SOUTHERN CABLE SDN. BHD. v V TRADERS SDN. BHD. (dahulunya dikenali sebagai VIP TRADERS SDN. BHD.) (WA-A52NCC-8892-11/2025)

Content

1 DALAM MAHKAMAH SESYEN DI KUALA LUMPUR DALAM WILAYAH PERSEKUTUAN KUALA LUMPUR, MALAYSIA GUAMAN SIVIL NO: WA-A52NCC-8892-11/2025 ANTARA SOUTHERN CABLE SDN. BHD. (No. Syarikat: 199301013800 (268538-U)) ... PLAINTIF

Subsection

(1) Where in an action to which this rule applies a statement of claim has been served on a defendant and that defendant has entered an appearance in the action, the plaintiff may, on the ground that the defendant has no defence to a claim included in the writ, or to a particular part of such a claim, or has no defence to such a claim or part thereof except as to the amount of any damages claimed, apply to the Court for judgment against that defendant.” 22) Berdasarkan peruntukkan undang-undang, penghakiman terus hanya boleh diberikan di dalam keadaan yang jelas (plain and obvious) serta bila mana defendan-defendan gagal untuk mengemukakan isu-isu untuk dibicarakan. Prinsip undang-undang ini telah dijelaskan di dalam kes Cempaka Finance Bhd v. Ho Lai Ying & Anor [2006] 3 CLJ 544; [2006] 2 MLJ 685, dan National Company For Foreign Trade v. Kayu Raya Sdn Bhd [1984] 1 CLJ (Rep) 283; [1984] 1 MLRA 190; [1984] 2 MLJ 300, Mahkamah Persekutuan dan Mahkamah Persekutuan telah memutuskan: “1) In an application under O. 14, the burden is on the plaintiff to establish the following conditions: a) that the defendant must have entered appearance;

