SOO YEN SIONG (Sebagai Pentadbir Harta Pusaka Soo Kok Peng, (Si Mati)) v LIM POH LENG (Berniaga di atas Nama dan Gaya MK Global Marketing) (WA-A52NCvC-674-08/2023)

Ini merupakan rayuan yang telah difailkan oleh pihak Plaintif atas keputusan yang diberikan oleh Mahkamah pada 28.10.2025 yang telah menolak tuntutan Plaintif dengan kos sebanyak RM 10,000 diberikan kepada pihak Defendan. 10/12/2025 12:43:59 WA-A52NCvC-674-08/2023 Kand. 66 Latar Belakang 2. Plaintif merupakan seorang individu warganegara Malaysia yang cukup umur dan merupakan pentadbir harta pusaka Soo Kok Peng (Si Mati) (“KP Soo”) yang dilantik oleh Mahkamah Tinggi Malaya di Shah Alam menerusi Saman Pemula Nombor: BA-31NCvC-392- 05/2021.

Defendan juga merupakan seorang individu warganegara Malaysia yang cukup umur dan merupakan pemilik tunggal kepada perniagaan atas nama dan gaya ‘MK Global Marketing’ di bawah nombor pendaftaran perniagaan: 201903105697 (JR0102098-P) (“MK Global Marketing”).

KP Soo semasa hayatnya merupakan seorang pengarah dan pemegang saham dalam beberapa syarikat termasuk sebuah syarikat bernama Sempurna Cipta Sdn Bhd [No. Pendaftaran Syarikat: 200301030546 (632966-H)] (“Sempurna Cipta SB”).

Pada setiap masa material, Sempurna Cipta SB adalah berhutang sejumlah RM300,000.00 kepada KP Soo selaku pengarah kepada Sempurna Cipta SB.

Wang sejumlah RM300,000.00 daripada Sempurna Cipta SB merupakan hak milikan KP Soo dan selepas KP Soo meninggal dunia pada 23.04.2021 adalah hak milikan harta pusaka KP Soo.

Berdasarkan dokumen-dokumen yang dapat diakses oleh Plaintif, Plaintif mendapati bahawa pada atau sekitar 1.11.2019, KP Soo telah mengeluarkan satu cek Sempurna Cipta SB yang dipegang dengan Public Bank Berhad bernombor 067081 (“Cek tersebut”) untuk jumlah RM300,000.00 (“Jumlah tersebut”) atas nama perniagaan Defendan.

Pada atau sekitar 4.11.2019, Cek tersebut telah diterima dalam akaun bank perniagaan Defendan bernombor 04800523075 yang dipegang dengan Hong Leong Bank Berhad.

Plaintif tidak pernah mengetahui kewujudan Defendan sehinggalah Plaintif meneliti dokumen-dokumen peninggalan KP Soo.

Tiada rekod dalam dokumen-dokumen peninggalan KP Soo berkenaan dengan sebarang instrumen dan/atau dokumen sokongan yang menunjukkan dan/atau membuktikan satu balasan bernilai untuk Jumlah tersebut dikeluarkan oleh KP Soo kepada Defendan.

Plaintif dan/atau KP Soo tidak mempunyai urusan perniagaan dengan Defendan untuk pengeluaran Jumlah tersebut, atau mana-mana bahagian daripadanya kepada perniagaan Defendan.

Pada 17.07.2023, Plaintif telah mengarahkan peguam caranya, Tetuan Kevin Yew & Partners untuk mengeluarkan satu surat tuntutan bertarikh 17.07.2023 (“Surat Tuntutan tersebut”) kepada Defendan untuk antara lainnya: i) Mendapatkan dokumen sokongan dan/atau instrumen untuk membuktikan satu balasan bernilai untuk Jumlah tersebut dikeluarkan oleh KP Soo kepada Defendan; ii) Dalam kegagalan Defendan untuk perkara dalam perenggan (i) di atas, Defendan untuk membayar balik Jumlah tersebut kepada harta pusaka KP Soo.

Pihak Defendan walau bagaimana pun telah gagal, enggan dan/atau cuai untuk mencabar, mempertikaikan dan/atau membalas kepada Surat Tuntutan tersebut.

Sehubungan dengan itu, Jumlah tersebut telah dikeluarkan oleh KP Soo kepada perniagaan Defendan di atas dasar satu kesilapan (“mistake”) dalam pengeluaran dan Defendan hanya memegang Jumlah tersebut di atas satu amanah konstruktif (“constructive trust”) bagi pihak dan/atau untuk Plaintif selaku pentadbir harta pusaka KP Soo.

Pada 21.08.2023, Plaintif telah membuat satu laporan polis berkenaan dengan perkara-perkara yang tersebut di atas.

Defendan telah secara salah menyimpan jumlah wang RM300,000.00 yang dikeluarkan oleh KP Soo menerusi Cek tersebut kepada perniagaan Defendan.

Jumlah tersebut telah menguntungkan dan membawa faedah kepada Defendan secara salah atas kerugian Plaintif.

Sehubungan dengan itu, Defendan telah menipu (defraud) Plaintif berkenaan dengan Jumlah tersebut.

Jumlah wang RM300,000.00 hanya telah diterima oleh Defendan dalam Akaun Defendan kerana kesilapan daripada segi pengeluaran wang dan oleh itu, Jumlah tersebut diterima oleh Defendan sebagai pemegang konstruktif untuk harta pusaka KP Soo dan/atau Plaintif selaku Pentadbir kepadanya.

Dalam kegagalan, keengganan dan/atau kecuaian Defendan untuk memulangkan wang sejumlah RM300,000.00 tersebut, Defendan telah bertindak memecahkan amanah konstruktif (constructive trust) tersebut.

Dalam keadaan sedemikian, Plaintif sewajarnya berhak untuk mengesan dan mendapatkan kembali jumlah wang RM300,000.00 milikan harta pusaka KP Soo daripada Defendan.

Selanjutnya atau secara alternatif, Plaintif juga bergantung pada peruntukan Seksyen 73 Akta Kontrak 1950 untuk restitusi jumlah RM300,000.00 tersebut daripada Defendan berikutan Defendan telah diperkaya dengan jumlah RM300,000.00 tersebut secara tidak adil (unjust enrichment) atas kerugian Plaintif.

