Sri Seltra Sdn. Bhd. v Ketua Pengarah Hasil dalam Negeri (WA-25-363-08-2019)

Bertindak diluar bidangkuasa; atau

Gagal melaksanakan tugas statutori; atau

Pelanggaran serius prinsip keadilan asasi. Bagi menyokong hujahan Pemohon ini kes-kes seperti Metacorp Development Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2011] 5 MLJ, 447, Society of La Salle brothers v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2017] 8 CLJ 298 dan Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v Mudah.My Sdn Bhd [2017] 5 CLJ 283 telah dirujuk yang memutuskan bahawa semakan kehakiman masih boleh dibenarkan meskipun terdapatnya peruntukan remedi rayuan di bawah s.99 ACP 1967. Mahkamah boleh membenarkan dengan syarat pihak yang terkilan berjaya membuktikan bahawa wujudnya tindakan diluar bidangkuasa atau gagal melaksanakan tugas statutori dan/atau berlakunya pelanggaran serius prinsip keadilan asasi dilakukan oleh Responden. 12 [16] Pemohon berhujah bahawa Responden tidak boleh menggunapakai s.4C yang dibaca bersama s.24(1)(aa) ACP1967 bagi maksud taksiran cukai kerana ia bertentangan dengan Perkara 13 Perlembagaan Persekutuan dan wajar ditolak. Mahkamah boleh mengisytiharkan mana-mana undang-undang yang bertentangan dengan Perlembagaan Malaysia adalah tidak sah (merujuk kes Ah Thian v Government of Malaysia [1976] 2 MLJ 112, FC) [17] Perkara 13 (2) Perlembagaan Persekutuan memberi jaminan perlindungan Perlembagaan kepada hak seseorang kepada hartanya. Tuan tanah berhak untuk mendapat pampasan yang memadai bagi sebarang pengambilan tanah secara wajib (kes Semenyih Jaya Sdn Bhd v Pentadbir Daerah Hulu Langat and another case [2017] 3 MLJ 561,FC) [18] Pemakaian seksyen 4C ACP 1967 ke atas Pemohon telah memberi kesan kepada pengurangan jumlah pampasan yang diterima oleh Pemohon. Sewajarnya Pemohon tidak dikenakan cukai ke atas jumlah pampasan yang diterima daripada pengambilan tanah secara wajib. Ini mengakibatkan jumlah sebenar yang diterima oleh Pemohon adalah kurang dari nilai pasaran tanah. Responden telah mengenakan cukai dua kali ke atas Pemohon yang mana sekiranya tanah tidak diambil secara wajib, Pemohon tidak perlu membayar cukai. Seksyen 4C ACP 1967 telah merampas hak Pemohon dari menikmati nilai pampasan memadai seperti yang dijamin di bawah Perkara 13(2) Perlembagaan Persekutuan. [19] Pemohon merujuk kepada perenggan 3(f) Jadual 2 Akta Cukai Keuntungan Harta Tanah 1976 yang memperuntukan bahawa nilai 13 pelupusan adalah menyamai nilai pengambilan tanah. Dalam hal demikian, tiada keuntungan diperolehi dan Akta Cukai Keuntungan Harta Tanah 1976 (ACKHT 1976) tidak terpakai. Maksud yang sama telah diperuntukan di bawah klausa 14(a) dan (d) Akta Kewangan 1982 dan Hansard dalam bacaan Bil Kewangan 1981 di Parlimen. Pindaan kepada Jadual Kedua dengan memasukkan perenggan 3 (f) ACKHT 1976 adalah untuk memperbaiki keadaan bahawa apa-apa keuntungan daripada pengambilan tanah tidak tertakluk kepada ACKHT 1976. [20] Seksyen 4C ACP 1967 tidak terpakai dalam kes Pemohon ini kerana tanah yang diambil secara wajib itu bukan dalam stok perniagaan (stock in trade) Pemohon. Seksyen 4C memperuntukan seperti berikut; “For the purpose of paragraph 4 (a), gains or profit from a business shall include an amount receivable arising from stock in trade parted with by any element of compulsion including on requisition or compulsory acquisition or in a similar manner”. Oleh yang demikian adalah silap bagi Responden mengenakan cukai ke atas jumlah pampasan yang dibayar kepada Pemohon atas pengambilan tanah secara wajib ke atas hartanah Pemohon. [21] Pemohon juga merujuk kepada keputusan kes Lower Perak Co-operative Housing Society Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [1994] 2 MLJ 713 yang memutuskan sifat transaksi itu mesti ditentukan dari sudut pandangan pembayar cukai dan suatu jualan itu semata-mata yang memperolehi keuntungan tidak merupakan suatu aktiviti perniagaan. [22] Dalam kes Pemohon ini dihujahkan bahawa hartanah diklasifikasikan sebagai “non-current asset” sejak Tahun Akhir Kewangan 2000. Hartanah 14 tersebut telah dipegang selama 25 tahun dan tidak dimajukan hinggalah diambil oleh Kerajaan Negeri Selangor. Jika sekalipun cukai pendapatan dikenakan ke atas Pemohon, Responden telah merujuk kepada Borang H bertarikh 24.5.2017 yang sepatutnya Borang K bertarikh 11.7.2017 (dikira dari 1.7.2017 hingga 30.6.2018) untuk tahun taksiran 2018. [23] Hujahan Pihak Peguam Negara Pihak Peguam Negara berhujah bahawa Pemohon gagal mengemukakan rayuan keputusan Responden kepada PKCP sebagaimana yang diperuntukan dalam ACP 1967. Permohonan semakan kehakiman oleh Pemohon adalah “frivolous and vexatious” dan bertentangan dengan Aturan 53 