Soo Leong Cin (BA-62D-87-05/2023)

BEBAN PEMBUKTIAN [8]

Any person who—

consumes, administers to himself or suffers any other person, contrary to section 14 to administer to him any dangerous drug specified in Parts III and IV of the First

is found in any premises kept or used for any of the purposes specified in section 13 in order that any such dangerous drug may be administered to or smoked or otherwise consumed by him, shall be guilty of an offence against this Act and shall be liable on conviction to a fine not exceeding five thousand ringgit or to imprisonment for a term not exceeding two years. [10] Manakala, oleh kerana Tertuduh mempunyai sabitan lampau di bawah Seksyen 15(1)(a) maka hukuman terhadapnya dinaikkan sebagaimana dalam Seksyen 39C(1)(a). Increased penalty where person has prior admissions or convictions 39C.

Where a person who has not less than—

two previous admissions; is found guilty of an offence under paragraph 10(2)(b), paragraph 15(1)(a) or section 31A, he shall, instead of being liable to the punishment provided for that offence under the section under which he has been found guilty, be punished with imprisonment for a term which shall not be less than five years but shall not exceed seven years, and he shall also be punished with whipping of not more than three strokes. [11] Mahkamah melalui pertimbangan maksima ke atas keseluruhan kes pendakwaan sebagaimana keperluan Seksyen 173(f) dan 180 KTJ, telah mendapati bahawa pendakwaan telah membuktikan elemen pertuduhan di bawah Seksyen 15(1)(a) ADB 1952 iaitu bahawa Tertuduh telah memasukkan dadah ke dalam badannya sendiri di mana Tertuduh telah dibuktikan memberikan sampel urinnya dan sampel urinnya didapati mengandungi dadah jenis Amphetamine dan Methamphetamine; dan Tertuduh didapati mempunyai 6 sabitan lampau di bawah S.15(1)(a) ADB 1952 yang mana hukumannya adalah sebagaimana yang diperuntukkan Seksyen 39C(1) ADB 1952 dibaca bersama S.38B Akta yang sama. Oleh itu Tertuduh dipanggil membela diri. KES PEMBELAAN [12] Tertuduh memilih untuk memberi keterangan bersumpah dari kandang saksi dan mengemukakan seorang saja saksi pembelaan iaitu dirinya sendiri (SD1). SD1 menyatakan bahawa SD1 telah ditangkap di Kedah atas satu kes curi dan dibawa ke lokap IPD Subang Jaya pada 22- 1-2023 untuk menjalani ujian saringan awal urin. Pada hari tersebut, Tertuduh ditahan bersama 3 lagi tahanan yang lain. Tertuduh menafikan gambar di P3 adalah tandas di mana sample urinnya diberikan kerana tandas di mana ia memberikan sampel urin adalah berlainan. [13] Selain itu Tertuduh juga menyatakan bahawa ia telah masuk ke tandas lokap sendiri tanpa polis pengiring, secara bergilir-gilir dengan 3 tahanan lain. Oleh kerana Tertuduh berasa takut dan tertekan, Tertuduh tidak dapat membuang air kecil lalu memasukkan air paip ke dalam botol sampel urin. Kemudian, keempat-empat botol sampel urin daripada 4 tahanan termasuk Tertuduh telah diuji oleh polis di hadapan semua tahanan dan didapati positif dadah. Kesimpulannya, pembelaan Tertuduh adalah bahawa ia tidak ada memberikan sampel urin untuk diuji dan menafikan pertuduhan ini. [14] Namun, Tertuduh tidak mengemukakan bukti lain untuk menyokong keterangan ini. Tidak ada saksi lain yang ditampilkan dan tiada dokumen sokongan yang dikemukakan sedangkan SP1 dan SP2 memberi keterangan bahawa Tertuduh telah memberikan sampel urin dengan disaksikan mereka sendiri. Jadi, Mahkamah berpendapat, keterangan Tertuduh ini tidak boleh dipercayai, hanyalah penafian yang tidak dibuktikan, suatu pemikiran semula dan tidak menggoyahkan kes pendakwaan yang lengkap dengan keterangan saksi-saksi dan keterangan dokumen. [15] Tambahan pula, tiada apa-apa keterangan yang boleh menunjukkan bahawa pihak polis mempunyai niat untuk menganiaya Tertuduh dengan kes palsu. Mahkamah berpendapat, keterangan pihak pembelaan adalah penafian kosong dan pemikiran semula yang tidak mematahkan kes pendakwaan apatah lagi menimbulkan keraguan kepada keseluruhan kes pendakwaan. Rujukan kepada kes Mahkamah Persekutuan Mohd Asmadi bin Yusof v PP [2011] 1 CLJ 41; Public Prosecutor v Ling Tee Huah [1982] 2 MLJ 324; PP v Ku Lip See [1981] 1 MLJ 258; D.A Duncan v PP [1980] 2 MLJ 195. [16] Kesimpulannya, penafian yang dibangkitkan Tertuduh ini hanyalah sekadar bare denial yang tidak disokong dengan keterangan lain, justeru tidak mendatangkan keraguan kepada kes pendakwaan. [17] Mahkamah juga menggunapakai anggapan di bawah Seksyen 37(k) ADB 1952. Presumptions 37. In all proceedings under this Act or any regulation made thereunder—