Plaintif menuntut relif-relif berikut: a) Satu deklarasi bahawa Defendan tidak berhak terhadap kesemua atau mana-mana bahagian daripada wang sejumlah RM300,000.00 yang diterima dalam akaun bank Defendan bernombor 04800523075 yang dipegang dengan Hong Leong Bank Berhad (“Akaun Defendan”) pada atau sekitar 4.11.2019; b) Satu deklarasi bahawa wang sejumlah RM300,000.00 yang diterima dalam Akaun Defendan adalah hak milikan harta pusaka Soo Kok Peng (No. K/P: 440612-01-5617); c) Satu deklarasi bahawa wang sejumlah RM300,000.00 yang diterima dalam Akaun Defendan pada atau sekitar 04.11.2019 telah dan masih dipegang oleh Defendan sebagai pemegang amanah konstruktif (“constructive trust”) untuk Plaintif; d) Berikutan daripada relif dalam perenggan (c) di atas,

Satu deklarasi bahawa Defendan telah melanggar amanah konstruktif (constructive trust) yang dipegang bagi pihak dan/atau untuk Plaintif;

(ii) Defendan membayar sejumlah RM300,000.00 kepada Plaintif;

(iii) Plaintif berhak untuk mengesan wang yang dipegang oleh Defendan berkenaan dengan wang sejumlah RM300,000.00; e) Secara alternatif, Defendan memulangkan dan/atau membayar balik wang sejumlah RM300,000.00 kepada Plaintif menurut Seksyen 73, Akta Kontrak 1950; f) Defendan, sehingga Penghakiman ini dipenuhi, dipatuhi dan/atau dengan perintah selanjut Mahkamah, tidak boleh mengeluarkan dan/atau memindahkan dari Malaysia wang dalam Akaun Defendan sehingga nilai jumlah wang yang didapati terhutang kepada Plaintif dipulangkan dan/atau dibayar oleh Defendan kepada Plaintif; g) Ganti rugi am untuk ditafsirkan oleh Mahkamah dan dibayar oleh Defendan kepada Plaintif; h) Ganti rugi keterlaluan dan/atau teladan untuk ditafsirkan oleh Mahkamah dan dibayar oleh Defendan kepada Plaintif; i) Faedah pada kadar 5% setahun ke atas jumlah RM300,000.00 atau atas apa-apa jumlah yang sesuai dengan kiraan harian yang dikira dari tarikh 5.11.2019 sehingga tarikh pemfailan Writ; j) Faedah pada kadar 5% setahun ke atas jumlah RM300,000.00 atau atas apa-apa jumlah yang sesuai dengan kiraan harian yang dikira dari tarikh pemfailan Writ sehingga tarikh penyelesaian penuh dan muktamad oleh Defendan kepada Plaintif; k) Kos tindakan ini dibayar oleh Defendan kepada Plaintif di atas dasar peguam cara dan anak guam; l) Plaintif diberi kebebasan untuk memohon; m) Perintah dan/atau relif selanjutnya yang Mahkamah yang Mulia ini anggap sesuai dan manfaat. Pembelaan Defendan

Defendan mengakui bahawa KP Soo telah mengeluarkan satu cek Sempurna Cipta SB yang dipegang dengan Public Bank Berhad bernombor 067081 untuk jumlah RM300,000.00 (“cek tersebut”) atas nama perniagaan Defendan di mana cek tersebut telah diterima masuk ke dalam akaun bank Defendan pada 4.11.2019.

Pada semua masa yang material, Sempurna Cipta SB dan/atau KP Soo tidak pernah mencabar keesahan pengisuan Cek tersebut kepada Defendan.

KP Soo merupakan seorang kawan Defendan yang dikenali oleh Defendan sejak enam (6) tahun lepas. Pada ketika itu, KP Soo telah memohon untuk satu pinjaman persahabatan secara lisan dan Defendan pula bersetuju untuk memberikan RM300,000-00.

Lanjutan itu, Defendan telah memberi RM300,000.00 secara tunai kepada KP Soo sekitar tahun 2017 dan KP Soo pula telah berjanji akan memulangkan balik jumlah pinjaman tersebut dalam masa terdekat. Kemudian, pada bulan November 2019, KP Soo telah memulangkan balik jumlah pinjaman tersebut melalui pengisuan cek atas kelakuan KP Soo sendiri.

KP Soo tidak mengambil apa-apa tindakan ataupun menghantar surat kepada Defendan selepas cek tersebut diisukan olehnya pada tahun 2019 sehingga mendiang KP Soo meninggal pada tahun 2021 iaitu lebih kurang tiga (3) tahun.

Oleh yang demikian, tidak wujudnya sebarang keadaan yang mengkehendaki Defendan untuk memulangkan dan/ataupun memegang jumlah pinjaman tersebut atas dasar “constructive trust” bagi KP Soo dan/ataupun Plaintif.

Defendan tidak pernah berjumpa ataupun berurusan dengan Plaintif dalam tindakan ini.

Tiada sebarang elemen “kesilapan” dan/atau “penipuan” yang dilakukan oleh Defendan kerana Defendan adalah merupakan pihak yang menerima jumlah wang tersebut.

Mahkamah, setelah meneliti secara keseluruhan kes, keterangan saksi-saksi, dokumen-dokumen serta hujahan yang telah difailkan oleh kedua-dua pihak dan Mahkamah atas imbangan kebarangkalian memutuskan bahawa Plaintif gagal membuktikan tuntutannya. Oleh yang demikian, tuntutan Plaintif ditolak dengan kos RM 10,000 diberikan kepada pihak Defendan

Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, pihak Plaintif telah memfailkan notis rayuan bertarikh 3.11.2025 merayu ke Mahkamah Tinggi atas keseluruhan keputusan yang telah diberikan.

Pihak Plaintif telah memanggil empat orang saksi manakala Defendan telah memanggil seorang saksi. Saksi-saksi yang telah dipanggil adalah sebagaimana di bawah: a) SP1 : Elaine Ng Ai Chwee (Pegawai Public Bank) b) SP2 : Wong Chee Loy (Setiausaha Syarikat Mendiang KP Soo) c) SP3 : Soo Yen Ying (Pengarah kewangan Syarikat Sempurna Cipta Sdn Bhd) d) SP4 : Soo Yen Siong (Plaintif) e) SD1 : Lim Poh Leng (Defendan) Isu-isu Untuk Dibicarakan 1) Sama ada RM300,000.00 yang diterima oleh Defendan daripada Soo Kok Peng (“KP Soo”) menerusi cek Sempurna Cipta SB bernombor 067081 yang dipegang dengan Public Bank Berhad adalah di atas satu balasan bernilai dan sekiranya tidak, adakah Defendan berkewajipan di bawah undang-undang untuk memulangkan jumlah RM300,000.00 kepada Harta Pusaka KP Soo? 2) Sama ada Defendan hanya memegang bayaran RM300,000.00 yang diterima daripada KP Soo di bawah suatu amanah konstruktif (“constructive trust”) dan sekiranya ya, samada Defendan telah bertindak memecahkan amanah konstruktif (“constructive trust”) tersebut dengan kegagalan, keengganan dan/atau kecuaiannya untuk memulangkan jumlah RM300,000.00 kepada Harta Pusaka KP Soo? 3) Sama ada Plaintif berhak kepada semua atau sebahagian daripada relif-relif yang dipohon dalam guaman sivil ini? 4) Sama ada terdapat suatu perjanjian persahabatan untuk pinjaman wang sebanyak RM300,000.00 oleh Plaintif daripada Defendan secara lisan? 5) Sama ada RM300,000.00 tersebut berasal daripada harta pusaka KP Soo?