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012. Ini adalah kerana masih terdapatnya peruntukan undang-undang untuk remedi dalaman di bawah ACP 1967. Permohonan kebenaran untuk semakan kehakiman Pemohon sepatutnya todak dibenarkan. [24] Pemohon mencabar Notis Taksiran Tambahan bagi tahun 2017 yang diisukan oleh Putatif Responden melalui Borang JA kepada Pemohon. Pemohon yang tidak berpuas hati dengan Notis Taksiran Tambahan tersebut sepatutnya membuat rayuan kepada PKCP untuk penentuan. Hak merayu ini dinyatakan di bawah s.99 ACP 1967. Pemohon mempunyai peluang untuk menghuraikan semua ketakpuasan Notis Taksiran Tambahan tersebut dengan mengemukakan dokumen-dokumen dan memberi keterangan jika perlu. [25] PKCP adalah pihak yang bertanggung jawab bagi memutuskan apa-apa rayuan mengenai cukai. Pihak Pemohon bersetuju bahawa PKCP adalah Hakim Fakta mengenai ketakpuasan Notis Taksiran Tambahan 15 tersebut. PKCP belum lagi membuat keputusannya. Maka itu permohonan untuk semakan kehakiman ini adalah suatu penyalahgunaan proses Mahkamah. [26] Responden sememangnya membuat taksiran cukai dan Pemohon boleh merayu keputusan Responden kepada PKCP. Sekiranya Pemohon tidak bersetuju dengan keputusan PKCP, Pemohon boleh merayu kepada Mahkamah Tinggi menurut perenggan 34, Jadual Kelima Akta yang sama. [27] Pihak Peguam Negara merujuk kepada keputusan kes Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v Alcatel-Lucent (M) Sdn Bhd & Anor [2017] 1 MLJ 563 yang memutuskan isu mengenai remedi dalaman hendaklah digunakan terlebih dahulu bagi memutuskan semua isu yang menjadi pertikaian oleh pihak yang tidak berpuashati. Apa-apa keputusan PKCP tersebut kemudiannya boleh dirayu ke Mahkamah Tinggi. Keputusan dalam kes Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v Bandar Nusajaya Development Sdn Bhd [2016] MSTC 30-117, kes Iskandar Coast Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur [Civil Appeal No. W-01(A)-392-11/2017, CA, kes Ta Wu Realty Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri & Anor [2008] 6 CLJ 235 dan kes Cheah Foong Chiew v Lembaga Jurutera Malaysia [1999] 3 MLJ 110 memberi keputusan yang sama bahawa pihak-pihak hendaklah menggunapakai remedi dalaman yang diperuntukan undang-undang dan semakan kehakiman sepatutnya tidak boleh dibenarkan. 16 [28] Dapatan Mahkamah Undang-Undang berkaitan permohonan kebenaran dalam semakan kehakiman Ujian yang terpakai bagi permohonan suatu kebenaran dalam semakan kehakiman menurut Aturan 53 kaedah 3 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 diputuskan dalam kes WRF Asia Pacific Sdn Bhd v Tenaga Nasional Bhd [2012] 4 CLJ 478, FC di mukasurat 488 perenggan 12 menyatakan seperti berikut; “[12] For purposes of its application, the appellant had alluded to the statutory route of O. 53 of the Rules. Under this order two stages are anticipated, with the leave stage being the first, to be followed closely by the substantive hearing after successfully obtaining leave at the High Court. At the leave stage, on a quick perusal of the material available, if the court thinks that subsequently at the substantive hearing stage an arguable case may be disclosed, and the relief sought may be granted, leave should be granted (IRC v. National Federation of Self-Employed and Small Businesses Ltd [1982] AC 617). In Malaysia, the Federal Court in Mohd Nordin Johan v. The Attorney-General, Malaysia [1983] 1 CLJ 130; [1983] CLJ (Rep) 271 when allowing the appeal, opined that 'the point taken was not frivolous to merit refusal of leave in limine and justified argument on a substantive motion for certiorari '. Without the need to go into depth of the abundant authorities, suffice if we state that leave may be granted if the leave application is not thought of as frivolous, and if leave is granted, an arguable case in favour of granting the relief sought at the substantive hearing may be the resultant outcome. A rider must be attached to the application though ie, unless the matter for judicial review is amenable to judicial review absolutely no success may be envisaged.” [29] Kes Tuan Haji Sarip Hamid & Anor v PAtco Malaysia Bhd [1995] 3 CLJ 627, SC, di mukasurat 633, Mahkamah Agong dalam penghakimannya telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan di 17 England dalam kes In R. v. Secretary of State for the Home Department, ex parte Rukshanda Begum [1990] Crown Office Digest 109, Dip, mengenai ketetapan suatu garis panduan kepada Mahkamah dalam mempertimbangkan suatu permohonan untuk kebenaran dalam suatu semakan kehakiman. “…..the Court of Appeal in England correctly laid down guidelines to be followed by the Court when considering an application for leave, in the following terms:

The Judge should grant leave if it is clear that there is a point for further investigation on a full inter partes basis with all such evidence as is necessary on the facts and all such argument as is necessary on the law.

(ii) If the Judge is satisfied that there is no arguable case he should dismiss the application for leave to move for judicial review.

(iii) If on considering the papers, the Judge comes to the conclusion that he really does not know whether there is or is not an arguable case, the right course is for the Judge to invite the putative respondent to attend and make representations as to whether or not leave should be granted. That inter partes leave hearing should not be anywhere near so extensive as a full substantive judicial review hearing. The test to be applied by the Judge at that inter partes leave hearing should be analogous to the approach adopted in deciding whether to grant leave to appeal against an arbitrator's award... namely: if, taking account of a brief argument on either side, the Judge is satisfied that there is a case fit for further consideration, then he should grant leave.” [30] Adalah fakta nyata bahawa Pemohon sebagai pihak yang tidak berpuashati dengan keputusan Responden berhak membuat rayuan kepada PKCP menurut s.99 ACP 1967. Isu-isu yang ditimbulkan oleh 18 Pemohon bukan sahaja mengenai perihal fakta tetapi juga pemakaian undang-undang. Seksyen 99 Akta yang sama dengan jelas memberi kuasa kepada PKCP untuk menentukan isu-isu yang diketengahkan oleh Pemohon dalam bentuk rayuan. Mahkamah sepatutnya perlahan dalam mengambil alih tugas suatu badan pentadbiran atau tribunal khususnya yang telah diperuntukan oleh undang-undang untuk penentuan. Mahkamah merujuk kepada seksyen 99 (1) yang menyatakan seperti berikut; “A person aggrieved by an assessment made in respect of him may appeal to the Special Commissioner against the assessment by giving to the Director General within thirty days after the service of the notice of assessment or……a written notice of appeal in the prescribed form (ie Forn Q) stating the ground of appeal and containing such other particulars as may be required by that form”. [31] PKCP juga terdiri daripada orang-orang berkelayakan dalam undang-undang untuk mendengar rayuan Pemohon dan memutuskan menurut undang-undang. Peruntukan s.98(3) ACP 1967 menyatakan keahliannya iaitu; “98. The Special Commissioner and the Clerk

