Sugumaran A/l Govindasamy v Pendakwa Raya (CB-42S-1-02/2022)

Ini adalah rayuan terhadap keputusan oleh Hakim Mahkamah Sesyen berkaitan dengan sabitan dan hukuman bagi pertuduhan di bawah seksyen 395 Kanun Keseksaan. Pada asalnya terdapat tiga orang Orang Kena Tuduh (OKT) yang dituduh di bawah seksyen 395 Kanun Keseksaan dan salah seorang daripada OKT telahpun meninggal dunia dan OKT2 telah mengaku salah di akhir kes pendakwaan. Kini tinggal rayuan oleh OKT3 sahaja iaitu Perayu dalam kes ini.

Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa hakim yang mendengar rayuan tidak wajar campur tangan dalam dapatan yang dibuat oleh hakim bicara. Ini adalah disebabkan hakim yang mendengar perbicaraan tersebut mempunyai peluang untuk mendengar keterangan saksi-saksi semasa mereka memberikan keterangan. Ini bermakna hakim bicara berpeluang melihat tingkah laku saksi-saksi semasa memberikan keterangan. Sebaliknya, Mahkamah yang mendengar rayuan ini tidak mempunyai keistimewaan sedemikian. Oleh itu dalam kes ini Mahkamah yang mendengar rayuan ini hanya meneliti kepada nota keterangan, alasan penghakiman dan eksibit-eksibit yang telah difailkan di dalam Rekod Rayuan sebagai sandaran kepada keputusan terhadap rayuan ini.

Mahkamah juga mendapati dalam kes ini terdapat beberapa dapatan yang dibuat oleh Hakim Mahkamah Sesyen yang berkaitan dengan kredibiliti saksi-saksi. Adalah menjadi prinsip undang-undang yang jelas bahawa isu berkenaan dengan kredibiliti saksi-saksi itu adalah terpulang kepada hakim yang membicarakan kes tersebut. Mahkamah yang mendengar rayuan tidak sepatutnya campur tangan terhadap apa-apa dapatan yang berkaitan dengan kredibiliti saksi-saksi. Ini yang dapat dilihat adalah di perenggan [23] alasan penghakiman apabila mahkamah bicara berpendapat bahawa kesemua intipati telah diterima melalui keterangan SP1, SP8 dan SP9. Hakim Mahkamah Sesyen dalam alasan penghakiman juga telah menyatakan menerima keterangan SP1, SP8 dan juga keterangan saksi-saksi yang lain. Mahkamah berpendapat adalah tidak wajar untuk Mahkamah campur tangan dalam isu berkenaan kredibiliti saksi-saksi tersebut.

Selain daripada itu adalah wajar sekiranya Mahkamah meneliti kedudukan peruntukan di bawah seksyen 395 Kanun Keseksaan yang telah dinyatakan sebagai asas kepada pertuduhan. Bagi memahami kedudukan peruntukan di bawah seksyen 395 Kanun Keseksaan adalah perlu untuk Mahkamah ini meneliti pandangan yang dinyatakan dalam Speeches and Poems with The Report and Note of India Penal Code oleh Lord Macaulay Volume II 1867 yang menjadi asas kepada Kanun Keseksaan di India yang menjadi sebahagian daripada undang-undang negara ini di halaman 441 seperti berikut: “There can be no case of robbery which does not fall within the definition either of theft or of extortion; but in practice it will perpetually be matter of doubt whether a particular act of robbery was a theft or an extortion. A large proportion of robberies will be half theft, half extortion. A. seizes Z., threatens to murder him, unless he delivers all his property, and begins to pull off Z.’s ornaments. Z. in terror begs that A. will take all he has, and spare his life, assists in taking off his ornaments, and delivers them to A. Here, such ornaments as A. took without Z.’s consent are taken by theft. Those which Z. delivered up from fear of death are acquired by extortion. It is by no means improbable that Z.’s right-arm bracelet may have been obtained by theft, and left-arm bracelet by extortion; that the rupees in Z.’s girdle may have been obtained by theft, and those in his turban by extortion. Probably in nine tenths of the robberies which are committed, something like this actually takes place, and it is probably that a few minutes later neither the robber nor the person robbed would be able to recollect in that proportions theft and extortion were mixed in the crime; nor is it at all necessary for the end of justice that this should be ascertained. For though, in general the consent of a sufferer is a circumstance which very materially modifies the character of the offence, and which ought therefore, to be made known to the Courts, yet the consent which a person gives to the raking of his property by a ruffian who holds a pistol to his breast is a circumstance altogether immaterial.”

Oleh yang demikian, apabila meneliti kesalahan rompakan (seksyen 390), rompakan berkumpulan (seksyen 391, seksyen 392, seksyen 395) tidak boleh terlepas pandang untuk meneliti seksyen 378 (tafsiran curi) dan seksyen 383 (pemerasan). Ini adalah disebabkan seksyen 390 (2) dan (3) Kanun Keseksaan telah memperuntukkan bahawa di dalam keadaan tertentu curi boleh menjadi rompakan. Begitu juga pemerasan boleh tergolong kepada rompakan seperti di bawah seksyen 390 (3) Kanun Keseksaan. Oleh yang demikian adalah satu langkah yang baik untuk Mahkamah, pihak pendakwaan dan peguam memastikan keterangan-keterangan yang dikemukakan semasa pertuduhan berkenaan kesalahan rompakan tidak terlepas pandang tafsiran pemerasan dan curi bagi memastikan keadilan yang sewajarnya dapat dilaksanakan kepada Tertuduh dan mangsa jenayah. Dalam kata lain kesalahan rompakan atau rompakan berkumpulan tidak boleh berdiri sendiri tanpa dihubungkaitkan dengan pemerasan atau curi.