Dapatan Mahkamah Pihak Defendan menyatakan bahawa Plaintif tidak mempunyai locus standi untuk memfailkan tuntutan ini bagi menuntut wang berjumlah RM300,000.00 daripada Defendan. Ini kerana bayaran tersebut dibuat melalui cek Sempurna Cipta SB kepada MK Global Marketing’ yakni perniagaan Defendan.

Sekiranya terdapat kesilapan dalam pembayaran tersebut, Sempurna Cipta SB yang seharusnya membawa tindakan ini dan bukannya Plaintif.

Mahkamah tidak bersetuju dengan hujahan pihak Defendan tersebut. Plaintif berhak membawa tuntutan ini memandangkan Plaintif percaya bahawa jumlah tersebut merupakan harta pusaka KP Soo.

Sebagai seorang Pentadbir kepada Harta Pusaka KP Soo, Plaintif mempunyai hak dan kuasa tindakan yang sama untuk mendakwa berkenaan dengan semua kuasa tindakan yang terakru kepada KP Soo.

Seksyen 59 Akta Probet dan Pentadbiran 1959 memperuntukkan bahawa: "Rights of action of personal representative Subject to any other written law, a personal representative has the same powers to sue in respect of all causes of action that survive the deceased. and may exercise the same power for the recovery of debts due to him at the time of his death as the deceased had when living."

Dalam kes Mohd Hassan Mat Ariffin v Small Medium Enterprise Development Bank Malaysia Bhd & Satu Lagi [2024) 4 CLJ 77 telah memutuskan bahawa: "(1) Plaintif telah dilantik sebagai pentadbir harta pusaka si mati melalui satu geran surat kuasa mentadbir yang dikeluarkan oleh Mahkamah Tinggi Kangar. Sebagai pentadbir yang sah harta pusaka si mati, plaintif mempunyai 'legal and beneficial interests' atas hartanah tersebut dan telah 'step into the shoes of the deceased' dalam menuntut hak si mati dan/atau plaintif atas hartanah tersebut, sebagaimana si mati berhak membuat tuntutan tersebut semasa hayatnya. Oleh itu, plaintif mempunyai locus daripada segi undang-undang untuk menyaman defendan- defendan. Ini selaras dengan s. 59 Akta Probet dan Pentadbiran 1959 dan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam He-Con Sdn Bhd v. Bulyah Ishak & Anor And Another

Mahkamah Rayuan dalam kes Yong Siew Agiing v The Owners and the Persons Interested In The Vessel "ML SAGA 86" & Ors [2005] 1 CLJ 487 menyatakan sebagaimana berikut: "[1] The appellant brought the action as administratrix of the estate of her late husband Hou Bok Chai. She was lawfully issued with the Letters of Administration on 20 April

On that date she became possessed with the official grant of representation issued to the representative of a person dying intestate. By virtue of the said Letters of Administration, the appellant became possessed with statutory powers to bring actions in tort by ss. 7 and 8 of the Civil Law Act 1956 in respect of the injury and death caused to the deceased. The appellant was entitled at all material times as administratrix of her deceased husband to enforce the statutory rights vested in her b y virtue of ss. and 8 of the Civil Law Act 1956. Since the appellant had the legal capacity to bring the action at the material time, the default judgments which were entered regularly, were indeed not a nullity as contended by the respondent ..."

Mahkamah berpendapat jumlah RM 300,000 tersebut merupakan harta Si Mati kerana terdapatnya baucar bayaran SCSB bernombor PV 11/03 bertarikh 4.11.2019 di bawah tajuk "Pay to: Repayment to Director Soo Kok Peng'' .

Baucer bayaran Sempurna Cipta SB bernombor PV 11/03 bertarikh 4.11.2019 juga telah disediakan oleh SP2 dan diluluskan oleh KP Soo pada atau sekitar November 2019.

Pada masa yang sama, terdapat juga Ledger syarikat Sempurna Cipta SB yang bertarikh 27.10.2020 berkaitan jumlah RM300,000.00 yang telah dibayar balik oleh Sempurna Cipta SB kepada KP Soo menerusi baucer bayaran PV11/03.

Jelasnya pembayaran balik jumlah RM300,000.00 oleh Sempurna Cipta SB kepada KP Soo yang mana disokong oleh keterangan lisan SP3 dan keterangan-keterangan dokumentasi baucer bayaran Sempurna Cipta SB bernombor PV 11/03 dan Print Ledger syarikat Sempurna Cipta SB 27.10.2020 , maka secara jelasnya hak milikan ke atas jumlah RM300,000.00 adalah pada harta pusaka KP Soo yang membolehkan Plaintif membuat tuntutan ini.

Pihak Plaintif memikul beban pembuktian bagi tuntutannya. Dalam kes ini, Plaintif menyatakan bahawa terdapatnya kesilapan dalam penyerahan cek Sempurna Cipta SB kepada perniagaan Defendan. Dengan kata lain terdapat kesilapan dalam pemberian cek tersebut kepada Defendan. Defendan hanya menerima wang tersebut sebagai pemegang amanah konstruktif (“constructive trust”) untuk Plaintif.

Defendan telah pecah amanah apabila gagal memulangkan kembali jumlah tersebut. Plaintif telah menipu pihak Plaintif dan mendapat keuntungan yang tidak wajar atas jumlah tersebut.

Seksyen 101 dan 102 Akta Keterangan 1950 menyatakan sebagaimana berikut:

Burden of proof

Whoever desires any court to give judgment as to any legal right or liability, dependent on the existence of facts which he asserts, must prove that those facts exist.

When a person is bound to prove the existence of any fact, it is said that the burden of proof lies on that person. …

On whom burden of proof lies The burden of proof in a suit or proceeding lies on that person who would fail if no evidence at all were given on either side.

Dalam kes Hyperkin Sdn Bhd V. Hyperwave Systems Engineering Sdn Bhd [2019] MLRHU 1448 yang memutuskan bahawa beban pembuktian akan beralih dari Plaintif ke Defendan sekiranya Plaintif berjaya melepaskan beban buktinya agar Defendan boleh memasukkan pembelaannya :- “As the onus and burden of proof was on the Plaintiff who desired to ask the Court to grant judgment, the Plaintiff must proved that it has suffered loss and damage before it shifts to the Defendant to establish the defence. On this, s 104 of the Evidence Act 1950 stipulates: "The burden of proving any fact necessary to be proved in order to enable any person to give evidence of any other fact, is on the person who wishes to give the evidence."

Apabila Plaintif berjaya membuktikan segala dakwaan pihak Plaintif terutamanya bayaran tersebut merupakan satu kesilapan, barulah beban bukti berpindah kepada pihak Defendan untuk membuktikan bahawa jumlah tersebut merupakan bayaran hutang/pinjaman yang diberikan kepada mendiang KP Soo sekitar tahun 2017.