The Special Commissioner shall include such number of persons with judicial or other legal experience (that is to say, experience as an advocate, as a member of the judicial and legal service as as the holder of an office to which the Judges Remuneration Act 197 [Act 45], applies) as may be necessary for the purposes of paragraph1 of Schedule 5; and, if the Yang di-Pertuan Agong considers it expedient to do so, he may appoint from amongst those persons a Chairman and such number of Deputy Chairman of the Special Commissioners”. 19 Mahkamah ini juga berpendapat bahawa Parlimen mempunyai niatnya bagi penyelesaian dalaman bagi kes-kes percukaian Lembaga Hasil Dalam Negeri boleh dibuat dengan memberi kuasa kepada PKCP melalui peruntukan s.99 ACP 1967 tersebut. Melalui kes-kes yang diputuskan, peruntukan s.99 ACP 1967 ini hanya boleh dilangkaui sekiranya berlaku keadaan yang sangat luar biasa. [32] Mahkamah merujuk kepada keputusan kes Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v Alcatel-Lucent Malaysia Sdn Bhd & Anor [2017] 1 MLJ, 563, FC, YA Hakim Suriyadi Halim Omar HMP dalam penghakimannya telah memutuskan isu pemakaian s.99 ACP 1967 dan menyatakan seperti berikut; “[58] To dispel any fear of a taxpayer, merely because he has to face such an awesome body in the form of the government, Gill FJ in Sun Man Tobacco Co v Government of Malaysia [1973] 2 MLJ 163 had occasion to state: The doors of justice are not shut to him merely because its claimant is the Government, but he has to enter the doors of the Special Commissioners first to raise the plea of non-observance of the principle of natural justice or to establish that the Director-General acted arbitrarily and in a non-judicial manner. It is only after he has availed himself of that remedy as laid down by the law that he has a right to come to the courts. (Emphasis added.) [59] The respondents when asked about the failure to appeal, replied that the issue of withholding tax is not an assessment, hence the irrelevancy of s 99 in this appeal. We will discuss the issue of ‘assessment’ later (see paras 72–75). [60] Had the respondents filed an appeal before the Special Commissioners, where the onus is on the respondents to establish their position, they will be 20 accorded every opportunity to show where the appellant went wrong. The respondents may request for the attendance of witnesses to give evidence on oath and request any witness to produce any books, papers or documents which is in his custody or his control necessary for purposes of the appeal. Therefore, before the Special Commissioners the respondents will have all the opportunity to ventilate his disgruntlement, with every opportunity to undo what the appellant determined (see Director-General of Inland Revenue v Lahad Datu Timber Sdn Bhd [1978] 1 MLJ 203). [61] At the completion of the hearing of the appeal, the Special Commissioners shall give their decision in the form of an order known as a deciding order, and which in certain circumstances may be final. Either party to the proceedings before the Special Commissioners may appeal on a question of law against a deciding order, or may request the Special Commissioners to state a case (generally known as case stated) for the opinion of the High Court. Any dissatisfied party may appeal only up to the Court of Appeal (Tio Chee Hing v United Overseas Bank (M) Bhd [2013] 3 MLJ 212; [2013] 2 CLJ 910; Koperasi Jimat Cermat dan Pinjaman Keretapi Bhd (now known as Koperasi Keretapi Bhd) v Kumar a/l Gurusamy [2011] 2 MLJ 433; [2011] 3 CLJ 241; Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v Syarikat Jasa Bumi (Woods) Sdn Bhd (Civil Application No 08–31of 1999(S)) (unreported)). [62] By filing an appeal before the Special Commissioners the respondents would have had that opportunity to challenge the decision of the appellant as to whether the payments were indeed royalty. Likewise the respondents would have had the chance to rebut s 15A of the ITA. Section 15A provides that certain income, including the likes of services rendered by the second respondent to the first respondent, shall be deemed to be derived from Malaysia. [64] At the risk of repeating, as there was no appeal to the Special Commissioners, this court has no option but to accept certain facts and conclusions as not reversible (fait accompli). We cannot alter the view that the 21 payments made by the first respondent are royalty payments and now be heard to complain, bearing in mind that they have failed to avail themselves, to echo Gill FJ, ‘of that remedy as laid down by the law’ before coming to the courts.” [79] A view held by Wan Hamzah J in Government of Malaysia v P Corporation (M) Sdn Bhd (1950-1985) MSTC 426, and of which we approve, had occasion to opine that s 99 refers to ‘assessment’ generally and not specifically to ‘assessment to tax’. It is established law that papers or notices of assessments sent out by the appellants to taxpayers are not assessments. An assessment is the official administrative act of the appellant who determines the amount of tax to be paid by a taxpayer, after having taken into account all the relevant circumstances. Notices of assessments will be sent out only after the ascertainment is complete. In The King v Deputy Federal Commissioner of Taxation (SA), ex parte Hooper [1926] 37 CLR 368 at p 373 Isaacs J said: An assessment is not a piece of paper; it is an official act or operation; it is the Commissioner’s ascertainment, on consideration of all relevant circumstances, including sometimes his own opinion, of the amount of tax chargeable to a given taxpayer. When he has completed his ascertainment of the amount, he sends by post a notification thereof called ‘a notice of assessment’ … But neither the paper sent nor the notification it gives is the ‘assessment’. That is and remains the act or operation of the Commissioner. [80] The above view was cited with approval by Buttrose J in ABC v The Comptroller of Income Tax, Singapore [1959] 1 MLJ 162 at p 165 when he said: The assessment itself is the administrative act of the Comptroller and determines the quantum of the tax … [81] The relevant question that must follow is, did the appellant make an assessment ie carry out an official administrative act, when he ordered the first respondent to make payments of the withholding tax? Without a doubt the 22 answer is in the affirmative. That being so, with the imposition of the withholding tax being an assessment, it is thus subject to appeal to the Special Commissioners under s 99.” [33] Prinsip yang sama juga telah diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Iskandar Coast Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri Civil Appeal No.W-01(A)-392-11-2017, CA yang menyatakan seperti berikut; “[22] There is nothing exceptional about the appellant’s case to entitle to by-pass the domestic appeal process prescribed by section 99 of the ITA. Nor could we find “very exceptional circumstances”, in the sense that there was a clear lack of jurisdiction, or ablatant failure to perform some statutory duty, or a serious breach of the principles of natural justice that the respondent can be said to be guilty of when he issued the Notices of Assessment. [23] The dispute was over the decision of the respondent to issue the Notices of Assessment for the years of assessment 2008, 2009 and 2013, for which the appellant’s remedy lies in appealing to the Special Commissioners in accordance with section 99 of the ITA. That would be the proper avenue for the appellant to challenge the decision of the respondent: Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v Alcatel-Lucent (M) Sdn Bhd 7 Anor [2017] 2 CLJ; [2017] 1 MLJ 563. [24] This court’s decision in Ta Wu Realty Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri & Anor [2008] 6 CLJ 235 is also relevant where it was held any question pertaining to the merits of the assessment made by the Director General of Inland Revenue is a matter that is better reserved for the Special Commissioners or a matter to be transmitted to the High Court by way of case stated. At paragraph [6] of the judgment this is what the court said: 23 [6] Before the Special Commissioners a taxpayer, in this case the appellant, will have all the opportunity to ventilate his disgruntlement, with every opportunity to tender exhibits, and give oral evidence if necessary (Director-General of Inland Revenue v Lahad Datu Timber Sdn Bhd [1978] 1 MLJ 203). If the taxpayer is successful, the tax so paid will be refunded in full. A taxpayer has an additional safeguard in that in the event a dispute on question of law is identified it may be transmitted to the High Court by way of stated”. [34] Mahkamah merujuk kepada ekshibit “COH-1” Afidavit Sokongan Pemohon KM3 di mukasurat 1 yang menyatakan seperti berikut;

