Sukkeri Bin Salleh (JD-82D-2-03/2022)

Tertuduh dalam kes ini telah dikenakan dua (2) pertuduhan di bawah Seksyen 30(3) Akta Racun 1952 seperti berikut: Pertuduhan Pindaan Terpinda Pertama:- Bahawa kamu pada 2/8/2021 jam lebih kurang 2100 hrs bertempat di rumah No 2-53, Jln Buloh Kasap, di dalam daerah Segamat, dalam Negeri Johor telah didapati di dalam milikan kamu tumbuhan Mitragynine berat bersih 59.5 kilogram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan kesalahan di bawah Seksyen 30(3) Akta Racun 1952 yang boleh dihukum dibawah Seksyen 30(5) Akta yang sama. Hukuman: Penjara selama tempoh tidak melebihi 4 tahun atau denda tidak melebihi RM10,000 atau kedua-duanya sekali. Pertuduhan Pindaan Terpinda Kedua:- Bahawa kamu pada 2/8/2021 jam lebih kurang 2100 hrs bertempat di rumah No 2-53, Jln Buloh Kasap, di dalam daerah Segamat, dalam Negeri Johor telah didapati di dalam milikan kamu cecair Mitragynine isipadu bersih 7.2 liter. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan kesalahan di bawah Seksyen 30(3) Akta Racun 1952 yang boleh dihukum dibawah Seksyen 30(5) Akta yang sama. Hukuman: Penjara selama tempoh tidak melebihi 4 tahun atau denda tidak melebihi RM10,000 atau kedua-duanya sekali.

Selepas dibacakan pertuduhan, Tertuduh faham dan telah mengaku tidak bersalah dan mohon dibicarakan bagi kedua-dua pertuduhan ini. Tertuduh kemudiannya telah dibenarkan untuk diikat jamin sebanyak RM 3,000.00 dengan seorang penjamin.

Pada awalnya, kes ini telah dimulakan dan didengar oleh Puan Majistret terdahulu. Namun, Puan Majistret terdahulu telah berpindah dan kemudiannya saya telah diarahkan untuk mengambil alih pendengaran kes ini. Tiada sebarang permohonan dibuat oleh mana-mana pihak untuk kes ini dibicarakan semula (de novo). Maka perbicaraan ini saya teruskan di bawah Seksyen 261 Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) dengan menggunakan sebahagian keterangan yang direkodkan oleh Puan Majistret terdahulu dan merekodkan keterangan selebihnya dengan sendiri.

Di peringkat kes pendakwaan, pihak pendakwaan telah memanggil seramai 7 orang saksi bagi membuktikan satu kes prima facie iaitu: SAKSI NAMA PERANAN SP1 Puan Junaidah Binti Sabtu Isteri Tertuduh SP2 Tong Kim @ Tong Hock Seng Tuan Rumah Sewa SP3 ASP Mohd Kairil Bin Mohd Johar Pegawai Serbuan SP4 Puan Nazila Binti Talib Ahli Kimia SP5 Abd. Aziz bin Md Tahir Jiran Rumah Tertuduh SP6 Insp Mohd Hafiz Bin Muszuki Pegawai Penyiasat SP7 Insp Shashitharan Nair a/l Govindan Pegawai Serbuan Kedua

Senarai Eksibit yang dikemukakan adalah seperti berikut: EKSIBIT DOKUMEN P1 Pertuduhan Pindaan P2 Sanksi P3 A-L Gambar Pintu Hadapan Rumah P4 1-46 Gambar Tempat kejadian (Siang) P5 1-20 Gambar Tempat Kejadian (Malam) P6 1-7 Gambar Barang Kes ID7 Perjanjian Sewa No 2-53 P8 Bil Eletrik ID9 Perjanjian Sewa No 2-52 P10 Laporan Segamat/7607/21 P11 Borang Senarai Geledah P12 Borang Serah-Menyerah P13 Bungkusan tandaan A P14 1 beg plastik warna hitam berisi daun-daun ketum anggaran berat 5kg tandaan K1 P14A 1 peket plastik Jabatan Kimia Malaysia tandaan NT1 P15 Bungkusan tandaan B P16 1 beg plastik warna hitam berisi daun-daun ketum anggaran berat 10kg tandaan K2 P16A 1 peket plastik Jabatan Kimia Malaysia tandaan NT2 P17 Bungkusan tandaan C P18 1 beg plastik warna hitam berisi daun-daun ketum anggaran berat 10kg tandaan K3 P18A 1 peket plastik Jabatan Kimia Malaysia tandaan NT3 P19 Bungkusan tandaan D P20 1 bakul plastik warna coklat berisi daun-daun ketum anggaran berat 8kg tandaan K4 P20A 1 peket plastik Jabatan Kimia Malaysia tandaan NT4 P21 Bungkusan tandaan E P22 1 bakul plastik warna coklat berisi daun-daun ketum anggaran berat 8kg tandaan K5 P22A 1 peket plastik Jabatan Kimia Malaysia tandaan NT5 P23 Bungkusan tandaan F P24 1 bakul plastik warna coklat berisi daun-daun ketum anggaran berat 5kg tandaan K6 P24A 1 peket plastik Jabatan Kimia Malaysia tandaan NT6 P25 Bungkusan tandaan G P26 1 bakul plastik warna putih berisi daun-daun ketum anggaran berat 6kg tandaan K7 P26A 1 peket plastik Jabatan Kimia Malaysia tandaan NT7 P27 Bungkusan tandaan H P28 1 bakul plastik warna coklat berisi daun-daun ketum anggaran berat 6kg tandaan K8 P28A 1 peket plastik Jabatan Kimia Malaysia tandaan NT8 P29 Bungkusan tandaan I P30 1 bakul plastik warna coklat berisi daun-daun ketum anggaran berat 8kg tandaan K9 P30A 1 peket plastik Jabatan Kimia Malaysia tandaan NT9 P31 Bungkusan tandaan J P32 1 bakul plastik warna coklat berisi daun-daun ketum anggaran berat 8kg tandaan K10 P32A 1 peket plastik Jabatan Kimia Malaysia tandaan NT10 P33 Bungkusan tandaan K P34 1 bekas warna putih tandaan K24 P34A 1 peket plastik Jabatan Kimia Malaysia tandaan NT11 P35 A-I 9 bungkusan berisi air ketum anggaran setiap bungkusan 1 liter tandan K15-K23 P36 1 periuk warna perak tandaan K11 P37 1 periuk warna perak tandaan K12 P38 1 dapur memasak jenama Butterfly tandaan K13 P39 1 tong gas warna hijau/merah jenama Petronas tandaan K14 P40 Resit Kimia P41 Laporan Kimia P42 Rajah Kasar P43 Pertuduhan Pindaan Terpinda P44 Rakaman Percakapan SP1

Berdasarkan hujahan, fakta kes dan keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi pendakwaan, secara ringkasnya kes pihak pendakwaan adalah seperti berikut: i. Pada hari kejadian, bertindak atas maklumat, SP3, SP7 dan anggota serbuan yang terlibat telah pergi ke rumah No 2-53, Jln Buloh Kasap, Segamat, Johor (selepas ini akan dirujuk sebagai “rumah tersebut”). ii. SP3 dan SP7 telah dapati pintu pagar hadapan rumah dalam keadaan terbuka lalu masuk ke ruang parkir kenderaan dan periksa pintu grill rumah mendapati tidak berkunci manakala pintu hadapan rumah tertutup dan berkunci. SP3 telah dikatakan mengetuk pintu rumah dan dibuka oleh Tertuduh. SP3 telah menjalankan pemeriksaan badan namun tidak menjumpai sebarang barang salah terhadap Tertuduh. iii. Seterusnya, SP3 bertindak membuat pemeriksaan di ruang dapur dan belakang rumah tersebut dan hasil pemeriksaan menjumpai 3 beg plastik dan 7 bakul plastik berisi daun-daun 7 disyaki daun ketum serta 9 bungkusan berisi cecair disyaki air ketum (selepas ini akan dirujuk sebagai “barang-barang kes” untuk kemudahan rujukan) yang kemudiannya dirampas Pemeriksaan lanjut di setiap bahagian dalam rumah tersebut tidak menjumpai lain-lain barang salah. iv. Kemudiannya, SP3 telah menyediakan borang bongkar (P11) yang telah ditandatangani oleh Tertuduh yang telah ditangkap. Barang kes dikatakan telah dikawal oleh SP3 sendiri sehingga diserahkan kepada SP6 seperti di dalam Borang Serah Menyerah (P12). SP3 juga telah menyerahkan laporan tangkapan (P10) kepada SP6. v. SP6 seterusnya telah menyimpan barang kes di dalam bungkusan bermeterai PDRM 721 bertanda dari A hingga K (P13 hingga P33) untuk dihantar ke Jabatan Kimia Malaysia. Barang kes telah dihantar ke Jabatan Kimia Malaysia yang mana resit kimia (P40) telah dikeluarkan oleh SP4 dan barang kes dikembalikan semula berserta laporan kimia (P41). vi. Tertuduh kemudiannya dituduh di Mahkamah Majistret Segamat dan dibicarakan.

Undang-undang mantap meletakkan beban di atas pihak pendakwaan untuk membuktikan satu kes prima facie terhadap seseorang Tertuduh. Keperluan ini telah diperuntukkan di bawah Seksyen 173(f) Kanun Tatacara Jenayah seperti berikut:

Procedure in summary trials The following procedure shall be observed by Magistrates in summary trials:

(i) When the case for the prosecution is concluded the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused.

(ii) If the Court finds that the prosecution has not made out a prima facie case against the accused, the Court shall record an order of acquittal. [8] Kendatipun pelbagai takrifan diberikan berkenaan terma prima facie dan panduan yang diberikan oleh Mahkamah atasan, Mahkamah ini dengan rendah diri mengambil iktibar daripada panduan yang diberikan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes tersohor PP v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457; [2005] MLJU 244 di mana YA Gopal Sri Ram JCA (pada ketika itu) dalam menerangkan maksud kes prima facie secara komprehensif menyatakan: [12] After the amendments to ss. 173(f) and 180 of the CPC, the statutory test has been altered. What is required of a Subordinate Court and the High Court under the amended sections is to call for the defence when it is satisfied that a prima facie case has been made out at the close of the prosecution case. This requires the court to undertake a maximum evaluation of the prosecution evidence when deciding whether to call on the accused to enter upon his or her defence. It involves an assessment of the credibility of the witnesses called by the prosecution and the drawing of inferences admitted by the prosecution evidence. Thus, if the prosecution evidence admits of two or more inferences, one of which is in the accused's favour, then it is the duty of the court to draw the inference that is favourable to the accused. See, Tai Chai Keh v. Public Prosecutor [1948] CLJU 122; [1948] 1 LNS 122; [1948-49] MLJ Supp 105; Public Prosecutor v.

Kasmin bin Soeb [1974] CLJU 116; [1974] 1 LNS 116; [1974] 1 MLJ If the court, upon a maximum evaluation of the evidence placed before it at the close of the prosecution case, comes to the conclusion that a prima facie case has not been made out, it should acquit the accused. If, on the other hand, the court after conducting a maximum evaluation of the evidence comes to the conclusion that a prima facie case has been made out, it must call for the defence. If the accused then elects to remain silent, the court must proceed to convict him. It is not open to the court to then re-assess the evidence and to determine whether the prosecution had established its case beyond a reasonable doubt. The absence of any evidence from the accused that casts a reasonable doubt on the prosecution's case renders the prima facie case one that is established beyond a reasonable doubt. Put shortly, what the trial court is obliged to do under ss. 173(f) and 180 of the CPC is to ask itself the question: If the accused elects to remain silent, as he is perfectly entitled to do, am I prepared to convict him on the evidence now before me? See, Dato' Mokhtar bin Hashim & Anor v. Public Prosecutor [1983] 2 CLJ 10; [1983] CLJ 101 (Rep); [1983] 2 MLJ 232. If the answer to that question is in the affirmative, then the defence must be called. And if the accused remains silent, he must be convicted. If the answer is in the negative, then the accused must be acquitted. [13] In Public Prosecutor v. Dato' Seri Anwar bin Ibrahim (No 3) [1999] 2 CLJ 215, Augustine Paul J described what a prima facie case is in the following terms: A prima facie case arises when the evidence in favour of a party is sufficiently strong for the opposing party to be called on to answer. The evidence adduced must be such that it can be overthrown only by rebutting evidence by the other side. Taken in its totality, the force of the evidence must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts existed or did happen. As this exercise cannot be postponed to the end of the trial, a maximum evaluation of the credibility of witnesses must be done at the close of the case for the prosecution before the court can rule that a prima facie case has been made out in order to call for the defence. ...... [15] For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution's case:-

the close of the prosecution's case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution's witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is "Yes", then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is "No" then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict;

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. Public Prosecutor [1963] CLJU 82; [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263. [9] Maka, adalah penting untuk pihak Pendakwaan membuktikan kesemua elemen kesalahan di bawah S. 30(3) Akta Racun 1952 bagi membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh dalam kes ini dan adalah menjadi tugas Mahkamah untuk membuat penilaian kepada keseluruhan keterangan saksi-saksi pihak pendakwaan (maximum evaluation) di akhir kes pendakwaan. ELEMEN-ELEMEN KESALAHAN [10] Dalam membincangkan elemen yang perlu dipenuhi, Mahkamah dalam kes Public Prosecutor v Teo Kian Chun & Anor [2018] MLJU 789 telah memutuskan seperti berikut :- [13] In order for the prosecution to make out a prima facie case against the accused in respect of the charge under section 39B (1)