Dengan kata lain, beban undang-undang (“legal burden”) kekal pada Plaintif untuk membuktikan berlakunya kesilapan pembayaran tersebut, dan bukannya tanggungjawab Defendan untuk membuktikan kewujudan pinjaman persahabatan. Hal ini kerana isu mengenai “kesilapan pembayaran” telah dibangkitkan oleh Plaintif sendiri dan merupakan kausa tindakan Plaintif.

Prinsip ini ditegaskan dalam kes Letchumanan Chettiar Alagappan @ L Allagappan (as executor to SL Alameloo Achi alias Sona Lena Alamelo Acho, deceased) & Anor v Secure Plantation Sdn Bhd [2017] 4 MLJ 697 yang mana Mahkamah Persekutuan menjelaskan perbezaan antara “burden of proof” dan “onus of proof”, iaitu beban pembuktian sentiasa terletak pada pihak yang membuat dakwaan, manakala ‘onus of proof’ boleh beralih sepanjang prosiding:- [53] In Ranchhodbhai Somabhai And Anr v Babubhai Bhailalbhai And Ors AIR 1982 Guj 308, P Desai and S Majmudar thus illustrated the ‘burden of proof’ to establish the case which never shifts and the shifting burden to adduce evidence in the context of ss 101 and 102 of the Indian Evidence Act which are identical to ss 101 and 102 of the Evidence Act: It is also well to bear in mind that there is an essential distinction between ‘burden of proof’ and ‘onus of proof’; burden of proof lies upon the person who has to prove a fact and it never shifts, but the onus of proof shifts. Such a shifting of onus is a continuous process in the evaluation of evidence (see Raghavamma v Chenchamma AIR 1964 SC 136)... [54] Section 101(1)provides that ‘Whoever desires any court to give judgment as to any legal right or liability, dependent on the existence of facts which he asserts, must prove that those facts exist’. ‘Section 101 states that the initial burden of proving a prima facie case in his favour is cast on the plaintiff …’ (Woodroffe and Amir Ali, Law of Evidence (19th Ed Vol 3) at p 3194). Illustration (b) to s 101 puts it beyond doubt that the ‘burden of proof’ rests throughout on the plaintiff. Section 102 provides that ‘The burden of proof in a suit or proceeding lies on that person who would fail if no evidence at all were given on either side’. ‘The initial onus of proving the case is always on the plaintiff’ (Sarkar Law of Evidence 16th Ed at p 1593). Illustration (a) to s 102 puts it beyond doubt that a plaintiff has the initial onus of proof. [55] But ‘when (the plaintiff) gives such evidence as will support a prima facie case, the onus shifts on to the defendant, to adduce rebutting evidence to meet the case made out by the plaintiff. As the case continues to develop, the onus may shift back again to the plaintiff...”

Mahkamah berpendapat bahawa pihak Plaintif telah gagal melepaskan beban bukti tersebut. Isu yang menjadi persoalan bagi pihak Plaintif ialah bayaran RM 300,000 adalah tanpa sebarang balasan bernilai.

SD1 telah menyatakan dia tak tahu berkenaan dengan dokumen sokongan atau instrumen untuk membuktikan satu balasan bernilai untuk penerimaan jumlah RM300,000 yang dikeluarkan oleh KP Soo.

Plaintif tidak mendapat penjelasan yang wajar bagi pemberian jumlah RM 300,000 tersebut memandangkan Sempurna Cipta SB dan MK Global Marketing tidak mempunyai sebarang hubungan perniagaan. Tambahan pula, MK Global Marketing hanya wujud pada 10.4.2019 dan pinjaman persahabatan tersebut berlaku pada tahun 2017.

Adakah pemindahan wang tanpa balasan yang bernilai merupakan satu kesilapan? KP Soo mempunyai beberapa buah syarikat dan telah menguruskan Sempurna Cipta SB. KP Soo telah meminta sejumlah wang dikeluarkan daripada syarikat Sempurna Cipta SB. KP Soo juga meminta baucar bayaran dibuat bagi pembayaran semula kepadanya memandang syarikat Sempurna Cipta SB mempunyai hutang dengan KP Soo.

Berdasarkan keterangan yang ada, Mahkamah membuat kesimpulan bahawa KP Soo sentiasa memberi pinjaman kepada pihak syarikat Sempurna Cipta SB dan mendapat bayaran balik atas pinjaman yang diberikan. Pengurusan syarikat KP Soo terutamanya Sempurna Cipta SB dijalankan oleh KP Soo tanpa campur tangan pihak lain.

Defendan dan perniagaan MK Global Marketing merupakan satu entiti di mana perniagaan tersebut bersifat milikan tunggal.

Mahkamah berpendapat walaupun MK Global Marketing hanya ditubuhkan pada tahun 2019 dan bukannya tahun 2017 iaitu tempoh masa yang dikatakan berlakunya pinjaman persahabatan tersebut, ia bukan isu utama kerana Defendan dan perniagaannya merupakan entiti yang sama. Oleh itu, semua aset dan liabiliti MK Global Marketing merupakan milik dan tanggungan penuh Defendan selaku pemilik tunggal.

Dalam kes Narindera Pall Singh Surjeet Singh v Ecofirst Construction Sdn Bhd [2010] MLJU 2149, di mana Yang Arif Tuan K Anantham PK (pada ketika itu) memutuskan bahawa sesuatu firma mempunyai kapasiti untuk mengikat kontrak selagi ia didaftarkan di bawah Registration of Business Act 1956. Walau bagaimanapun, bagi firma milikan tunggal, ia tidak mempunyai personaliti undang-undang yang berasingan daripada pemiliknya:- [6] ... A firm has the capacity to enter into a contract so long as it is registered as a business under the Registration of Business Act 1956. The contract being deemed to have been entered into by the owners of the firm. However, because a firm owned by a sole proprietor has no legal personality independent of the sole proprietor...”

Apa justifikasi wang diberikan kepada akaun syarikat MK Global Marketing dan bukannya Defendan sendiri tidak dapat dipastikan. Mengapakah KP Soo sendiri tidak membuat bayaran menggunakan akaun sendiri? Penjelasan ini hanya boleh diberikan oleh KP Soo sendiri memandangkan keterangan yang ada, pihak-pihak hanya mengikut arahan yang diberikan oleh SP Soo.

Secara umum, KP Soo selaku tuan punya syarikat boleh mengarahkan pekerja syarikat untuk melakukan tindakan lanjut berbanding pihak mendiang sendiri yang menguruskan sendiri perkara ini iaitu mengeluarkan wang daripada poketnya sendiri. Adalah lebih menyenangkan bagi pihak mendiang untuk menggunakan cek syarikat berbanding cek sendiri.

Mahkamah hanya menerima bahawa pembayaran kepada perniagaan Defendan juga bermaksud kepada pembayaran kepada Defendan. Adakah ia disengajakan untuk dibuat demikian rupa untuk menunjukkan terdapatnya transaksi bagi syarikat Sempurna Cipta SB dan juga MK Global Marketing? Ini juga tidak dapat dipastikan. Adakah perbuatan tersebut salah daripada segi undang-undang? Setakat ini pihak-pihak tidak membangkitkan sebarang bantahkan kecuali pihak Plaintif. Itu pun setelah KP Soo meninggal dunia.

