SITI NUR AIN BINTI SULAIMAN v 1. ) Majlis Ugama Islam dan Adat Resam Melayu Pahang (CA-24NCvC-128-07/2022)

MAJLIS UGAMA ISLAM DAN ADAT

KERAJAAN NEGERI PAHANG ...DEFENDAN-DEFENDAN ALASAN PENGHAKIMAN

Plaintif memfailkan satu permohonan melalui Saman Pemula untuk mendapatkan perintah atau relif seperti berikut : a. Satu deklarasi bahawa Plaintif bukan seorang yang menganut agama Islam; b. Satu deklarasi bahawa perkataan ‘ibu bapa’ dalam perenggan (b) dalam tafsiran ‘orang Islam’ di Seksyen 2 Enakmen Pentadbiran Undang-Undang Islam 1991 (Pahang) (Enakmen 3 Tahun 1991) hanya merujuk kepada ibu bapa kepada seorang anak yang sah taraf; c. Satu deklarasi bahawa Plaintif mempunyai hak untuk mengamalkan dan menganut adat dan kepercayaan beliau sendiri sebagai seorang orang asli dari suku kaum Jakun tanpa sebarang campur tangan dari Defendan-Defendan; dan/atau d. Kos ditanggung oleh Defendan-Defendan; dan/atau e. Sebarang perintah selanjutnya dan/atau lain-lain yang difikirkan sesuai dan/atau sebaliknya wajar oleh Mahkamah.

Setelah menelitikan kertas-kertas kausa yang difailkan dan setelah menimbangkan penghujahan kedua-dua pihak, Mahkamah telah menolak permohonan Plaintif tersebut.

Plaintif merupakan seorang orang asli dari suku kaum Jakun yang lahir di luar nikah kepada Sofiah a/p Denting dan Sulaiman pada 27 November 1993.

Pada 14 November 1995, ibu Plaintif telah memeluk agama Islam dan diberikan satu kad memeluk Islam oleh Defendan Pertama dan nama baru ibu Plaintif adalah Sofiah binti Denting.

Ibu dan bapa Plaintif tidak pernah pada bila-bila masa memberi persetujuan untuk Plaintif memeluk agama Islam.

Namun begitu, status Plaintif dalam kad pengenalan adalah Islam dan diberi nama Islam walaupun nama panggilannya adalah Anne. Defendan Pertama dengan itu mengambil kedudukan bahawa Plaintif telahpun memeluk agama Islam pada 14 November 1995.

Plaintif memohon kepada Mahkamah agar deklarasi kepadanya oleh kerana : i. Plaintif tidak pernah memeluk agama Islam pada 14 November 1995 oleh kerana pada masa Plaintif berumur 2 tahun dan tidak pernah mengucap Kalimah Syahadah; ii. Kebenaran atau persetujuan ibu dan bapa Plaintif tidak pernah diperolehi; dan iii. Plaintif lahir sebagai seorang orang asli dan pada setiap masa material mengamalkan adat dan kepercayaan orang asli suku kaum Jakun.

Defendan Pertama melalui surat bertarikh 16 Julai 2018 telah mengesahkan bahawa Plaintif telah memeluk agama Islam pada 14 November 1995 menurut Daftar Rekod Mualaf Negeri Pahang Tahun 1996/1999.

Defendan Pertama dengan itu berpendapat bahawa Plaintif adalah seorang Islam atas sebab seperti berikut : i. Peruntukan Seksyen 2(d) Enakmen Pentadbiran Undang-Undang Islam 1991 (Pahang) menakrifkan orang Islam ertinya seseorang yang telah memeluk agama Islam menurut peruntukan Seksyen 101 atau Seksyen 102 dan Seksyen 103; ii. Peruntukan Seksyen 103 Enakmen tersebut memperuntukan mengenai status agama anak mualaf yang berumur di bawah 18 tahun adalah mengikut agama penjaganya; iii. Seksyen 86 Enakmen Keluarga Islam 2005 telah menggariskan penjagaan bagi kanak-kanak tidak sah taraf dan mengiktirafkan hak penjagaan adalah terletak kepada ibunya; dan iv. Melalui Fatwa Negeri Pahang bagi status agama anak bawah umur 18 tahun selepas salah seorang pasangan memeluk Islam yang diwartakan pada September 2013 menyatakan bahawa anak bawah umur akan mengikut agama ibu atau bapa yang memeluk agama Islam.