Pemakaian seksyen 390 Kanun Keseksaan dalam kesalahan rompakan dan hubungkaitnya dengan kesalahan di bawah seksyen 3 Akta Senjata Api (Penalti Lebih Berat), 1971 dapat dilihat dalam keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Fairoz Azman Amironzuki v. Pendakwa Raya (2021) 1 LNS 108, (2021) 2 MLJ 771.

Oleh itu dalam meneliti peruntukan seksyen 395 Kanun Keseksaan, ia haruslah dilihat bersama-sama dengan takrifan seksyen 380 dan 378. Satu keistimewaan dalam naskah Kanun Keseksaan yang wajar diberikan perhatian ialah terdapatnya takrifan-takrifan untuk 6 memahami apakah yang dimaksudkan dengan perkataan-perkataan yang digunakan dalam Kanun Keseksaan. Ia perlu diberikan perhatian dalam memahami peruntukan-peruntukan berkenaan dengan kesalahan-kesalahan di bawah Kanun Keseksaan. Kegagalan berbuat demikian akan mendorong kepada kefahaman yang keputusan yang tersasar daripada peruntukan yang dinyatakan di bawah Kanun Keseksaan.

Misalnya seksyen 390 (3) Kanun Keseksaan dinyatakan: “Extortion is "robbery", if the offender, at the time of committing the extortion, is in the presence of the person put in fear and commits the extortion by putting that person in fear of instant death, of instant hurt, or of instant wrongful restraint to that person or to some other person, and, by so putting in fear, induces the person so put in fear then and there to deliver up the thing extorted.”

Peras ugut, pemerasan (extortion) telah ditakrifkan di bawah seksyen 383 Kanun Keseksaan seperti berikut: “Whoever intentionally puts any person in fear of any injury to that person or to any other, and thereby dishonestly induces the person so put in fear to deliver to any person any property or valuable security, or anything signed or sealed which may be converted into a valuable security, commits "extortion".

Curi (theft) pula ditakrifkan seperti berikut di bawah seksyen 378 Kanun Keseksaan iaitu: “Whoever, intending to take dishonestly any movable property out of the possession of any person without that person's consent, moves that property in order to such taking, is said to commit theft.”

Oleh itu curi boleh menjadi rompakan sekiranya semasa melakukan curi tersebut terdapat keterangan yang menunjukkan wujudnya keadaan seperti di bawah seksyen 390 (2) Kanun Keseksaan. Sementara itu pemerasan akan menjadi rompakan sekiranya terdapat keadaan di bawah seksyen 390 (3) Kanun Keseksaan. Sekiranya rompakan itu dilakukan dalam keadaan di bawah seksyen 391 Kanun Keseksaan ia menjadi rompakan berkumpulan yang boleh dihukum di bawah seksyen 395 Kanun Keseksaan.

Penelitian kepada seksyen 391 Kanun Keseksaan menunjukkan perkataan yang digunakan ialah apabila dua orang atau lebih secara bergabung (conjointly commit) atau cuba melakukan rompakan (attempt to commit). Ini bermakna seksyen 34 iaitu niat bersama tidak lagi perlu digunakan bagi pertuduhan di bawah seksyen 391 Kanun Keseksaan. Ini dinyatakan dalam kes Rex v Yeo Kim Watt & Anor [1946] 12 MLJ 155 dan Wong Kim Wan v PP [1948-1949] MLJ supp 134. “It follows from this that the guilty act of a gang robber who commits murder in the case of a gang robbery is imputed to all 8 the others who conjointly commit that gang robbery and there is, therefore, no need in such a case to have recourse to section 34 or to consider the question of common intention.”

Ini bermakna pertuduhan rompakan berkumpulan tidak lagi timbul isu niat bersama di bawah seksyen 34 Kanun Keseksaan. Adalah didapati terdapat juga peruntukan undang-undang yang sama dengan peruntukan di atas misalnya seksyen 16 Akta Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia 2009.

Keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan ialah menunjukkan bahawa ketiga-tiga OKT melalui keterangan SP1 dikatakan telah berada bersama-sama di tempat kejadian. Seterusnya SP8 pula dalam keterangannya menyatakan bahawa beliau telah nampak OKT1 dan OKT2 dan seorang yang sedang memandu kereta. Dapatan yang dibuat oleh Hakim Mahkamah Sesyen berdasarkan kepada keterangan-keterangan tersebut bahawa yang memandu kenderaan tersebut adalah OKT3 kerana tiada keterangan yang lain dikemukakan bagi menunjukkan OKT3 berada dalam kenderaan tersebut.