Kronologi berikut menunjukkan apa yang berlaku dalam kes ini : a) 1.11.2019 : Cek tersebut diisukan; b) 31.12.2020 : Salinan Cek tersebut yang diakui sah oleh Public Bank diperoleh; c) 23.4.2021 : KP Soo meninggal dunia; d) 20.5.2021 : Plaintif dilantik sebagai pengarah Sempurna Cipta SB; e) 21.5.2021 : Surat Kuasa Mentadbir telah diisukan; f) 11.1.2022 : Senarai Aset dan Liabiliti Terpinda (2) difailkan; g) 19.9.2022 : SP3 dilantik sebagai pengarah Sempurna Cipta; dan h) 25.8.2023 : Plaintif memfailkan tindakan ini.

Sepanjang tempoh daripada pengeluaran Cek tersebut (1.11.2019) hingga kematian KP Soo (23.4.2021), iaitu lebih setahun, KP Soo tidak pernah membuat sebarang tuntutan atau bantahan melalui surat, e-mel, WhatsApp, atau komunikasi lain kepada Defendan berhubung pembayaran tersebut.

Mahkamah berpendapat bahawa KP Soo berkeupayaan untuk menguruskan urusan kewangan beliau atau Sempurna Cipta SB tersebut. KP Soo merupakan seorang ahli perniagaan berpengalaman. Sekiranya benar wujud kesilapan dalam pembayaran kepada Defendan, KP Soo yang berpengalaman dan berpengetahuan luas dalam urusan kewangan sudah pasti akan mengambil tindakan segera, termasuk memaklumkan pegawai kewangan Sempurna Cipta (SP3) atau membuat aduan kepada pihak bank.

Namun, tiada aduan diberikan oleh pihak KP Soo. Pada masa yang sama, SP2 dan SP3 juga tidak mengetahui tujuan dan tindakan KP Soo pada masa tersebut dan hanya melakukan apa yang diarahkan oleh KP Soo.

Mahkamah berpendapat bahawa KP Soo terhak untuk menguruskan kewangannya serta kewangan syarikatnya. Sekiranya dia ingin memberikan kepada sesiapa sahaja tanpa alasan yang munasabah, itu bukanlah satu kesalahan.

Mahkamah berpendapat, tidak ada sebarang kesilapan dalam pemberian cek kepada pihak Defendan memandangkan ia merupakan arahan dan perancangan KP Soo.

Dalam kes The Royal Bank of Scotland Bhd v Seng Huah Hua & Ors [2013] 9 MLJ 681 di mana Yang Arif Hasnah Hashim J (pada ketika itu) telah memutuskan bahawa apabila wang dibayar kepada pihak lain atas dasar suatu kesilapan fakta, maka tindakan undang-undang boleh diambil untuk menuntut semula wang tersebut:- [23] In the instant case the plaintiff made the payment upon the honest assumption that it was a genuine request of an authorised transfer from Supermax to Kear Seng. This was obviously a mistake Supermax did not authorised such a transfer to a company which they do not have any business dealings. Aside from that, being forged the manual payment order the lack of authorisation is proved. Therefore where the existence of a mistake has been proved, it is contended that the defendants must comply and return the monies. [24] Learned counsel referred to the case of Kelly v Solan

9 M&W 54 where Parke B said: I think that where money is paid to another under the influence of a mistake, that is, upon the supposition that a specific fact is true, which would entitle the other to the money, but which fact is untrue, and the money would not have been paid if it had been known to the payer that the fact was untrue, an action will lie to recover it back, and it is against conscience to retain it: … If indeed, the money is intentionally paid, without reference to the truth or falsehood of the fact, the plaintiff meaning to all events, whether the fact be true or false, the latter is certainly entitled to retain it; but if it is paid under the impression of the truth of a fact which is untrue, it may, generally speaking, be recovered back, however careless the party paying may have been, in omitting to use due diligence to inquire into the fact…”

Berdasarkan prinsip yang dirumuskan dalam kes di atas, wang yang dibayar secara tersilap boleh dituntut semula hanya jika pembayaran tersebut dilakukan berdasarkan kepercayaan yang palsu. Namun, jika pembayaran dibuat dengan niat dan kesedaran penuh, ia tidak boleh dituntut kembali.

KP Soo sedar tindakannya yang telah dilakukannya. Mendiang tidak membuat apa-apa tindakan sehinggalah kematiannya. KP Soo dapat memperoleh cek terlibat yang disahkan oleh pihak Public Bank pada tahun 2020.

Sekiranya terdapat kesilapan pembayaran RM300,000.00 tersebut pasti KP Soo akan sendiri akan memfailkan prosiding menuntut balik RM300,000.00 tersebut selepas mendapat Cek tersebut yang disahkan oleh bank pada 31.12.2020.

Mahkamah menerima hujahan bahawa walaupun KP Soo sakit, dia sepatutnya boleh menjelaskan apa yang berlaku atau sekurang-kurangnya memberi arahan kepada pihak-pihak tertentu untuk mengemukakan bantahan atau sekurang-kurangnya pertanyaan kepada pihak Defendan.

Plaintif juga gagal mengemukakan sebarang bukti perubatan atau dokumen sokongan lain untuk membuktikan bahawa kesihatan KP Soo pada akhir 2019 benar-benar menghalangnya daripada mengambil tindakan undang-undang.

Dalam kes ini, tuntutan hanya dibuat selepas lebih dua tahun KP Soo meninggal dunia, iaitu selepas surat kuasa mentadbir dikeluarkan. Senarai aset juga telah dipinda dan selepas SP2 dilantik sebagai pengarah Sempurna Cipta SB. Oleh sebab itu, Mahkamah berpendapat, tindakan ini dibuat oleh pihak Plaintif sendiri bukannya atas arahan KP Soo. Tindakan ini dibuat atas alasan ketiadaan balasan bernilai atau sebarang justifikasi atau sebab munasabah bagi pemberian cek tersebut.

Pada masa yang sama, Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Defendan bahawa proses pengeluaran cek memerlukan pengisian butiran terperinci seperti nama penerima, nombor akaun bank, nombor telefon, jumlah bayaran, tarikh, dan tandatangan.

Adalah tidak munasabah untuk mendakwa bahawa KP Soo boleh tersilap mengisi kesemua butiran tersebut secara serentak dan tetap membuat pembayaran kepada pihak yang salah. Kesemua butiran maklumat bagi pengeluaran cek di atas hanya diketahui oleh KP Soo di mana SP3 dan Plaintif langsung tidak mempunyai pengetahuan.