Oleh itu, permohonan Plaintif adalah di luar bidang kuasa Mahkamah ini memandangkan Plaintif adalah beragam Islam dan oleh kerana permohonan Plaintif menjurus kepada keluar daripada agama Islam, maka ianya terletak di bawah bidang kuasa Mahkamah Syariah.

Defendan Kedua juga telah berhujah dan menggunapakai penyataan-penyataan sepertimana yang telah dikemukakan oleh pihak Defendan Pertama.

Berdasarkan kepada permohonan Plaintif tersebut dan jawapan-jawapan yang dikemukakan oleh Defendan Pertama dan Defendan Kedua, maka isu-isu yang berbangkit adalah seperti berikut : i. Sama ada Plaintif adalah seorang yang beragama Islam di bawah peruntukan undang-undang yang terpakai; ii. Sama ada kebenaran daripada ibu dan bapa Plaintif adalah diperlukan; dan iii. Sama ada Mahkamah ini mempunyai bidang kuasa untuk memberikan deklarasi yang dipohon oleh Plaintif.

Berkaitan dengan isu pertama iaitu sama ada Plaintif seorang yang beragam Islam atau tidak, Defendan-Defendan telah merujuk kepada peruntukan Seksyen 2 Enakmen Pentadbiran Undang-Undang Islam 1991 (Pahang) yang memperuntukan seperti berikut: “2.(1) Dalam Enakmen ini, melainkan konteksnya menghendaki makna yang lain- “orang Islam” ertinya-

seseorang yang menganut agama Islam;

seseorang yang sama ada kedua-dua ibu bapa atau salah seorang daripadanya pada masa kelahiran orang itu adalah seorang Islam;

seseorang yang sejak lahir dididik atau telah dididik oleh orang Islam atau dengan cara yang diterima oleh Islam;

seseorang yang telah memeluk agama Islam menurut seksyen 101 atau menurut kuasa Seksyen 102 dan 103;

seseorang yang lazimnya dikenali sebagai seorang Islam; atau

seseorang yang menyebut, dalam keadaan di mana ia terikat dengan undang-undang berkata benar, bahawa dia adalah seorang Islam, sama ada kenyataan itu dibuat secara lisan atau bertulis;”

Dengan menggunapakai peruntukan di atas, Defendan Kedua menyatakan bahawa Plaintif seorang yang beragama Islam sebagaimana yang ditakrifkan di bawah Seksyen 2(1)(d) Enakmen tersebut iaitu Plaintif telah memeluk agama Islam menurut kuasa Seksyen 103 yang memperuntukan seperti berikut: “103. Jika pada saat dia memeluk agama Islam, seseorang muallaf sama ada lelaki atau perempuan, ada mempunyai anak yang belum mencapai umur lapan belas tahun, dan anak itu telah diperintahkan oleh Mahkamah, selain daripada Mahkamah Syariah, supaya diletakkan di bawah penjagaan muallaf itu, dan muallaf itu menetapkan supaya anak itu memeluk agama Islam, maka anak tersebut adalah memeluk agama Islam pada masa penjagaan diberi.”

Plaintif adalah anak tidak sah taraf yang dilahirkan pada 27 November 1993 dan ibu Plaintif adalah seorang yang bukan beragama Islam semasa Plaintif dilahirkan. Manakala bapa Plaintif (Sulaiman) adalah seorang Muslim.

Ibu Plaintif telah memeluk agama Islam pada 14 November 1995 ketika Plaintif berumur 2 tahun dan telah diberikan kad penukaran agama. Kad tersebut telah diberikan sebagai gentian yang mana kad lama telah hilang. Permohonan ibu Plaintif pada 05 Julai 1998 telah didaftarkan di dalam Daftar Rekod Mualaf Negeri Pahang 1996/1999 sebagaimana yang terdapat di ekshibit MUIP-2.