Keterangan SP1 yang menyatakan bahawa beliau telah nampak OKT3 memegang rantai emas selepas kejadian tersebut. Namun demikian seperti yang disahkan oleh Peguam Perayu dan Timbalan Pendakwa Raya bahawa rantai emas itu tidak langsung dikemukakan 9 di Mahkamah sebagai barang kes atau dicamkan oleh SP8. Malahan keterangan SP1 juga tidak menerangkan secara terperinci rupa bentuk rantai emas tersebut untuk mahkamah bicara dapat mengesahkan bahawa rantai emas itu adalah sama dengan rantai emas yang diperolehi daripada SP8.

Mahkamah ini berpendapat adalah wajar untuk SP1 memberikan perincian berkenaan dengan rantai emas tersebut. Ia akan dapat mengesahkan bahawa rantai emas tersebut adalah rantai yang dirompak daripada SP8. Ini tidak dilakukan dalam kes ini.

Adalah tidak dapat dinafikan seperti yang dihujahkan oleh Timbalan Pendakwa Raya bahawa ketiadaan rantai emas tersebut seperti yang dinyatakan oleh Hakim Mahkamah Sesyen tidak akan menyebabkan satu kes prima facie tidak dibuktikan. Namun demikian kewujudkan rantai emas tersebut yang dicamkan secara sah adalah mustahak untuk memastikan sama ada keterangan SP1 dan SP8 tersebut boleh dijadikan asas oleh Hakim Mahkamah Sesyen untuk memutuskan bahawa pihak pendakwaan berjaya membuktikan satu kes prima facie.

Pada masa yang sama kewujudan rantai emas itu sebagai keterangan membolehkan Mahkamah menggunakan seksyen 114 (a) Akta Keterangan 1950. Seksyen 114 (a) Akta Keterangan menyatakan seperti berikut: 114 Court may presume existance of certain fact The court may presume the existence of any fact which it thinks likely to have happened, regard being had to the common course of natural events, human conduct, and public and private business, in their relation to the facts of the particular case. ILLUSTRATIONS The court may presume:-

