SOBRI BIN ABDUL WAHAB v Pendakwa Raya (B-05(M)-9-01/2022)

Pendakwaan terhadap Perayu bermula di Mahkamah Tinggi Shah Alam, Selangor Darul Ehsan di atas pertuduhan berikut: “Bahawa kamu pada 10/3/2018 antara jam 6.00 petang hingga jam 8.00 malam, bertempat di alamat 6-1-27 Pangsapuri Seroja, No.2 Jalan Arca UB/80, Taman Bukit Jelutong, Seksyen UB, di dalam Daerah Shah Alam, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan telah membunuh seorang perempuan bernama Gusnima, No. Kad Indonesia: 1271195408790002. Oleh yang demikian itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan."

Di akhir kes pembelaan, pada 31 Disember 2021, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah mendapati Perayu bersalah di atas pertuduhan tersebut. Perayu telah dijatuhi hukuman gantung sampai mati. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 3

Terkilan dengan keputusan tersebut, pada 31 Disember 2021, Perayu telah memfailkan Notis Rayuan ke Mahkamah Rayuan atas sabitan dan hukuman.

Ketika kejadian, Perayu menetap di alamat No: 6-1-27 Pangsapuri Seroja, No.2, Jalan Arca U8/80, Taman Bukit Jelutong, Seksyen U8, Shah Alam, Selangor. Pemilik unit pangsapuri ini adalah SP5 (Jamaluddin Bin Saleh) dan unit ini disewakan ke pada Perayu sejak hujung tahun 2015 dengan sewa bulanan sebanyak RM800 sebulan.

ASP Anizan Bin Adnan (SP7) yang tinggal di pangsapuri yang sama di alamat No: 5-1-27 merupakan jiran kepada Perayu. Unit Perayu terletak berhadapan dengan unit SP7. Dua (2) atau tiga (3) hari sebelum kejadian, SP7 ada berselisih dengan Perayu bersama dengan seorang perempuan (simati) di lift dan SP7 menyangka bahawa Perayu dan simati adalah pasangan jarak jauh.

Pada 10 Mac 2018 jam sekitar 12 tengahari hari, SP4 (Noorazme Bin Yassin) yang tinggal di Blok 30 pangsapuri tersebut, telah diminta oleh abang Perayu iaitu Badaruddin bin Abdul Wahab (SP11) untuk berjumpa dengan Perayu kerana SP11 menyatakan kerisauannya tentang keadaan Perayu. SP4 kemudiannya telah pergi berjumpa dengan Perayu dan SP4 mendapati simati juga berada di dalam rumah tersebut. Simati mengaku kepada SP4 sebagai teman wanita Perayu yang berada di situ kerana ingin menyelesaikan masalah penceraiannya dengan suaminya dan beliau merancang untuk berkahwin dengan Perayu. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 4 [7]

Sebilah pisau jenama ‘Tuomei’ berkesan darah [eksibit P20A(1)] yang dijumpai di atas lantai di dapur (berhampiran peha mangsa);

(ii) Sehelai seluar panjang warna coklat berkesan darah berserta tali pinggang kain warna hijau jenama ‘Levis’ [eksibit P20D(1)] yang dijumpai di atas sofa di hadapan dapur;

(iii) Sebuah beg tangan jenama ‘SACHA’ [eksibit P20E(1)] yang dijumpai di atas sofa di ruang tamu;

(iv) Sehelai kain tudung warna coklat [eksibit P20F(1)] yang dijumpai di atas tilam bujang di ruang tamu ; dan

1 berus gigi jenama ‘MINISO’ [eksibit P20G(1)] yang dijumpai di atas sinki tandas. [16] Noor Kamsiah binti Ahmad (SP3) mengesahkan bahawa simati adalah pekerjanya di kantin Sekolah Menengah Seskyen 9, Shah Alam yang diberikan tempat tinggal di rumah sewa berdekatan sekolah. SP3 turut camkan Perayu sebagai teman lelaki simati yang pernah S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng diperkenalkan oleh simati kepadanya dan disahkan Perayu ada menjemput simati di tempat kerjanya. [17] Pada 12 Ogos 2018 jam lebih kurang 10.15 pagi, Dr. Kartini binti Mohd Ariff (SP12) Pakar Perubatan Forensik, Hospital Tuanku Ampuan Rahimah Klang, Selangor telah menjalankan bedah siasat atas mayat simati dan beliau mendapati simati mengalami banyak kecederaan di mana di antaranya adalah seperti berikut:

13 luka tikaman di hadapan leher;

(ii) 1 luka hirisan di sebelah leher kiri (bukannya luka tikam perbuatan sendiri);

(iii) 4 luka tikaman di bahagian perut;

(iv) 3 luka tikaman di rusuk sebelah belakang kiri;

5 luka tikaman di belakang badan;

(iv) Lebam di bahagian kepala dan di kiri kanan tangan simati (simati ada cuba melawan penyerang / bergelut semasa dia masih hidup). Ini adalah kesan kecederaan akkibat simati cuba mempertahankan diri. [18] Hasil bedah siasat mendapati punca kematian simati adalah stab wounds to the neck. Laporan Bedah Siasat SP12 ditandakan sebagai ekshibit P27. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng [19] SP12 juga telah mengambil specimen darah, kuku berserta swabbing untuk ujian alkohol, dadah, toksikologi dan DNA. [20] SP14 telah menghantar semua specimen dan swabbing yang diterima daripada SP12 serta barang kes dan swabbing yang diterima daripada SP10 (Inspektor Norharman Bin Abdul Hamid) serta sampel darah Perayu kepada Ahli Kimia DNA Forensik Puan Nor Aidora Binti Saedon (SP13). Hasil analisa yang dijalankan oleh SP13 mendapati:

kesan darah yang terdapat pada pisau ekshibit P20A(1) adalah berpadanan dengan profil DNA simati;

(ii) kesan DNA surih yang terdapat pada hulu pisau ekshibit P20A(1) adalah profil DNA campuran dari Perayu dan simati;

(iii) kesan darah yang terdapat pada seluar panjang ekshibit P20D(1) adalah berpadanan dengan profil DNA simati;

(iv) kesan DNA surih pada seluar panjang ekshibit P20D(1) adalah berpadanan dengan profil DNA campuran dari Perayu dan simati.

kesan DNA surih pada kain tudung P20F(1) adalah berpadanan dengan profil DNA campuran dari Perayu dan simati; [21] Hasil analisa SP13 juga mendapati DNA Perayu dari swabbing yang diperolehi daripada simati adalah sepertimana berikut: S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng

Putik kapas ‘H7’ (eksibit P30A – swab from labia minora);

(ii) Putik kapas ‘H9’ (eksibit P32A – swab from low vaginal); dan

(iii) Putik kapas ‘H10’ (ekibit P33A – swab from high vaginal). [22] Satu profil DNA campuran berpadanan dengan Perayu dan simati juga didapati dari swabbing yang diperolehi daripada simati adalah sepertimana berikut:

Putik kapas ‘H8’ (eksibit P31A - swab from clitoris); dan

(ii) Putik kapas ‘H11’ (eksibit P34A – swab from anus). Versi Pembelaan Ringkasan Penyataan Tidak Bersumpah Perayu/SD1 [23] Perayu telah memberi penyataan tidak bersumpah (unsworn statement) dari kandang Tertuduh. Penyataan ini dibuat secara bertulis sebagaimana eksibit D53 dan dibacakan oleh Perayu di mahkamah terbuka. Di antara penyataan tersebut adalah seperti berikut: [i] Perayu berkelulusan ljazah Kejuruteraan Mekanikal daripada Universiti Tenaga Nasional (UNITEN), masih bujang dan tinggal di alamat No. 6-1-27, Apartment Seroja, Seksyen U8, Bukit Jelutong, 40150 Shah Alam, Selangor Darul Ehsan (tempat kejadian) yang disewakan oleh abangnya (SP11). S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng Sebelum ditangkap, Perayu bertugas sebagai pengarah di syarikat Hobart Dynamic Resources Sdn. Bhd bersama SP11. [ii] Perayu mengalami sakit mental dan pernah berjumpa dengan doktor psikiatri di Subang Jaya Medical Centre. Perayu juga pernah menerima rawatan di PPUM dan dia disahkan menghidap Skizofrenia. Perayu ada diberikan ubat untuk dimakan setiap hari dan juga perlu suntikan pada setiap bulan. Namun, Perayu telah tidak mengambil ubat daripada PPUM semenjak tahun 2016 kerana ubat tersebut menyebabkan dia berasa pening dan mengantuk sehingga tidak dapat melakukan aktiviti harian. SP11 dan SP4 (sahabat rapat SP11) pernah mendapatkan bantuan ustaz dan pengamal perubatan tradisional bagi membantu Perayu menghilangkan gangguan. SP11 pernah menyatakan bahawa Perayu "kerasukan". [iii] Pada tahun 2017, Perayu telah berkenalan dengan Gusnima (simati). Pada masa itu, simati berumur 38 tahun. Simati adalah warganegara Indonesia dan bekerja di kantin sekolah. Simati tinggal di pangsapuri Seri Mahligai, Shah Alam namun simati seringkali bermalam dengan Perayu di pangsapuri Seroja yang disewa oleh Perayu (tempat kejadian). [iv] Perayu menyayangi simati dan ingin berkahwin dengannya. Simati juga ingin berkahwin dengan Perayu tetapi simati masih lagi belum bercerai dengan suaminya di Indonesia. Simati kerapkali mendesak dan menekan Perayu untuk segera berkahwin dengannya meskipun simati tahu bahawa perkara S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng tersebut tidak boleh dilakukan pada masa itu kerana simati masih belum berpisah dengan suaminya. [24] Pada 10 Mac 2018, semasa Perayu sedang berada di rumahnya di pangsapuri Seroja, simati telah menelefon Perayu dan mengajak Perayu keluar makan. Perayu pergi mengambil simati di rumahnya di pangsapuri Seri Mahligai dan mereka berdua kemudiannya pergi makan di TTDI Jaya, Shah Alam. Selepas itu, Perayu berhasrat untuk menghantar simati balik ke rumah simati kerana Perayu mahu ke pejabat namun simati berkeras tidak mahu balik dan ingin mengikut Perayu. [25] Pada jam lebih kurang 3.00-4.00 petang (10 Mac 2018) semasa Perayu dan simati berada di dalam kereta untuk pulang ke rumah Perayu, simati telah memarahi Perayu dan mendesak Perayu untuk berkahwin dengannya. Akibatnya, telah berlaku pertengkaran di antara mereka berdua. [26] Apabila sampai di rumah Perayu, simati telah mengemas rumah Perayu dan tidak membenarkan Perayu keluar sambil menjerit, membentak dan menghentakkan kakinya. Pada ketika itu, Perayu mula berasa tidak selesa dan telah mengalami gangguan bunyi-bunyian serangga. Perayu mula berasa gentar, curiga dan ketakutan kerana ada sesuatu yang ingin menyerangnya. [27] Tidak lama kemudian, SP4 telah datang ke rumah Perayu untuk melihat keadaan Perayu. Beliau turut menyatakan bahawa SP11 risaukan keadaan Perayu. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng [28] Pada hari kejadian, Perayu dan simati telah bergaduh mulut dan fikiran Perayu semakin bercelaru. Tiba-tiba simati telah mengambil pisau dari dapur dan mengugut untuk membunuh diri. Perayu menjadi panik dan telah merampas pisau tersebut daripada tangan simati bagi mengelakkan sesuatu yang buruk berlaku. Di dalam pergelutan itu, Perayu tidak sedar apa yang dilakukannya tetapi setelah itu mendapati simati tidak lagi bergerak dan berlumuran darah. [29] Tangan Perayu dipenuhi darah dan Perayu kemudian ke tandas untuk mencuci tangannya. Setelah itu, Perayu telah menukar pakaiannya dan terus menghubungi SP4 dan SP11. [30] Perayu kemudian bertindak memandu kereta dan meninggalkan tempat kejadian itu. Semasa Perayu tiba di pondok pengawal pangsapuri Seroja, Perayu ternampak SP4 lalu SP4 pun mengejar Perayu. Perayu memandu kenderaannya dengan laju kerana bimbang diserang. Apabila tiba di padang bola MBSA, Perayu telah memberhentikan keretanya. SP4 membuka pintu untuk bercakap dengan Perayu. Perayu telah mengajak SP4 untuk lari kerana ada sesuatu yang hendak menyerangnya. Mereka tidak sempat berbual panjang dan Perayu terus meninggalkan SP4 dan terus memecut keretanya ke pejabat. [31] Perayu tidak berniat untuk menyebabkan kematian ke atas simati. Perayu tidak sedar apa yang telah berlaku semasa pergelutan dengan simati. Pada ketika itu, fikiran Perayu amat terganggu dan Perayu berasa sangat takut kerana ada sesuatu ingin menyerangnya. Tambahan pula, bunyi-bunyian serangga yang sering Perayu alami juga telah berlaku dalam keadaan yang sangat teruk. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng [32] Perayu menafikan pertuduhan bunuh yang dibuat ke atas dirinya. Ringkasan Keterangan Pembelaan Dr. Benedict Francis (SD2) [33] Bermula tahun 2019 sehingga kini beliau bertugas sebagai seorang pakar psikiatrik di Pusat Perubatan Universiti Malaya. Namun sebelum itu, beliau masih seorang pegawai perubatan di hospital tersebut. [34] Laporan perubatan yang dibuat dan dikemukakan oleh SD2 yang kemudiannya ditandakan sebagai ekshibit D52 adalah berpandukan kepada rekod dan rawatan perubatan terdahulu yang dibuat oleh Dr Sasitharan dan Dr Abdul Rashid ke atas Perayu yang tidak lagi berkhidmat di PPUM pada tahun 2018. Namun rekod ini masih di dalam simpanan pihak hospital. [35] SD2 mengakui bahawa beliau secara peribadi tidak pernah merawat Perayu. Beliau menyediakan laporan ini di atas arahan pihak polis (Inspektor Affendy Bin Man) dan pakar perunding SD2. [36] Berdasarkan rekod, Perayu pernah mendapat rawatan di PPUM pada tahun 2013 dan 2016. Pada ketika itu, Perayu bertindak agresif dan mudah marah (irritable). Pemeriksaan perubatan mendapati Perayu di diagnosis sebagai pengidap skizofrenia dan cannabis use disorder. [37] Pada kali pertama Perayu hadir di PPUM (24 Jun 2013), beliau didapati positif dadah jenis cannabis. Pada kali kedua Perayu di masukkan ke PPUM (13 April 2016) iaitu lebih kurang tiga (3) tahun kemudian, Perayu juga dıdapati positif cannabis. Beşar kemungkinan S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng penyakit mental yang dialami oleh Perayu adalah berpunca daripada dadah. [38] Perayu juga didapati gagal untuk kembali ke hospital bagi mendapatkan rawatan perubatan susulan yang berterusan. Perayu sepatutnya mendapatkan rawatan berkala namun Perayu tidak hadir. Malah tiada tiada rekod yang menunjukkan samada Perayu ada atau tidak mengambil ubatan untuk rawatan. Mengikut ekshibit D52, Prognosis: Poor due to presence of poor compliance of treatment and substance abuse. [39] SD2 menyatakan pengambilan dadah boleh memberi sumbangan skizofrenia dan akan membuat penyakit ini menjadi lebih teruk dan sukar untuk sembuh. [40] SD2 menyatakan pesakit seperti ini boleh hidup secara normal dengan syarat mereka mengambil ubat yang betul dan dengan doktor yang bertauliah. [41] Mengikut SD2, jika Perayu tidak mengambil ubat, simptom skizofrenia ini boleh terjadi /develop namun ianya akan mengambil masa. [42] Mengikut SD2 lagi, sama ada Perayu pulih atau pun tidak, SD2 tidak tahu kerana ekshibit D52 dibuat hanya setakat 2016 sahaja. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng Ringkasan Pernyataan Bertulis Saksi Rebuttal Dr. Saramah bte Mohd. Isa (SP15) [43] Sewajarnya dinyatakan bahawa selepas SD2 selesai memberi keterangannya, pihak pendakwaan telah memohon untuk memanggil pakar psikiatri iaitu Dr. Saramah Binti Mohd. Isa (SP15) daripada Hopital Bahagia, Ulu Kinta Tanjung Rambutan, Perak sebagai saksi rebuttal. Permohonan ini dibenarkan oleh Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana. [44] Laporan Perubatan SP15 bertarikh 11 April 2018 ditandakan sebagai ekshibit P50. [45] SP15 di dalam pernyataan bertulisnya (ekshibit P54) bertarikh 24 November 2021 menyatakan di antara lainnya seperti berikut:

Pada 19 Mac 2018, jam 5.30 petang, Encik Sobri Bin Abdul Wahab telah dimasukkan ke Hospital Bahagia Ulu Kinta setelah dirujuk oleh pihak Mahkamah di bawah seksyen 342 (iii) Kanun Acara Jenayah.

Laporan ini adalah berdasarkan temubual dengan Encik Sobri bin Abdul Wahab, temubual bersama abang (Encik Badaruddin bin Abdul Wahab) dan kawan tertuduh (Encik Noorazme bin Yasin), laporan imbasan otak (Computerised Tomography Scan), maklumat perubatan terdahulu dari Pusat Perubatan Unversiti Malaya, kertas pertuduhan serta hasil pemerhatian dan pemeriksaan ke atas tertuduh sejak dimasukkan ke Hospital Bahagia Ulu Kinta. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng

Setelah meneliti segala maklumat serta dari pemeriksaan dan pemerhatian yang telah dilakukan, saya berpendapat bahawa:

Encik Sobri bin Abdul Wahab menghidap penyakit Skizofrenia dan masalah penyalahgunaan dadah (Substance Abuse).

Semasa melakukan perbuatan yang dituduh pada 10/3/20218, beliau sedar akan akibat daripada perbuatan beliau.

Keadaan mental beliau adalah stabil pada tarikh laporan ini ditulis. Beliau layak dihadapkan ke Mahkamah untuk dibicarakan serta mampu untuk membela diri. Ringkasan Keterangan Lisan SP15 [46] Perayu telah dimasukkan di Hospital Bahagia Tanjung Rambutan pada 19 Mac 2018 jam 5.30 petang, dan SP15 telah melihat Perayu kali pertama pada 20 Mac 2018 jam 11.30 pagi. Pemerhatian dibuat setiap hari selama tempoh 1 bulan. [47] Hasil pemerhatian mendapati Perayu menghidap penyakit skizofrenia dan masalah penyalahgunaan dadah. [48] Penyakit skizofrenia yang dihidapi oleh Perayu melibatkan bunyi-bunyian binatang dan Perayu bukan mendengar suara-suara yang S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng menyuruhnya membuat sesuatu. Bunyi bisikan binatang tidak memberi apa-apa maksud yang menyuruh beliau mencederakan mangsa itu. [49] Hasil pemeriksaan dan temubual yang dibuat, SP15 mendapati bahawa keadaan mental Perayu pada masa kejadian (10 Mac 2018) adalah ‘intact’ (utuh) kerana Perayu boleh keluar pergi beli nasi lemak, balik semula ke rumah, makan dan sebelum kejadian beliau ada melakukan hubungan seks dengan simati. [50] SP15 berpendapat semasa Perayu melakukan pembunuhan tersebut pada 10 Mac 2018, Perayu berada dalam keadaan mental yang waras dan sedar akan akibat perbuatannya itu. Kejadian ini berpunca daripada pertengkaran Perayu dengan simati dan mereka berdua kemudiannya telah bergelut. Simati telah mengambil pisau dan ingin mencederakan diri. Perayu telah merampas pisau dari tangan simati sebelum menikam simati. [51] Hasil pemeriksaan dan temubual oleh SP15, tiada maklumat yang diperolehi daripada Perayu bahawa pada masa pergelutan itu mangsa cuba menikam Perayu. Tetapi mengikut keterangan yang diterima daripada Perayu, semasa Perayu merampas pisau itu, Perayu telah menikam simati berulang kali. [52] Keterangan SP15 juga merujuk kepada tingkahlaku Perayu selepas melakukan perbuatan tersebut. Walaupun Perayu berada di dalam keadaan yang stress tetapi tidaklah sampai beliau tidak tahu apa yang dibuatnya. Ini adalah kerana selepas kejadian itu, Perayu telah mencuci darah, menukar seluarnya sebelum bertindak memandu kereta dan meninggalkan tempat kejadian untuk pergi ke pejabat. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng [53] Secara keseluruhannya gejala penyakit mental Perayu tidak terganggu. Beliau tidak berasa terancam terhadap SP15 dan oleh sebab itu, Perayu telah dapat memberi kerjasama dengan baik dan konsisten kepada SP15.

Seksyen 84 Kanun Keseksaan memperuntukkan seperti berikut: “Nothing is an offence which is done by a person who, at the time of doing itu, by reason of unsoundness of mind, is incapable of knowing the nature of the act, or that he is doing what is either wrong or contrary to the law."

Seksyen 105 Akta Keterangan 1950 memperuntukkan seperti berikut: 105 Burden of proving that case of accused comes within exceptions When a person is accused of any offence, the burden of proving the existence of circumstances bringing the case within any of the general exceptions in the Penal Code, or within any special exception or proviso contained in any other part of the same Code, or in any law defining the offence, is upon him, and the court shall presume the absence of those circumstances. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng ILLUSTRATIONS

A accused of murder alleges that by reason of unsoundness of mind he did not know the nature of the act. The burden of proof is on A.

A accused of murder alleges that by grave and sudden provocation he was deprived of the power of self control. The burden of proof is on A.

Section 325 of the Penal Code provides that whoever, except in the case provided for by section 335, voluntarily causes grievous hurt shall be subject to certain punishments. A is charged with voluntarily causing grievous hurt under section 325. The burden of proving the circumstances, bringing the case under section 335, lies on A.

Section 300 Kanun Keseksaan memperuntukkan seperti berikut: “Except in the cases hereinafter excepted culpable homicide is murder-

If the act by which the death is caused is done with the intention of causing death; S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng

If it is done with the intention of causing such bodily injury as the offender knows to be likely to cause the death of the person to whom the harm is caused;

If it is done with the intention of causing bodily injury to any person, and the bodily injury intended to be inflicted is sufficient in the ordinary course of nature to cause death; or

If the person committing the act knows that it is so imminently dangerous that it must in all probability cause death, or such bodily injury as is likely to cause death and commits such act without any excuse for incurring the risk of causing death, or such injury as aforesaid." Penghujahan Utama Perayu [i] Perayu telah berjaya membuktikan pembelaan tidak waras secara undang-undang selaras dengan seksyen 84 Kanun Keseksaan di atas imbangan kebarangkalian; dan [ii] Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah gagal memberi penilaian dan pertimbangan terhadap keterangan SD2 tetapi sebaliknya telah memilih untuk mengambil keterangan SP15 berbanding dengan keterangan SD2.

Tertuduh (SD1) telah memilih untuk memberikan keterangan dari kandang Tertuduh secara pernyataan bertulis (ekshibit D53). S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng Bentuk keterangan sedemikian tidak menjadikan status keterangan itu sebagai “second-class evidence”. la tetap merupakan suatu pembelaan yang harus diberikan pertimbangan sewajarnya. Namun begitu, nilainya tidak sama seperti keterangan bersumpah yang boleh diuji mengenai ketepatan, ketulenan dan kebenaran keterangan melalui pemeriksaan balas oleh pihak pendakwaan.

Pembelaan Tertuduh adalah dia tidak sedar apa yang dilakukannya dan bagaimana si mati mendapat kecederaan sedemikian rupa. Namun Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati Tertuduh gagal membuktikan bahawa beliau berada di dalam keadaan mental tidak waras ketika kejadian.

SD2 yang merupakan doktor pakar psikiatri mengesahkan bahawa beliau sendiri tidak pernah merawat Tertuduh.

Keterangan bersumpah SP15 sebagai saksi 'rebuttal' telah menyangkal keterangan SD2 tentang keadaan mental Tertuduh.

Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati di sepanjang perbicaraan berlangsung, baik diperingkat pendakwaan mahu pun pembelaan, Tertuduh tidak memperlihatkan yang dia seorang yang tidak waras.

Tidak dapat dinafikan bahawa Tertuduh bukanlah seorang yang tidak waras. Selain daripada itu, keterangan SD2 turut tidak memperlihatkan akan keadaan Tertuduh yang dikatakan tidak waras. Pembelaan Tertuduh tentang keadaan mentalnya seperti yang dinyatakan di dalam penyataan bertulisnya di ekshibit D53 S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng adalah tidak mencerminkan kelakuannya sebelum dan selepas kejadian berdasarkan keterangannya sendiri dan disokong oleh keterangan saksi-saksi pendakwaan yang telah dikemukakan di Mahkamah. Tertuduh sedar dan boleh menceritakan dengan jelas keadaan sebelum dan selepas pergelutan berlaku.

Kesan kecederaan yang dialami oleh simati akibat tikaman bertalu-talu oleh Tertuduh tidak menggambarkan kejadian berlaku akibat Perayu mempertahankan dirinya.

Keterangan oleh SD2 boleh diterima setakat mengesahkan bahawa Tertuduh memang ada menghidap skizofrenia dan masalah pengambilan dadah jenis cannabis. Namun keadaan mental Tertuduh tersebut hanya dinilai oleh SD2 setakat tahun 2016 sahaja kerana jika berdasarkan rekod yang dirujuk oleh SD2 (ekshibit P52) tiada rawatan lanjut yang diterima oleh Tertuduh sama ada daripada SD2 atau pun di PPUM.