“A. RAYUAN TERHADAP TAKSIRAN Jika tuan tidak berpuashati atau tidak bersetuju dengan taksiran ini, tuan boleh merayu kepada Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri di alamat yang ditunjukkan di muka hadapan notis ini.” Oleh kerana tiada rayuan kepada Pesuruhjaya Khas dibuat oleh Pemohon, maka segala fakta dan keputusan yang dibuat oleh Responden kekal tanpa disangkal oleh Pemohon. Ini juga bermakna fakta-fakta dan kesimpulan tertentu tidak boleh diakaskan dan Mahkamah ini tidak boleh menilai merit perkara ini yang sepatutnya diselesaikan oleh Pesuruhjaya Khas. [35] Responden diberi kuasa untuk mengambil apa-apa tindakan sebagaimana diperuntukan di bawah ACP 1967. Responden diberi kuasa di bawah s.91(1) ACP 1967 untuk membangkitkan sebarang cukai taksiran dan cukai taksiran tambahan. Responden juga berkuasa untuk mengeluarkan apa-apa notis taksiran sepertimana yang diperuntukan di bawah seksyen 96(1) ACP 1967. Tindakan Responden mengeluarkan Notis Taksiran Tahun Taksiran 2007 adalah selaras dengan s.96(1) ACP

Bagi mematuhi peruntukan s.96(4)(c)(iii) ACP 1967, Responden juga 24 telah mematuhi keperluan yang dinyatakan dengan memaklumkan hak rayuan kepada Pemohon. Seksyen 91(1), 96(1) dan 96(4) (c) (iii) Akta yang sama menyatakan seperti berikut:

“Assessments and additional assessments in certain cases

The Director General, where for any year of assessment it appears to him that no or no sufficient assessment has been made on a person chargeable to tax, may in that year or within five years after its expiration make an assessment or additional assessment, as the case may be, in respect of that person in the amount or additional amount of chargeable income and tax or in the additional amount of tax in which, according to the best of the Director General’s judgment, the assessment with respect to that person ought to have been made for that year.”