Oleh kerana Plaintif telah mengesahkan bahawa beliau telah dijaga oleh ibunya sejak beliau dilahirkan, maka hak penjagaan Plaintif adalah terletak sepenuhnya di bawah ibunya dan hak penjagaan ini adalah tidak dipertikaikan berdasarkan kepada keterangan-keterangan yang telah dikemukakan ke Mahkamah.

Mahkamah juga merujuk kepada peruntukan Seksyen 86 Enakmen Undang-undang Keluarga Islam 2005 yang menggariskan bahawa penjagaan bagi kanak-kanak tidak sah taraf adalah terletak kepada ibunya. Peruntukan tersebut adalah seperti berikut :

“Penjagaan anak-anak tak sahtaraf Penjagaan anak-anak tak sahtaraf adalah semata-mata pada ibu dan ibu saudara mara ibu.”

Kerajaan Negeri Pahang juga telah mengeluarkan Fatwa Negeri Pahang bagi status agama anak di bawah umur 18 tahun selepas salah seorang pasangan memeluk agama Islam yang telah diwartakan pada 12 September 2013 yang mana menyatakan bahawa anak bawah umur akan mengikut agama ibu atau bapa yang telah memeluk agama Islam.

Oleh itu, fatwa tersebut boleh digunakan oleh Mahkamah ini bagi menentukan deklarasi yang dipohon oleh kerana ianya adalah relevan dan fatwa tersebut juga telah diwartakan di dalam Warta Kerajaan Negeri Pahang.

Mahkamah dengan itu merujuk kepada kes Rosliza bt Ibrahim v Kerajaan Negeri Selangor & Anor [2021] 2 MLJ 181 di mana Mahkamah Persekutuan telah menyatakan bahawa : “[131] … I respectfully consider that before granting the relevant remedies the appellant sought, we should first request for the opinion of the Fatwa Committee of the State of Selangor… [151] The question pertaining to the religious status of the appellant at the time of birth transgresses into the realm of Islamic law, which needs serious consideration, proper scrutiny and proper interpretation of such law. Unquestionably, when the legal question of religious status is concerned, it bears spiritual and theological undertones. In my opinion, the civil court on its own is not qualified to determine this issue. It bears emphasizing that Islamic law is derived from the primary sources ie the Holy Quran and the Hadith. In addition, there are other secondary sources of Islamic law, for example the consensus of the religious scholars (ijma) and the authoritative rulings (fatwa)… [156] …The point I want to make is this: while we are competent to adjudicate the matter and to rule on this foundational issue, it must not be without the assistance of Islamic jurists after consideration of Islamic law. With this in perspective, in my opinion, the expert opinion given by a Fatwa Committee is relevant evidence to be considered in deciding with certainty the issue before us… [162] … It is with all the above principles in mind that before granting prayers (b) and (c) sought by the appellant, the opinion of the Fatwa Committee should first be obtained. …”

Juga, di dalam kes Jabatan Pendaftaran Negara & Ors v A Child & Ors (Majlis Agama Islam Negeri Johor, Intervener) [2020] 2 MLJ 277 di mana Mahkamah Persekutuan menyatakan seperti berikut : “[73] Typically under the state legislation on the administration of Islamic laws, there is always a provision that allows a fatwa to be made or deliberated on an unsettled or controversial issue. Such a ruling or opinion, generally speaking, becomes law and binding, upon it been gazetted (see as an example s 34 of the Administration of Islamic Law (Federal Territories) Act 1993). [75] The opinion of the National Fatwa Committee or a fatwa becomes law in the State of Johore and would be legally binding only if it is gazetted in the State Gazette under s 49 of the Administration of the Religion of Islam (State of

Berpandukan kepada nas-nas di atas, adalah diputuskan bahawa fatwa tersebut adalah mengikat (binding) bagi setiap orang Islam yang menetap di Negeri Pahang apabila ianya diwartakan di dalam Warta Negeri menurut peruntukan Seksyen 36(3) Enakmen Pentadbiran Undang-Undang Islam 1991 (Pahang) yang memperuntukan seperti berikut : “36.(3) Sebaik sahaja dibuat oleh Mufti, sesuatu fatwa hendaklah mengikat setiap orang Islam yang tinggal di Negeri Pahang sebagai ajaran agamanya dan hendaklah menjadi kewajipannya mengikuti dan berpegang kepada fatwa itu, kecuali dia dibenarkan oleh Hukum Syarak menyimpang daripada fatwa itu dalam hal kewajipan peribadi, kepercayaan atau pendapat.”