SD2 sendiri bukanlah doktor pakar yang merawat Tertuduh pada ketika itu. Keadaan mental Tertuduh semasa kejadian tidak pernah dinilai oleh SD2. SD2 turut mengesahkan bahawa masalah mental Tertuduh bukan baru bermula. Malah ia semakin meningkat (developed) akibat pengambilan dadah terlarang dan akan berlarutan jika pesakit tidak makan ubat.

Mahkamah bersetuju dengan dapatan saksi 'rebuttal' (SP15). SP15 adalah seorang pakar. SD15 adalah orang yang merawat sendiri Tertuduh selama satu (1) bulan sewaktu Tertuduh diletakkan di institusinya. Hasil pemerhatian SP15, beliau mendapati Tertuduh S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng menghidapi penyakit Skizofrenia dan masalah penyalahgunaan dadah. Penyakit Skizofrenia yang dihidapi oleh Tertuduh melibatkan bunyi-bunyian binatang dan Tertuduh bukan mendengar suara-suara yang menyuruhnya berbuat sesuatu. Tertuduh akan merasa cemas dan tidak selamat apabila mendengar bunyi-bunyian ini. Keadaan ini biasanya berlaku pada waktu malam hari.

Hasil pemerhatian dan temubual oleh SP15, beliau membuat dapatan bahawa semasa melakukan perbuatan sebagaimana pertuduhan pada 10 Mac 2018, Tertuduh berada di dalam keadaan mental yang waras dan sedar akan akibat daripada perbuatannya itu. Perbuatannya berpunca daripada bertengkar dengan simati dan mereka bergelut. Tertuduh telah merampas pisau dari tangan simati sebelum menikam simati.

Rujukan juga dibuat oleh SP15 terhadap tingkahlaku Tertuduh selepas melakukan perbuatan tersebut. Tertuduh didapati telah membersihkan dirinya dan menukar pakaiannya yang dikotori darah. Tertuduh juga sempat mengunci pintu rumahnya sebelum bertindak melarikan diri dari tempat kejadian. Kesemua perbuatan ini tidak menunjukkan bahawa mindanya dalam keadaan bercelaru atau mengalami masalah penyakit mental semasa kejadian. Selain itu, Tertuduh juga tidak mempunyai perasaan syak wasangka terhadap simati kerana dia menyayangi simati. Melalui pemerhatian tahap kesihatan mental Tertuduh, SP15 menjelaskan bahawa Tertuduh memang berada di dalam keadaan waras ketika kejadian berlaku dan menyedari yang beliau telah menyebabkan kematian ke atas simati. lsu mental Tertuduh bukanlah isu yang berasas. Keterangan SP15 ini disokong oleh ekhibit P50 iaitu laporan yang S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng dibuat oleh SP15 sendiri. Tertuduh mengetahui sifat dan kesan akibat perbuatannya itu. Tertuduh sendiri tahu bahawa perbuatannya itu adalah salah bila beliau cuba untuk melarikan diri.

Penyakit Tertuduh bukanlah daripada keturunan kerana ia boleh dirawat dengan pengambilan ubat-ubatan sebagaimana preskipsi yang diberikan. Namun begitu, Tertuduh sendiri yang culas dan gagal mematuhi arahan disamping telah mengambil dadah terlarang.

SP4 menyatakan pada tengah hari, hari kejadian, SP4 sendiri telah menemui Tertuduh dan si mati di rumah tempat kejadian. Walaupun itu merupakan pertemuan kali pertama antara SP4 dan si mati, SP4 telah dimaklumkan bahawa Tertuduh dan si mati adalah pasangan kekasih dan mereka tinggal bersama. Keadaan mereka baik-baik sahaja dan telah memaklumkan hasrat kedua-duanya yang ingin berkahwin dan kenapa hasrat tersebut terhalang. Malah SP4 berjanji akan cuba menyelesaikan masalah yang dihadapi oleh Tertuduh dan si mati.

Tertuduh juga menyatakan bahawa dia bersama simati sempat keluar berjalan-jalan selepas SP4 keluar dari rumah tempat kejadian. Mereka juga telah melakukan hubungan seks dengan rela sejurus sebelum kejadian.

Di sepanjang perjalanan perbicaraan, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati bahawa walaupun ada kalanya Tertuduh kelihatan murung tetapi Tertuduh masih boleh memberikan tindak balas atas setiap pertanyaan yang diajukan kepadanya. Tertuduh S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng sentiasa kelihatan tenang dan tidak pernah menimbulkan apa-apa masalah sewaktu prosiding perbicaraan berlangsung.

Pembelaan yang dibangkitkan oleh Tertuduh bahawa pada masa kejadian beliau tidak waras akal dan tidak berkeupayaan mengetahui apa yang dilakukannya sebagai salah dan bertentangan dengan undang-undang adalah tidak berasas.

Tidak wujud sebarang provokasi oleh si mati yang mengakibatkan Tertuduh dengan serta merta hilang kawalan diri sehingga sanggup menikam simati secara bertubi-tubi. Tiada keterangan langsung yang dikemukakan bahawa Tertuduh turut mengalami kecederaan dalam pergelutan tersebut. Pembelaan di dalam isu provokasi ini tidak bermerit.