Dalam kes Leong Yeu Moi (F) v Neo Ai Si (F) [2019] 6 MLJ 622, Yang Arif Kamardin Hashim JCA telah memutuskan bahawa sekiranya butir-butir adalah ditulis oleh Si Mati, maka hanya Si Mati mengetahui butir-butir, pihak yang ingin mencabar harus membuktikan atau memberi penjelasan seperti berikut:- [39] We agreed with the plaintiff counsel’s contention that the finding of the learned trial judge was speculative and erroneous, and not supported by any evidence during the trial. The plaintiff and PW1 in their testimonies told the court that they had no knowledge of the meaning or what was written on the back side of some of the cheques. Since those cheques were issued by the deceased and given to the plaintiff with the written notes already there, the deceased was the only person who knew what was the actual meaning. Since the deceased is already dead, there was no way to find out what those writings or notations meant. We agreed with the plaintiff ’s claim that those cheques were meant for collateral security for the loans to the deceased otherwise it would contradict the letter dated 12 July 2010 (P1A) written by the deceased. [40] We observed that not all the 68 cheques had notations, symbols, numbers or writings on their reverse side as claimed by the defendant. We also observed that the defendant herself did not offer any explanation in her evidence as well as in her submissions. It is therefore hard for us to accept the defendant’s denial that the 68 cheques were issued and given by the deceased to the plaintiff as collateral security for the loans taken.”

KP Soo yang menguruskan syarikatnya dan KP Soo telah memberikan arahan-arahan yang sepatutnya. KP Soo tidak pernah membuat sebarang tindakan atau meminta balik wang yang diberikan. Syarikat Sempurna Cipta SB juga telah dibuat audit dan tiada sebarang bantahan atau persoalan yang timbul sehinggalah KP Soo meninggal dunia dan Plaintif mentadbir harta KP Soo.

Apa yang tidak dimaklumkan oleh KP Soo ialah alasan cek tersebut diberikan kepada pihak Defendan. Pihak waris terutamanya Plaintif tidak berpuas hati cek tersebut diberikan tanpa sebarang penjelasan dan sebab yang munasabah serta sebarang balasan bernilai.

Mahkamah berpendapat setiap orang mempunyai sisi hidup yang tidak diketahui umum. Saksi-saksi yang dibawa oleh pihak Plaintif juga tidak mengetahui cara mendiang KP Soo mentadbir syarikat serta urusan-urusan syarikat. Syarikat dan urusan kewangan mendiang adalah dalam kawalan mendiang sendiri.

Plaintif menyatakan bahawa kewangan KP Soo adalah kukuh. Pegawai Bank Public Bank Berhad (SP1), setiausaha syarikat Sempurna Cipta SB (SP2) dan Plaintif (SP4) telah memberikan keterangan-keterangan lisan yang dikoroborasikan dengan keterangan-keterangan dokumentasi berkenaan tahap kesihatan dan kedudukan kewangan KP Soo dalam tahun 2017 dan 2018 yang menunjukkan bahawa KP Soo memiliki kewangan yang kukuh.

Namun begitu, Mahkamah setelah meneliti kedudukan kewangan KP Soo, didapati aset KP Soo walaupun kukuh tetapi memerlukan tempoh masa dan agak sukar dicairkan. Ini kerana punca pendapatan banyak daripada bayaran sebagai pengarah bagi beberapa buah syarikat, dividen serta saham-saham serta simpanan dalam deposit tetap serta KSWP. Aset dalam bentuk tersebut memerlukan masa untuk dicairkan bagi mendapatkan wang tunai. Wang dalam KWSP bukan senang-senang untuk dikeluarkan. Saham-saham perlu dijual atau dipindah milik, dividen serta simpanan dalam deposit tetap memerlukan masa untuk mendapatkan keuntungan dan dikeluarkan.

KP Soo pada permulaan tahun 2017 mempunyai RM463,383.20 dalam akaun simpanannya tetapi pada jumlah wang dalam akaun simpanan Public Bank Berhad pada akhir tahun 2017 hanyalah sejumlah RM 160,032.16. Jumlah tersebut bukanlah satu jumlah yang terlalu tinggi bagi seorang ahli perniagaan yang mempunyai pelbagai jenis perniagaan. Tambahan pula sekiranya perniagaan tersebut memerlukan wang tunai yang segera.

Berdasarkan rekod yang ada, adalah menjadi amalan biasa KP Soo memberi pinjaman kepada syarikat miliknya. Apakah sumber kewangan bagi pinjaman tersebut serta bagaimana sumber kewangan bagi pinjaman tersebut diperolehi tidak dapat dijelaskan oleh saksi-saksi Plaintif.

Defendan memberikan pembelaan bahawa cek tersebut merupakan bayaran bagi pinjaman yang telah dibuat oleh KP Soo kepada dirinya. Alasan ini sebenarnya atas imbangan kebarangkalian boleh diterima. Pihak Plaintif tidak memberikan dokumen yang spesifik berkaitan kedudukan kewangan KP Soo pada tahun 2017 dan kedudukan kewangan yang baik tidak semestinya bukan satu alasan untuk peminjam wang, tambahan pula apabila wang yang ada tidak mudah dicairkan atau melibatkan dividen atau deposit tetap.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Defendan bahawa dokumen-dokumen yang berkaitan keadaan kewangan KP Soo adalah sama ada sebelum tahun 2017 atau selepas tahun 2018. Plaintif dengan sengaja, tidak melampirkan kesemua dokumen pada tahun 2017, terutamanya penyata-penyata bank, yang jelas menunjukkan bahawa Plaintif sedang menutup keterangan (“suppress the evidence”) dan hanya memberikan kenyataan separuh benar (“half-truth facts”).

Dalam kes Leong Yeu Moi (F) v Neo Ai Si (F) (Supra) , Yang Arif Kamardin Hashim JCA telah memutuskan bahawa pihak pemberi pinjaman tidak mempunyai tanggungjawab untuk membuktikan tujuan pinjaman. Mahkamah memutuskan bahawa ketiadaan alasan tertentu mengapa pinjaman diberikan tidak boleh dijadikan asas untuk menolak kewujudan pinjaman tersebut:- [42] The learned trial judge questioned why the loan was given and that the deceased did not require the loans for his businesses. This issue was discussed by the learned trial judge in his grounds under paras 25–28. At para 28, the learned trial judge said this: [28] There is no doubt that the deceased was gainfully employed before his passing. He was the sales manager of Sungly Motor and receiving salary. The evidence also showed that the deceased was involved in Mantap Niaga Sdn Bhd, Hoo Yee Kee Restaurant and Conqueror Disc Entrepreneur (sic). But then again the evidence showed that these entities were only established in 2010 just before the death of the deceased. I am however convicted that Sarawak KT Agency and Hand Enterprise having been established in 1998 and 2008 respectively would have incurred expenses since the kind of business they involved would require capital. I am however not prepared to accept that these two companies which are in the business of manpower and maid supply would require the deceased to borrow almost RM2,535,000 from PW1 and her mother. There is no evidence led by the plaintiff that the two companies would need substantial amount of capital hence the need for the deceased to borrow from the plaintiff and the PW1. [43] We noted that during the trial, the plaintiff and PW1 were never asked the purpose of the borrowing by the deceased. Both witnesses told the court that they never asked the deceased the reason behind the borrowing but they were told by the deceased that he needed the money for running his business. There were six companies run by the deceased at the material time when the loan transacted. They were Sungly Motor, Mantap Niaga Sdn Bhd, Hoo Yee Kee Restaurant, Conqueror Disc Entrepreneur, KT Agency and Hand Enterprise. All these were within the knowledge of the defendant and mentioned by the learned trial judge in his judgment. Yet the learned trial judge brushed aside any possibility of the deceased requiring a big sum of money to run the six businesses. The learned trial judge put the burden on the plaintiff (the giver) to adduce evidence that the plaintiff needed substantial amount of capital to run his company’s business when those facts were within the special knowledge of the defendant and the deceased. In fact, it is not the duty of the plaintiff to prove the purpose of the loan.