“Notice of assessment

As soon as may be after an assessment, other than an assessment under subsections 90(1) and 91A(1), has been made, the Director General shall cause a notice of assessment to be served on the person in respect of whom the assessment was made. 96 (4) A notice served under subsection (1) or (2) shall be in the prescribed form and shall indicate, in addition to any other material included therein—

in the case of a notice served under subsection (1), the year of assessment, the amount or additional amount of chargeable income and the tax charged thereon or the amount of the tax or additional tax, as the case may be;

in the case of a notice served under subsection (2), the year of assessment and the amount of the increase in the tax charged; and Income Tax 277 25

in either case—

the place at which payment is to be made;

(ii) the increase for late payment imposed by subsection 103(5), (6), (7) or

(8); and

(iii) any right of appeal which may exist under this Act.” [36] Sama ada Pemohon berjaya mengemukakan sebarang keadaan yang sangat luar biasa Ketidakpuasan Pemohon adalah keputusan Responden mengenakan cukai pendapatan ke atas Pemohon bagi jumlah pampasan yang diperolehi dari pengambilan tanah secara wajib oleh Kerajaan Negeri Selangor. Seksye 4C Seksyen 4C ACP 1967 tidak terpakai dalam kes Pemohon ini kerana tanah yang diambil secara wajib tersebut bukan dalam stok perniagaan (stock in trade) Pemohon. [37] Responden melalui surat bertarikh 9.5.2019 (ekshibit “COH-22” Afidavit Sokongan Pemohon) telah memaklumkan Pemohon mengenai penemuan audit atas pampasan tanah. Penemuan Audit menunjukkan pampasan tanah adalah tertakluk kepada s.4C ACP 1967 dan ringkasan penemuan audit tersebut adalah seperti berikut; “SRI SELTRA SDN BHD

PENEMUAN AUDIT: PAMPASAN TANAH Berikut merupakan keputusan yang telah dibuat oleh pihak LHDN berkaitan dengan isu pampasan tanah yang diperolehi: a) Tanah Cheras yang diperolehi daripada kerajaan pada tahun 1991 merupakan stok syarikat kerana tujuan tanah tersebut diberikan adalah untuk pembangunan dan penempatan semula setinggan. 26 b) Pemindahan tanah Cheras dari aset semasa ke aset tetap pada tahun 1999 hanyalah semata-mata untuk memenuhi kehendak para 12 MASB 3 Property Development Activities iaitu bagi tanah yang belum dibangunkan melebehi 5 tahun perlu direkodkan sebagai aset tetap. Namun begitu, ianya tidak mengubah ciri tanah tersebut sebagai stok. c) Pampasan tanah yang diterima adalah tertakluk kepada cukai di bawah seksyen 4C Akta Cukai Pendapatan 1967. Jumlah yang akan dikenakan cukai adalah jumlah ke atas jumlah boleh terima iaitu RM240,305,083 pada TT 2017 iaitu berdasarkan tarikh persetujuan kedua belah pihak berkenaan pampasan yang diterima (Borang H). Ini kerana pendapatan telah dianggap terakru pada Borang H tersebut. [38] Sekali lagi Responden melalui suratnya kepada Pemohon bertarikh 23.7.2019 (ekshibit “COH-24” Afidavit Sokongan Pemohon) menjelaskan keputusan kepada isu audit iaitu seperti berikut; “SRI SELTRA SDN BHD