Keterangan mengikut keadaan menjurus ke arah satu inferens dan konklusi sahaja iaitu Tertuduh adalah orang yang bertanggungjawab terhadap kematian simati dan tiada mana-mana orang yang lain yang turut terlibat. Pihak pembelaan telah gagal untuk menimbulkan apa-apa keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan. Pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah. Prinsip Undang-Undang di Peringkat Rayuan [54] Secara prinsipnya, mahkamah di peringkat rayuan jarang sekali campurtangan atau mengganggu dapatan fakta yang dibuat Hakim Bicara melainkan terdapat alasan-alasan yang kukuh dan mendesak untuk berbuat demikian. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng [55] Di dalam kes Herchun Singh & Ors v. PP [1969] MLRA 382, Ong Hock Thye CJ (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: "An appellate Court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the Judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.” [56] Di dalam PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 2 MLRA 590, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut: “Now, it settled law that it is no part of the function of an appellate court in a criminal case - or indeed any case - to make its own findings of fact. That is a function exclusively reserved by the law to the trial Court. The reason is obvious. An appellate Court is necessarily fettered because it lacks the audio-visual advantage enjoyed by the trial Court." Keputusan Kami [57] Tertuduh (SD1) telah memilih untuk memberikan keterangan tidak bersumpah (unsworn statement) daripada kandang Tertuduh secara pernyataan bertulis melalui ekshibit D53. [58] Di dalam kes Dato’ Seri Anwar Ibrahim v. Public Prosecutor & Anor Appeal [2015] 2 CLJ 145, Mahkamah Persekutuan di m/s 199 menegaskan seperti berikut: S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng “In law, a trial judge will not give much weight to what an accused has said in his unsworn statement as he is not subject to cross-examination by the prosecution nor can he be questioned by the trial judge..." [59] Di dalam kes PP v. Sheriff Kadir [1997] 5 CLJ 463 Hishamudin Md Yunus J (beliau pada ketika itu) mengatakan seperti berikut: “If the position is that the accused’s unsworn statement from the dock is not evidence, the next basic and pertinent question that follows is: what weight should be attached to such a statement? This is another difficult issue, but one thing is clear though: since, as a matter of law, an accused cannot be cross-examined on his unsworn statement made from the dock, such a statement cannot carry the same weight as evidence given in the witness-box under oath. In Mohamed Salleh the trial judge directed the jury to give the unsworn statement of the accused ‘such weight as the jury think fit’ and this direction was upheld by the Federal Court as proper … Applying this principle to the case of a trial by a judge sitting alone (ie without a jury), like in the present case, the weight that should be given to such a statement must be such weight as the judge thinks fit.” [60] Di dalam kes Masroni bin Ahmad Rafi v. Public Prosecutor [1996] 1 LNS 341 Jeffrey Tan J (beliau pada ketika itu) mengatakan seperti berikut: S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng The appellant gave a statement from the dock. The right of an accused to make an unsworn statement from the dock is not a procedural right but a substantive right: Mohamed Salleh v Public Prosecutor [1969] 1 MLJ 104 at p 105 per Wee Chong Jin CJ; see also Udayar Alagan & Ors v Public Prosecutor [1962] MLJ 39. An accused who makes a statement from the dock should not be questioned by the trial judge except for the purpose of clearing up ambiguities (Suhaime bin Haji Serat v. Reg [1956] MLJ 252). However, the weight to be given to a statement from the dock, since such a statement is not sworn evidence and would not have been tested by cross-examination, must be less than it being evidence from the witness box (see Mohamed Salleh v. Public Prosecutor [1969] 1 MLJ 104 at p 105).’…it is not entitled to the same [10] weight as sworn testimony’: Public Prosecutor v. Karim Othman [1994] 2 CLJ 826 at p 836 per Lamin J ( as he then was); see also Shimmin’s case 15 Cox CC 122 at p 124. As to the particular evidential value to be given to an unsworn statement from the dock, ‘much depends on the particular circumstances of each case’: Director of Public Prosecutions v. Walker [1974] 1 WLR 1090 per Lord Salmon. And in Public Prosecutor v. Lee Ah Ha [1989] 1 MLJ 120, where the prosecution had made out a case, Abdul Malek J (as he then was) held that a mere denial through a statement from the dock had not raised any doubt on the prosecution case. [61] Pembelaan utama Perayu adalah ketidakwarasan. Dihujahkan oleh peguam Perayu yang bijaksana bahawa Perayu pada masa yang material S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng mengalami gangguan akibat penyakit skizofrenia dan sebelum insiden yang menyebabkan kematian simati, Perayu telah diprovokasi dan ditekan oleh simati. Isu ketidakwarasan dan provokasi inilah yang menjadi dua (2) isu pertikaian utama di hadapan kami ini. [62] Sebelum kami membuat dapatan yang terperinci mengenai isu ketidakwarasan ini, adalah penting untuk kami memulakan perbincangan dengan menjelaskan perbezaan di antara legal insanity and medical insanity. Pengarang Buku Ratanlal and Dhirajlal’s Law of Crimes edisi ke 26 di muka surat 307 menyatakan seperti berikut: “Medical insanity” and “legal insanity”. -There is a good deal of difference between ‘medical insanity’ and ‘legal insanity’ and courts are concerned only with the legal and not the medical aspect of the matter. It is not every kind of frantic humour or something unaccountable in a men’s action, that points him out to be a mad man, to be excepted from punishment. It is not mere eccentricity or singularity of manner that would suffice the plea of insanity. Abnormality of mind is not by itself sufficient to show that the accused must have acted while of unsound mind. Such exemption can be claimed only when the insane person is incapable of knowing the nature of the act or he is doing either wrong or contrary to law.” [63] Di dalam kes John Nyumbei v. PP [2007] 2 CLJ 509, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Abdul Hamid Embong HMR (beliau pada ketika itu) membuat dapatan berikut mengenai pembelaan ketidakwarasan yang dibangkitkan oleh Perayu. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng

The law on unsoundness of mind as a complete defence in our criminal jurisprudence is, as was correctly submitted by learned counsel for the Appellant, contained in s. 84 of the Penal Code. It states:

Nothing is an offence which is done by a person who, at the time of doing it, by reason of unsoundness of mind, is incapable of knowing the nature of the act, or that he is doing what is either wrong or contrary to law.

This section exempts a person found to be insane of any criminal responsibility if it is found that he is “incapable of knowing the nature of the act, or that he is doing what is either wrong or contrary to law” (see commentary in Ratanlal and Dirajlal’s Law of Crimes, 25th edn, p 280). The learned authors there further commented that a person “is not protected if he knew that what he was doing was wrong, even though he did not know that it was contrary to law, and also, if he knew what he was doing was contrary to law even though he did not know that it was wrong.

Thus, under s. 84 Penal Code, criminality has to be determined according to that legal test and not merely by the mental state of an accused person according to the medical test.

There is a distinction between the notion of a legal insanity and medical insanity. Not every form of insanity exempts a person from criminal responsibility. Only legal insanity provides that exemption under s. 84 Penal Code. The specie of insanity addressed by s. 84 is the one that impairs the cognitive faculties of a person. Its nature and extent must be that to make the offender incapable of knowing the nature of his act, or that he is doing is wrong or contrary to law. The criminality of an act S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng therefore must be determined by this test laid down in s. 84 as distinguished from the medical test (see Ratanlal and Dhirajlal’s Law of Crimes, 25 edn. p. 280). As was stated recently by this court through the judgment of Ariffin Zakaria JCA (as he then was) in PP v. Muhammad Suhaimi Abdul Aziz [2004] 1 CLJ 378: It is settled law that the defence of insanity under s. 84 is concerned with the accused’s legal responsibility at the time of the alleged offence and not with whether he was medically insane at that time. See Pendakwa Raya v. Zainal Abidin bin Mat Zaid [1993] 1 CLJ 147 PP v. Misbah bin Saat [1998] 1 CLJ 759; [1997] 3 MLJ 495. 14. When the defence of insanity is raised the court thus needs to consider two matters, namely:

whether the accused person has successfully established, as a preliminary issue, that at the time of committing the act he was of unsound mind, and

(ii) if he was of unsound mind, whether he has proven that his unsoundness of mind was of a degree to satisfy one of the tests earlier mentioned ie, that the accused was incapable of knowing the nature of his act as being wrong or against the law. (see Ratanlal and Dhirajlal’s Law of Crimes, 5th edn., p. 289).