that a man who is in possession of stolen goods soon after the theft is either the thief or has received the goods knowing them to be stolen, unless he can account for his possession; [19] Jika keterangan sedemikian ada di hadapan Mahkamah iaitu rantai emas tersebut yang dirompak daripada SP8 berada di tangan OKT3 seperti yang dilihat oleh SP1, maka sudah terang lagi bersuluh bahawa OKT3 tidak dapat mengelakkan diri daripada dikatakan terlibat dalam perbuatan rompakan tersebut. [20] Hal ini dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Amathevelli P Ramasamy v PP [2009] 3 CLJ 109 apabila terdapat satu keterangan tersebut apabila barang-barang yang telah dirampas daripada simati berada di tangan OKT. Dalam kes tersebut Mahkamah berpendapat bahawa tiada penjelasan yang diberikan oleh OKT bagaimana barang-barang kemas simati boleh berada dengannya. Oleh itu Mahkamah berpendapat ia adalah keterangan yang boleh diterima masuk di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950. [21] Prinsip yang dinyatakan dalam kes Amathevelli P Ramasamy v PP (supra) itu telah diterima pakai oleh Mahkamah Persekutuan dan diulang lagi oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Pathmanabhan Nalliannen v PP & Other Appeals [2017] 4 CLJ 137 seperti berikut: “[127] At any rate it is apposite to clarify here that even if information pursuant to s. 27 of the EA is found inadmissible, that piece of inadmissible evidence does not automatically affect the admissibility of the evidence of subsequent conduct under s. 8 of the EA (Amathevelli P Ramasamy v. PP [2009] 3 CLJ 109; Prakash Chand v. State (infra) ). [128] That conduct of pointing to the places where the items were discovered by the second and fourth accused persons, which was subsequent to an offence, falls squarely within the ambit of "the conduct of any person an offence against whom is the subject of any proceeding".” [22] Oleh itu Mahkamah ini berpandangan bahawa kewujudan rantai emas tersebut dalam kes ini adalah mustahak untuk menunjukkan bahawa OKT3 terlibat dalam kes ini. Ini adalah apa yang telah dinyatakan dalam kes Amathevelli P Ramasamy v PP (supra) seperti berikut: “[34] In this case the deceased was wearing the gold chain at the time of her death. This is a material element to connect the appellant to the murder of the deceased. This is further supported by other evidence such as, the acid injury on the appellant's lips and arm when the deceased also had acid injuries and the presence of the Yamaha motorcycle at the deceased's shop at about 7.05 am on the material date. Thus, the evidence is sufficient to convict the appellant for the murder of the deceased. The inferences drawn from the evidence of conduct of the appellant will remain as she has not explained them pursuant to s. 9 of the Evidence Act. As Augustine Paul FCJ said in the judgment of this court in Parlan bin Dadeh v. Public Prosecutor [2009] 1 CLJ 717 at p. 747: If the explanation is accepted by the Court then the inference arising from the conduct is rebutted. If it is not accepted or if the accused does not explain his conduct the inference remains unrebutted.” [23] Namun dalam kes ini keterangan berkenaan dengan perkara tersebut tidak ada dikemukakan. Mahkamah ini juga meneliti kepada perenggan [33] kes Amathevelli P Ramasamy v PP (supra) yang memperihalkan berkenaan nilai keterangan penemuan barang kes selepas kejadian tersebut ditangan Tertuduh seperti berikut: “[33] SP10 said in his evidence that he had never seen the gold chain before. SP7 said that the gold chain that the deceased was wearing on the fateful morning was missing. He identified P40 and P44A-F as that of the deceased. Thus the appellant was clearly in possession of recently stolen goods. Under s. 114(a) of the Evidence Act it may be presumed that a man who is in possession of stolen goods soon after the theft is either the thief or has received the goods knowing them to be stolen, unless he can account for his possession. This presumption can also be indicative of any other more aggravated crime which has been connected with the theft. As Matthew CJ said in Abdullah bin Saad v. Public Prosecutor [1955] 1 LNS 3.” [24] Sekiranya terdapat keterangan bahawa rantai emas yang didakwa ditemui bersama-sama OKT3 berada di tangan OKT3 maka anggapan di bawah seksyen 114 (a) Akta Keterangan 1950 terpakai. Ini menyebabkan OKT3 boleh dikaitkan dengan kesalahan yang dilakukan bersama-sama dengan orang lain dalam kes ini sekiranya OKT3 tidak dapat memberikan penjelasan berkenaan kewujudan rantai emas tersebut dalam milikannya. [25] Dalam kes ini keterangan yang dikemukakan ialah SP1 melihat bahawa OKT3 memegang rantai emas tersebut dan penilaian Mahkamah bicara mendapati bahawa SP1 menyatakan OKT3 memberitahu SP1 bahawa rantai emas tersebut adalah milik isteri OKT3. Mahkamah ini mendapati tiada keterangan yang dikemukakan bagi menyanggah dakwaan OKT3 tersebut. Namun demikian Mahkamah juga mengambil kira keterangan saksi-saksi bahawa rantai emas itu tidak kelihatan bersama-sama dengan OKT3 sebelum kejadian tersebut. Walau bagaimanapun ia tidak dapat menyokong keterangan bahawa rantai emas tersebut adalah merupakan rantai emas yang dirompak daripada SP8. Mahkamah ini berpendapat terdapat pemutusan rantaian keterangan berkenaan dengan rantai emas tersebut adakah ianya rantai emas yang dirompak ataupun rantai emas yang sememangnya berada dalam milikan OKT 3 sebelum kejadian tersebut. [26] Mahkamah ini juga mendapati SP8 semasa membuat laporan polis tidak memperihalkan berkenaan dengan rantai emas yang telah dikatakan dirompak daripadanya. Sekiranya maklumat tersebut dinyatakan dalam laporan polis ia boleh membantu Mahkamah bicara membuat dapatan bahawa rantai emas yang ditemui di OKT3 itu adalah sama dengan rantai emas yang diperihalkan dalam laporan polis tersebut. Namun ia tidak dilakukan sedemikian yang menyebabkan masih tiada kaitan dapat ditunjukkan di antara rantai emas yang dikatakan dilihat oleh SP1 berada dengan OKT3 adalah merupakan rantai emas yang dirompak daripada SP8. Pengecaman [27] Berkenaan dengan pengecaman OKT3 adalah didapati bahawa keterangan dalam perbicaraan ini mendapati bahawa CCTV dapat menggambarkan imej OKT1 dan OKT2 telah dapat ditunjukkan dan pengecaman juga telah dibuat dalam kawad cam terhadap OKT1 dan OKT2. Begitu juga keterangan SP8 bahawa beliau boleh mengecam dua orang lelaki yang masuk ke dalam premis tersebut dan itu telah menyebabkan ia adalah konsiten dengan keterangan yang terdapat di dalam CCTV. Namun wajah OKT3 tidak terpapar dalam CCTV yang dikemukakan. Di samping itu tiada juga keterangan kawad cam yang dilakukan dapat mengecam OKT3 sebagai lelaki yang berada dalam kenderaan pada masa kejadian tersebut. [28] Apa yang lebih menarik dalam kes ini apabila Hakim Mahkamah Sesyen membuat kesimpulan mana ada orang lain lagi selain daripada OKT3 yang ada dalam kenderaan tersebut. Asas kepada keputusan Hakim Mahkamah Sesyen tersebut ialah kerana keterangan SP1 sebelum ini yang menyatakan bahawa ada tiga orang yang telah dibantunya dan duduk di hotel sebelum itu yang menunjukkan bahawa Hakim Mahkamah Sesyen berpuas hati bahawa tiga orang itu, dua orang sudah dikenal dalam CCTV dan dicamkan oleh SP8 maka OKT3 mestilah orang yang ketiga berada dalam kenderaan tersebut. [29] Ini ditambah pula dengan alasan yang dikemukakan oleh Hakim Mahkamah Sesyen bahawa nombor kenderaan yang ditulis dalam laporan polis SP8 itu adalah sama nombor dengan kenderaan yang disahkan oleh SP8 tersebut. Persoalannya adalah adakah dalam kes ini identiti Perayu iaitu OKT3 telah dicamkan. [30] Oleh yang demikian adakah wajar bahawa disebabkan kenderaan yang digunakan adalah kenderaan yang sama maka Hakim Mahkamah Sesyen betul apabila menyatakan bahawa OKT3 adalah merupakan pemandu kenderaan tersebut bagi menjadikan jumlah individu yang terlibat dalam rompakan tersebut adalah tiga orang iaitu OKT1 dan OKT2 serta seorang lelaki yang dikatakan OKT3 semata-mata berdasarkan kepada sangkaan SP8 yang menjadi asas kepada dapatan Hakim Mahkamah Sesyen bahawa lelaki dalam kenderaan tersebut adalah OKT3. Tugas Hakim Bicara Semasa Meneliti Keterangan-keterangan [31] Adalah tidak dapat dinafikan bahawa semasa hakim bicara mengendalikan perbicaraan penelitian yang teliti kepada keterangan saksi-saksi perlu dilakukan. Ia juga memerlukan hakim bicara membuat dapatan-dapatan, penerimaan keterangan saksi-saksi, penolakan keterangan saksi-saksi, pengecaman saksi dan Tertuduh, pengecaman eksibit-eksibit. Kesemua tindakan tersebut hendaklah digambarkan dengan jelas dalam alasan penghakiman. Ia hendaklah dilakukan sejajar dengan peruntukan undang-undang keterangan dan tatacara Kanun Prosedur Jenayah. Ini adalah penting bagi membolehkan hakim yang mendengar rayuan dapat memahami dan menghargai dapatan yang dibuat oleh hakim bicara yang tidak memerlukan campur tangan hakim yang mendengar rayuan. Oleh itu seperti yang dinyatakan di perenggan [2] di atas, sekiranya dapatan-dapatan tersebut jelas dilakukan mengikut undang-undang maka tidak ada keperluan untuk dapatan hakim bicara tersebut diganggu oleh hakim yang mendengar rayuan. Kegagalan untuk membuat dapatan yang sewajarnya mengikut undang-undang serta digambarkan dengan terang dan jelas dalam alasan penghakiman boleh membuka ruang dan memberi alasan untuk hakim yang mendengar rayuan mengganggu dapatan-dapatan tersebut. [32] Oleh itu adalah menjadi amalan yang baik untuk hakim bicara sentiasa meneliti keterangan-keterangan, membuat dapatan-dapatan dan menyatakannya dengan jelas dalam alasan penghakiman. Pada masa yang sama semasa membuat dapatan-dapatan tersebut hakim bicara dapat membuat dapatan berdasarkan kepada:

keterangan terus daripada saksi-saksi;

anggapan; atau

inferens. [33] Hakim bicara setelah meneliti keterangan-keterangan daripada saksi-saksi yang jelas dapat mengecam OKT atau eksibit-eksibit di dalam Mahkamah melalui keterangan langsung boleh membuat dapatan berkenaan dengan sesuatu isu yang relevan dalam perbicaraan tersebut. Misalnya, saksi mata kejadian menyatakan bahawa dia nampak OKT telah menikam mangsa sehingga menyebabkan kecederaan di bahagian perut. Saksi tersebut dapat mengecam OKT di Mahkamah atau sebelum ini melalui kawad cam, dapat mengecam mangsa dan dapat mengecam senjata yang digunakan, maka ketika itu hakim bicara boleh membuat dapatan fakta bahawa OKT telah menggunakan senjata yang dikemukakan sebagai eksibit mencederakan mangsa. Dalam contoh di atas hakim bicara boleh membuat dapatan tanpa memerlukan kepada anggapan atau inferens. Ini adalah disebabkan keterangan tersebut dikemukakan secara langsung oleh saksi mata kejadian tersebut. [34] Namun demikian terdapat keadaan apabila Mahkamah perlu membuat dapatan fakta dengan menggunakan anggapan-anggapan yang dinyatakan di bawah Akta Keterangan 1950 atau anggapan-anggapan yang terdapat dalam undang-undang bertulis yang lain. Namun demikian hakim bicara perlu memastikan bahawa sebelum anggapan itu digunakan fakta asas berkenaan sesuatu perlu dibuktikan di Mahkamah terlebih dahulu. Ini telah dinyatakan oleh Mahkamah dalam kes PP v Chia Leong Foo [2000 6] MLJ 705 seperti berikut: “The applicability of the presumption provisions must be considered against this background. Their language shows that they have been enacted to provide evidence of the facts to be presumed upon proof of the basic facts. It is these basic facts that raise the presumed facts. Thus they contemplate a situation where there is no evidence of the facts to be presumed. Where there is such evidence and the presumption provisions are still invoked it would mean that what has been proved to exist has, at the same time, also been presumed to exist. This is illogical as it would amount to facts which have been proved as also having been presumed. This would go beyond the explicit words and object of the presumption provisions as they are designed to meet a situation when there is no evidence of the facts to be presumed. As I said earlier presumptions are only a special mode of proving facts which must otherwise be proved by evidence. It follows that where there is such other evidence presumptions cease to apply as such evidence, being not inadmissible, is capable of proving the very facts to be presumed. Presumptions are therefore restricted in their operation to instances where there is evidence only of the basic facts. The limitation on the use of the presumption provisions in the face of available evidence can be discerned if the ramifications of their use in such circumstances are considered. It must first be observed that reliance on the presumption provisions where there is available evidence of the facts to be presumed will be unfavourable to the accused. This is because where the court relies on a statutory provision relating to a presumption of law like the presumption provisions it is bound to take the fact as proved until evidence to the contrary is given, on a balance of probabilities, to disprove it (see PP v Yuvaraj [1969] 2 MLJ 89; Nagappan a/l Kuppusamy v PP [1988] 2 MLJ 53). This results in a legal burden being imposed on an accused person though it is not illegal. Failure to discharge the burden, even where a reasonable doubt as to guilt exists, will be followed by conviction (see State v Mello & Anor [1999] 1 LRC 215). However, if the court had acted on the available evidence in proof of the relevant ingredients without resorting to presumptions there is only an evidential burden on an accused person to raise a reasonable doubt. Thus indiscriminate use of presumptions when there is evidence of the facts to be presumed will be unfavourable to the accused as it will place a heavier burden on him which could have been avoided. Fairness to the accused therefore demands that the presumption provisions are used only when there is no evidence of the facts to be presumed. Arbitrary use of the presumption provisions, without any fixed guidelines, when there is direct evidence of the facts to be presumed may also prejudice the accused in another way.” [35] Kesan pemakaian anggapan telah dinyatakan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Lt Kol Yusof bin Abdul Rahman v Kol Anuar bin Md Amin & Anor [1997] 1 MLJ 562 seperti berikut: “The key word here is 'presuming', the meaning of which is provided by s 4 of the Evidence Act 1950. Presuming a fact means 'regarding the fact as proved unless and until it is disproved'.” [36] Adalah penting untuk hakim bicara semasa menggunakan anggapan di bawah undang-undang tidak menjadikan pemakaiannya sebagai suatu automatik. Ia telah dinyatakan dalam kes PP v Haji Ismail & Another [1940] 1 MLJ 76 seperti berikut: “There is no question of the mechanical application of any general rule of presumption.” [37] Penelitian kepada duluan-duluan kehakiman dan nas undang-undang di atas dapatlah dirumuskan bahawa hakim bicara semasa menggunakan anggapan seharusnya terlebih dahulu berpuas hati bahawa terdapatnya fakta-fakta asas di hadapan Mahkamah sebelum menggunakan anggapan tersebut melainkan anggapan tidak bersalah (presumption of innocence) dan anggapan kewarasan (presumption of sanity). Pada masa yang sama hakim bicara haruslah meneliti kepada seksyen 4 Akta Keterangan 1950 yang telah memberikan asas kepada penggunaan anggapan. Seksyen 4 Akta Keterangan 1950 menyatakan seperti berikut: “4 Presumption