Berikut adalah keputusan isu audit: Pampasan Tanah Tanah Cheras seluas 100 ekar adalah stok dagangan bagi syarikat. Pampasan tanah yang diterima ke atas pengambilan tanah seluas 42.82 ekar oleh kerajaan adalah tertakluk kepada seksyen 4C Akta Cukai Pendapatan 1867. Jumlah yang akan dikenakan cukai adalah ke atas jumlah boleh terima iaitu RM240,305,083 pada TT 2017 iaitu berdasarkan tarikh Borang H”. Penyelesaian audit bagi Tahun Taksiran 2017 telah dibuat dan fakta ini kekal tanpa bantahan oleh Pemohon melainkan Pemohon memfailkan rayuannya menurut s.99 ACP 1967 dalam tempoh 30 hari dari tarikh Notis Taksiran disampaikan kepada Pemohon. Memandangkan tiada rayuan dibuat oleh Pemohon, maka pada peringkat ini Mahkamah tiada pilihan dan hanya menerima fakta sedia ada. Fakta-fakta dan kesimpulan tertentu tidak 27 boleh diakaskan dan Makamah ini tidak boleh menilai merit perkara ini yang sepatutnya diselesaikan oleh PKCP. [39] Pemohon menyatakan niat kepada perniagaan adalah persoalan fakta dan dalam kes Pemohon ini, Pemohon menyatakan hartanah bukan berada dalam stok perniagaan Pemohon dan berupa “non-current asset” sejak Tahun Akhir Kewangan 2000. Pemohon telah menyimpan hartanah selama 25 tahun tanpa sebarang pembangunan dan ini menunjukkan niat Pemohon bahawa hartanah bukan untuk dagangan sehinggalah diambil secara wajib oleh pihak berkuasa negeri. [40] Bagi maksud ‘niat’ yang dinyatakan oleh Pemohon, Mahkamah Rayuan di dalam kes Teruntum Theatre Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2996] 3 CLJ 123, 133 memutuskan; “[138] On ‘intention’, this word connotes a state of affairs which the party ‘intending’ does more than merely contemplate. It connotes a State of affairs which, so far as in him lies, to bring about, and which, in point of possibility, he has a reasonable prospect of being able to bring about by his own act of volition”. [41] Dalam kes N.Y.F Realty Sdn Bhd v Controller of Inland Revenue [1974] 1 MLJ 182, 184 Mahkamah memutuskan bahawa; “The question of what the intention of a taxpayer was when he acquired an asset, i.e. whether he bought it as an investment or with a view to selling it at a profit, is a question of fact. It has to be determined by inference from proved facts and such an inference is one of fact and not law….’ Mahkamah ini berpendapat sama ada keuntungan dari pampasan hartanah Pemohon terjumlah kepada ACP 1967 atau ACKHT 1976 adalah tertakluk kepada merit sesuatu kes itu. Ia adalah paling baik dibawa ke hadapan 28 PKCP di peringkat rayuan untuk ditentukan dan diputuskan oleh PKCP dan bukan dalam prosiding semakan kehakiman. [42] Responden berhak untuk membangkitkan sebarang persoalan mengenai status hartanah Pemohon tentang aktiviti perniagaan dan tidak terkecuali tentang apa-apa pampasan yang diperolehi dari hartanah tersebut bagi maksud keuntungan dan percukaian. Kesemua isu ini hanya boleh diputuskan oleh PKCP dengan memfailkan rayuannya kepada PKCP menurut s.99 ACP 1967 bagi suatu penentuan sama ada taksiran cukai yang dikenakan ke atas Pemohon adalah tertakluk kepada s.4C ACP 1967 atau ACKHT 1976. [43] Mahkamah merujuk penghakiman kes Alf Properties (supra) di mukasurat 763 yang menyatakan seperti berikut; “It is my observation that the Special Commissioners were in error in trying to juggle the subject land to be under what heading or item in the account. It is not the duty of the Special Commissioners. The duty of the Special Commissioners is to decide whether the entry made is really what it is purported to be and not to try to correct it. It is the Special Commissioners to decide whether the subject land was actually a “fixed asset” as stated by the appellant or otherwise.” Dalam kes Alf Properties ini, PCKP telah mendengar rayuan perayu dan membuat penemuan fakta dan atau undang-undang berbanding dengan kes Pemohon di sini. Kesemua pertikaian fakta dan undang-undang telah dibentang di hadapan PKCP bagi menentukan sama ada keputusan Responden adalah benar atau tidak. Mahkamah tidak akan sewenang-wenangnya membenarkan permohonan semakan kehakiman tanpa kesemua remedi yang diperuntukan di dalam ACP 1967 dilaksanakan oleh pihak yang terkilan dengan sepenuhnya. Maka sebab itu Mahkamah 29 Atasan di kebanyakan kes-kes memutuskan sekiranya hendak dibenarkan juga maka pihak yang terkilan hendaklah membuktikan adanya keadaan yang sangat luar biasa. [44] Dalam kes Pemohon ini, tiada keadaan luar biasa yang membolehkan Mahkamah ini membenarkan permohonan suatu kebenaran untuk suatu semakan kehakiman hanya berasaskan kepada dakwaan Pemohon bahawa hartanah telah diambil secara wajib dan pampasan telah dibayar kepada Pemohon, maka jumlah pampasan yang diterima tidak terjumlah dibawah s.4C ACP 1967. [45] Mahkamah berpendapat adalah pra-matang pada peringkat ini untuk Mahkamah memutuskan bahawa tindakan Responden adalah diluar bidangkuasa kerana terdapatnya persoalan fakta dan undang-undang yang masih belum didengar dan diputuskan oleh PKCP yang merupakan Hakim Fakta yang mempunyai bidangkuasa untuk memutuskannya setelah mendengar rayuan Pemohon. [46] Sama ada terdapat pelanggaran kepada Artikel 13 Perlembagaan