It is also settled law that the burden of proof rests on the person who raises the defence of insanity (see Juraimi bin Hussein v. PP [1998] 2 CLJ 383 also Baharom v. PP [1960] 1 LNS 9; [1960] 26 MLJ 249). And it is only the accused person who has this right to raise a defence of insanity. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng It is not open to the court or the prosecution to raise it (see PP v. Misbah bin Saat, supra).

The standard of proof upon the accused raising the defence of insanity is on a balance of probabilities, as in a civil case (Rajagopal v. PP [1976] 1 LNS 122; [1977] 1 MLJ 6, Goh Yoke v. PP [1969] 1 LNS 48; [1970] 1 MLJ 63). So, if the Appellant here is able to show, either from the prosecution or other evidence that he committed the crime but was at that time insane, he cannot be culpable by virtue of s. 84 Penal Code. [64] Pihak pendakwaan bergantung kepada keterangan ikut keadaan (circumstantial evidence) untuk mengaitkan penglibatan Perayu di dalam kematian ke atas simati ini. Adalah penting untuk ditekankan bahawa Perayu merupakan orang terakhir yang dilihat berada bersama dengan simati (last seen together) pada hari dan waktu kejadian tersebut. Ini dizahirkan melalui keterangan SP4. [65] Keterangan SP13 (Ahli Kimia DNA Forensik) menyatakan bahawa daripada analisa barang kes yang dibuatnya, beliau mendapati terdapat DNA campuran pada hulu pisau [P20A(1)] di mana Perayu dan si mati merupakan penyumbang kepada profil DNA campuran tersebut. [66] Mengikut keterangan SP17 pula, Perayu dan simati merupakan penyumbang kepada profil DNA campuran pada seluar panjang [P20D(1)] dan kain tudung [P20F(1)] yang dijumpai di tempat kejadian. Selain daripada itu, penemuan DNA Perayu pada swab di bahagian kemaluan simati juga mengaitkan Perayu dengan simati. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng [67] Pemakaian prinsip 'last seen together' pula telah dikupas di dalam kes Kagatree a/p Pechi v. PP & Another Appeal [2023] MLJ 154 di mana Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Nordin Hassan HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “[56] On this issue, the evidential value of 'last seen together' is, inter alia, to show that there was an opportunity for the person last seen with the victim to commit the offence against the victim. It is corroborative in nature which corroborates the other evidence presented by the prosecution. Consequently, the last person with the accused has to explain his presence with the victim at the material time. This theory or doctrine of last seen together is applicable especially when the time gap between the accused and the victim were last seen alive was very short which could exclude another person from committing the offence against the victim against the victim.” [68] Dalam kes ini, Perayu di dalam pembelaannya mengatakan bahawa beliau tidak sedar apa yang dilakukannya dan bagaimana simati mendapat kecederaan yang sedemikian. Pada masa itu juga fikiran Perayu amat terganggu dan Perayu berasa sangat takut kerana ada sesuatu ingin menyerangnya. Selain itu, wujud juga isu provokasi oleh simati terhadap Perayu. [69] Dengan hormatnya, pembelaan yang dibangkitkan ini tidak mempunyai merit sama sekali. Meskipun kami amat menyedari bahawa Perayu sememangnya menghidap skirofrenia dan penyalahgunaan dadah, namun untuk mengatakan bahawa Perayu tidak waras pada ketika S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng kejadian itu dilakukan adalah tidak berasas. Ini adalah bersandarkan kepada keterangan-keterangan berikut:

SP12 mengesahkan punca kematian simati adalah 'stab wounds to the neck'. Mengikut SP12 berdasarkan ciri-ciri kecederaan yang terdapat pada jasad simati, ianya konsisten dengan objek yang tajam dan runcing seperti senjata pisau. Hasil pemeriksaan dan temubual SP15 dengan Perayu, Perayu mengatakan bahawa beliau telah menikam simati berulang kali dan simati tidak pernah cuba untuk menikam Perayu. Malah Perayu juga melalui eksibit D53 nya turut mengesahkan penggunaan pisau di dalam kejadian tersebut meskipun di dalam pembelaannya beliau cuba berdalih dengan mengatakan bahawa telah berlaku pergelutan di antara dirinya dan simati dan Perayu berjaya merampas pisau yang berada di tangan simati dan kemudian Perayu mengatakan beliau tidak sedar apa yang berlaku selepas itu.

SP15 mengesahkan bahawa hasil temubual dengan Perayu, tiada maklumat yang beliau terima daripada Perayu bahawa semasa pergelutan itu simati cuba menikam Perayu. Namun mengikut Perayu setelah beliau merampas pisau itu beliau telah menikam simati berulang kali.

Mengikut keterangan SP15, tingkahlaku Perayu sebelum dan selepas melakukan perbuatan tersebut jelas menunjukkan bahawa Perayu sedar akan perbuatannya serta tahu bahawa kecederaan melalui tikaman dengan pisau ini cukup pada lazimnya untuk menyebabkan kematian. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng

Keterangan SD2 tidak mempunyai nilai keterangan yang kuat untuk disandarkan. Keterangan SD2 hanya boleh diterima setakat mengesahkan bahawa Perayu memang menghidap skizofrenia dan masalah pengambilan dadah jenis cannabis sahaja. Lain-lain keterangan SD2 tidak dapat membantu atau menyokong kes pembelaan. Ini adalah kerana SD2 tidak secara peribadi merawat Perayu dan beliau tidak pernah menilai keadaan mental Perayu semasa kejadian itu. Dengan kata lain, SD2 tidak dapat menentukan secara sahih sama ada Perayu waras atau tidak pada tarikh kejadian tersebut. [e] Ekshibit P52 disediakan oleh SD2 atas arahan polis dan pakar perundingnya di hospital tersebut. Ianya dihasilkan berpandukan kepada rujukan nota perubatan yang dibuat oleh doktor perubatan yang lain. Sama ada Perayu telah pulih atau tidak daripada penyakit skizofrenianya adalah di luar pengetahuan SD2 kerana ekshibit D52 ini dibuat hanya setakat 2016 sahaja sedangkan kejadian ini berlaku pada tahun 2018.