Whenever it is provided by this Act that the court may presume a fact, it may either regard the fact as proved unless and until it is disproved, or may call for proof of it.

Whenever it is directed by this Act that the court shall presume a fact, it shall regard the fact as proved unless and until it is disproved.

When one fact is declared by this Act to be conclusive proof of another, the court shall, on proof of the one fact, regard the other as proved, and shall not allow evidence to be given for the purpose of disproving it.” [38] Adalah menjadi undang-undang yang termaklum bahawa terdapat dua jenis anggapan yang boleh digunakan oleh hakim bicara iaitu anggapan undang-undang dan anggapan fakta. Dalam konteks anggapan fakta Mahkamah boleh setelah berpuas hati terdapatnya fakta-fakta asas menggunakan anggapan fakta iaitu seksyen 86 hingga seksyen 88, seksyen 90, seksyen 107 hingga 111, seksyen 114 dan seksyen 114A Akta Keterangan 1950. Sementara bagi anggapan undang-undang pula ialah seksyen 41, seksyen 112 dan seksyen 113 Akta Keterangan 1950. [39] Apa yang penting ialah anggapan fakta tidak seharusnya digunakan sebagai jalan mudah untuk membuat dapatan kepada sesuatu fakta sedangkan fakta-fakta asas belum dikemukakan di Mahkamah. Anggapan juga tidak wajar digunakan sekiranya pembuktian sesuatu fakta boleh dibuat melalui keterangan-keterangan langsung di Mahkamah bagi membuktikan sesuatu fakta tersebut. Misalnya satu fakta terdapat keterangan yang menunjukkan bahawa terdapat saksi mata yang melihat Tertuduh telah mengambil barang keluar daripada milikan atau jagaan pengadu dan ditangkap bersama-sama dengan barang tersebut. Dalam contoh di atas adalah wajar sekiranya Mahkamah membuat dapatan fakta bahawa barang tersebut telah dikeluarkan daripada milikan pengadu oleh Tertuduh berdasarkan keterangan saksi mata tersebut dan tidaklah perlu menggunakan anggapan di bawah seksyen 114 (a) Akta Keterangan 1950. Ini adalah disebabkan fakta tersebut dapat dibuktikan berdasarkan keterangan saksi mata yang tidak memerlukan penggunaan mana-mana anggapan. Begitu juga seorang yang telah didapati di dalam tangannya dadah berbahaya dan telah dituduh memiliki dadah tersebut. Dalam contoh di atas keterangan yang jelas menunjukkan bahawa fakta bahawa dadah itu berada di dalam milikan Tertuduh telah dapat ditunjukkan melalui keterangan saksi-saksi mata yang tidak memerlukan penggunaan anggapan pemilikan di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952. [40] Oleh itu pemahaman yang jelas berkenaan bila dan bagaimana anggapan boleh digunakan bagi membuktikan satu fakta adalah penting bagi mengelakkan daripada hakim bicara membuat dapatan dengan menggunakan anggapan yang tidak betul. Ini boleh menjejaskan dapatan dan sabitan yang dilakukan oleh hakim bicara. [41] Selain daripada itu Mahkamah juga boleh membuat inferens. Inferens adalah berbeza dengan anggapan. Ini telah disinggung oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v Tan Tatt Eek & Other Appeals [2005] 2 MLJ 685 seperti berikut: “Of course, inferences drawn from direct and/or circumstantial evidence can be made in appropriate cases. But inferences are quite distinct from statutory presumptions.” [42] Ia diperincikan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes PP v Lin Yu Choy [2011] 6 MLJ 61 seperti berikut: “[17] Inferences are quite distinct from statutory presumptions. This distinction is recognised in Public Prosecutor v Tan Tatt Eek & other appeals [2005] 2 MLJ 685 at p 711; [2005] 1 CLJ 713 at p 748 where Steve Shim FCJ (later CJ (Sabah and Sarawak)) discussed the issue of double presumptions under s 37(d) and s 37(da) respectively. [18] The Shorter Oxford English Dictionary, (5th Ed), Vol 1 defines the word 'inference' to mean:

the action or process of inferring; the drawing of a conclusion from data or premises;

a conclusion drawn from data or premises; an implication, the conclusion that is intended to be drawn. Seterusnya menyatakan di perenggan [24] dan [25] seperti berikut: “[24] In our view, a presumption is one provided by law. It involves a situation where the law provides proof of a fact in issue when basic evidence is available. When a presumption is invoked, the burden on the accused is discharged by rebutting it on a balance of probabilities, whereas an inference of fact is rebutted by creating a reasonable doubt. [25] The inference relates to the element of knowledge based on the conduct of the accused in running away and throwing the plastic bag. The invoking of the statutory presumption of possession was derived from custody or control to enable the deemed possession to be triggered under s 37(d).” [43] Jika ditinjau maksud inferens dalam konteks hubung kait dengan Bahasa Melayu seperti yang dinyatakan dalam Kamus Dewan Edisi Keempat, Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) 2021 membawa maksud kesimpulan yang dibuat berdasarkan kepada fakta (asas) tertentu. [44] Adalah jelas dan nyata bahawa sesuatu inferens boleh dibuat berdasarkan suatu fakta. Ia bukannya boleh dibuat berdasarkan kepada satu agakan atau telahan yang tidak berdasarkan kepada fakta. Oleh yang demikian hakim bicara semasa membuat inferens tidak boleh bersandarkan kepada sesuatu yang bukan fakta. Kesimpulan tersebut hendaklah sesuatu yang logik atau diterima akal dan munasabah. [45] Dalam konteks ini Mahkamah perlu merujuk kepada takrifan fakta di bawah Akta Keterangan 1950, iaitu: “"fact" means and includes-

any thing, state of things or relation of things capable of being perceived by the senses;

any mental condition of which any person is conscious; ILLUSTRATIONS

That there are certain objects arranged in a certain order in a certain place is a fact.

That a man heard or saw something is a fact.

That a man said certain words is a fact.

That a man holds a certain opinion, has a certain intention, acts in good faith or fraudulently, or uses a particular word in a particular sense, or is or was at a specified time conscious of a particular sensation, is a fact.