Subparagraph

(ii) Defendan telah memasuki memorandum kehadiran; dan

Subparagraph

(iii) permohonan Plaintif disokong dengan suatu afidavit yang menentusahkan fakta yang menjadi asas tuntutan yang permohonan berkaitan itu diasaskan. Deponen afidavit sokongan tersebut juga telah menyatakan bahawa mengikut kepercayaannya Defendan-Defendan tidak ada pembelaan terhadap tuntutan dalam penyataan tuntutan. 25) Memandangkan keperluan awalan tersebut di atas telah dipenuhi, beban kini beralih kepada Defendan-Defendan untuk membuktikan di bawah Aturan 14 kaedah-kaedah 3 dan KKM 2012 bahawa terdapat isu atau persoalan yang dipertikaikan yang patut dibicarakan atau terdapat sesuatu sebab yang lain patut untuk diadakan perbicaraan mengenai tuntutan terhadapnya (rujuk juga United Merchant Finance Bhd v. Majlis Agama Islam Negeri Johor [1999] 2 CLJ 151; [1999] 1 MLJ 657). 26) Aturan 14 kaedah 1(1) KKM 2012 memperuntukkan bahawa apabila Pernyataan Tuntutan telah disampaikan kepada defendan dan defendan telah memasukkan kehadiran, plaintif boleh memohon penghakiman atas alasan bahawa defendan tidak mempunyai pembelaan kepada tuntutan dalam writ atau mana-mana bahagian tuntutan tersebut. Aturan 14 kaedah 2(1) mensyaratkan permohonan disokong oleh afidavit yang mengesahkan fakta tuntutan dan menyatakan kepercayaan deponen bahawa tiada pembelaan. Aturan 14 kaedah 3(1) pula memperuntukkan bahawa melainkan permohonan ditolak atau defendan memuaskan Mahkamah bahawa terdapat isu atau persoalan yang patut dibicarakan, Mahkamah boleh memberikan penghakiman yang adil. 27) Prinsip berkenaan kualiti pembelaan dalam permohonan Aturan 14 pula dijelaskan oleh Mahkamah Agung dalam Bank Negara Malaysia v Mohd Ismail & Ors [1992] 1 MLJ 400: "Under an O 14 application, the duty of a judge does not end as soon as a fact is asserted by one party, and denied or disputed by the other in an affidavit. Where such assertion, denial or dispute is equivocal, or lacking in precision or is inconsistent with undisputed contemporary documents or other statements by the same deponent, or is inherently improbable in itself, then the judge has a duty to reject such assertion or denial, thereby rendering the issue not triable." 28) Mahkamah ini juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Tinggi dalam Shell Malaysia Trading Sdn Bhd v Filotek Trading Sdn Bhd [1999] 8 CLJ 592, yang menekankan bahawa seorang defendan yang menentang penghakiman terus tidak memadai sekadar berkata beliau tidak berhutang, sebaliknya afidavitnya perlu memperincikan butiran pembelaan yang munasabah: “Lord Blackburn, in John Wallingford v. Mutual Society[1880] 5 App Cas 685 at 704, thus stressed the importance of an affidavit stating facts which can satisfy the court that there is reasonable ground for the stated defence: I think that when the affidavits are brought forward to raise that defence they must, if I may use the expression, condescend upon particulars. It is not enough to swear, 'I owe the man nothing'. Doubtless, if it was true, that you owed the man nothing, as you swear, that would be a good defence. But that is not enough. You must satisfy the judge that there is reasonable ground for saying so. So again, if you swear that there was fraud, that will not do. It is difficult to define it, but you must give such an extent of definite facts pointing to the fraud as to satisfy the judge that those are facts which make it reasonable that you should be allowed to raise the defence. Likewise, in O. 14 proceedings, a defendant's affidavit must "condescend upon particulars" and "should, as far as possible, deal specifically with the plaintiff's claim and affidavit, and state clearly and concisely what the defence is, and what facts are relied on to support it". The English Supreme Court Practice 1997 vol. 1 para. 14/3 - 4/4 relates furthermore: A mere general denial that the defendant is [not] indebted will not suffice (Wallingford v. Mutual Society [1880] 5 App. Cas. 685, per Lord Blackburn, p 701; Re General Rail Syndicate, Whiteley's case [1900] 1 Ch. 365, per Lord Lindley M.R., p 369; Anon [1875] W.N. 249, per Quain J., p 250) unless the grounds on which the defendant