Oleh itu, hak penjagaan Plaintif selaku anak tidak sah taraf adalah terletak di bawah jagaan ibunya dan apabila ibunya memeluk agama Islam ketika Plaintif berumur 2 tahun, maka dengan itu Plaintif adalah menurut agama ibunya sebagaimana yang diperuntukan di bawah Seksyen 103 enakmen tersebut.

Oleh itu, bagi menjawab isu pertama, Mahkamah ini memutuskan bahawa Plaintif adalah seorang yang beragama Islam sebagaimana yang ditakrifkan menurut peruntukan Seksyen 2(1)(d) Enakmen Pentadbiran Undang-Undang Islam 1991 (Pahang) yang dibaca bersama-sama Seksyen 103 enakmen yang sama dan juga Seksyen 86 Enakmen Undang-Undang Keluarga Islam 2005.

Berkaitan dengan isu kedua pual iaitu sama ada Plaintif memerlukan kebenaran ibu bapa dengan merujuk kepada peruntukan Perkara 12(4) Perlembagaan Persekutuan yang memperuntukan seperti berikut : “12. Hak-hak berkenaan dengan pelajaran.

Bagi maksud Fasal (3), ugama bagi seseorang yang berumur kurang daripada lapan belas tahun adalah ditetapkan oleh ibu bapa atau penjaganya.”

Defendan Pertama menyatakan bahawa bapa Plaintif adalah seorang Islam manakala ibu Plaintif telah memeluk agama Islam ketika Plaintif berumur 2 tahun. Menurut catatan di ekshibit MUIP- 2, Plaintif telah dicatatkan sebagai memeluk agama Islam bersama ibunya dan telah dicatatkan sebagai seorang Islam oleh Pegawai Daftar Mualad di dalam Daftar Rekod Mualaf di atas maklumat yang diberikan oleh ibu Plaintif sendiri.

Nama Siti Nur Ain binti Sulaiman yang dicatatkan di ekshibit MUIP- 2 tersebut adalah sama dengan nama Plaintif sewaktu kad pengenalan beliau didaftarkan yang mana juga adalah sama dengan nama Plaintif di dalam tindakan ini.

Ini jelas menunjukkan bahawa nama Siti Nur Ain binti Sulaiman telah diberikan oleh ibu Plaintif sendiri dan bukannya ketika Plaintif berumur 13 tahun semasa ibunya ingin mendaftarkan kad pengenalan di Jabatan Pendaftaran Negara. Tiada apa-apa keterangan lain yang dikemukakan oleh Plaintif bahawa nama sebenarnya adalah Anne sepertimana yang didakwa.

Oleh itu, berdasarkan kepada rekod ekshibit MUIPS-2, ibu Plaintiflah yang telah memberikan persetujuan untuk Plaintif memeluk agama Islam bersama-samanya dan ibu Plaintif jugalah yang telah memberi persetujuan untuk memeluk agama Islam pada ketika itu.

Oleh itu, dakwaan ibu Plaintif bahawa beliau tidak pernah memberikan apa-apa persetujuan untuk Plaintif memeluk agama Islam tidak disokong oleh apa-apa keterangan bebas yang lain tanpa maklumat daripada ibu Plaintif sendiri. Adalah mustahil bagi Pegawai Daftar Mualaf untuk memberikan nama Siti Nur Ain binti Sulaiman sepertimana yang tercatat di dalam Daftar Rekod Mualaf tersebut.

Oleh itu, isu persetujuan daripada ibu bapa Plaintif adalah tidak relevan oleh kerana bapa Plaintif adalah seorang muslim manakala Plaintif juga adalah di bawah jagaan ibu Plaintif dan juga seorang yang beragama Islam.