That a man has a certain reputation is a fact.” Oleh yang demikian hakim bicara semasa menjalankan perbicaraan hendaklah memastikan bahawa dapatan yang dibuat adalah berdasarkan kepada keterangan-keterangan yang dikemukakan secara langsung atau penggunaan anggapan atau inferens yang sewajarnya. [46] Jika ini dapat dilakukan ia akan menjadikan dapatan dan sabitan dalam suatu perbicaraan jenayah dilakukan berdasarkan semata-mata kepada keterangan yang dikemukakan di Mahkamah. Ia bukannya berdasarkan kepada sudut pandang peribadi hakim bicara atau perkara-perkara yang tidak dibuktikan melalui keterangan di Mahkamah atau fakta-fakta yang tidak dibuktikan di Mahkamah. Pematuhan kepada tatacara pengendalian keterangan saksi-saksi dan eksibit-eksibit seperti yang diperuntukkan di bawah Akta Keterangan 1950 dan Kanun Tatacara Jenayah akan menjadikan dapatan hakim bicara sukar untuk digugat atau diganggu oleh hakim yang mendengar rayuan. Ia juga dapat dijadikan panduan kepada pendakwaan untuk memastikan bahawa beban pembuktian yang diperuntukkan oleh undang-undang dapat dilakukan secara teratur dan bukannya berdasarkan kepada sangkaan-sangkaan yang tidak disokong oleh keterangan. [47] Begitu juga dengan pihak pembelaan yang akan mengemukakan pembelaan atau mengemukakan soalan-soalan kepada saksi pendakwaan berdasarkan prinsip undang-undang yang terdapat dalam Akta Keterangan 1950 dan undang-undang bertulis dan tidak berdasarkan kepada sangkaan atau persepsi semata-mata. Pada hemat Mahkamah inilah yang dimaksudkan dengan perbicaraan yang adil berteraskan kepada undang-undang dan bukannya berdasarkan kepada sangkaan atau spekulasi yang tidak dapat dibuktikan di Mahkamah sehingga ia menjadikan perbicaraan tersebut tidak lagi mencapai maksud mencari keadilan yang sepatutnya menjadi matlamat utama dalam suatu perbicaraan. [48] Oleh itu dapatan Hakim Mahkamah Sesyen bahawa OKT3 adalah orang yang berada dalam kenderaan tersebut adalah satu yang tidak dapat disokong oleh keterangan, anggapan atau inferens yang boleh dibuat oleh hakim bicara dalam kes ini. Dalam erti kata lain jika seseorang itu menggunakan kenderaan yang sama ia tidak semestinya menunjukkan pemandu kenderaan tersebut adalah OKT3. Pada hemat Mahkamah, hakim bicara yang mendengar kes tersebut tidak boleh membuat satu kesimpulan yang mudah berkenaan dengan OKT3 adalah merupakan orang yang berada di dalam kenderaan tersebut pada hari kejadian. Ia adalah satu kekhilafan yang memerlukan campur tangan Mahkamah ini. Pembelaan Perayu [49] Seterusnya Mahkamah meneliti kepada pembelaan yang dikemukakan oleh pihak Perayu. Dalam alasan penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen telah memberikan penilaian kepada keterangan SP1 dan OKT3 dan menyatakan bahawa keterangan OKT3 tidak boleh diterima kerana terdapatnya percanggahan dengan keterangan yang dikemukakan oleh SP1. Ia adalah merupakan budi bicara hakim untuk menerima atau menolak mana-mana keterangan dalam satu perbicaraan kerana hakim dapat meneliti keterangan SP1 dan melihat keterangan OKT3 itu tidak konsisten dan Mahkamah bicara telah membuat keputusan tidak menerima keterangan SP1. Di antaranya adalah berkenaan dengan keterangan OKT3 bahawa dia telah balik selepas kejadian dengan menggunakan teksi sedangkan SP1 menyatakan bahawa dia telah membawa OKT3 dan kawan-kawannya balik dari tempat kejadian. Itu tidak menjadi persoalan kerana ia adalah merupakan budi bicara hakim bicara untuk memutuskan keterangan yang diterima atau ditolak. Apa yang lebih penting ialah sama ada diterima atau ditolak adakah keterangan-keterangan tersebut telah menimbulkan satu keraguan yang munasabah kepada kes pendakwaan atau sebaliknya. [50] Pada masa yang sama Hakim Mahkamah Sesyen dan juga telah dihujahkan oleh Timbalan Pendakwa Raya bahawa pembelaan yang dikemukakan oleh Perayu adalah merupakan penafian semata-mata dan ia tidak disokong dengan keterangan-keterangan dan ada sebahagian daripada itu adalah pemikiran semula kerana ia tidak ditimbulkan pada peringkat kes pendakwaan. Sama ada penafian semata-mata atau sebaliknya apa yang penting ialah adakah keterangan-keterangan tersebut telah berjaya menimbulkan satu keraguan yang munasabah. Dalam erti kata lain Mahkamah perlu melihat kepada tugas pembelaan untuk menimbulkan satu keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Hakim yang mendengar perbicaraan harus melihat keterangan-keterangan sama ada keterangan yang dikemukakan oleh pihak pembelaan adalah satu keadaan yang telah menimbulkan satu keraguan yang munasabah seperti yang diputuskan dalam kes Rosli bin Yusof v PP [2021] 7 CLJ 681 dan Abdullan Atan v PP & Other Appeals [2020] 9 CLJ 151. [51] Persoalan yang timbul dalam kes ini OKT1 dan OKT2 telah mengaku salah dan telah dijatuhkan hukuman. Namun dalam kes ini tiada keterangan yang dikemukakan OKT2 sebagai saksi bagi kes pembelaan. Peguam Perayu berhujah bahawa Timbalan Pendakwa Raya sepatutnya memanggil OKT2 untuk memberikan keterangan. Mahkamah berpendapat hujahan tersebut adalah tersasar daripada tugas pendakwaan dan pembelaan dalam suatu kes jenayah. Mahkamah berpendapat dalam kes ini bukanlah menjadi tanggungjawab pihak pendakwaan mengemukakan OKT2 sebagai saksi setelah pihak pendakwaan menutup kes pihak pendakwaan. Sebaliknya sekiranya OKT2 ingin dikemukakan sebagai saksi ia sewajarnya dikemukakan oleh pihak pembelaan sebagai saksi pembelaan. [52] Namun begitu Mahkamah juga perlu mengambil perhatian bahawa bukanlah tugas pihak pembelaan untuk membuktikan ketidakbersalahan Perayu. Apa yang perlu dilakukan oleh pihak pembelaan hanyalah menimbulkan keraguan munasabah bagi kes pendakwaan. Dapatan Akhir [53] Akhirnya Mahkamah memutuskan setelah meneliti nota keterangan, alasan penghakiman dan juga hujahan-hujahan adalah tidak selamat untuk mengesahkan sabitan dan hukuman Hakim Mahkamah Sesyen. Oleh itu dapatan sabitan dan hukuman Hakim Mahkamah Sesyen diketepikan, rayuan Perayu dibenarkan dan Perayu dilepas dan dibebaskan. Bertarikh: 05hb. Januari 2024 (ROSLAN BIN MAT NOR) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA TEMERLOH, PAHANG DARUL MAKMUR PIHAK-PIHAK: Bagi Pihak Perayu Swinder Singh a/l Ram Singh Tetuan Kiranjit Randhawa & Co Petaling Jaya, Selangor Darul Ehsan Bagi Pihak Responden Lee Wai Yi Timbalan Pendakwa Raya Temerloh, Pahang Darul Makmur