Dangerous Drugs Act 1952 (DDA) and also the charge under section 30(3) of the Poisons Act 1952, they must prove the following: i)The substances containing the dangerous drugs and the 9960 pills containing the poison comprising the subject matter of both charges were in the possession of both accused persons; ii)The substances found are dangerous drugs and poison as listed in the First Schedule in the DDA and the relevant schedules in the Poisons Act 1952 respectively; and iii)The accused persons were trafficking in the said dangerous drugs. ..... [19] In the case of Public Prosecutor v Muhammad Nasir bin Shaharudin [1994] 2 MLJ 576, it was held : Possession is not defined in the DDA. However, it is now firmly established that to constitute possession, it is necessary to establish that: (a) the person had knowledge of the drugs; and (b) that the person had some form of control or custody of the drugs. To prove either of these two requirements, the prosecution may either adduce direct evidence or it may rely on the relevant presumptions under s 37 of the DDA. .... [28] In respect of the Second Charge under section 30(3) of the Poisons Act 1952, I also found from the circumstances of the case that both accused were in custody and control of the said bag and therefore the statutory presumption of possession and knowledge under section 30(4) of the Poisons Act 1952 had arisen against both accused persons. The said subsection reads :

Control of import, export, manufacture, sale, etc., of psychotropic substances

(1)……

(2)……

(3)……

In any prosecution for an offence under this section, any person who is found to have in his custody or under his control any psychotropic substance shall be deemed to have been in possession of the substance and to have known the nature of the substance, until he proves to the contrary. [11] Seksyen 30(3) Akta Racun 1952 menyatakan bahawa: “Control of import, export, manufacture, sale, etc., of psychotropic substances

Notwithstanding any other provisions in this Act, no person shall import, export, manufacture, compound, mix, dispense, sell, supply, administer, possess or use any psychotropic substance otherwise than in accordance with any regulations applicable thereto made under this Act..” [12] Seksyen 30(4) dan 30(5) Akta Racun 1952 pula menyatakan bahawa:

In any prosecution for an offence under this section, any person who is found to have in his custody or under his control any psychotropic substance shall be deemed to have been in possession of the substance and to have known the nature of the substance, until he proves to the contrary.

Any person who contravenes subsection (3) or any regulations made under this Act relating to psychotropic substances shall be guilty of an offence and shall, on conviction, be liable to a fine not exceeding ten thousand ringgit or to imprisonment for a term not exceeding four years or both. [13] Maka dengan berpandukan kepada peruntukan-peruntukan yang dirujuk dan juga kes tersebut di atas, bagi membuktikan pertuduhan ke atas Tertuduh dalam kes ini, pihak pendakwaan perlulah membuktikan bahawa:- i. 3 beg plastik dan 7 bakul plastik berisi daun-daun disyaki daun ketum serta 9 bungkusan berisi cecair disyaki air ketum (barang-barang kes) mengandungi racun jenis Mitragynine sebagaimana disenaraikan di dalam Jadual Pertama dan Ketiga Akta Racun 1952. ii. Racun tersebut adalah dalam milikan Tertuduh. [14] Selanjutnya, dalam memenuhi elemen milikan seperti di para 12(ii) di atas, pihak pendakwaan perlu membuktikan bahawa: a) Tertuduh mempunyai pengetahuan tentang Racun tersebut; dan b) Tertuduh mempunyai jagaan atau kawalan terhadap Racun tersebut. Anggapan di bawah Seksyen 30(4) Akta Racun 1952 boleh digunakan oleh pihak pendakwaan bahawa Tertuduh mempunyai pengetahuan tentang Racun tersebut dan memiliki Racun tersebut. PROSIDING IMPEACHMENT [15] Sebelum Mahkamah menyentuh lebih lanjut berkenaan pembuktian elemen-elemen ini oleh pihak pendakwaan, Mahkamah ini dipertanggungjawabkan untuk membuat keputusan berkenaan prosiding impeachment yang dijalankan ke atas SP1, Puan Junaidah Binti Sabtu iaitu isteri Tertuduh, iaitu berkenaan kebolehpercayaan dan kredibiliti saksi SP1 ini. [16] Semasa pemeriksaan semula SP1 pada 10 Mac 2025, pihak pendakwaan telah memohon kepada Mahkamah ini untuk mencabar kebolehpercayaan saksi ini di bawah Seksyen 155 Akta Keterangan 1950 yang memperuntukkan seperti berikut:

Mencabar kebolehpercayaan saksi Kebolehpercayaan seseorang saksi boleh dicabar dengan cara yang berikut oleh pihak menentang atau, dengan izin mahkamah, oleh pihak yang memanggilnya:

dengan keterangan yang diberikan oleh orang yang menyatakan bahawa mengikut pengetahuan mereka tentang saksi itu mereka percaya saksi itu tidak boleh dipercayai;

dengan membuktikan bahawa saksi itu telah disogok, atau telah menerima tawaran sogokan, atau telah menerima apa-apa dorongan rasuah yang lain untuk memberikan keterangannya;

dengan membuktikan pernyataan dahulu yang tidak selaras dengan mana-mana bahagian keterangannya yang boleh disangkal. [17] Prosedur berkenaan pencabaran kebolehpercayaan saksi telah digariskan dalam kes Muthusamy v Public Prosecutor [1948] MLJ 57 seperti berikut: “The proper way to apply the sections is this. On the request of either side, the court reads the former statement. If there is no serious discrepancy, the court so rules and no time is wasted. The first necessity is to read it with the confident expectation that it will be different from the evidence but looking judicially to see whether the difference really is so serious as to suggest that the witness is unreliable. Differences may be divided into four classes: —

Minor differences, not amounting to discrepancies;

Apparent discrepancies;

Serious discrepancies;

Material contradications. Minor differences are attributable mainly to differences in interpretation and the way in which the statement was taken and sometimes to differences in recollection. A perfectly truthful witness may mention a detail on one occasion and not remember it on another. A mere omission is hardly ever a discrepancy. The police statement is usually much briefer than the evidence. Both the statement and the evidence are usually narratives reduced from question and answer. The witness is not responsible for the actual expressions used in either, and all the less so where he does not speak English. If the police statement gives an outline of substantially the same story there being no apparently irreconcilable conflict between the two on any point material to the issue, the Magistrate should say at once, ‘The difference is not such as to affect his credit’ and hand the statement back. If, however, the difference is so material as probably to amount to a discrepancy affecting the credit of the witness, the court may permit the witness to be asked whether he made the alleged statement. If he denies having made it, then either the matter must be dropped or the document must be formally proved, by calling the writer or, if he is not available, by proving in some other way that the witness did make the statement. If the witness admits making the former statement, or is proved to have made it, then the two conflicting versions must be carefully explained to him, preferably by the court, and he must have a fair and full opportunity to explain the difference. If he can, then his credit is saved, though there may still be doubt as to the accuracy of his memory. This procedure is cumbersome and slow and therefore should not be used unless the apparent discrepancy is material to the issue.” [18] Berdasarkan petikan di atas, adalah penting untuk Mahkamah ini membuat penilaian secara teliti kepada percanggahan yang timbul dalam keterangan saksi tersebut dan sama ada percanggahan tersebut adalah material kepada sesuatu kes tersebut, dan sama ada percanggahan tersebut boleh menjatuhkan kredibiliti saksi tersebut. [19] Selanjutnya dalam kes ini setelah permohonan dibuat oleh pihak pendakwaan, Timbalan Pendakwaraya terpelajar kemudiannya telah menyerahkan sesalinan keterangan saksi SP1 di Mahkamah dan membandingkannya dengan keterangan yang diberikan oleh beliau di bawah S. 112 Kanun Tatacara Jenayah. Setelah meneliti dokumen-dokumen tersebut, Mahkamah ini percaya adalah wajar atas dasar kepentingan keadilan (it is expedient in the interest of justice) telah mengarahkan sesalinan dokumen tersebut untuk diserahkan kepada pihak Pembelaan dengan berpandukan kes Mahkamah Persekutuan Husdi v PP [1980] 2 MLJ 80. [20] Mahkamah kemudiannya telah mengarahkan pihak-pihak untuk memfailkan Hujahan Bertulis berkenaan persoalan sama ada percanggahan yang ditunjukkan dalam keterangan SP1 adalah material atau tidak; dengan mengambil panduan daripada buku "Impeachment Proceedings by S. Augustine Paul”, di halaman 51 di mana YA Augustine Paul telah memberikan panduan seperti berikut: “It is of interest to note that in Re Wee Swee Hong, Decd. " Brown J. in outlining the procedure in allowing cross-examination of a party's own witness under section 154 of the Evidence Act said that when the judge is handed a copy of the inconsistent statement for his consideration the other side should be given the opportunity of seeing the document and making his submission on the application. It is suggested that this procedure be also adopted in the case of impeaching the credit of a witness. Counsel would be of assistance to the Court in making up its mind whether the inconsistency in the previous statement is material enough to warrant impeachment proceedings. The party seeking impeachment would have addressed the Court on the materiality of the inconsistency. Perhaps the other party could be given the opportunity to reply with the aid of the statement before the Court gives its ruling. In Koay Chooi v. R. Spenser-Wilkinson J. said that it was a serious irregularity not to supply a copy of a statement made in the course of a police investigation to the accused when the prosecution sought to put it to one of their witnesses with a view to discredit him though this decision would appear to be based on the provision of the repealed section 113(ii) of the Criminal Procedure Code.” [21] Seterusnya, pada 21 April 2025, Mahkamah ini setelah meneliti hujahan yang difailkan oleh pihak pendakwaan dan pembelaan, dan juga penelitian terhadap keterangan-keterangan yang diberikan oleh SP1 iaitu keterangan pada pihak polis melalui keterangan di bawah S. 112 KTJ dan juga dibandingkan dengan keterangan SP1 di Mahkamah; Mahkamah memutuskan bahawa terdapat percanggahan dalam keterangan SP1 dan selanjutnya Mahkamah memutuskan bahawa percanggahan itu cukup material untuk dibenarkan prosiding impeachment. Prosiding impeachment telah dibenarkan dan SP1 seterusnya dipanggil untuk memberikan penjelasan berkenaan percanggahan tersebut. [22] Semasa prosiding tersebut, pemeriksaan/penyoalan telah dibuat oleh Mahkamah sendiri, dan selaras dengan prinsip kes Dato Mokhtar Hashim & Anor lwn Pendakwa Raya [1983] 2 MLJ 232, Mahkamah juga telah memberikan peluang kepada peguambela Tertuduh untuk menyoal balas SP1 yang memperjelaskan alasan beliau berkenaan percanggahan tersebut. SP1 mengakui bahawa beliau sendiri yang memberikan keterangan tersebut kepada pihak polis dan beliau mengakui menandatangani Pernyataan Di Bawah S. 112 KTJ tersebut. Rakaman Percakapan saksi SP1 kemudiannya ditandakan sebagai Eksibit P44. [23] Pada akhir prosiding impeachment dan setelah mendengar penjelasan daripada SP1 berkenaan sebab-sebab percanggahan tersebut, Mahkamah ini telah menangguhkan penilaian kredibiliti beliau sehingga untuk dinilai bersama-sama dengan bukti-bukti lain pada peringkat yang sesuai iaitu dalam kes ini, pada akhir kes pendakwaan. Prinsip kes Dato Mokhtar Hashim & Anor lwn Pendakwa Raya [supra] dan juga Pendakwa Raya lwn Abdul Kudus bin Japlus [1988] 3 MLJ 310 dirujuk berkenaan ini. [24] Lanjutan daripada itu, pihak Pembelaan pada 16 Julai 2025 telah membangkitkan bantahan terhadap prosiding impeachment yang dijalankan terhadap SP1 dengan menyatakan bahawa terdapat ketidakpatuhan prosedur dalam prosiding yang dijalankan tersebut, khususnya berikutan Pegawai Perakam, iaitu SP6 (Pegawai Penyiasat) tidak dipanggil untuk membuktikan kesahan keterangan SP1 di bawah S. 112 KTJ tersebut. [25] Berkenaan dengan perkara ini, perlu diberikan perhatian bahawa semasa prosiding impeachment dijalankan pada 21 April 2025, peguambela Tertuduh juga hadir dan juga telah diberikan peluang untuk membuat pemeriksaan balas SP1 berkenaan percanggahan keterangan beliau di Mahkamah dan juga dalam rakaman percakapan beliau di bawah S. 112 KTJ. Semasa prosiding tersebut juga tiada sebarang bantahan dikemukakan oleh kedua-dua pihak. [26] Bagi selanjutnya membuat keputusan berkenaan bantahan peguambela tersebut, Mahkamah percaya bahawa sewaktu SP1 ditanya mengenai pernyataan di dalam rakaman percakapannya, SP1 mengesahkan bahawa kandungan di dalam pernyataan tersebut telah dibuat olehnya dan ditandatangani olehnya. Maka dalam keadaan sedemikian, tiada keperluan untuk Mahkamah ini memanggil pegawai perakam iaitu SP6, untuk membuktikan bahawa keterangan tersebut dibuat oleh SP1. Ini adalah selaras dengan prinsip dan panduan yang digariskan dalam kes Muthusamy v Public Prosecutor [supra] seperti yang dipetik di atas. [27] Berkenaan alasan percanggahan keterangan di Mahkamah dan dalam rakaman percakapan, SP1 semata-mata menyatakan bahawa emosi beliau terganggu semasa memberikan keterangan tersebut kerana suami beliau (Tertuduh) telah ditangkap pada ketika itu. [28] Justeru itu, penelitian Mahkamah terhadap alasan yang diberikan oleh SP1 ini mendapati bahawa terdapat percanggahan material dalam keterangan SP1 dan penjelasan beliau terhadap percanggahan itu adalah tidak boleh diterima. Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa keterangan, kebolehpercayaan dan kredibiliti SP1 telah berjaya dicabar oleh pihak pendakwaan. [29] Mahkamah juga percaya tiada sebarang ketidakpatuhan prosedur dilakukan sepanjang prosiding impeachment ini di mana kesemua tatacara atau aturan adalah juga berdasarkan panduan yang diberikan dalam Bench Book (Criminal Law) 3rd Edition. [30] Pada peringkat ini juga, Mahkamah mengambil panduan daripada nas undang-undang kes Matthew Lim lwn Game Warden, Pahang [1960] 1 MLJ 89 seperti berikut: The effect of section 113 of the Criminal Procedure Code has been fully discussed by Taylor J. in Muthusamy v Public Prosecutor [1948] MLJ 57 which was followed by Briggs J. in Jusoh bin Awang v Public Prosecutor [1950] MLJ 69. All Magistrates should be familiar with this case and are advised to read it before using section 113(ii) of the Criminal Procedure Code. Briefly the effect of section 113 of the Criminal Procedure Code is to prohibit absolutely the use of any statement made by a person to a Police Officer during the course of Police investigation as the evidence in Court with one exception and one exception only. This exception allows the use of a statement made by a person to a Police Officer during the course of Police investigation for the purpose of impeaching the credit of a witness in the manner provided by the Evidence Ordinance. The procedure is quite clearly laid down in the section namely:—