if a person is charged for an offence of consuming a dangerous drug or administering a dangerous drug to himself or suffering any other person to administer a dangerous drug to him, and any dangerous drug is found in the urine of the person charged as a result of a urine test conducted under section 31A, the person shall be presumed, until the contrary is proved, to have consumed the drug or to have administered the drug to himself or to have suffered any other person to administer the drug to him in contravention of this Act or its regulations. Seksyen ini memperuntukkan bahawa, apabila Tertuduh dituduh memasukkan dadah ke dalam badan dan didapati telah gagal untuk membuktikan bahawa ia tidak memasukkan dadah ke dalam badannya sedangkan laporan ujian makmal mendapati dadah ini telah ditemui dalam badan Tertuduh melalui sampel urin yang diberikannya, maka pihak pendakwaan telah membuktikan pertuduhan ke atas Tertuduh melampaui keraguan munasabah. [18] Selanjutnya Mahkamah merujuk kes Mat v PP [1963] LNS 82 tentang apakah yang perlu dilakukan selepas mendengar kes pembelaan iaitu – “(a) If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the accused's guilt. Convict.

If you accept or believe the accused's explanation. Acquit.

If you do not accept or believe the accused's explanation. Do not convict but consider the next steps below.

If you do not accept or believe the accused's explanation and that explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt. Convict.