Mahkamah dengan ini merujuk kepada kes Indira Ghandi a/p Mutho v Pengarah Jabatan Agama Islam Perak & Ors and Other Appeals [2018] 1 MLJ 545 di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa persetujuan kedua-dua ibu dan bapa adalah diperlukan bagi penukaran status agama anak kepada agama Islam menurut Perkara 12(4) Perlembagaan Persekutuan yang dibaca bersama-sama dengan Seksyen 5 dan Seksyen 11 Akta Penjagaan Budak 1991.

Fakta kes di atas adalah berbeza di dalam kes di hadapan Mahkamah ini di mana kedua-dua pasangan suami isteri adalah beragam Hindu dan telah mendaftarkan perkahwinan mereka di bawah Akta Undang-Undang Pembaharuan (Perkahwinan dan Perceraian) 1976. Selepas itu si suami telah memeluk agama Islam dan telah menukarkan agama anak-anak mereka kepada agama Islam tanpa persetujuan si isteri. Oleh itu, isu berkenaan persetujuan kedua-dua ibu bapa adalah relevan di dalam kes tersebut memandangkan salah seorang daripada penjaga adalah bukan beragama Islam.

Berbeza dengan kes di hadapan Mahkamah ini, Plaintif telah dilahirkan sebagai anak tidak sah taraf dan bapa Plaintif adalah seorang muslim pada ketika kelahirannya, manakala ibu Plaintif telah memeluk agama Islam ketika Plaintif berumur 2 tahun iaitu semasa Plaintif di bawah umur 18 tahun. Oleh itu, keputusan kes Indira Ghandi a/p Mutho tersebut adalah tidak relevan dan tidak terpakai bagi kes Plaintif ini.

Oleh itu, persetujuan ibu atau bapa adalah tidak terpakai di sini.

Berkaitan dengan isu ketiga iaitu sama ada Mahkamah ini punya bidang kuasa untuk membuat perintah deklarasi sebagaimana yang dipohon oleh Plaintif. Defendan-Defendan menyatakan bahawa Plaintif sebenarnya adalah seorang yang beragama Islam sepertimana yang telah diputuskan melalui isu pertama.

Mahkamah juga merujuk kepada kes Rosliza bt Ibrahim v Kerajaan Negeri Selangor & Anor (supra) di mana di dalam penghakimanya, Tengku Maimun, Ketua Hakim Negara menyatakan seperti berikut: “[108] ... At the risk of repetition, if a matter concerns an ab initio case, that is, the question whether a person is in the first place a ‘person professing the religion of Islam’ it necessarily concerns a question regarding one’s identity under the FC which in turn necessitates constitutional interpretation. This is because the phrase ‘persons professing the religion of Islam’ is a constitutional term. Accordingly, the civil courts are empowered, indeed, duty-bound to adjudicate the matter. It is only in renunciation cases where one already professes or proclaims to profess the religion of Islam (irrespective of whether they actually practise the faith) with the subsequent decision to change what they profess, that the matter is removed to the jurisdiction of the Syariah Court. The distinction drawn from the cases of Lina Joy and Azmi illustrates the difference. Whether it is an ab initio case or a renunciation case will require a careful examination of the factual matrix of the case. [112] The respondents and the amicus curiae, the attorney general, argued that this is a renunciation case and accordingly, this court has no jurisdiction to determine the religion of the plaintiff under art 121(1A) of the FC. It is thus necessary to now examine the factual matrix of the case to determine whether the plaintiff is, on the evidence, a Muslim to begin with. If she is not, then in accordance with the principles established earlier, this court can grant her the declaration she seeks. If she is a Muslim by original faith, then the matter will be for the jurisdiction of the Syariah Court and this court would not have the jurisdiction to grant her the reliefs sought to the extent that they relate to renunciation.”