relies on as showing that he is not indebted are stated (ibid). If the affidavit commences with a statement that the defendant is not indebted to the plaintiff in the account claimed, or any part thereof, it should state why the defendant is not so indebted, and state the real nature of the defence relied on (Re General Rail Syndicate, above).” [Emphasis added] 29) 30) Dalam Pengiran Othman Shah bin Pengiran Mohd Yussof & Anor v Karambunai Resorts Sdn Bhd & 3 Ors [1996] 1 CLJ 257, Mahkamah Rayuan menyatakan bahawa Mahkamah boleh menolak pertikaian fakta yang tidak selari dengan dokumen kontemporari yang tidak dipertikaikan: "Where the affidavit evidence discloses a dispute of facts, the Court is entitled to reject those facts if they are found to be inconsistent with undisputed contemporary documents." 31) Prinsip di dalam kes Pengiran Othman Shah ini menunjukkan bahawa apabila keterangan afidavit mendedahkan pertikaian fakta, Mahkamah berhak menolak fakta tersebut sekiranya ia didapati bercanggah dengan dokumen kontemporari yang tidak dipertikaikan. Walaupun kes tersebut diputuskan dalam konteks Aturan 18 kaedah 19, prinsip tersebut adalah terpakai secara analogi dalam permohonan di bawah Aturan 14 KKM 2012, kerana fungsi Mahkamah dalam permohonan penghakiman terus adalah untuk menentukan sama ada wujud isu bona fide yang benar-benar memerlukan perbicaraan penuh. 32) Berbalik kepada kes di hadapan Mahkamah ini, penafian Defendan Kedua berhubung liabiliti, jumlah tuntutan dan faedah lewat bayar adalah tidak memadai untuk mewujudkan isu yang perlu dibicarakan. Penafian tersebut bercanggah dengan dokumen kontemporari, khususnya Borang Permohonan Had Kredit bertarikh 15.01.2021, Surat Jaminan bertarikh 15.01.2021, invois-invois, pesanan penghantaran, penyata akaun, nota debit dan surat tuntutan. Dokumen-dokumen tersebut menunjukkan secara konsisten bahawa Defendan Kedua telah menempatkan dirinya sebagai penjamin yang bertanggungan sebagai penghutang prinsipal kepada Plaintif. Oleh itu, Mahkamah mendapati bahawa isu-isu yang dibangkitkan oleh Defendan Kedua adalah tidak bona fide, tidak disokong oleh dokumen yang mencukupi, dan tidak mewujudkan sebarang pembelaan yang patut dibicarakan. 33) Prinsip yang sama diperincikan semula oleh Mahkamah Persekutuan dalam Icon City Development Sdn Bhd v Lee Kean Hwa & Ors [2025] 10 CLJ 867, iaitu sesuatu persoalan tafsiran kontrak yang berasaskan fakta yang jelas dan tidak dipertikaikan boleh diputuskan melalui penghakiman terus tanpa perbicaraan penuh: "That issue of interpretation of contract is a pure question of law which is plainly within the purview of the Court to decide in hearing a summary judgment application... Rarely would factual witnesses be necessary to give oral evidence as to what they understood the contract to mean..." 34) Bagi tuntutan barangan yang dijual dan dihantar, Mahkamah menerima prinsip bahawa dokumen harian perniagaan seperti borang permohonan kredit, pesanan pembelian, pesanan penghantaran, invois, nota debit dan penyata akaun boleh secara kolektif membuktikan kewujudan kontrak dan keberhutangan komersial. 35) Merujuk kepada kes Perangsang Dagang Sdn Bhd v Tanjung Teras Sdn Bhd & Ors [2008] 2 CLJ 199, Mahkamah Tinggi memutuskan: "In cases involving goods sold and delivered, there is no one piece of agreement signed by both parties... the law... had recognised that all the documentation that accompany the day to day transactions would collectively constitute a binding contract. The documents... are Delivery Orders, Delivery Notes, Invoices, Statement of Accounts and Debit Notes." 36) Mahkamah dalam Perangsang Dagang juga menyatakan bahawa kegagalan membantah penyata akaun atau caj faedah dalam transaksi berterusan boleh menimbulkan estoppel melalui doktrin non-query of account stated: "Failure to raise any objections as to the amount stated in the documents or imposition of interest despite the fact that the parties had been transacting for years would give rise to a situation of non query of account stated. The non-query would estop the defendant from raising now any disputes that they could have raised earlier." 