Dokumen kewangan syarikat SCSB telah pun diaudit. Namun begitu, tiada laporan audit dikemukakan di Mahkamah. Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Defendan bahawa tidak munasabah untuk mendakwa bahawa pembayaran kononnya tersilap pada tahun 2019 hanya ditemui empat tahun kemudian oleh Plaintif sebagai Pentadbir Harta Pusaka tanpa sebarang penjelasan khusus mengenai butiran kesilapan tersebut. Tambahan pula sebagai syarikat sendirian berhad, penyata kewangan syarikat pasti akan diaudit setiap tahun dan dikemukakan ke Lembaga Hasil Dalam Negeri untuk tindakan lanjut.

Sekiranya ada sebarang kesilapan, sudah pasti ia akan dapat dikesan, kecuali kesilapan tersebut disengajakan.

Pada 18.09.2020, resolusi pengarah telah diluluskan berhubung Penyata Kewangan Diaudit bagi tahun berakhir 31.03.2020. Resolusi ini ditandatangani sendiri oleh KP Soo dan seorang lagi pengarah iaitu Tee Siw Tin (Isteri KP Soo). Dalam resolusi tersebut, perenggan ketiga secara jelas merujuk kepada jumlah yang masih terhutang kepada KP Soo. Sekiranya benar RM300,000.00 adalah pembayaran yang tersilap, adalah tidak masuk akal untuk KP Soo, seorang pengarah berpengalaman, menandatangani resolusi tersebut tanpa mengambil sebarang tindakan untuk menuntut semula jumlah tersebut.

Plaintif tidak memanggil saksi penting iaitu Tee Siw Ting yang juga merupakan salah seorang pengarah syarikat semasa hal ini terjadi. Mungkin isteri KP Soo boleh memberi penjelasan yang boleh difahami oleh semua pihak ataupun isteri KP Soo juga tidak mengetahui apa yang berlaku.

Namun memandangkan isteri KP Soo yang merupakan salah seorang pengarah dan juga penandatangan resolusi syarikat, adalah penting untuk dia dipanggil dan kegagalan untuk memanggil isteri KP Soo menyebabkan Seksyen 114 (g) Akta Keterangan terpakai. Ini kerana tiada bukti di hadapan Mahkamah untuk menunjukkan bahawa Tee Siw Tin tidak boleh hadir ke Mahkamah untuk memberi keterangan.

Dalam kes Yayasan Selangor v Persada Istimewa Sdn Bhd [2017] MLJU 777 di mana Yang Arif Akthtar Tahir telah memutuskan seperti berikut:- “It is trite law that the Court should always guided by the best evidence rule. In present case, it was the duty of the parties to put in the best evidence and the party will at its own peril fail to call a material witness especially in civil case where the burden of proof is on balance of probabilities... In the present case, the Defendant called a witness who had neither a personel knowledge nor was involved in the execution of the JVA. This witness of the Defendant gave evidence based on what he had heard and from reading of documents. There is no evidence before the Court to indicate that the material witnesses (the Defendant’s directors) who were involved with the JVA could not come to the Court to testify. By failing to call material witnesses, the Court agrees that adverse inference can be drawn against the Defendant...”

Plaintif telah dilantik sebagai pengarah pada 20.05.2021, manakala SP3 pula telah dilantik pada 19.09.2022 (carian SSM muka surat 71, Kandungan 26). Selepas pelantikan ini, laporan audit untuk tahun kewangan 2021 dan 2022 pasti telah disediakan, namun tiada sebarang isu atau dakwaan mengenai pembayaran RM300,000.00 dibangkitkan pada ketika itu. Hanya pada tahun 2023, lebih empat tahun selepas pembayaran dibuat, Plaintif mula mendakwa bahawa SP3 memaklumkan tentang pembayaran tersilap berdasarkan lejar dan baucar bayaran yang disediakan sejak 2019.

Plaintif dan SP3 juga mengakui bahawa sebelum dilantik sebagai pengarah, mereka tidak mempunyai pengetahuan mengenai urusan antara KP Soo dan Sempurna Cipta SB. Oleh yang demikian, bagi Mahkamah tindakan ini merupakan satu “fishing expedition” untuk mencari dokumen yang boleh menjelaskan pembayaran cek tersebut.

Plaintif tidak mempunyai sebarang dokumen sokongan untuk membuktikan bahawa KP Soo telah membuat pembayaran RM300,000.00 kepada Defendan secara tersilap. Sebaliknya, Plaintif cuba meletakkan beban kepada Defendan untuk membuktikan sebaliknya.

Plaintif telah mendakwa bahawa Notis Tuntutan Plaintif bertarikh 17.7.2023 (“Notis Tuntutan tersebut”) merupakan notis berhubung pembayaran RM300,000.00 oleh KP Soo kepada Defendan yang didakwa dibuat secara tersilap. Plaintif seterusnya berhujah bahawa kegagalan Defendan membalas notis tersebut merupakan suatu pengakuan keber hutangan terhadap jumlah RM300,000.00 itu.

Tindakan tidak menjawab notis tuntutan bukanlah bermaksud satu tuntutan diakui. Tambahan pula notis yang diberikan adalah untuk mengemukakan dokumen atau justifikasi penerimaan wang tersebut.

Serahan notis pada alamat yang diketahui melalui pos berdaftar dan bukannya secara kendiri atau melalui AR kad yang ada bukti penerimaan. Oleh yang demikian, penafian pihak Defendan bahawa dia tidak menerima notis tersebut bukanlah satu penafian semata-mata kerana tidak dapat dipastikan siapakah yang betul-betul menerima notis tersebut di alamat-alamat yang telah dinyatakan bagi penyerahan notis tuntutan tersebut.

Dalam kes Small Medium Enterprise Development Bank Malaysia (formerly known as Bank Perusahaan Kecil dan Sederhana Malaysia Berhad) v Lim Woon Katt [2016] MLJU 390, Yang Arif Hamid Sultan Bin Abu Backer JCA telah memutuskan bahawa ke tidak membalas surat tuntutan tidak bermaksud pengakuan terutamanya di guaman sivil seperti berikut:- “(b) In abundance of caution we must say that failure to respond must not be equated to admission of the claim under section 17 of Evidence Act 1950 ...