“Hak terhadap harta

Tiada seorang pun boleh dilucutkan hartanya kecuali mengikut undang-undang.

Tiada undang-undang boleh memperuntukkan pengambilan atau penggunaan harta dengan paksa tanpa pampasan yang memadai. 30 Mahkamah ini berpendapat peruntukan s.4C APC 1967 tidak bertentangan dengan Artikel 13 Perlembagaan Persekutuan dengan menerima pakai keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Arumugam Pillai v Government of Malaysia [1975] 2 MLJ, 29, FC pada mukasurat 30 penghakiman YAA Gill (CJ) Malaya dalam memutuskan seperti berikut; “The major ground of appeal is that the learned judge erred in law on the construction of the term “in accordance with law” in Article 13(1) of the Constitution of Malaysia. In my judgment this ground is equally untenable. So far as the power of taxation is concerned, the Constitution recognizes no fundamental right to immunity from taxation and that is presumably to reason why no constitutional protection is provided against the exercise of that power. Taxation is an independent power of the State. The result is that whenever a competent Legislature enacts a law in the exercise of any of its legislative powers, destroying or otherwise depriving a man of his property, the latter is precluded from questioning its reasonableness by invoking Article 13(1) of the Constitution, however arbitrary the law might palpably be. There is indeed nothing arbitrary about imposing income tax for the purpose of raising revenue. It is contended for the appellant that he does not complaint about taxation as such but the method of recovery of such tax. So long as the method of recovery is laid down by the law, I do not see how it can be challenged. Indeed, the law does provide for an appeal against taxation to a separate tribunal from which there is further right of appeal to the High Court by way of case stated”. (Penekanan tambahan oleh Mahkamah ini) Kesimpulan [47] Menimbang permohonan dan hujahan pihak-pihak, adalah dapatan Mahkamah ini bahawa permohonan Pemohon untuk kebenaran semakan kehakiman adalah pra-matang dan berupa suatu penyalahan proses Mahkamah. Pemohon juga gagal menunjukkan adanya suatu kes prima 31 facie yang boleh dipertikaikan bagi membolehkan kebenaran diberikan untuk memulakan suatu semakan kehakiman terhadap Responden. Bagi maksud kes ini dan sebagai panduan, Mahkamah ini menerimapakai keputusan kes Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v Alcatel-Lucent Malaysia Sdn Bhd & Anor (supra) berhubung dengan hak remedi dalaman menurut s.99 ACP 1967. Pemohon sepatutnya melaksanakan haknya di bawah s.99 ACP 1967 untuk merayu keputusan Responden tersebut. [48] Pemohon sewajarnya meneruskan dengan rayuannya di hadapan PKCP terlebih dahulu dan bukannya memfailkan permohonan semakan kehakiman di sini. Tiada keadaan yang sangat luar biasa ditunjukkan oleh Pemohon untuk Mahkamah ini melaksanakan budibicaranya mendengar permohonan Pemohon tanpa mengambilkira hak rayuan Pemohon di bawah s.99 ACP 1967. Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah ini menolak permohonan kebenaran untuk semakan kehakiman Pemohon dengan kos sebanyak RM2,000.00 di bayar kepada pihak Peguam Negara. MARIANA BINTI HAJI YAHYA HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA (BAHAGIAN KUASA-KUASA KHAS 2) MAHKAMAH TINGGI KUALA LUMPUR BERTARIKH: 20 NOVEMBER 2019 32 Peguam Cara bagi pihak Pemohon Encik S.Saravana Kumar bersama Encik Steward Lee Wai Fong, Tetuan Lee Hishammuddin Allen & Gledhill, Kuala Lumpur. Pihak Peguam Negara Puan Krishna Priya a/p Venugopal, Peguam Persekutuan, Jabatan Peguam Negara, Bahagian Sivil, Putrajaya.