37) Mahkamah ini juga merujuk kes Wong Cheng Yong (T/A Chengy Enterprise) & Anor v Confast Hardware & Fasteners Sdn Bhd [2018] CLJU 1285, Mahkamah Tinggi menjelaskan bahawa dalam tuntutan barangan yang dijual dan dihantar, bukti lazim ialah pesanan pembelian, pesanan penghantaran dan invois. Mahkamah turut menekankan bahawa kegagalan pembeli membantah dokumen pada masa material melemahkan pertikaian yang dibangkitkan kemudian. "Generally, it is plain that the seller in a claim for payment for goods sold and delivered must prove that the order was made and the goods were received by the buyer. The proof is commonly by way of producing in court the purchase order, delivery order and the invoice for the goods." 38) Selanjutnya, dalam kes Lee Sin Hwee & Ors v Ipmuda Selatan Sdn Bhd [2021] CLJU 70, Mahkamah Tinggi menerima bahawa Delivery Orders, Invoices, Receipts, Interest Debit Memo dan Statement of Account merupakan dokumen yang mencukupi untuk mengalihkan beban kepada defendan bagi menyangkal tuntutan; "Thus, by exhibiting the Documents the Respondent has provided evidence of the key documents to support its claim for goods sold and delivered and it now turned upon the Appellant to rebut this evidence." 39) Berhubung peruntukan bayaran, seksyen 60 Akta Kontrak 1950 memperuntukkan bahawa jika penghutang menyatakan secara nyata atau melalui keadaan yang menunjukkan hutang tertentu yang hendak dijelaskan, bayaran hendaklah diperuntukkan mengikut arahan tersebut. Namun, seksyen 61 Akta Kontrak 1950 memperuntukkan sebaliknya apabila penghutang tidak membuat intimasi: "Where the debtor has omitted to intimate, and there are no other circumstances indicating to which debt the payment is to be applied, the creditor may apply it at his discretion to any lawful debt actually due and payable to him from the debtor..." 40) Mahkamah Rayuan di dalam kes Imej Tenggara Sdn Bhd v Sealion Hotel Sdn Bhd [2017] 2 CLJ 651, menjelaskan bahawa apabila penghutang tidak membuat intimasi, budi bicara peruntukan berada pada pemiutang, dan beban membuktikan adanya arahan khusus terletak kepada penghutang: "The above provision [Section 61] is clear that the contractual discretion is therefore on a creditor to appropriate payment where the debtor fails to intimate the same. Where a debtor alleges appropriation to be made in a particular way the burden is on the debtor to prove the same." 41) Berhubung jaminan, seksyen 79 Akta Kontrak 1950 mentakrifkan kontrak jaminan sebagai kontrak untuk melaksanakan janji atau melepaskan liabiliti orang ketiga jika berlaku kemungkiran. Seksyen 80 menyatakan bahawa apa-apa yang dibuat atau dijanjikan untuk manfaat penghutang prinsipal adalah balasan mencukupi kepada penjamin. Seksyen 81 memperuntukkan bahawa liabiliti penjamin adalah co-extensive dengan liabiliti penghutang prinsipal melainkan diperuntukkan sebaliknya oleh kontrak. Seksyen 82 pula mentakrifkan jaminan berterusan sebagai jaminan yang meliputi siri transaksi. 42) Mahkamah ini merujuk Fulcrum Capital Sdn Bhd v Dato’ Samsudin Abu Hassan & Ors [2001] 5 CLJ 73; [2000] MLJU 610, sebagaimana dirujuk dalam Advance Solar Sdn Bhd lwn Andeli Solar Sdn Bhd & Satu Lagi [2023] SMCU 21, yang memutuskan bahawa pemiutang berhak mengambil tindakan terus terhadap penjamin apabila hutang yang dijamin telah menjadi kena bayar: "It was not open for Dato’ Samsudin, as a guarantor, to demand that Fulcrum called upon Rahaz Sdn Bhd - the principal debtor, to pay off the debt. Indeed, Fulcrum was entitled to and was at liberty to proceed against the guarantor... Bluntly put, as a guarantor Dato’ Samsudin was answerable for the default of Rahaz Sdn Bhd." 43) Seterusnya, dalam kes Bank Bumiputra Malaysia Bhd v Esah Binti Abdul Ghani [1985] CLJ Rep 41; [1986] 1 MLJ 165, prinsip yang sama diterima, iaitu pemiutang mempunyai hak tidak terhalang untuk menuntut terhadap penjamin menurut terma jaminan, tertakluk kepada kontrak yang ditandatangani. 