the accused or the prosecutor must request the Court to refer to any statement made by such witness to a Police Officer in the course of Police investigation;

the Court may then if it is expedient in the interest of justice direct the accused to be furnished with a copy thereof;

the statement may then be used to impeach the credit of such witness;

such statement must be properly proved. The record must show that these provisions have been complied with and terms such as “treating the witness as hostile” should be avoided. Once this has been done and it is proved that the previous statement when compared with the evidence given in Court contains material inconsistencies the witness's credit is impeached and his evidence becomes worthless because the witness himself has been shown to be unworthy of credit. The previous statement cannot be used to prove the offence against the accused as was apparently done in this case because of the clear prohibition against the admission of such statement in evidence contained in section 113(i). [31] Mengambil iktibar daripada kes di atas dan juga kes Koay Chooi v Regina [1955] 1 MLJ 209 dalam memutuskan bahawa keterangan saksi yang berjaya dicabar adalah menjadi tidak bernilai, maka Mahkamah ini memutuskan bahawa testimoni yang diberikan oleh SP1 tidak boleh diterima masuk sebagai keterangan dan atas demikian, Mahkamah ini tidak mengambil kira keterangan SP1 dalam penilaian di akhir kes pendakwaan. ELEMEN PERTAMA: SAMA ADA 3 BEG PLASTIK DAN 7 BAKUL PLASTIK BERISI DAUN-DAUN DISYAKI DAUN KETUM SERTA 9 BUNGKUSAN BERISI CECAIR DISYAKI AIR KETUM MENGANDUNGI RACUN JENIS MITRAGYNINE SEBAGAIMANA DISENARAIKAN DI DALAM JADUAL PERTAMA DAN KETIGA AKTA RACUN 1952. [32] Dalam pembuktian elemen pertama ini, pihak pendakwaan bergantung kepada keterangan daripada Ahli Kimia (SP4) dan Laporan Kimia (P41). [33] Dalam konteks ini, Mahkamah ini mengambil panduan daripada kes Mahkamah Agung Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492 di mana Mahkamah telah memutuskan bahawa: "We are therefore of the view, that in this type of cases where the opinion of the chemist is confined only to the elementary nature and identity of the substance, the Court is entitled to accept the opinion of the expert of its face value, unless it is inherently incredible or the defence calls evidence in rebuttal by another expert to contradict the opinion. So long as some credible evidence is given by the chemist to support his opinion, there is no necessity for him to go into the details of what he did in the laboratory, step by step." [34] Selanjutnya dalam kes In PP v. Lam San [1991] 3 MLJ 426, Mahkamah Agung juga merujuk kepada perenggan dalam kes Munusamy v PP [supra] di atas dan menjelaskan perkara tersebut seperti berikut: “Two things are implicit in that passage. First, unless the evidence is so inherently incredible that no reasonable person can believe it to be true it should be accepted as prima facie evidence. Second, so long as the evidence is credible there is no necessity for the chemist to show in detail what he did in his laboratory. In our view the evidence of the chemist in this case was more than sufficient as basis to call for the defence granted that all the other ingredients of the offence had been successfully proved.” [35] Selain itu, dalam kes Tarmizi bin Yacoob & 1 lagi v PP [2006] 6 MLJ 197, Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut: “Pendakwa hanya perlu membuktikan bahawa beg yang dirampas itu mengandungi dadah berbahaya tak kira berapa beratnya. Jenis dan berat dadah hanya relevan bagi mengenalpasti identiti serta berat sebenar dadah berbahaya yang dinyatakan dalam pertuduhan. Bagi maksud itu, mahkamah perbicaraan seperti juga mahkamah ini seharusnya mengambil pendekatan yang disarankan oleh Mahkamah Agong dalam kes Munusamy v Public Prosecutor [1987] 1 MLJ 492 yang diikuti dalam kes Public Prosecutor v Lam San [1991] 3 MLJ 426 dalam menangani keterangan daripada ahli kimia. [25] Panduan pertama yang ditetapkan dalam kes-kes itu ialah supaya mahkamah perbicaraan menerima prima facie keterangan ahli kimia melainkan ia ternyata sukar dipercayai hingga tiada orang yang berfikiran waras boleh percaya kebenarannya. Keduanya, selagi keterangan itu boleh dipercayai ahli kimia tidak perlu menunjukkan secara terperinci apa yang dibuat di dalam makmalnya.” [36] Prinsip ini juga diikuti oleh kes-kes Mahkamah Atasan seperti Balachandran v. PP [2005] 2 MLJ 301, dan Khoo Hi Chiang v PP [1994] 1 MLJ 265. [37] Berkenaan dengan perkara ini, SP4 telah mengesahkan penemuan beliau bahawa setelah membuat analisa pada barang kes yang diberikan kepada beliau, beliau mendapati bahawa barang-barang kes yang telah diserahkan kepada beliau bagi tujuan analisa mengandungi racun jenis Mitragynine sebagaimana disenaraikan di dalam Jadual Pertama dan Ketiga Akta Racun 1952 seperti yang dinyatakan dalam keterangan beliau dan juga laporan kimia (P41) yang disediakan oleh beliau. [38] Keterangan ini pada hemat Mahkamah, adalah keterangan yang memberangsangkan dan walaupun cuba dicabar oleh pihak Pembelaan, perkara tersebut tidak menimbulkan sebarang keraguan yang material dalam pembuktian elemen pertama oleh pihak pendakwaan. Oleh itu, Mahkamah ini menerima keterangan SP4 secara prima facie seperti yang diputuskan dalam kes-kes yang dirujuk di atas. [39] Setelah meneliti keterangan yang diberikan oleh SP4, Mahkamah menerima keterangan beliau sebagai seorang ahli kimia yang berkelayakan untuk menjalankan analisa dan seterusnya mendapati tiada keraguan berkaitan dengan identiti dan kuantiti racun tersebut seperti yang telah disahkan oleh SP4, dan juga seperti yang dilaporkan dalam Laporan Kimia (P41). [40] Di samping itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa pergerakan barang kes dan rantaian keterangan dalam kes ini adalah baik dan tidak terputus bermula daripada rampasan barang kes, proses analisa sehinggalah dikemukakan kepada Mahkamah ini. [41] Oleh hal yang demikian, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen pertama terhadap Tertuduh dalam kes ini. ELEMEN KEDUA: SAMA ADA RACUN TERSEBUT ADALAH DALAM MILIKAN TERTUDUH [42] Bagi membuktikan pertuduhan di bawah S. 30(3) Akta Racun 1952, khususnya berkenaan elemen milikan, pihak Pendakwaan boleh menggunakan anggapan di bawah S. 30(4) Akta yang sama. [43] Peruntukan ini adalah hampir sama dengan peruntukan S. 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 (ADB) iaitu: “(d) any person who is found to have had in custody or under his control whatsoever containing any dangerous drug shall, until the contrary is proved, be deemed to have been in possession of such drug and shall, until the contrary is proved, be deemed to have known the nature of such drugs ”. [44] Perkataan milikan (possession) telah diperjelaskan dalam kes Leow Nghee Lim v Reg [1956] MLJ 28 di mana Taylor J dalam nada yang seiring dengan peruntukan S. 37(d) ADB menyatakan seperti berikut: “The word “possession” is a vague and general word which cannot be closely defined. Without at least general knowledge there cannot be possession but there can be possession without full and exact knowledge. This is recognized in the present Drugs Ordinance which provides, by the presumption already cited, that if a man has custody or control of a drug the onus of proving, first that he did not have possession, and secondly that he did not know the nature of the drug, shall be shifted to him.” [45] Justeru itu, adalah menjadi keperluan untuk pihak pendakwaan membuktikan milikan (possession) oleh Tertuduh terhadap Racun tersebut bagi membuktikan pertuduhan yang dikenakan terhadap seseorang Tertuduh. Selanjutnya, sekiranya pihak pendakwaan berjaya berbuat demikian, maka beban akan beralih kepada pihak pembelaan untuk membuktikan sebaliknya. [46] Mahkamah-Mahkamah Atasan telah acapkali dalam beberapa kes, menjelaskan prinsip berkenaan pentakrifan elemen milikan, kawalan, jagaan dan pengetahuan. Dalam erti kata yang lebih ringkas, prinsip milikan (“possession”) adalah berkaitan dengan konsep kawalan, jagaan dan pengetahuan sepertimana yang telah ditakrifkan dalam kes Chan Pean Leon v PP [1956] 22 MLJ 237 di mana Thomson J mengupas mengenai elemen milikan (possession) bagi kes-kes jenayah secara amnya: “In my experience there is no question which Magistrates find more difficult to deal with than this question of what amounts to “possession” for the purposes of the criminal law. Much of this difficulty arises from a failure to appreciate that in reality there are two separate questions involved. The first is whether the accused party was in possession of the article in question and the second by reason of the application of the maxim actus non facit reum nisi mens sit rea is whether he had knowledge of the nature of the thing possessed. “Possession” itself as regards the criminal law is described as follows in Stephen's Digest (9th Edition, page 304):— “A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need.” To put it otherwise, there is a physical element and a mental element which must both be present before possession is made out. The accused must not only be so situated that he can deal with the thing as if it belonged to him, for example have it in his pocket or have it lying in front of him on a table. It must also be shewn that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so, in other words, that he had some animus possidendi. Intention is a matter of fact which in the nature of things cannot be proved by direct evidence. It can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Whether these surrounding circumstances make out such intention is a question of fact in each individual case. If a watch is in my pocket then in the absence of anything else the inference will be clear that I intend to deal with it as if it were my own and accordingly I am in possession of it. On the other hand, if it is lying on a table in a room in which I am but which is also frequently used by other people then the mere fact that I am in physical proximity to it does not give rise to the inference that I intend to deal with it as if it belonged to me. There must be some evidence that I am doing or having done something with it that shews such an intention. Or it must be clear that the circumstances in which it is found shew such an intention. It may be found in a locked room to which I hold the key or it may be found in a drawer mixed up with my own belongings or it may be found, as occurred in a recent case, in a box under my bed. The possible circumstances cannot be set out exhaustively and it is impossible to lay down any general rule on the point. But there must be something in the evidence to satisfy the Court that the person who is physically in a position to deal with the thing as his own had the intention of doing so.” [47] Kes ini telah dirujuk dan dipetik oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes-kes tersohor seperti Chan Wei Loon v Public Prosecutor and another appeal [2021] 4 MLJ 660 dan Public Prosecutor v Denish a/l Madhavan [2009] 2 MLJ 194 antara lain. [48] Berdasarkan otoriti-otoriti di atas, pihak pendakwaan perlu membuktikan elemen-elemen berikut bagi membuktikan milikan barang-barang kes yang mengandungi Racun tersebut ke atas Tertuduh: i. Samada Tertuduh mempunyai jagaan dan kawalan ke atas barang-barang kes yang mengandungi Racun tersebut; ii. Samada Tertuduh mempunyai pengetahuan tentang barang-barang kes yang mengandungi Racun tersebut. [49] Pada peringkat ini, Mahkamah percaya adalah penting untuk dihuraikan pentakrifan “exclusive possession” juga memandangkan pihak pendakwaan menghujahkan bahawa tiada keperluan ke atas pihak pendakwaan untuk membuktikan pemilikan eksklusif dalam kes melibatkan dadah atau racun dengan merujuk kepada kes PP v. Denish Madhavan [2009] 2 MLJ 194. [50] Dalam kes tersebut, penting untuk diberikan perhatian terhadap pemakaian konsep pemilikan ekslusif dan oleh itu, perlu dipertimbangkan panduan yang diperjelaskan oleh Hakim Mahkamah Persekutuan, Abdul Aziz Mohamad FCJ dalam menyampaikan penghakiman beliau seperti berikut: “The idea of exclusivity features in the meaning of ‘possession’ in criminal law as one of the elements necessary to constitute possession. As Taylor J said in Leow Nghee Lim v. Reg [1956] MLJ 28: …It is often said that ‘possession must be exclusive’. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property. Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that ‘possession must be exclusive’ is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions. Thomson J in Chan Pean Leon v. Public Prosecutor [1956] MLJ 237, said that ‘possession’ for the purposes of criminal law involves possession itself – which some authorities term ‘custody’ or ‘control’ – and knowledge of the nature of the thing possessed. As to possession itself he cited the following definition in Stephen’s Digest (9th Ed), at p 304), in which the exclusive element mentioned by Taylor J appears: A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. Once the elements needed to constitute possession are established, including the element of exclusive power to deal, then what is established is possession, not exclusive possession. So much for exclusive possession.” [penekanan ditambah] [51] Petikan di atas, jika dihalusi secara keseluruhannya, membawa makna bahawa pada asasnya, penghakiman di dalam kes Denish Madhavan [supra] tidak menghapuskan unsur 'eksklusiviti'. Sebaliknya, unsur pemilikan eksklusif boleh dibuktikan apabila pemilik mempunyai kuasa untuk mengecualikan orang lain daripada premis atau sesuatu barang di mana sesuatu barang salah dijumpai, tidak kira sama ada milikan tersebut adalah bersama ataupun tidak. [52] Prinsip ini ditekankan selanjutnya oleh Mahkamah Persekutuan dalam Siew Yoke Keong v. Public Prosecutor [2013] 3 MLJ 630, seperti berikut: “So, in our judgment in the circumstances of this case, the presence of the ladies clothing (two female upper garments and two pairs of female jeans) along with male clothing in the third room of the first house does not mean that no possession was established against Siew. The crucial question is whether Siew was so situated with respect to the proscribed drugs found in the second and third rooms of the first house that he had the power to deal with the drugs as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. In other words, Siew must be so situated that he can deal with the proscribed drugs as if it belonged to him, and it must be shown that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so (he had animus possidendi). [penekanan ditambah] [53] Berdasarkan petikan di atas, dapat kita perhatikan bahawa Mahkamah Persekutuan telah menekankan keperluan untuk dadah itu dikendalikan oleh pemilik sesuatu premis/barang dengan pengecualian semua yang lain. Bagi mengesahkan bahawa penglibatan orang lain dikecualikan, adalah wajar untuk membuktikan bahawa hanya Tertuduh mempunyai akses eksklusif ke tapak di mana dadah atau sesuatu barang salah ditemui. Rujukan juga dibuat kepada kes Chan Wei Loon v Public Prosecutor and another appeal [2021] 4 MLJ 660 di mana prinsip yang sama juga diketengahkan. [54] Maka berdasarkan autoriti-autoriti tersebut, dapatlah disimpulkan bahawa ia menjadi keperluan untuk mengecualikan individu lain daripada akses ke tempat di mana dadah atau barang salah itu ditemui bagi pihak pendakwaan membuktikan elemen jagaan, kawalan atau pemilikan. [55] Dalam erti kata yang lebih komprehensif, bagi membuktikan elemen ‘milikan’ ini, adalah penting dalam kes semasa di hadapan Mahkamah ini, untuk pihak pendakwaan membuktikan bahawa hanya Tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan pengetahuan terhadap Racun tersebut yang dikatakan dijumpai dalam milikan beliau di rumah tersebut. [56] Maka berpandukan kepada nas undang-undang yang dikupaskan di atas, Mahkamah ini kemudiannya membuat penganalisisan terhadap keterangan yang dikemukakan oleh kesemua saksi-saksi pendakwaan. Isu Akses ke Rumah No. 2-53 [57] Dalam kes semasa, satu fakta yang tidak dinafikan ialah bahawa barang-barang kes telah dijumpai di sebuah rumah bernombor 2-53 yang disewa oleh Tertuduh dan keluarganya dan sedang dalam proses pemindahan ke rumah baharu. Walaupun pihak pembelaan pada awalnya cuba mewujudkan keraguan terhadap alamat rumah tersebut, Mahkamah ini percaya keraguan yang cuba dibangkitkan ini adalah tidak material dan sememangnya barang-barang kes telah dijumpai di rumah bernombor 2-53 seperti dalam pertuduhan. Pada masa yang sama, pembelaan Tertuduh juga difokuskan kepada rumah tersebut. Maka Mahkamah mendapati tiada sebarang prejudis kepada Tertuduh dalam perkara ini. [58] Satu lagi fakta yang tidak dinafikan adalah bahawa Tertuduh telah ditahan berseorangan semasa serbuan dilakukan oleh pihak polis ke dalam rumah tersebut. Pihak pendakwaan dengan merujuk kepada kes Pendakwa Raya v. Panizan Sunan Achyari [2010] 1 LNS 311 telah menghujahkan bahawa Tertuduh dalam kes semasa di hadapan Mahkamah ini mempunyai physical proximity ke atas barang-barang kes yang membolehkan Tertuduh berurusan dengan racun tersebut. Namun begitu, perlu diambil perhatian bahawa dalam kes yang dirujuk oleh pihak pendakwaan tersebut, fakta kes adalah berbeza dengan kes semasa di mana dadah dalam kes tersebut telah dijumpai di dalam beg plastik yang dijumpai di dalam raga hadapan motosikal yang ditunggang oleh Tertuduh dalam kes tersebut. [59] Prinsip undang-undang berkenaan dengan “physical proximity” ini telah digariskan dalam kes PP v Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337 di mana Mahkamah Persekutuan dengan merujuk kepada kes Chan Pean Leon v PP [supra] yang membuat pemerhatian: "the mere fact that I am in physical proximity to it does not give rise to the inference that I intend to deal with it as if it belonged to me. There must be some evidence that I am doing or having done something with it that shews such an intention. Or it must be clear that the circumstances in which it is found shew such an intention But there must be something in the evidence to satisfy the court that the person who is physically in a position to deal with the thing as his own had the intention of doing so... On the other hand, if it is lying on a table in room in which I am but which is also frequently used by other people than the mere fact that I am in physical proximity to it does not give rise to the inference that I intend to deal with it as if it belongs to me..." [60] Dalam kes PP v Mok Kar Poh [2001] 5 CLJ 206, YA Zainun Ali memutuskan bahawa: "Whether or not there was possession due to proximity, depends very much on the facts and circumstances of each case. … Thus the mere fact that the said offending article (ie, the drug) was in physical proximity to the accused does not ipso facto, give rise to the inference that the accused intends to deal with it as if it belonged to him.” [61] Dalam kes Oh Eng Thye V Public Prosecutor [1954] 1 MLJ 1, Hakim Bellamy J telah menyatakan bahawa: “It has frequently been held in this Court that mere juxtaposition is not enough to constitute possession. There must be something more.” [62] Maka, bagi menjawab persoalan sama ada “physical proximity” adalah memadai untuk pihak pendakwaan membuktikan elemen milikan, kawalan dan jagaan terhadap Tertuduh, Mahkamah ini selanjutnya merujuk kepada kes Toh Ah Loh And Mak Thim v Rex [1949] 1 MLJ 54 seperti berikut: Possession, in order to incriminate a person, must have the following characteristics. The possessor must know the nature of the thing possessed, must have in him a power of disposal over the thing, and lastly must be conscious of his possession of the thing. If these factors are absent, his possession can raise no presumption of mens rea, without which (except by statute) possession cannot be criminal. It was necessary therefore to put these factors before the the jury. It was essential to direct the jury that before they could convict the accused of being in “unlawful possession”, they must be satisfied that he knew the boxes contained ammunition. Such knowledge was of the essence of the offence and to quote Halsbury Vol. IX p. para. 4. “Where a particular intent or state of mind is of the essence of an offence, the person committing the act is not criminally responsible if he had no mens rea and the act was ordered or procured by another person — but the person who ordered or procured the act is criminally responsible.” [63] Prinsip kes di atas telah dijadikan panduan dalam kes-kes Mahkamah Atasan di mana kini adalah menjadi undang-undang mantap bahawa pemilikan fizikal semata-mata adalah tidak cukup untuk mewujudkan pemilikan. Dalam erti kata lain, “Proximity does not necessarily constitute possession. - PP v Kang Choo Heng & Anor [1991] 3 CLJ 2574”. [64] Mengambil kira nas undang-undang yang telah dihuraikan di atas, maka Mahkamah ini mengabsahkan fakta bahawa hanya kerana tiada orang lain yang berada bersama Tertuduh dalam rumah tersebut semasa serbuan dilakukan oleh pasukan polis sahaja tidak mencukupi untuk Mahkamah membuat dapatan bahawa Tertuduh mempunyai milikan, kawalan, jagaan dan pengetahuan terhadap barang kes yang dijumpai. [65] Atas demikian, Mahkamah selanjutnya membuat penilaian secara menyeluruh terhadap kesemua keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi pendakwaan, dari segi keterangan lisan di Mahkamah dan juga keterangan-keterangan dokumentari yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Hal ini adalah demikian kerana seperti yang dihuraikan sebelum ini, beban pembuktian adalah di bahu pihak pendakwaan untuk membuktikan niat Tertuduh dalam mengendalikan barang-barang kes tersebut selain mengecualikan kebarangkalian kehadiran individu lain daripada akses ke tempat di mana racun itu ditemui iaitu di rumah tersebut. [66] Sekiranya diperhalusi keterangan saksi-saksi polis dalam kes ini, iaitu SP3, SP7 (pegawai-pegawai serbuan) serta SP6 (pegawai penyiasat), dapat diperhatikan bahawa terdapat banyak barang-barang seperti kasut-kasut, payung, dan sebagainya yang diletakkan di luar rumah tersebut. Gambar-gambar P4 dan P5 juga mengesahkan fakta sedemikian. KETERANGAN SP3 PADA 22 JANUARI 2025 Pemeriksaan Balas SP3 79. PB: Ini payung kecil perempuan? Siapa punya tuan tak tahu? SP3: Tak tahu