SP4 melihat Perayu meninggalkan tempat kejadian. SP4 nampak tangan kiri Perayu basah seolah-olah baru dicuci. SP4 nampak bintik-bintik merah kesan darah di lengan kiri Perayu.

Tiada keterangan yang membuktikan wujudnya provokasi di pihak simati sehingga menyebabkan Perayu hilang kawalan ke atas dirinya dan bertindak menikam simati berkali-kali. Di dalam konteks ini, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana tidak terkhilaf bila beliau di dalam alasan penghakimannya mengatakan seperti berikut: S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng

Keterangan ditampilkan, si mati telah menjerit, membentak, menengking dan mengatakan Tertuduh buat beliau macam sampah dan mereka telah bergaduh mulut sebelum Tertuduh melihat si mati terus ke dapur dan datang semula ke arah Tertuduh dengan sebilah pisau sambil menunjukkan beliau kelarkan tangannya untuk membunuh diri, menyebabkan Tertuduh menjadi panik dan telah bergelut untuk merampas pisau tersebut daripada tangan si mati bagi mengelakkan sesuatu yang buruk berlaku. Keterangan Tertuduh ini jelas menunjukkan bahawa si mati mahu bertindak mengelar tangannya sendiri dan bukannya mencederakan Tertuduh.

Dari rentetan peristiwa itu, apa yang jelas tidak ada provokasi oleh si mati yang mengakibatkan Tertuduh dengan serta merta hilang kawalan diri sehingga sanggup menikam si mati secara bertubi-tubi. Tiada keterangan langsung yang dikemukakan bahawa Tertuduh turut mengalami kecederaan dalam pergelutan tersebut. Fakta ini jelas memperlihatkan bahawa Tertuduh sebenarnya sedar apa yang dilakukan terhadap si mati dan tidak wujud sebarang provokasi disini. Lantas hujahan pihak Pembelaan di dalam isu ini jelas tidak bermerit. [70] Kembali semula kepada keterangan SD2 dan SP15, peguam Perayu yang bijaksana juga menghujahkan bahawa Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah terkhilaf secara fakta dan undang-undang apabila hanya menumpukan pemikirannya terhadap keterangan SP15 S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng secara berlebihan tanpa membuat penilaian yang terperinci terhadap keterangan SD2. [71] Dengan hormatnya, kami tidak bersetuju dengan penghujahan ini. Kami telah meneliti alasan penghakiman Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana sepertimana yang telah kami bentangkan di atas dan kami tidak berhasrat untuk mengulanginya semula. Cukuplah sekadar kami mengatakan bahawa Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah pun menilai keterangan SD2 dan SP15 secara mendalam dan membuat perbandingan di antara kedua-dua keterangan saksi ini sebelum memutuskan untuk berpegang kuat kepada keterangan SP15 yang lebih kredibel. Ini adalah kerana SP15 sendiri yang telah membuat pemerhatian dan penelitian terhadap tahap kesihatan mental Perayu. Di akhir pengamatannya, SP15 menjelaskan bahawa Perayu memang berada di dalam keadaan waras ketika kejadian serta mengetahui sifat dan akibat perbuatannya berbanding dengan keterangan SD2 yang bukannya merupakan pegawai perubatan yang merawat sendiri Perayu selepas kejadian itu berlaku. [72] Pada hemat kami, pembelaan mengenai ketidakwarasan mental Perayu ini adalah suatu yang tidak berasas, tidak boleh dipercayai dan rekaan semata-mata serta tidak menimbulkan apa-apa keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Jelas tidak ada keterangan yang dikemukakan oleh Perayu yang boleh dijadikan asbab untuk kami mengubah dapatan Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana tersebut. Dengan itu dapatan beliau kekal berdiri teguh tanpa goyah. [73] Sebelum kami melabuh tirai penghakiman ini, kami ingin menyentuh secara sepintas lalu mengenai isu niat Perayu di dalam tragedi ini. Di S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng dalam kes Sainal Abidin v. PP [1999] 4 CLJ 215; [1999] 4 MLJ 497, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Haidar HMR (beliau ketika itu) memutuskan bahawa niat seseorang pelaku itu boleh dilihat daripada senjata yang digunakan dan sifat kecederaan yang dialami oleh simati. “Intention is a matter of inference. In the instant case, the trial judge had carefully considered the evidence of the doctor (medical evidence), the evidence of eye-witness and the appellant on the issue of intention. After considering the nature of the injuries sustained by the deceased, the number of wounds and the weapon used. The trial judge had correctly regarded the nature of the injuries sustained by the deceased as an indicator of intention. The trial judge was correct in concluding that the appellant possessed the intention of causing bodily injuries to the deceased and that such injuries were sufficient in the ordinary course of nature to cause death.” Kesimpulan [74] Berpaksikan kepada keterangan ikut keadaan yang telah dibentangkan oleh pihak pendakwaan, hanya terdapat satu inferens sahaja yang dapat kami buat iaitu Perayu mempunyai niat untuk menyebabkan kecederaan tubuh kepada simati dan kecederaan tersebut cukup secara lazimnya menyebabkan kematian. Kami sebulat suara mendapati tiada merit di dalam rayuan ini bagi mewajarkan kami campurtangan terhadap keputusan yang telah dibuat oleh Mahkamah Tinggi. S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng [75] Rayuan Perayu terhadap sabitan ditolak. Sabitan adalah selamat untuk dikekalkan. Pembelaan legal insanity yang dibangkitkan gagal dibuktikan oleh Perayu. [76] Mengenai hukuman, setelah menimbang dan mengambil pertimbangan kesemua faktor pemberat dan peringanan hukuman, kami sebulat suara memutuskan untuk mengenepikan hukuman gantung sampai mati yang diperintahkan oleh Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana ke atas Perayu dan sebaliknya menggantikan dengan hukuman pemenjaraan selama 30 tahun dari tarikh tangkap (10 Mac 2018) dan 12 sebatan rotan. Tarikh: 2 Ogos 2024 - Sgd - Azmi bin Ariffin Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Bagi Perayu :

K.A Ramu

Khairul Naim Rafidi

Farida Mohammad [Khairul Naim Rafidi (Shah Alam)] Bagi Responden : Ng Siew Wee [Timbalan Pendakwa Raya] S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng S/N c60ygrxcnEq7rM5hhXbTng