Mahkamah Persekutuan juga telah membuat analisis fakta seperti berikut : “[121] Again, determining whether the plaintiff is constitutionally a person ‘professing the religion of Islam’ requires proof. The force of the evidence on record suggests to the contrary. To assume that Ibrahim may have raised the plaintiff as a Muslim without proof, with respect, is merely a conjecture. The logical conclusion ought to have been that taking the evidence as it stands, s 2(c) of the ARIE 2003 does not apply to the plaintiff. [122] In the circumstances, as none of the provisions of s 2 of the ARIE 2003 apply to the plaintiff’s case, the natural conclusion one is compelled to draw is that the plaintiff is not, as a matter of fact, a person ‘professing the religion of Islam’ as per Item 1 of the State List. This is because there is no proof that she is a Muslim by original faith. [123] Accordingly, the concurrent decisions of the High Court and the Court of Appeal cannot stand as they were made on the erroneous premise that the plaintiff was originally a Muslim seeking to renounce her faith. This is an ab initio case and not a renunciation case.”

Berdasarkan kepada keputusan kes di atas, permohonan deklarasi yang dipohon oleh Plaintif di sini adalah an initio dan bukannya kes penolakan (renunciation) memandangkan tidak ada bukti bahawa beliau beragama Islam pada asalnya.

Kes Rosliza bt Ibrahim adalah berbeza dengan kes di hadapan Mahkamah ini kerana ibu Rosliza adalah beragama Buddha dan beliau telah dibesarkan di dalam kepercayaan Buddha. Permohonan kad pengenalan Rosliza telah dibuat oleh bapanya yang menyatakan Rosliza adalah beragama Islam.

Berbeza dengan kes di hadapan Mahkamah ini, ibu Plaintif telah memeluk agama Islam ketika Plaintif berusia 2 tahun dan ibu Plaintif jugalah yang telah memberikan nama Islam kepada Plaintif menurut Daftar Rekod Mualaf dan nama itu jugalah yang telah digunakan oleh ibunya ketika membuat permohonan kad pengenalan Plaintif.

Juga, Plaintif sejak lahir telah dijaga oleh ibunya yang merupakan seorang Muslim dan Plaintif hanya berkahwin ketika berumur 19 tahun pada 2012. Plaintif juga mempunyai 2 orang adik beradik yang beragama Islam sebagaimana Sijil Kelahiran di ekshibit

Plaintif telah gagal memberikan apa-apa keterangan bahawa Plaintif telah dibesarkan mengikut adat dan kepercayaan orang asli. Oleh itu, beban pembuktian bagi sesuatu fakta adalah terletak kepada pihak yang menuntut hak tersebut menurut Seksyen 41 Akta Relif Spesifik 1950.

Daripada keterangan-keterangan yang ada di hadapan Mahkamah, adalah jelas bahawa Plaintif adalah seorang yang beragama Islam sejak asal dan ia dibesarkan menurut agama tersebut oleh ibunya apabila ibunya memeluk agama Islam. Oleh itu, permohonan Plaintif yang menjurus kepada permohonan Plaintif untuk keluar daripada agama Islam adalah terletak di bawah bidang kuasa Mahkamah Syariah sepertimana yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Rosliza bt Ibrahim tersebut.

Di dalam kes Rosliza bt Ibrahim, Mahkamah Persekutuan telah membuat observation seperti berikut : “[87] Administratively, once one becomes a Muslim, and becomes subject to the jurisdiction of the Syariah Courts, the procedure to ‘leave’ the religion also becomes subject to Islamic law. In this context, almost all States in Malaysia have a presumption provision and in Selangor it is s 74(2) of the ARIE 2003 which provides: For the avoidance of doubt, it is hereby declared that a Muslim shall at all times be acknowledged and treated as a Muslim unless a declaration has been made by a Syariah Court that he is no longer a Muslim. [88] Summarising the above, one cannot unilaterally on his own accord renounce the religion of Islam. Doing so would amount to an offence against the precepts of Islam. In such an instance, the Syariah Court would have both jurisdictions ratione personae and ratione materiae. This has long been canvassed and explained by the Federal Court in Kamariah bte Ali dan lain-lain lwn Kerajaan Negeri Kelantan dan satu lagi [2005] 1 MLJ 197.”