PB: Kalau tuan lihat khususnya gambar 7, 8, 9 atas lantai, boleh lihat di sana atas lantai sekurang-kurangnya ada 2 pasang kasut? Ada?

PB: Dan kasut itu daripada pandangan gambar kita, macam satu pasang kasut lelaki, satu pasang kasut perempuan? SP3: Perempuan lelaki tak pasti lah

PB: Tengok kasut itu. Lelaki tak pakai kasut macam ini. SP3: Saya nampak, tapi tak pasti kasut lelaki atau perempuan

PB: Gambar 7 dan 8, ada rak kasut. Ada?

PB: Ada banyak pasangan kasut juga? Dalam gambar. Ada ke tiada? Sebelah kanan itu. SP3: Gambar separuh sahaja

PB: Ada kasut? SP3: Ada rak kasut

PB: 4 tingkat rak. Nampak banyak kasut? Siapa punya kasut kita tak tahu.

PB: Kerusi gambar 7, 8, 9, boleh lihat satu plastik beg macam digunakan di pusat beli belah dan di dalamnya ada bekas botol air, ada?

PB: Macam dalam ada mineral water?

PB: Siapa punya kita tak tahu? SP3: Tak tahu KETERANGAN SP6 PADA 10 JULAI 2025 Pemeriksaan Balas SP6 128. PB: Saya pergi balik kepada gambar no 7, tengok gambar no 7, di luar pintu rumah, pintu papan dan di atas gril sebelum masuk ke dalam rumah, ada satu payung perempuan? Setuju? Payung kecil? SP6: Saya nampak satu payung

PB: Payung kan ada banyak jenis, payung yang kecil, dia punya warna, payung banyak, payung kecil, seperti digunakan oleh perempuan? Kalau tengok kan, payung, kalau digunakan lelaki, perempuan, orang tua, ceti pakai payung, banyak jenis. So ini, saya katakan daripada gambar payung rupa seakan-akan seperti yang digunakan oleh payung perempuan? Kecil. SP6: Itu saya tak pasti

PB: Tapi kecil. Adakah payung besar? Payung kecil, warna cerah? Setuju? SP6: Itu saya tak pasti

PB: At least pasti tak itu payung? SP6: Ya saya pasti itu payung

PB: Sekarang saya bawa kamu rujuk gambar 7, 8, 9, kamu masa sampai, masa ambil gambar punya waktu, kamu lihat di atas lantai di luar rumah, ada pasangan-pasangan kasut lelaki dan wanita? SP6: Merujuk kepada gambar ini, betul ada kasut

PB: Dan kalau kita lihat gambar no 7, sebelah kanan, ada satu shoe rack, tahu shoe rack, rak kasut, dan sana pun ada banyak kasut?

PB: Dan di situ ada satu kerusi, atas itu ada satu troli yang biasanya kalau perempuan pergi pasar malam beli barang? Troli dua roda. SP6: Ya ada satu troli di atas kerusi

PB: Saya tanya kamu soalan, gambar 6, 7, 8, 9, 10 dan 11, semuanya menunjukkan keadaan luar rumah 2-53 sebelum masuk?

MAH: 2-53? Gambar sebelum masuk?