44) Berhubung kadar faedah 1.5% sebulan dalam transaksi barangan, Perangsang Dagang memutuskan bahawa kadar tersebut merupakan amalan pasaran yang diterima dalam transaksi barangan dijual dan dihantar, dan bukan bukti bahawa pembekal barangan menjalankan perniagaan pemberian pinjaman wang: "The imposition of 1.5% interest on overdue accounts is so common in cases involving goods sold and delivered that it is safe to say that it has been a well established and accepted market practice... The companies are not scheduled businesses... and they are not involved in the business of money lending. The credit terms are imposed to facilitate the buying and selling of goods..." 45) Rujukan selanjutnya kepada Tansa Enterprise Sdn Bhd v Temenang Engineering Sdn Bhd [1994] 2 MLJ 353 dan Woon Hoe Kan & Sons Sdn Bhd v Bandar Raya Developments Bhd [1974] 1 MLJ 24, Mahkamah menerima bahawa faedah lewat bayar pada kadar yang dinyatakan dalam invois boleh dikuatkuasakan apabila pihak yang menerima invois mempunyai pengetahuan dan tidak membantah caj tersebut pada masa material. 46) Berhubung emel dan pengakuan Defendan-Defendan, seksyen 17 Akta Keterangan 1950 mentakrifkan admission sebagai kenyataan lisan atau dokumentar yang mencadangkan inferens berhubung fakta isu atau fakta relevan. Seksyen 21 memperuntukkan bahawa admission adalah relevan dan boleh dibuktikan terhadap pihak yang membuatnya. Dalam konteks komersial, kegagalan membantah notis tuntutan atau surat perniagaan juga boleh membawa implikasi evidens. 47) Dalam kes berikutnya, Small Medium Enterprise Development Bank Malaysia v Lim Woon Katt [2016] 9 CLJ 73, Mahkamah Rayuan telah menekankan bahawa dalam kes komersial, jika seorang peniaga menerima surat yang menyatakan persetujuan atau liabiliti dan beliau bermaksud mempertikaikannya, beliau hendaklah menjawabnya. Kegagalan berbuat demikian boleh melemahkan pembelaan yang dibangkitkan kemudian. "In commercial cases... if one man of business states in a letter to another that he has agreed to do certain things, the person who receives that letter must answer it if he means to dispute the fact that he did so." F. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH Isu 1: Syarat Awal Aturan 14 Telah Dipenuhi 48) Mahkamah ini berpuas hati bahawa ketiga-tiga syarat awal di bawah National Company telah dipenuhi. Pertama, tindakan ini dimulakan melalui Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan telah difailkan. Kedua, D2 telah memasukkan kehadiran dan memfailkan pembelaan. Ketiga, permohonan disokong oleh Afidavit Sokongan Chan Wing Ngon yang mengesahkan fakta tuntutan dan menyatakan kepercayaan bahawa D2 tidak mempunyai pembelaan yang bona fide. 49) D2 tidak menimbulkan bantahan teknikal yang kukuh terhadap pematuhan Aturan 14. Dakwaan bahawa permohonan ini cacat atau tidak sesuai kerana jumlah faedah diperbetulkan adalah tidak memadai. Pembetulan matematik yang mengurangkan jumlah tuntutan tidak menukar sifat kausa tindakan, iaitu tuntutan hutang komersial bagi barangan yang dibekalkan dan dijamin oleh D2. Isu 2: Dokumen Kontemporari Membuktikan Barangan Dijual dan Dihantar 50) Mahkamah mendapati Plaintif telah mengemukakan dokumen utama yang lazimnya diperlukan dalam tuntutan barangan yang dijual dan dihantar, iaitu borang permohonan kredit, surat jaminan, invois, pesanan penghantaran, nota debit, penyata akaun dan rekod bayaran. Dokumen-dokumen tersebut saling menyokong dan membentuk rekod transaksi komersial yang konsisten. 51) Pembelaan D2 tidak menafikan secara khusus bahawa barangan di bawah Invois No. 217303 telah dibekalkan atau bahawa D1 menerima manfaat bekalan tersebut. Sebaliknya, D2 menumpukan bantahan kepada pengiraan, peruntukan bayaran dan faedah. Dalam keadaan ini, Mahkamah tidak boleh menutup mata terhadap fakta bahawa D2 sendiri melalui emel 4.11.2025 merujuk kepada “your supplied cables were used” dalam projek kerajaan. 