Seterusnya, oleh kerana kes ini menjurus kepada renunciation, maka Mahkamah Sivil ini tidak mempunyai apa-apa bidang kuasa untuk menentukan isu tersebut kerana ianya terletak khusus di dalam bidang kuasa Mahkamah Syariah.

Juga, merujuk kepada Enakmen A82 iaitu Enakmen Pentadbiran Undang-Undang Islam (Pindaan) (No. 2) 2020 yang telah disiarkan dalam Warta Kerajaan pada 11 Februari 2021 dan berkuatkuasa pada 12 Februari 2021 selaras dengan kehendak subseksyen 19(1) Akta Tafsiran 1948 dan 1967 (Akta 388).

Dalam undang-undang yang terkini dan berkuatkuasa sekarang, Ketua Pendaftar Mualaf juga merupakan Ketua Pendaftar Penentuan Status Muslim sebagaimana yang diperuntukan dalam seksyen baharu Seksyen 111E Enakmen N0.3/1991. Tambahan pula, diperuntukan juga di bawah Seksyen 111H misalan-misalan yang menjelaskan hal situasi di mana Ketua Pendaftar mempunyai kuasa untuk memperakukan bahawa seseorang Pemohon itu bukan Islam sebagaimana dalam Subseksyen 111H(3). DIperhatikan bahawa terdapat misalan yang hampir serupa faktanya tetapi tidak sama dengan kes Plaintif ini seperti berikut : “MISALAN

…

(b)

C adalah anak tak sah taraf yang salah seorang ibu atau bapanya adalah seorang Islam. C meragui sama ada dia seorang Islam atau bukan kerana dia tinggal bersama ibu, bapa atau penjaga yang bukan beragama Islam. C dibesarkan sebagai bukan Islam dan mengamalkan cara hidup bukan Islam. C merujuk kepada Ketua Pendaftar untuk diperakukan bahawa dia bukan seorang Islam. Ketua Pendaftar itu hendaklah memperakukan bahawa C pada setiap masa yang material bukan seorang Islam selepas Jawatankuasa Penasihat Akidah membuat penentuan bahawa C bukan seorang Islam.”

Oleh itu, Mahkamah Syariah mempunyai bidang kuasa sepenuhnya di dalam kes-kes berkaitan dengan renunciation dan dengan itu Mahkamah Sivil tidak punya apa-apa bidang kuasa bagi memutuskan relif-relif yang dipohon oleh Plaintif tersebut.

Dengan mengambilkira hujahan-hujahan di atas, Mahkamah dengan ini mendapati dan memutuskan bahawa permohonan Plaintif adalah tidak bermerit dan dengan itu permohonan Plaintif adalah ditolak dengan kos. t.t ZAINAL AZMAN BIN AB AZIZ HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA KUANTAN PAHANG DARUL MAKMUR BERTARIKH : 05 OKTOBER 2023 Peguam Plaintif : Encik Surendra Ananth bersama Cik New Sin Yew dan Nur Izni Syazwani binti Ahmad (Pelatih Dalam Kamar) Tetuan AmerBon D3-5-1 Solaris Dutamas No.1 Jalan Dutamas 1, 50480 Kuala Lumpur No. Rujukan : 2022000713 NSY/NIS/nj [CALR] Emel : court@amerbon.com / nizni@amerbon.com Peguam Defendan Pertama: Dato’ Haji Mohd Najid bin Hussain bersama Encik Mohd Rosli bin Yusoff dan Puan Nornajihah binti Ahmad Nadjemudin Tetuan Mohd Najid & Partners B-30, Tingkat Bawah & Tingkat 1 Jalan Bukit Sekilau, PO BOX 400 25200 Kuantan, Pahang No. Rujukan : MNP/L/CV/IND/719/08/2022/MNH/NAN/noor Emel : mnplaw@yahoo.com Peguam Defendan Kedua: Puan Dorah binti Abd Kadir (Penolong Penasihat Undang-Undang Negeri Pahang) Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Pahang Tingkat 3, Blok B, Wisma Sri Pahang 25000 Kuantan, Pahang No. Rujukan : PUH/PHG.F/100/38/1/44/2022 (MT) Emel : dorah@agc.gov.my