PB: Untuk kemudahan Mahkamah, gambar yang jelas, di gambar no 8, ada satu bungkusan daripada pasar raya ke apa, seperti orang beli barang, bungkusan yang baru, diletak atas lantai. Sabun ke clorox ke apa kita tak tahu lah. SP6: Benar, bungkusan plastik berwarna putih berdekatan dengan kerusi

PB: Dalam itu ada barang-barang? Yang kita boleh lihat lah. SP6: Ya kalau ikutkan pada gambar ini, ada barang, tak pasti lah

PB: Awak pun tak tahu siapa yang letak barang itu? SP6: Saya tak siasat

PB: Sekarang kita pergi gambar no 11, boleh tak Insp Hafiz beritahu, dekat cermin ini di luar rumah, apa barang-barang atas cermin ini? SP6: Tak berapa nak pasti

PB: Lebih kurang lah? SP6: Cuma dalam pengetahuan saya, dalam gambar ini ada satu botol yang kandungan saya tak pasti, ada botol mineral

S: Lagi? SP6: Ada berus

PB: Lagi? SP6: Ada kasut punya kiwi, polish kasut, yang tudung hijau itu saya tak pasti apa dia.

PB: Yang hijau muda itu tak pasti lah? SP6: Tak pasti. Ada satu beg plastik, saya rasa mungkin plastik sampah

PB: Plastik sampah ke rempah kita tak tahu lah? SP6: Dekat, saya rasa macam plastik sampah. Yang lain saya tak pasti

PB: Ok. Tapi sebelah botol yang kata ada liquid tak pasti itu, ada satu ikatan sabun? Antara botol mineral dengan botol plastik yang awak kata liquid. SP6: Yang warna merah itu?

PB: Antara botol plastic mineral di bawah. Ada ikatan satu sabun. Kita beli sabun buku di supermarket kan, 5 ke 4 sekali, ini lah? When we go supermarket, pernah beli sabun? SP6: Sabun buku eh? Yang mana itu? Yang kecil ini ke?

PB: Ya. Ini SP6: Ini yang saya maksudkan berus sponge, yang saya nampak lah. Saya rasa itu berus sponge.

PB: Takpe, you yang pergi. So daripada kelihatan semua barang-barang ini, ia menunjukkan barang-barang ini seperti ada digunakan diletak di sana? Bukan barang-barang yang sangat lama, yang sudah ada macam ada habuk dan sebagainya? Ini barang seperti baru? SP6: Kemungkinan benar

PB: Setuju dengan saya, ini juga kamu just lihat dan ambil gambar tapi tak siasat secara lanjut?

PB: So oleh kerana tak siasat lanjut, kita tidak tahu siapa yang menggunakan barang ini, siapa yang letak barang ini di sini? Kerana awak tak siasat. Faham tak soalan saya? Oleh kerana kita tak siasat lanjut, kita tak tahu siapa yang menggunakan barang ini, siapa yang letak barang ini, setuju? SP6: Tak setuju

PB: Insp Hafiz, kita tak siasat, kalau you jawab macam ini kita boleh jimat masa Mahkamah. That’s why saya bina soalan saya, saya qualify saya punya soalan. You sudah setuju you tak siasat. So bermakna kalau tak siasat kita tak tahu lah siapa yang letak barang di sana. Betul tak? Faham soalan saya? Melainkan kamu kata kamu siasat. Kamu tak siasat. Kamu tak tahulah siapa yang letak barang di sana. Kerana kamu pun tak nampak siapa yang gunakan? Setuju? SP6: Secara umum saya setuju KETERANGAN SP7 PADA 25 SEPTEMBER 2025 Pemeriksaan Balas SP7 43. PB: Kita pergi ke bahagian hadapan rumah, lihat gambar P4, gambar 7, 8, 9 dan 11. Lihat di sana terdapat satu payung warna cerah, macam satu payung wanita? SP7: Gambar?

PB: P4, 7. SP7: Ya ada satu payung

PB: Payung wanita? SP7: Payung wanita? Saya tak dapat nak pastikan. Saya nampak payung sahaja

PB: Dan juga terdapat 2 pasang kasut, slipper ke kasut?

PB: Boleh beritahu, kasut lelaki satu lagi selipar atau kasut wanita? SP7: Ya seperti kasut wanita, di gambar 9

PB: Selepas itu ada kasut dan banyak kasut-kasut di rak? SP7: Tak berapa jelas

PB: Masa kamu serbu kamu ada perasan tak ada kasut? SP7: Sebelah ada rak ada kasut di tepi [67] Secara keseluruhannya, penelitian Mahkamah kepada keterangan-keterangan yang dikemukakan (melalui gambar-gambar tempat kejadian (P4, P5) dan juga keterangan saksi-saksi pendakwaan) menunjukkan terdapat banyak barang di dalam dan di sekitar rumah tersebut yang bukan hanya milik Tertuduh, tetapi orang-orang lain yang tidak dapat dipastikan oleh saksi-saksi pendakwaan sendiri. [68] Di dalam rumah pula, terdapat banyak barang seperti perkakas dapur dan sebagainya di mana siasatan pihak polis tidak dapat memastikan siapakah pemilik barang-barang tersebut. Apabila persoalan ini ditujukan kepada SP6, Pegawai Penyiasat, seperti boleh dilihat di dalam petikan-petikan di atas, beliau menyatakan bahawa tiada siasatan dilakukan terhadap barang-barang tersebut, samada siapa yang meletakkan barang-barang tersebut mahupun siapa pemilik barang-barang tersebut. [69] Maka dalam keadaan sebegini, suatu kesimpulan juga tidak dapat dicapai bahawa barang-barang di rumah tersebut (sama ada di luar mahupun dalam rumah) hanya dimiliki oleh Tertuduh sendiri dan bukannya orang lain. Sebaliknya, sekiranya sebarang siasatan dilakukan terhadap pemilikan barang-barang ini, perkara ini mungkin boleh memberikan sedikit pencerahan berkenaan dengan isu ini. [70] Atas sebab itu, melihat kepada keseluruhan keterangan yang dikemukakan, pada peringkat ini, Mahkamah hanya dapat membuat inferens bahawa rumah sewa No. 2-53 tersebut bukan hanya didiami oleh Tertuduh, tetapi juga dihuni dan/atau digunakan oleh mana-mana pihak lain selain daripada Tertuduh sendiri. Ini juga secara langsung menunjukkan bahawa terdapat pihak-pihak lain juga yang mempunyai kuasa untuk menggunakan rumah tersebut, dan ianya tidak terhad kepada Tertuduh sahaja. Isu Rampasan Kunci [71] Dalam kes ini, semasa serbuan, pintu pagar berada dalam keadaan terbuka manakala gril rumah adalah dalam keadaan ditutup rapat dan tidak berkunci, kecuali pintu papan rumah tersebut yang dikatakan dikunci dari dalam. Ini disahkan oleh saksi-saksi pendakwaan. Namun demikian, penting untuk dipertimbangkan bahawa sepanjang serbuan yang dikatakan dijalankan oleh SP3 dan pasukan serbuan, tiada sebarang kunci rumah yang dirampas mahupun dijumpai daripada Tertuduh, atau di dalam rumah tersebut mahupun daripada sesiapa pun semasa serbuan dilakukan. [72] Kepentingan rampasan dan pengemukaan kunci rumah ini telah diterangkan dalam kes-kes Pendakwa Raya lwn NAN (Kanak-Kanak) dan lain-lain dan satu lagi kes [2025] MLJU 2568 dan Pendakwa Raya lwn Ng Haw Wen [2024] MLJU 2764, antara lain. [73] Dalam kes Pendakwa Raya lwn NAN (Kanak-Kanak) dan lain-lain dan satu lagi kes [supra] yang dinyatakan di atas, Mahkamah Tinggi telah membuat dapatan bahawa terdapat kemungkinan akses oleh orang lain terhadap rumah di mana dadah-dadah dijumpai berdasarkan kepada fakta bahawa tiada kunci rumah atau kunci mangga grill ditemui mahupun dirampas daripada mana-mana Tertuduh dalam kes tersebut ataupun daripada rumah tersebut. Mahkamah percaya petikan daripada penghakiman kes tersebut wajar diperturunkan dan untuk dibaca secara keseluruhan seperti berikut: “[38] Setelah Mahkamah ini meneliti keseluruhan keterangan yang telah dikemukakan oleh saksi-saksi Pendakwaan, Mahkamah ini bersetuju bahawa terdapat kemungkinan akses oleh orang lain terhadap rumah tersebut. Ini berdasarkan kepada fakta bahawa tiada kunci rumah atau kunci mangga grill ditemui mahupun dirampas daripada mana-mana OKT ataupun daripada rumah tersebut. Mengenai isu kunci rumah ini, adalah meragukan bagaimana kunci rumah tersebut tidak ditemui dan dirampas oleh SP1 mahupun oleh mana-mana anggota serbuan. Berdasarkan keterangan SP1, OKT1 dikatakan telah membuka pintu grill hadapan rumah menggunakan kunci. Adalah sangat janggal untuk mana-mana anggota serbuan untuk tidak merampas kunci rumah yang dikatakan telah digunakan untuk membuka pintu rumah, dalam keadaan dadah ditemui di dalam rumah. Tiada penjelasan diberikan oleh SP1 mengenai perkara ini, manakala SP8 pula sekadar menyatakan bahawa beliau tidak melakukan siasatan tentang kunci rumah kerana tidak diserahkan oleh SP1. [39] Pada pendapat Mahkamah ini, fakta-fakta ini amatlah meragukan kerana perkara utama yang kebiasaannya dilakukan oleh anggota serbuan apabila melibatkan serbuan di rumah adalah mencari dan memperoleh kunci rumah yang berkaitan. Lebih-lebih lagi dalam keadaan di mana berdasarkan keterangan SP6 bahawa beliau telah menyerahkan kunci rumah tersebut kepada OKT3. Dalam hal ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa inferens yang boleh dibuat adalah bahawa pada malam serbuan, pintu rumah tersebut sebenarnya tidak berkunci ataupun kunci rumah tersebut dipegang oleh orang lain yang tiada di dalam rumah tersebut. Fakta-fakta dan inferens ini turut menunjukkan bahawa terdapat orang lain yang mempunyai kuasa untuk menggunakan rumah tersebut, dan ianya tidak terhad kepada OKT1-OKT6 sahaja.” [74] Benar, seperti yang dinyatakan oleh Hakim Mahkamah Tinggi dalam kes di atas, adalah janggal untuk anggota serbuan untuk tidak merampas kunci rumah yang dikatakan telah digunakan untuk membuka pintu rumah, dalam keadaan dadah ditemui di dalam rumah. Namun, begitulah situasi dalam kes semasa di mana kunci rumah No. 2-53 tersebut adalah langsung tidak diberikan perhatian oleh pasukan serbuan dalam kes ini. Ketika diajukan persoalan mengenai isu kunci ini kepada SP3, penjelasan yang diberikan oleh beliau nyata tidak memuaskan di mana beliau semata-mata menyatakan bahawa beliau tidak terfikir untuk merampas kunci rumah tersebut. KETERANGAN SP3 Pemeriksaan Balas SP3 pada 22 Januari 2025 48. S: Dalam kes ini, setuju dengan saya, sepanjang masa, mulai Tuan Ng dengan tuan dan pegawai dan anggota serbu, periksa dan rampas barang, tiada sebarang kunci rumah itu dirampas oleh tuan pada 2/8/2021 sehingga tuan buat repot dan serah barang kes pada pegawai penyiasat? J: Setuju 49. S: Dan di badan beliau juga apabila tuan periksa, tiada kunci rumah?

S: Justeru itu, tuan sendiri tidak tahu dalam kes ini, bagaimana rumah itu dibiarkan tiap-tiap hari, adakah dikunci dari luar atau pintu gril dan papan hanya dibiarkan rapat sahaja? Tuan tak tahu.