If you do not accept or believe the accused's explanation but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt. Acquit”. [19] Dalam hal ini Mahkamah telah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah dan Tertuduh adalah didapati bersalah dan disabitkan bersalah atas pertuduhan sepertimana di atas. MITIGASI DAN PEMBERATAN TERHADAP HUKUMAN [20] Tertuduh merayu agar hukumannya dikurangkan berdasarkan fakta bahawa ia berumur 43 tahun dan telah bercerai. Sebelum ditangkap, Tertuduh menanggung seorang anak perempuan berumur 12 tahun yang kini tinggal bersama bekas isteri Tertuduh. Tertuduh adalah anak sulung dan sebelum ditangkap Tertuduh bekerja sebagai nelayan dengan gaji tidak menentu dan membantu untuk menampung perbelanjaan keluarganya. Ibu bapa Tertuduh telah tua dan sakit serta memerlukan penjagaan daripada Tertuduh. Tertuduh memohon hukuman penjara dari tarikh tangkap dan memohon peluang untuk insaf. [21] TPR pula memohon suatu hukuman yang setimpal dengan mengambilkira bahawa Tertuduh mempunyai rekod lampau yang banyak untuk kesalahan mengambil dadah dan ini menunjukkan Tertuduh tidak menyesal dnegan kesalahan tersebut dan dengan mengambil kira perbicaraan yang telah berjalan sejak 2023 hingga 2025, TPR memohon kos pendakwaan sebanyak RM2000.00. [22] Peguambela Tertuduh membantah kos pendakwaan kerana dengan latar belakang Tertuduh, adalah mustahil untuk Tertuduh mampu membayarnya. HUKUMAN [23] Mahkamah telah mendengar hujahan kedua-dua pihak dan berpendapat hukuman ini adalah yang wajar dijatuhkan ke atas Tertuduh. Mahkamah sememangnya dipandu oleh prinsip penghukuman yang mapan di mana kepentingan awam akan menjadi faktor paling penting dan harus diutamakan berbanding kepentingan Tertuduh (rujuk R v. Ball 35 CR App 164) and PP v. Loo Choon Fatt [1976] CLJU 102; [1976] 1 LNS 102; [1976] 2 MLJ 256). [24] Namun Mahkamah juga tidak akan mengenepikan kepentingan Tertuduh sendiri (rujuk Tan Sri Abdul Rahim Mohd Noor lwn. PP [2001] 1 CLJ 645; [2001] 1 MLJ 193). Dalam kes PP v Khafasliza Shafii (2018) 6 CLJ 98, Mahkamah Tinggi menyatakan, dalam menghukum Tertuduh, jika penjara adalah hukuman yang berkaitan, maka tempoh pemenjaraan hendaklah mempertimbangkan kesannya kepada Tertuduh- “….There are circumstances in which public interest warrants that the accused should not be put behind bars for far too long, as that will do more harm than good for example they might become hard core criminal. Hence, this court needed to strike a balance in order to do justice to the accused as well as to the public.” [25] Dalam hal ini, pemenjaraan yang diberikan ini adalah wajar kerana Tertuduh tidak mengaku bersalah dan mempertahankan pendiriannya sedangkan bukti-bukti yang dikemukakan pendakwaan menunjukkan sememangnya Tertuduh tiada pembelaan yang bermerit. Prosiding kes ini telah menyebabkan kos yang banyak kerana mengambil masa keseluruhannya selama 2 tahun untuk selesai dan perbicaraan penuh mengambil masa 5 bulan dengan melibatkan 5 orang saksi dan 15 eksibit. Oleh itu hukuman minima tidak sesuai dikenakan ke atas Tertuduh. [26] Mahkamah juga mengambil kira 6 sabitan lampau Tertuduh di bawah Seksyen 15(1)(a) ADB 1952 dan pengakuan Tertuduh sendiri yang telah terlibat dengan dadah selama 20 tahun bermula sejak ia berusia 15 tahun. Mahkamah melihat hukuman yang dikenakan kepada Tertuduh sebelum ini tidak mampu memberikan pengajaran kepada Tertuduh supaya insaf dan meninggalkan dadah daripada kehidupannya. Oleh itu, hukuman wajar diberatkan. [27] Mahkamah dapati Tertuduh bersalah dan sabitkan Tertuduh bersalah atas pertuduhan di bawah S.15(1) hukumannya S.39C(1) di baca bersama S.38B ADB 1952. Mahkamah memerintahkan penjara 7 tahun dari tarikh perintah ini iaitu 7-8-2025 dan 3 kali sebatan dan 3 tahun pengawasan selepas selesai pemenjaraan. Kos pendakwaan tidak dibenarkan kerana tidak ada justifikasi dikemukakan. Selanjutnya, eksibit dikembalikan kepada pendakwaan untuk pelupusan selepas rayuan selesai. Norazlin binti Othman Hakim Mahkamah Sesyen 3 Shah Alam Disediakan pada 16-8-2025 Pihak Pendakwaan: Timbalan Pendakwaraya Tuan Amir Saifullah, Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Selangor, Tingkat 4 Podium Utara, Bangunan Sutan Salahuddin Abdul Aziz Shah, 40512 Shah Alam, Selangor Daul Ehsan Pihak Pembelaan: Puan Lee Ee San, Tetuan Lee Chew & Co. No. 13-1, Jalan Cetak 16/3, Seksyen 16, 40200 Shah Alam, Selangor