain duty of the appellate court to intervene and correct the error lest otherwise the error results in serious injustice."

Rujukan juga dibuat kepada kes Lee Ing Chin & Ors v Gan Yook Chin & Anor [2003] 2 MLJ 97 di mana Mahkamah Rayuan di m.s. 116 menyatakan seperti berikut:- “A judge who is required to adjudicate upon a dispute must arrive at his decision on an issue of fact by assessing, weighing and, for good reasons, either accepting or rejecting the whole or any part of the evidence placed before him. He must, when deciding whether to accept or to reject the evidence of a witness test it against relevant criteria. Thus, he must take into account the presence or absence of any motive that a witness may have in giving his evidence. If there are contemporary documents, then he must test the oral evidence of a witness against these. He must S/N MVjYXkRiU0dpmkVz3yeiQ also test the evidence of a particular witness against the probabilities of the case. A trier of fact who makes findings based purely upon the demeanour of a witness without undertaking a critical analysis of that witness' evidence runs the risk of having his findings corrected on appeal. It does not matter whether the issue for decision is one that arises in a civil or criminal case: the approach to judicial appreciation of evidence is the same. There are a number of important and leading cases in which the point has been considered.”

Atas sebab yang demikian, Mahkamah ini mengesahkan award HMS bagi item ini sebanyak RM9,000.00 (RM1,000.00 x 9 bulan).

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini mengesahkan keputusan award gantirugi yang diberikan oleh HMS bagi kesemua item yang dirayu oleh Plaintif ini.

Rayuan Plaintif adalah dengan itu ditolak dengan tiada perintah untuk kos. Bertarikh:15hb.04.2025 …………………………………………. (NOOR HISHAM BIN ISMAIL) HAKIM MAHKAMAH TINGGI, JOHOR BAHRU S/N MVjYXkRiU0dpmkVz3yeiQ Peguam Perayu/Plaintif : Tetuan Teo & Associates Wisma S K Teo, No 84 & 86 Jalan Padi Satu Bandar Baru UDA 81200, Johor Bahru Peguam Responden/Defendan: Tetuan Zaid Ibrahim Suffian T H Liew & Partners Unit 2.01, Level 2 Plaza Damansara, Block A Bukit Damansara 50490, Kuala Lumpur