S: Dalam kes ini juga, tiada sebarang kunci rumah ini tuan rampas atau pasukan tuan rampas, kunci rumah ini daripada isteri beliau juga? J: Setuju Pemeriksaan Semula SP3 pada 7 Mac 2025 7. TPR: Peguam cadangkan setuju sepanjang masa mulai DSP Ng, ASP sendiri serbu, pegawai dan anggota serbu, periksa rumah tiada sebarang kunci dirampas pada tarikh kejadian sehingga balik ke IPD dan serah barang kes kepada pegawai penyiasat, ASP jawab setuju. Boleh ASP jelaskan kenapa setuju? SP3: Sebab saya tak terfikir nak rampas kunci, tapi gambar kunci ada dalam senarai gambar dalam kertas siasatan [75] Dalam situasi sedemikian, Mahkamah ini dihadapkan dengan dua persoalan; iaitu sama ada rumah tersebut adalah berkunci sepanjang masa atau sekurang-kurangnya semasa serbuan dilakukan oleh pasukan serbuan, dan kedua, sama ada hanya Tertuduh seorang sahaja yang mempunyai akses kepada kunci rumah tersebut. Bagi kedua-dua persoalan tersebut, Mahkamah ini berpendapat bahawa inferens yang boleh dibuat lebih berpihak untuk menjawab kedua-dua persoalan tersebut secara negatif. [76] Mahkamah berpendapat, sekiranya rumah tersebut boleh diakses oleh orang lain, maka barang-barang kes tersebut juga mungkin boleh diletakkan oleh mana-mana orang yang mempunyai akses kepada rumah tersebut, lebih-lebih lagi dalam keadaan di mana kes terhadap Tertuduh ini adalah merupakan satu kes ‘tip-off’, yang mana serbuan telah dilakukan ekoran daripada maklumat yang diterima oleh pihak polis (Laporan Polis (P10) adalah dirujuk bagi mengesahkan perkara ini). [77] Mahkamah ini berpendapat, dalam kes-kes di mana serbuan dilakukan oleh pihak polis yang “bertindak atas maklumat”, keseluruhan keterangan yang dikemukakan oleh saksi pendakwaan perlu dinilai oleh Mahkamah secara sangat teliti. Kepentingan ini dinyatakan dalam kes Vijayaratnam V Public Prosecutor [1962] 1 MLJ 106 seperti berikut: “The prosecution relied mainly on the evidence of the policeman (P.W.1). This witness commenced his evidence by stating that on information received he went to P.W.D. Stores at Swettenham Road at about 1.10 p.m. on 26th November, 1960. I think, if possible, the expression “on information received” should not be used by police officers when giving evidence. It would appear to mean that somebody has given information, which may be hearsay to the police and the police act on this information. In this particular case the police witness went on to say that on arrival at the scene he laid an ambush. This statement read in conjunction with the expression “on information received” would tend to indicate that the police had been told that an offence would be committed. In my opinion, this would, to say the least, cloud the issue when the trial commenced and it might to a certain degree prejudice the Court against the appellant. To put it in another way there was a probability, that the Court trying the appellant was to a certain extent influenced by the opening statement of the police witness. In my opinion such a state of affairs should be avoided.” [78] Sekali lagi ditekankan bahawa ianya menjadi undang-undang mantap di mana beban pembuktian untuk mengecualikan akses orang lain adalah terletak di bahu pihak pendakwaan. Maka, saksi-saksi yang dipanggil oleh pihak pendakwaan adalah penting dalam pembuktian kes pendakwaan. Berkenaan dengan perkara ini, hanya SP1 (isteri Tertuduh) dan SP5 (jiran Tertuduh) adalah merupakan saksi bebas yang boleh memberikan keterangan berkenaan akses kepada rumah tersebut secara harian. [79] Selanjutnya, dalam keadaan di mana keterangan dan kredibiliti SP1 telah berjaya dicabar oleh pihak pendakwaan dan segala keterangan yang diberikan oleh SP1 tidak diambil kira dalam penilaian kes di peringkat pendakwaan, maka Mahkamah hanya boleh bergantung kepada keterangan SP5 sebagai saksi bebas/awam untuk mendapatkan keterangan sokongan berkenaan akses kepada rumah tersebut secara kebiasaannya. KETERANGAN SP5 PADA 7 MAC 2025 Pemeriksaan Utama SP5 25. TPR: Selain daripada En Sukkeri, siapa lagi yang tinggal di rumah di gambar no. 5 ini? SP5: Keluarga beliau lah

TPR: Tahu ke berapa orang keluarga En Sukkeri ini? SP5: 4 Pemeriksaan Balas SP5 12. PB: Oleh itu, saya cadangkan kepada kamu, selain daripada kamu tahu kamu hanya merupakan jiran En Sukkeri, tiada apa-apa lain kamu tahu tentang butir-butir lanjut tentang rumah? SP5: Tak tahu. Cuma saya tahu dia jiran, sebab saya baru. Daripada dulu dia menyewa situ, kenal sahaja

PB: Rumah yang kamu kata jiran masa itu adakah rumah sebelah itu, dia dan keluarga tinggal?

PB: So yang Encik Aziz tahu dia tinggal di rumah itu dengan keluarga, isteri, anak-anak? …..

PB: So rumah yang awak kata tadi yang awak tahu ialah rumah di mana rumah En Sukkeri tinggal dengan keluarga? Itu sahaja? Lain-lain you tak tahu? [80] Maka, merujuk kepada keterangan SP5 ini, beliau telah mengesahkan bahawa rumah tersebut dihuni oleh Tertuduh yang tinggal bersama keluarga beliau iaitu isteri dan anak-anak beliau. [81] Fakta yang diakui oleh pihak-pihak adalah bahawa Tertuduh bersama keluarganya dalam proses pemindahan rumah. SP5 juga secara jelasnya menyatakan bahawa Tertuduh tinggal di rumah tersebut bersama keluarga beliau. Bermakna sememangnya rumah ini merupakan rumah kediaman Tertuduh bersama keluarganya, dan bukan hanya dihuni oleh Tertuduh seorang sahaja. [82] Oleh itu, adalah wajar untuk Mahkamah membuat dapatan bahawa rumah tersebut adalah bukan dihuni oleh Tertuduh sendiri dan sememangnya pihak selain daripada Tertuduh mempunyai kuasa untuk memasuki, dan berbuat apa-apa sahaja dalam rumah No. 2-53 di mana barang-barang kes telah dijumpai. [83] Ini juga selaras dengan keterangan dokumentari melalui gambar-gambar yang menunjukkan banyak barang yang dijumpai di halaman rumah dan keseluruhan rumah tersebut termasuk bahagian dalam rumah seperti ruang dapur dan bahagian belakang rumah tersebut. Secara keseluruhannya, berkenaan dengan isu ini, Mahkamah membuat dapatan bahawa walaupun Tertuduh seorang sahaja yang berada dalam rumah tersebut semasa serbuan (dalam keadaan mempunyai “physical proximity seperti dihujahkan oleh pihak pendakwaan), namun perkara ini bukan menjadi satu keterangan konklusif yang mengaitkan Tertuduh dengan barang-barang kes tersebut, lebih-lebih lagi dalam keadaan pihak pendakwaan telah gagal untuk mengecualikan akses orang lain ke rumah tersebut, dan juga dalam keadaan di mana ia terbukti rumah tersebut bukan hanya dihuni oleh Tertuduh seorang. [84] Berkenaan dengan isu ini, pihak Pembelaan telah membawakan kepada perhatian Mahkamah ini, kes Pendakwa Raya v Mohd Khuzaimi bin Ahmad (JB-45A-8-12/2020 – Alasan Penghakiman boleh dirujuk di [2024] MLJU 2879). Dalam kes tersebut, pihak pendakwaan telah bergantung kepada isu proximity atau juxtaposition bagi membuktikan elemen kawalan dan jagaan. Namun demikian, di akhir kes pendakwaan, YA Tuan Suria Kumar D.J. Paul telah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan bahawa Tertuduh mempunyai kawalan dan jagaan terhadap dadah yang dijumpai dalam bilik tidur rumah tersebut memandangkan akses rumah tersebut adalah juga terbuka kepada anak-anak Tertuduh dan rakan-rakannya. [85] Kes tersebut nyata mempunyai fakta yang agak serupa dengan kes semasa di hadapan Mahkamah ini. [86] Justeru, atas keseluruhan alasan-alasan ini, Mahkamah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan pengecualian individu lain daripada akses ke tempat di mana racun-racun itu ditemui iaitu di rumah tersebut. Dalam keadaan ini, Mahkamah mendapati bahawa pihak pendakwaan tidak dapat membuktikan sama ada milikan fizikal mahupun milikan secara anggapan (physical or presumed possession) terhadap Tertuduh dalam kes ini. Isu Percanggahan Mengenai Di Mana Barang-Barang Kes Dijumpai [87] Dalam kes ini, satu-satunya fakta yang secara langsung mengaitkan barang-barang kes tersebut dengan Tertuduh adalah bahawa barang-barang kes tersebut dijumpai di sebuah rumah sewa di mana semasa serbuan dilakukan, hanya Tertuduh yang berada dalam rumah tersebut. Namun demikian, setelah kesemua saksi-saksi pendakwaan selesai memberikan keterangan, Mahkamah ini ditinggalkan dengan satu tanda tanya berkenaan dengan satu persoalan penting yang sepatutnya dijawab secara konklusif oleh saksi-saksi pendakwaan, iaitu di mana sebenarnya barang-barang kes tersebut dijumpai. [88] Menurut keterangan dokumentari yang dikemukakan melalui Pegawai Serbuan (SP3) menerusi laporan polis (P10) dan Borang Senarai Geledah (P11), ia jelas menunjukkan bahawa barang-barang kes adalah dijumpai di bahagian dapur rumah dan di bahagian belakang rumah. Menyedari kepentingan pembuktian tempat di mana sesuatu racun atau dadah dijumpai, Peguambela Tertuduh telah meminta SP3 untuk mengesahkan tempat di mana sebenarnya barang-barang kes tersebut dijumpai semasa serbuan. Pengesahan SP3 adalah seperti berikut: KETERANGAN SP3 PADA 22 JANUARI 2025 Pemeriksaan Balas SP3 121. PB: Baik. Tuan, selepas ini mengenai jumpa barang-barang belakang rumah. Di bahagian yang tuan cakap, dekat mana dalam gambar tuan jumpa barang-barang yang tuan cakap dirampas? Boleh tunjukkan at least kalau ada ambil gambar masa you sampai? SP3: Di ruang tamu ada, di belakang… Di ruang dapur ada, bakul-bakul, dan beg plastik hitam. Di ruang tamu, di bahagian dapur.

PB: Baik tuan. Okay di ruang tamu ada, di belakang ada, apa, beg-beg plastik, lagi? Bakul-bakul, lagi? Dapur, lagi? SP3: Dapur. Itu semua barang kes yang dirampas

PB: So oleh itu secara khususnya, di mana setiap item itu dijumpai dalam rumah, tuan tak boleh ingat, tak pasti lah? SP3: Di ruang dapur dan di ruang tamu, itu sahaja

PB: So dalam gambar tuan, di mana? Boleh tunjuk tak? Kita tengok gambar ID4, mana jumpa barang-barang ini? Can assist the court? Mana jumpa barang-barang itu? SP3: Gambar 14, 15

PB: 14, 15 ini gambar mana? SP3: Ruang tamu

PB: Lagi? SP3: Gambar 26,

Ini gambar apa? SP3: Gambar 26? Dapur lah

PB: Itu sahaja?

PB: Okay ruang tamu dan dapur. Tapi tuan tak boleh pasti lah apa yang tuan mengatakan jumpa di dapur dan ruang tamu tuan tak boleh ingat? Setuju? SP3: Dapur masak di bahagian dapur, periuk ini di bahagian dapur

PB: Dapur masak di bahagian dapur? SP3: Dan bakul-bakul di ruang tamu.

PB: Bakul-bakul di ruang tamu? Lain-lain? SP3: Ada juga di ruang dapur. Spesifiknya tak ingat [89] Sekiranya diteliti keterangan SP3 tersebut, SP3 pada satu ketika ada menyatakan beliau ada merampas barang-barang di belakang, tetapi pemerhatian Mahkamah kepada keterangan yang diberikan termasuk penelitian kepada RVT, beliau seolah-olah was-was dalam menyatakan perkataan tersebut dan tidak meneruskan ayat tersebut. Selanjutnya beliau meneruskan keterangan beliau dan menyimpulkan bahawa barang-barang kes adalah dijumpai di ruang dapur dan di ruang tamu. Sebab mengapa beliau memberikan reaksi dan jawapan sedemikian adalah hanya diketahui oleh beliau sendiri. [90] Kemudiannya, SP7, iaitu seorang lagi Pegawai Serbuan pula menyatakan bahawa tempat barang-barang kes dijumpai adalah seperti dalam P10 dan P11 iaitu di bahagian dapur dan belakang rumah. KETERANGAN SP7 PADA 27 OGOS 2025 Pemeriksaan Utama SP7 Saksi dirujuk P6

TPR: Insp rujuk gambar tersebut, boleh Insp beritahu gambar-gambar ini merujuk kepada gambar apa? SP7: Nak saya jelaskan satu persatu gambar ke Puan? TPR: Ah, boleh. SP7: Gambar pertama menunjukkan gambar keseluruhan barang kes. Gambar kedua menunjukkan gambar barang kes yang dijumpai di ruang dapur.