It must also be noted that in commercial cases (not civil), Courts have taken notice that, in the ordinary course of business, if one man of business states in a letter to another that he has agreed to do certain things, the person who receives that letter must answer it if he means to dispute the fact that he did so agree. …”

Plaintif dalam tuntutannya, turut bersandar kepada Seksyen 73 Akta Kontrak 1950 dengan mendakwa bahawa pembayaran tersebut dilakukan secara tersilap.

Seksyen 73 Akta Kontrak 1950 memperuntukkan bahawa wang yang dibayar di bawah kesilapan mesti dikembalikan oleh penerima seperti berikut:- “Liability of person to whom money is paid, or thing delivered, by mistake or under coercion.

A person to whom money has been paid, or anything delivered, by mistake or under coercion, must repay or return it.

A and B jointly owe RM100 to C. A alone pays the amount to C, and B, not knowing this fact, pays RM100 over again to C. C is bound to repay the amount to B.

Dalam kes AmBank (M) Bhd v KB Leisure (M) Sdn Bhd [2012] 7 MLJ 364 di mana Yang Arif Nallini Pathmanathan J (pada ketika itu) telah memutuskan seperti berikut:- “[33] What is of greater concern, however, is whether the payment to the defendant may safely be categorised as a case where ‘money has been paid … by mistake’ for the purposes of s 73 of the CA, which is essential if the plaintiff is to succeed under this head. [34] Firstly, both illustrations to s 73 of the CA envisage a pre-existing contractual relationship between the payer and payee, pursuant to which the payer makes the mistaken payment that it now seeks to recover. This contractual nexus is noticeably missing on the facts of this case. KB Leisure was not even a customer of AmBank. It held its account with Malayan Banking Bhd (Maybank), into which the COs were paid. The absence of any contractual connection between the plaintiff and the defendant sounds the first alarm bell as to the applicability of s 73 of the CA in this context. [35] Secondly, there are serious doubts as to whether there was any element of mistake in the plaintiff’s payment to the defendant… [41] Nowhere in this entire series of events can it be convincingly said that there was any payment from the plaintiff to the defendant, let alone a payment under mistake. This underscores the key weakness in the plaintiff’s arguments concerning s 73 of the CA and moneys had and received, namely that there was simply never any contractual relationship between the plaintiff and the defendant to begin with...”

Berdasarkan prinsip tersebut, untuk berjaya dalam tuntutan di bawah Seksyen 73 Akta Kontrak 1950, Plaintif perlu membuktikan dua elemen utama iaitu:- a) Wujud hubungan kontraktual sedia ada antara pembayar dan penerima; dan b) Wujud unsur kesilapan yang jelas dalam pembayaran tersebut.

Mahkamah bersetuju bahawa Plaintif gagal memberikan sebarang bukti yang menunjukkan bahawa wujudnya hubungan kontraktual antara Plaintif dengan Defendan atau bahawa pembayaran tersebut dilakukan secara tersilap.

Plaintif dan SP3 tidak mempunyai pengetahuan atau penglibatan dalam pengurusan dalaman Sempurna Cipta SB, tidak memahami susunan antara syarikat dan para pengarahnya, dan tidak mengetahui langsung urusan kewangan antara mendiang KP Soo dan Defendan.

Plaintif hanya bergantung pada baucar bayaran dan lejar yang menyatakan “Repayment to Director”, walhal SP2 sendiri mengesahkan bahawa dokumen tersebut disediakan semata-mata atas arahan mendiang KP Soo, tanpa sebarang pengesahan atau semakan dokumen sokongan.

Mahkamah bersetuju bahawa Defendan tidak memegang wang RM300,000.00 ini sebagai pemegang amanah konstruktif. Ini kerana Plaintif juga gagal membuktikan sebarang kesilapan pembayaran, unsur penipuan (defraud), atau keadaan yang menyebabkan Defendan diperkaya secara tidak adil (unjust enrichment).

Dalam kes AmBank (M) Bhd v KB Leisure (M) Sdn Bhd (Supra) di mana Yang Arif Nallini Pathmanathan J (pada ketika itu) menyatakan:- “[48] Constructive trustee. The plaintiff’s third possible avenue of success is if a constructive trust could be imposed on the defendant as holder of the moneys. However, to do so would require the defendant to have had some form of knowledge of the fraud that had been perpetrated, or the mistake that had occurred in the course of issuing the COs. [49] It was submitted for the plaintiff that constructive knowledge of the fact that a mistake had been made would suffice for the imposition of a constructive trust. This would necessarily require an inquiry into whether the defendant could have discovered, had the relevant enquiries been made, the fact that the unknown trickster had procured the COs through the device of the altered cheques.”

Berdasarkan prinsip yang digariskan dalam kes tersebut, bagi Plaintif untuk bergantung kepada konsep amanah konstruktif, Plaintif mesti terlebih dahulu membuktikan bahawa terdapat kesilapan dalam pembayaran kepada Defendan atau bahawa Defendan mempunyai pengetahuan tentang penipuan yang berlaku.

Dalam kes ini, Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Defendan bahawa jika benar wang berjumlah RM300,000.00 tersebut merupakan bayaran balik oleh Sempurna Cipta SB kepada KP Soo, adalah sah dan tidak bermasalah bagi KP Soo mengeluarkan cek syarikat terus kepada Defendan sebagai langkah kemudahan. Tidak timbul keperluan untuk memindahkan wang tersebut terlebih dahulu ke akaun peribadi mendiang sebelum diserahkan kepada Defendan.

Mahkamah berpendapat bahawa tiada sebarang kesilapan bagi pembayaran serta pemindahan wang tersebut. Pada masa yang sama, tindakan KP Soo tersebut tiada dalam pengetahuan pihak Defendan kerana pada pendapat Defendan, bayaran tersebut merupakan pemulangan wang pinjaman yang dibuat oleh KP Soo kepada Defendan. Walaupun bayaran dibuat kepada perniagaan Defendan, ia juga bermaksud bayaran dibuat kepada pihak Defendan dan bukannya pihak lain.

Berdasarkan alasan-alasan yang telah diberikan di atas, Mahkamah memutuskan bahawa pihak Plaintif telah gagal membuktikan tuntutannya memandangkan pihak Plaintif telah gagal membuktikan bahawa terdapatnya sebarang kesilapan berkaitan pengeluaran cek berjumlah RM 300, 000 tersebut. Oleh yang demikian, tuntutan Plaintif ditolak dengan kos diberikan kepada pihak Defendan. Bertarikh: 10.12.2025 Wan Nor Aklima Binti Wan Salleh Hakim Mahkamah Sesyen Sivil 4 Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur. Peguam cara bagi pihak Plaintif : Encik Kevin Yew Chia Ein [Tetuan Kevin Yew & Partners] Peguam cara bagi pihak Defendan : Cik Vilasiny A/P Gannasen bersama-sama dengan Cik Nurizni Qadisa Binti Haris dan Encik Chew Yong Kiat [Tetuan Vilasiny Gan & Co]