52) Mahkamah menerima prinsip dalam Perangsang Dagang, Wong Cheng Yong dan Lee Sin Hwee bahawa dokumen perniagaan harian, jika tidak dibantah pada masa material, mencukupi untuk menyokong penghakiman terus. Bantahan umum yang dibangkitkan selepas notis tuntutan dan selepas tindakan difailkan tidak menjadi isu triable jika bercanggah dengan dokumen kontemporari. Isu 3: Dakwaan Aturan Kredit Ialah Pinjaman Wang atau Melanggar Akta Pemberi Pinjam Wang 1951 53) Mahkamah menolak hujah D2 bahawa pengaturan kredit dagangan dalam kes ini merupakan transaksi pemberian pinjaman wang. Kausa tindakan Plaintif tidak lahir daripada peminjaman wang oleh Plaintif kepada D1. Sebaliknya, tuntutan lahir daripada pembekalan wayar dan kabel kepada D1 dengan terma kredit 90 hari. 54) Kewujudan had kredit RM500,000.00 tidak menjadikan Plaintif pemberi pinjam wang. Had kredit tersebut hanyalah had komersial bagi bekalan barangan secara kredit. Tiada wang tunai dipinjamkan kepada D1; yang dibekalkan ialah barangan. Dokumen-dokumen seperti pesanan pembelian, invois, pesanan penghantaran dan penyata akaun mengukuhkan sifat transaksi sebagai goods sold and delivered. 55) Mahkamah menerima prinsip bahawa caj faedah lewat bayar 1.5% sebulan dalam transaksi barangan tidak dengan sendirinya mengubah pembekal barangan menjadi pemberi pinjam wang. Oleh itu, Akta Pemberi Pinjam Wang 1951 tidak terpakai terhadap transaksi ini. Hujah D2 dalam isu ini adalah pembelaan rekaan yang tidak menimbulkan isu bona fide. 56) Mahkamah ini turut mengambil maklum pendekatan Mahkamah Persekutuan dalam Triple Zest Trading & Suppliers & Ors v Applied Business Technologies Sdn Bhd [2023] MLJU 2285 mengenai keperluan melihat kepada substans sebenar transaksi bagi menentukan sama ada suatu transaksi ialah moneylending. Dalam kes ini, substans sebenar transaksi adalah jualan barangan secara kredit, bukan pinjaman wang. Isu 4: Peruntukan Bayaran dan Seksyen 61 Akta Kontrak 1950 57) D2 berhujah bahawa bayaran RM10,000.00 pada 27.8.2025 dan RM10,000.00 pada 7.10.2025 wajib diperuntukkan kepada prinsipal dan bukan kepada faedah. Mahkamah mendapati hujah ini tidak disokong oleh bukti kontemporari. Slip bayaran yang dirujuk tidak menunjukkan sebarang arahan nyata bahawa bayaran tersebut hendaklah diperuntukkan kepada prinsipal sahaja. 58) Apabila tiada intimasi khusus oleh penghutang, seksyen 61 Akta Kontrak 1950 membenarkan pemiutang memperuntukkan bayaran kepada mana-mana hutang sah yang terhutang dan kena bayar. Prinsip ini selari dengan Imej Tenggara. Oleh itu, Plaintif berhak memperuntukkan bayaran tersebut kepada faedah lewat bayar yang telah terakru. 59) Dalam apa jua keadaan, perbezaan antara Senario 1 dan Senario 2 hanyalah RM277.28. Perbezaan matematik yang kecil dan boleh dipastikan melalui dokumen tidak memerlukan perbicaraan penuh. Mahkamah, setelah menilai seksyen 61 dan ketiadaan intimasi, menerima Senario 1 iaitu jumlah RM199,695.21 setakat 10.10.2025. Isu 5: Permulaan Faedah, Kompaun Faedah dan Pembetulan Matematik 60) D2 berhujah bahawa faedah telah dikira dari tarikh invois dan bukan selepas tempoh kredit 90 hari, dan bahawa pengiraan tersebut menunjukkan faedah kompaun. Mahkamah menerima bahawa Plaintif telah membuat pembetulan pengiraan melalui Afidavit Jawapan, iaitu faedah bagi Invois No. 217095 bermula pada 18.3.2022 dan faedah bagi Invois No. 217303 bermula pada 28.3.2022, selepas tamat tempoh kredit masing-masing. 61) Pembetulan ini adalah pembetulan bona fide yang menguntungkan Defendan kerana mengurangkan jumlah tuntutan. Ia tidak menukar kontrak, tidak menukar kausa tindakan, dan tidak menimbulkan isu fakta yang memerlukan perbicaraan. Dalam permohonan Aturan 14, Mahkamah boleh menerima jumlah yang lebih rendah dan lebih tepat jika jumlah tersebut jelas daripada afidavit dan dokumen. 62) Mahkamah juga mendapati dakwaan faedah berkompaun tidak terbukti. Jadual pengiraan Plaintif menunjukkan bahawa faedah dikira atas prinsipal tertunggak dari masa ke masa, dan dua bayaran terakhir diperuntukkan kepada faedah di bawah Senario

Subparagraph

(ii) D2 diperintahkan membayar faedah kontraktual pada kadar 1.5% sebulan ke atas baki prinsipal tertunggak sebanyak RM83,253.44 dari 11.10.2025 sehingga tarikh penyelesaian penuh.

Subparagraph

(iii) Kos permohonan ini ditetapkan sebanyak RM3,000.00 dibayar oleh D2 kepada Plaintif. Bertarikh pada 2 Julai 2026. ……….. fatimah ………. (SITI FATIMAH BINTI TALIB) Hakim Mahkamah Sesyen Sivil 11 Kuala Lumpur KAUNSEL: BAGI PIHAK PLAINTIF: Peguamcara: Mr. Tan Chou Chen Tetuan Tan, Cheong & Partner BAGI PIHAK DEFENDAN KEDUA: Peguamcara: Mr. Lewis / Mr. Krish Maniam, Tetuan Krish Maniam & Co. SENARAI OTORITI YANG DIRUJUK DAN DIIKUTI