MAH: Dijumpai di? SP7: Ruang dapur. Gambar ketiga gambar di mana barang kes daun ketum yang dijumpai di ruangan dapur. Gambar keempat adalah peralatan masak periuk, tong gas, dapur gas yang dijumpai di ruang dapur rumah tersebut. Gambar lima adalah gambar bekas polisterin warna putih. Gambar enam menggambarkan bekas polisterin dengan air ketum. Bungkusan air ketum di dalamnya, di mana dijumpai di belakang rumah tersebut. Gambar tujuh adalah gambar bungkusan air ketum di dalam bekas polisterin yang dijumpai di belakang rumah tersebut. Itu sahaja gambar tempat kejadian [91] Dalam pemeriksaan balas beliau juga, SP7 mengesahkan bahawa barang kes adalah dijumpai di bahagian ruang dapur dan belakang rumah. [92] Sekiranya dibandingkan keterangan kedua-dua pegawai serbuan ini, salah seorang mengatakan bahawa barang-barang kes adalah dijumpai di ruang dapur dan ruang tamu manakala seorang lagi mengatakan bahawa barang-barang kes adalah dijumpai di ruang dapur dan belakang rumah. [93] Perlu diambil perhatian bahawa keterangan dokumentari iaitu P10 dan P11 adalah salah satu dokumen yang tidak dapat dinafikan kepentingannya dalam kes ini. Hal ini demikian kerana P10 iaitu laporan polis dan P11 iaitu Borang Senarai Geledah adalah antara dokumen yang paling awal disediakan oleh pegawai serbuan dalam kesemua kes milikan dadah atau racun sejurus selepas sesuatu serbuan dilakukan. Maka, fakta-fakta yang dinyatakan dalam kedua-dua dokumen ini adalah sangat material kepada sesuatu kes memandangkan fakta-fakta yang dinyatakan adalah segar (in fresh memory) dan tanpa sebarang pemikiran terkemudian. [94] Sekiranya benar barang-barang kes dijumpai di ruang tamu dan ruang dapur seperti dinyatakan dalam keterangan SP3 di Mahkamah, mengapa P10 dan P11 menunjukkan fakta yang berbeza; dan pada masa yang sama, sekiranya benar barang-barang kes dijumpai di ruang dapur dan belakang rumah seperti dinyatakan oleh SP7, apakah keperluan untuk SP3 menyatakan fakta yang bercanggah berkenaan isu yang sangat penting ini. [95] Perkara ini penting kerana dalam kes semasa ini, sekiranya benar-benar barang-barang kes ada dijumpai di belakang rumah, akses kepada bahagian belakang rumah ini sememangnya adalah terbuka seperti yang disahkan oleh SP7 sendiri dalam pemeriksaan balasnya. [96] Namun, tanpa satu jawapan yang jelas oleh saksi-saksi pendakwaan, Mahkamah sememangnya tidak dapat mencapai satu keputusan mengenai fakta yang amat penting dalam kes ini, iaitu tempat di mana dadah tersebut dikatakan dijumpai. Dalam konteks itu, Mahkamah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk menutup kelompangan yang timbul berkenaan fakta di mana sebenarnya barang-barang kes adalah dijumpai. [97] Berkenaan dengan perkara ini, Mahkamah merujuk kepada kes Public Prosecutor v Ahmad Bin Puteh [1987] CLJ Rep 853 di mana Mahkamah memutuskan seperti berikut berkenaan percanggahan mengenai tempat di mana barang kes dijumpai: “The difficulty faced by the President in trying to dissolve the question as to the place from where the bag was recovered by the police was because of the discrepancies arising from the evidence of the prosecution witnesses in particular PW3, PW4 and PW7. PW3 said in his evidence that he found the bag at the corner in the kitchen hall. From the sketch plan at p. 32 of the appeal record the spot where the bag was supposed to be found was in the spot marked “Q” and PW4 said he found PW3 with the bag at the middle section of the house. Added to this confusing situation, the discrepancies of the witnesses also contributed to a certain extent to the inability on the part of the learned President to ascertain the physical proximity of the 1st respondent to the blue bag at the material time. In this respect it is to be noted that PW3 said in his evidence that as he entered the house he saw the 1st respondent in the kitchen while PW4 said on entering the house he could not even see the kitchen because of a wooden wall dividing the rear section of the house from the front section and that he could only see the 1st respondent when he was called by PW3 to come out to the front section of the house. Furthermore PW7 said in her evidence that she was with the 1st respondent who was sitting in the middle section of the house reading a newspaper when the police raided the place. These discrepancies brought about a break or gap in the chain of evidence of the prosecution and in the light of such gap the learned President therefore rightly held that the prosecution had failed to make out a prima facie case because they had failed to establish beyond a reasonable doubt an important ingredient which was necessary to invoke the presumption under s. 37(d) of the Dangerous Drugs Act 1952 namely custody and control. In this connection it may be noted that the police had not found any personal belongings of the 1st respondent anywhere at the rear section of the house. The absence of the police recovering any personal belongings of the 1st respondent supports the finding of the learned President that there was nothing to connect the 1st respondent with the bag. It is also impossible for the learned President to ascertain the element of close proximity in order to fasten custody or control on the 1st respondent. In view of this I am not prepared to disturb the finding of the learned President regarding the lack of evidence to fasten the 1st respondent with having custody or control of the said bag.” [98] Maka, ia boleh disimpulkan bahawa terdapat percanggahan yang ketara mengenai tempat barang-barang kes tersebut dikatakan dijumpai dan ini secara tidak langsung membuka satu kelompangan yang tidak ditutup dalam kes pendakwaan. Dalam konteks itu, Mahkamah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk menutup kelompangan berkenaan satu fakta yang material dalam kes ini sekaligus menimbulkan satu tanda tanya mengenai tempat sebenarnya di mana barang-barang kes tersebut dijumpai. [99] Pada ketika ini, Mahkamah memetik kes Public Prosecutor v Lee Eng Kooi [1993] 2 CLJ 534 seperti berikut: “The function of the Court in a criminal trial is to find whether the person arraigned before it as the accused is guilty of the offence with which he is charged. For this purpose the Court scans the material on record to find whether there is any reliable and trustworthy evidence upon the basis of which it is possible to found the conviction of the accused and to hold that he is guilty of the offence with which he is charged. If in a case the prosecution leads two sets of evidence, each one of which contradicts and strikes at the other and shows it to be unreliable, the result would necessarily be that the Court would be left with no reliable and trustworthy evidence upon which the conviction of the accused might be based. Inevitably, the accused would have the benefit of such a situation.” [100] Berdasarkan itu, Mahkamah percaya “benefit of such a situation” seperti yang dinyatakan dalam petikan di atas seharusnya terpakai dalam kes semasa dan sepatutnya diberikan kepada Tertuduh dalam kes semasa. Isu Kehadiran DSP Ng Swie Chait Semasa Serbuan, Anggapan di Bawah S. 114(g) Akta Keterangan dan Alcontara Notice [101] Dalam kes ini, pihak Pembelaan telah membangkitkan satu persoalan yang serius dalam versi pihak pendakwaan iaitu isu kehadiran seorang DSP Ng Swie Chait (DSP Ng) semasa serbuan. Perkara ini dapat dilihat, sememangnya penting dalam pembelaan Tertuduh memandangkan Peguambela Tertuduh telah membangkitkan versi ini kepada kesemua saksi polis pihak pendakwaan, iaitu SP3, SP6 dan SP7. [102] Versi Tertuduh, seperti dikemukakan oleh Peguambela Tertuduh, adalah pada hari serbuan, orang yang pertama telah bercakap dengan Tertuduh ialah DSP Ng ini, yang berada di hadapan semasa serbuan dan memperkenalkan diri kepada Tertuduh sebagai Timbalan Ketua Polis Daerah Segamat. [103] Bukan itu sahaja, pegawai penyiasat (SP6) juga mengesahkan bahawa versi Tertuduh, iaitu bahawa DSP Ng ini mengetuai serbuan pada hari kejadian telah dikemukakan oleh Tertuduh semasa diambil rakaman percakapan. Ini bermakna, versi Tertuduh telah dikemukakan kepada pihak polis seawal mungkin iaitu semasa beliau dalam tempoh reman lagi. Dalam keadaan ini, Mahkamah percaya Notis Alcontara telah diberikan kepada pihak polis di peringkat siasatan awal lagi dan juga kepada pihak pendakwaan di peringkat kes pendakwaan lagi selaras dengan kes Alcontara Ambross Anthony v. PP [1996] 1 MLRA 47. [104] Pada peringkat ini, penting untuk Mahkamah memetik sebahagian prinsip yang digariskan melalui keputusan kes Alcontara Ambross Anthony v. PP [supra] yang membawa kepada pengenalan Notis Alcontara ini: “[3] It was wrong for the Judge to have criticised the defence for having failed to put to the Investigating Officer, the name of Che Mat, or the latter's telephone number or his place of abode, for the simple reason that these particulars had been disclosed in the cautioned statement, which means that the police had all the time in the world to check for their veracity. That being the case, the onus was on the prosecution to check on whether the appellant's version of the facts as they appeared in his cautioned statement, was true or false. The defence were, therefore, under no duty to put these matters to the Investigating Officer. In holding the contrary, the Judge had undoubtedly overlooked the material portions of the cautioned statement touching on Che Mat, reversed the onus, and placed it on the defence, so that on this further ground also, the conviction had to be quashed. [105] Maka, dalam kes semasa, seperti yang disahkan oleh SP6 bahawa Tertuduh telah membawa kepada perhatian beliau versi Tertuduh bahawa DSP Ng ini yang mendahului pasukan serbuan dan juga seolah-olah mengetuai serbuan, Mahkamah membuat dapatan bahawa Notis Alcontara yang mencukupi telah diberikan kepada pihak polis dan pihak pendakwaan dan selanjutnya, tiada sebarang kewujudan pemikiran terkemudian atau ‘afterthought’ dalam pembelaan Tertuduh ini. Dalam erti kata lain, Tertuduh telah mengutarakan pembelaan beliau seawal mungkin tanpa sebarang rekaan atau tokok tambah. (The accused had put his defence at the earliest possible stage without any concoctions to his version). [106] Walaupun demikian, tiada sebarang siasatan secara formal dilakukan oleh pegawai penyiasat berkenaan versi Tertuduh ini, mahupun rakaman percakapan DSP Ng ini diambil oleh pegawai penyiasat untuk sekurang-kurangnya menafikan versi Tertuduh (sekiranya ada). Ini, pada pandangan Mahkamah, telah memprejudiskan Tertuduh. [107] Mahkamah merujuk kepada kes Ghasem Gharezadehsharbani Hassan v. Pendakwa Raya [2014] CLJU 752; [2014] 5 MLJ 433 di mana Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti berikut tentang tugas seorang Pegawai Penyiasat:- “[18] In spite of the importance of the telephone number, PW6 never investigated on Masoud. PW6 did not even make a call to the number given by the appellant on the excuse that 'saya terlepas pandang'. In our view, the conduct of PW6 is most unsatisfactory and unacceptable. As an investigating officer, PW6 has an onerous responsibility to investigate all aspects and fairly, including feature of the case which not only favours the prosecution but also the appellant. The duty of the investigating officer is not merely to bolster up a prosecution case with such evidence as may enable the Court to record a conviction but to bring out the real unvarnished truth (see: Jamuna Chaudhary & Ors v. State of Bihar [1974] 3 Supreme Court Cases 774). The appellant cannot be penalized for lack of ingenuity in investigation by PW6 depriving him of the time honoured benefit of doubt (see: Pang Chee Meng v. PP [1992] 1 CLJ Rep 265; [1992] 1 MLJ 137). This was never considered by the learned trial judge. Consequently, the appellant's right to a fair trial has been compromised, which has the effect of rendering the conviction very unsafe. The appellant may thereby have lost a chance which was fairly opened to him of being acquitted and that there had been occasioned a failure or a miscarriage of justice (see: Mraz v. The Queen [1953] 93 CLR 493 quoted with approval in Lim Hock Boon v. PP [2007] 4 CLJ 114; [2007] 1 MLJ 46). [19] This appeal was, therefore, allowed and accordingly, we quashed and set aside the conviction and sentence against the appellant. The appellant was acquitted and discharged.” [108] Bukan itu sahaja, walaupun nama DSP Ng ini telah dibangkitkan terhadap kesemua saksi polis yang dipanggil oleh pihak pendakwaan iaitu pegawai-pegawai serbuan dan pegawai penyiasat, DSP Ng ini langsung tidak dipanggil atau sekurang-kurangnya ditawarkan oleh pihak pendakwaan kepada pihak pembelaan atas sebab-sebab yang langsung tidak dapat diketahui oleh Mahkamah sehingga ke hari ini. Ini sekaligus mengundang pemakaian anggapan S. 114(g) Akta Keterangan 1950. [109] Pada peringkat ini juga, Mahkamah tidak menafikan bahawa pihak pendakwaan mempunyai kuasa mutlak dalam menentukan saksi yang perlu dipanggil dalam sesuatu perbicaraan. Namun demikian, adalah dalam bidang kuasa Mahkamah ini untuk memutuskan samada terdapat sebarang kelompangan dalam kes pendakwaan akibat kegagalan pihak pendakwaan memanggil mana-mana saksi di mana perkara ini adalah lebih subjektif dan bergantung kepada keadaan dan fakta sesuatu kes. Perkara ini dengan jelas diputuskan dalam kes PP v Jufri Nanti [2016] CLJU 53 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[24] We can only record our agreement with the acute observation made by Kennedy LJ in the Russel-Jones case [supra] as really, it has aptly described the proper exercise of prosecutorial discretion in our country when it comes to deciding who to be called and also who not to call, in the overall execution of that important discretion which the law places on the office of the Public Prosecutor and thus its agents, such as his deputies. That discretion whom to call and whom not to call by the prosecution will ultimately be tested at the end of the prosecution's case in that it should not leave a material gap in its case against the accused person, for if it does, then it would mean that it has not succeeded in proving a prima facie case against him. In such an instance, then the accused person must be acquitted and discharged from the charge proffered against him, at the end of the prosecution's case.” [110] Dalam pada itu, SP3 pula dalam keterangan beliau ketika disoal semula berkenaan mengapa nama DSP Ng tidak dinyatakan dalam laporan polis menyatakan bahawa sekiranya nama beliau dimasukkan, ia akan mengubah situasi serbuan tersebut tetapi pada masa yang sama juga keterangan beliau semasa pemeriksaan balas seolah-olah bersetuju berkenaan kehadiran DSP Ng semasa serbuan.

TPR: Tadi peguam cadangkan di atas alasan tertentu yang hanya polis tahu, nama DSP Ng tidak dimasukkan dalam laporan polis dan search list, ASP jawab tak setuju, boleh jelaskan kenapa tak setuju? SP3: Sebab kalau dimasukkan dia dah ubah situasi kejadian, ubah situasi serbuan tersebut. Saya masukkan di mana team yang terlibat dalam serbuan sahaja. [111] Ini, pada pandangan Mahkamah membangkitkan 2 versi di mana adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa sekiranya terdapat dua inferens yang boleh ditimbulkan daripada sesuatu fakta, maka inferens yang memihak kepada Tertuduh hendaklah diterimapakai oleh Mahkamah. Ini telah diputuskan dalam kes Public Prosecutor v Lee Eng Kooi [supra] dan kes Mahkamah Persekutuan Public Prosecutor v. Mohd Radzi Bin Abu Bakar [supra] di mana adalah menjadi undang-undang mantap bahawa: “8 …. at the close of the prosecution's case, … take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused.” [112] Selanjutnya, Mahkamah percaya faedah keraguan harus diberikan kepada Tertuduh dalam keadaan sedemikian. [113] Dalam nada yang berbeza, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa oleh kerana isu kehadiran DSP Ng ini tidaklah menyentuh elemen pemilikan barang kes oleh Tertuduh dan juga tidak memberi kesan kepada pembelaan Tertuduh, maka isu ini adalah tidak material. Namun demikian, Mahkamah dengan hormatnya tidak bersetuju dengan pendirian tersebut. Hal ini adalah demikian kerana seperti dinyatakan oleh SP3, kewujudan kehadiran DSP Ng mengubah situasi serbuan tersebut. [114] Di samping itu, perlu diambil perhatian bahawa DSP Ng, selaku Timbalan Ketua Polis Daerah Segamat adalah bertanggungjawab dalam pentadbiran anggota polis daerah Segamat dan dalam keadaan sedemikian, ini sememangnya mengarah kepada perlakuan (conduct) Tertuduh semasa serbuan di mana Mahkamah percaya bahawa ini merupakan reaksi biasa seseorang dalam keadaan sedemikian yang terkejut melihat kehadiran ramai anggota serbuan bersama Timbalan Ketua Polis Daerah di dalam rumah beliau, dan bukannya menimbulkan inferens bahawa beliau mengetahui akan kewujudan sebarang racun di dalam rumah tersebut. [115] Pada masa yang sama, selaku Timbalan Ketua Polis Daerah Segamat yang sememangnya bertugas di dalam daerah Segamat, Mahkamah percaya adalah tidak sukar untuk DSP Ng diambil rakaman percakapan, atau dipanggil ke Mahkamah untuk sekurang-kurangnya menafikan versi Tertuduh (sekiranya ada) di mana ianya tidak dibuat oleh pihak pendakwaan). Namun, persoalan mengapa beliau tidak dipanggil sebagai saksi dalam kes ini, mahupun tidak ditawarkan sebagai saksi pembelaan langsung tidak dijawab oleh pihak pendakwaan. [116] Kepentingan pemanggilan seseorang saksi oleh pihak pendakwaan telah diketengahkan dalam kes Mahkamah Agung iaitu Abdullah Zawawi v. Public Prosecutor [1985] 2 MLJ 16 seperti berikut: "The practice of making available a witness or witnesses from whom statements have been taken is to prevent the defence from commenting upon the honesty of the prosecution and thus invoking the often-quoted presumption of adverse inference under section 114(g) of the Evidence Act. But where the prosecution evidence falls short of proving a prima facie case at the end of its case, the right not to call such witness/witnesses and to make him/them available to the defence will be of no avail. If the doubt consists of the gap arising out of the matters adumbrated earlier, the prosecution must close this gap. It is not for the defence to call the offered witness/witnesses to supplement the prosecution case." [117] Daripada kes tersebut, dapatlah diambil panduan bahawa tugas bagi menutup sebarang kelompangan terletak di bahu pihak pendakwaan. Oleh itu, adalah penting untuk pihak pendakwaan memanggil saksi-saksi yang material kepada kes pendakwaan bagi membuktikan satu kes prima facie terhadap pertuduhan yang dikenakan terhadap seorang Tertuduh. Kegagalan pihak pendakwaan dalam berbuat demikian boleh mengakibatkan penggunaan s. 114(g) Akta Keterangan 1950 ini terpakai ke atas pendakwaan. [118] Berbalik kepada kes semasa, Mahkamah berpendapat bahawa keterangan DSP Ng ini (sekiranya dipanggil untuk memberikan keterangan) adalah penting untuk sekurang-kurangnya menafikan versi Tertuduh (bagi pihak pendakwaan) dan/atau menggambarkan keadaan sebenar serbuan di rumah No. 2-53 tersebut pada 2 Ogos 2021 (yang boleh berpihak kepada pihak pembelaan). [119] Dalam keadaan kedua-dua inferens ini tidak dapat diputuskan secara konklusif, Mahkamah memutuskan bahawa anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah terpakai kepada pihak pendakwaan di atas kegagalan mengemukakan DSP Ng Swie Chait sebagai saksi pendakwaan; mahupun menawarkan beliau sebagai saksi kepada pihak Pembelaan; tanpa sebarang alasan yang munasabah. Siasatan Pegawai Penyiasat dan Nexus Link Antara Tertuduh dengan Barang Kes [120] Adalah tidak dapat dinafikan bahawa keputusan sesuatu perbicaraan adalah sebahagian besar bergantung kepada bukti dan keterangan yang diperolehi melalui siasatan yang dilakukan oleh pegawai penyiasat. Atas beban itu, adalah penting bagi pegawai penyiasat untuk menjalankan siasatan yang teliti dengan mengumpul semua bukti material bagi menutup sebarang keraguan dan kelompangan secara adil yang bukan hanya memihak kepada pendakwaan tetapi juga kepada tertuduh. [121] Kepentingan berhubung dengan penyiasatan menyeluruh oleh pegawai penyiasat ini telah diperjelas dalam kes Magendran a/l Mohan v Public Prosecutor [2011] 6 MLJ 1, di mana Alauddin PMR (pada ketika itu) seperti yang berikut: “Before parting with the case, it is necessary to state that from the facts and circumstances of this appeal it would appear to us that the investigation had been somewhat shoddy. Undoubtedly, heinous crimes are committed under great secrecy and that investigation of a crime is a difficult and tedious task. At the same time the life and personal liberty of a citizen is a precious one guaranteed by art 5 of the Federal Constitution and its deprivation shall be only in accordance with law. Thus, before accusing an innocent person of the commission of a grave crime like the one punishable under s 302 of the PC, an honest, sincere and dispassionate investigation has to be made and to feel sure that the person suspected of the crime alone was responsible to commit the offence. Therefore, greater care and circumspection are needed by the investigating agency in this regard.” [122] Fakta kes pendakwaan jelas menunjukkan bahawa Tertuduh dalam kes ini ditahan kerana berada di dalam rumah semasa serbuan dilakukan oleh pihak polis yang menjumpai barang-barang kes di rumah tersebut. Atas sebab itu juga, Tertuduh dikenakan pertuduhan-pertuduhan sepertimana dalam kes ini. [123] Namun demikian, pihak pendakwaan juga menanggung beban untuk membuktikan kaitan (nexus link) antara barang-barang kes tersebut di rumah tersebut. Perkara ini penting kerana seperti dinyatakan sebelum ini, hanya kerana Tertuduh ditahan di dalam rumah tersebut, Tertuduh tidak boleh dikaitkan dengan barang-barang kes tersebut secara konklusif, lebih-lebih lagi dalam keadaan elemen milikan tidak dapat dibuktikan secara jelas. [124] Berkenaan dengan isu ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v. Tukiman bin Demin [2008] 8 CLJ 856 di mana HMT Zawawi Salleh (pada ketika itu) dalam menekankan kepentingan nexus link terhadap barang kes dalam keadaan di mana sesuatu premis adalah juga terbuka kepada ramai orang memutuskan seperti berikut:

21.4 The drugs were not found on the accused but in the room to which several persons have equal access. The presence of SP7, SP10 and Samiun bin Mohd Dah and other bachelors ("budak-budak bujang") in the house, raise some doubts as to whether it could be said affirmatively that the drugs were in the possession of the accused or either one of them or all of them are in joint possession of the said drugs. Where possession is not clear, as in the present case, when the offending drugs may be attributed to more than one individual, possession requires some nexus, link, or other connection between the accused and the offending drugs. In this case, there is no evidence of additional incriminating circumstances implicating the accused such as finger prints, incriminating statements, efforts to avoid arrest or the offending drugs were concealed in any portion of the room. The bare-bones of the prosecution case is the contraband was found in the accused's room. Under the circumstances, the prosecution's case is barren of establishing linking or demonstrating a nexus between the accused and the offending drugs. [125] Seperti dalam kes PP v Tukiman bin Demin [supra] di atas, dalam kes semasa di hadapan Mahkamah ini, barang-barang kes yang mengandungi Racun tersebut juga tidak dijumpai pada Tertuduh, tetapi di rumah tersebut. Pada masa yang sama, dibuktikan juga bahawa bukan hanya Tertuduh sendiri yang mempunyai kuasa untuk mengendalikan rumah tersebut. [126] Maka, siasatan yang lebih terperinci perlu dilakukan oleh Pegawai Penyiasat bagi memastikan secara tentu (affirmative) samada barang-barang kes tersebut berada dalam milikan Tertuduh atau terbuka kepada akses orang lain juga. [127] Kendatipun demikian, Mahkamah ini berpendapat bahawa satu siasatan yang tidak menyeluruh dilakukan oleh Pegawai Penyiasat. Hal ini termasuk kegagalan beliau dalam menghantar barang-barang kes untuk fingerprint dusting untuk mengesan cap jari atau swab DNA. [128] Sememangnya Mahkamah ini mengambil iktibar daripada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam PP v. Mansor Md Rasid & Anor [1996] 3 MLJ 560; [1997] 1 CLJ 233 yang memutuskan bahawa bukti cap jari (fingerprint evidence) adalah hanya bersifat menyokong semata-mata (corroborative in nature) dalam kes-kes di mana Tertuduh ditangkap bersama dadah atau Racun dan kegagalan mengambil bukti cap jari tidak menjejaskan kes pendakwaan (tidak fatal). Namun demikian, keperluan bukti cap jari adalah berbeza mengikut setiap keadaan kes. [129] Perkara ini ditekankan oleh YA Abang Iskandar JC (pada ketika itu) dalam Public Prosecutor v Khairuddin bin Ismail [2015] 5 MLJevi 229 seperti berikut: [36] Quite apart from that, the forensic expert on fingerprinting called by the prosecution had testified that the no decent fingerprints could be lifted from the exhibits which could usefully be analysed to determine its origin, let alone establishing the OKT’s fingerprints on the seized items. The significance of fingerprint evidence must vary according to the circumstances in each case. As could be readily seen in the case of Public Prosecutor v Mansor bin Abdul Rashid & anor [1996] 3 MLJ 560 where the accused person was caught red-handed with the impugned drugs, such forensic evidence may well take a backseat, but in cases where the nexus between the accused person and the contraband items seized needed to be established in order to found possession with mens rea, such as in this case, the absence of the OKT’s fingerprints on the seized items must necessarily be concluded as favouring the OKT, namely he had nothing to do with it. As such, the absence of positive evidence of fingerprint traceable to the OKT in this case had, to my mind further weaken the prosecution’s case in terms of establishing the essential fact that the OKT had had control of the impugned drugs found on top of the ceiling. [penekanan ditambah] [130] Selanjutnya, Mahkamah Rayuan dalam Legentheraj a/l Asogan v Public Prosecutor and another appeal [2023] MLJU 343 memutuskan bahawa: [41] The fact that the unit was rented by many personal who can go in and out without any control and supervision should not be taken for granted. Besides, there is no fingerprint analysis been conducted by the police with regard to the drugs seized which in our opinion such analysis is very important to show the nexus of the drugs with the Appellant and that will help the prosecution case in eliminating the possibility of access by others to the place of discovery especially in the present case whereby at the time the Appellant was arrested, there are other two Arabs who was also been arrested at the Unit and this fact was corroborated with the evidence from SP7 and the arrest report. [131] Fakta kes dalam kes Legentharaj di atas boleh dikaitkan dengan kes semasa di hadapan Mahkamah ini di mana dalam keadaan akses kepada rumah tersebut adalah tidak terhad hanya kepada Tertuduh seperti yang telah dikupas di atas, dan dapatan Mahkamah juga menunjukkan bahawa rumah ini juga didiami oleh keluarga Tertuduh. Atas sebab itu juga, Mahkamah ini percaya bahawa pengambilan bukti cap jari akan dapat mengesahkan samada Tertuduh mempunyai kaitan (nexus link) terhadap barang-barang kes tersebut; atau pada masa yang sama, menolak sebarang anggapan bahawa Tertuduh ada pada bila-bila masa menyentuh atau mengendalikan barang kes tersebut, seperti yang dihujahkan oleh pihak pembelaan. [132] Dalam keadaan sebegini, Mahkamah berpendapat bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan pengecualian kehadiran mana-mana pihak lain untuk mengakses rumah yang mengandungi barang-barang kes tersebut dan juga menunjukkan bahawa hanya Tertuduh yang mengendalikan, atau mempunyai kawalan dan milikan barang-barang kes yang dijumpai semasa serbuan. Samada Pihak Pendakwaan Berjaya Membuktikan Elemen Milikan Terhadap Tertuduh [133] Dalam kes semasa, sekiranya diteliti secara terperinci kesemua keterangan saksi-saksi pendakwaan, adalah jelas bahawa akses kepada rumah tersebut adalah bukan hanya terletak kepada Tertuduh yang dijumpai dalam rumah tersebut semasa serbuan, tetapi terbuka kepada ramai orang seperti telah dihuraikan sebelum ini. [134] Justeru itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan pengecualian kehadiran mana-mana pihak lain untuk mengakses rumah yang mengandungi barang kes tersebut dan juga menunjukkan bahawa hanya Tertuduh yang mempunyai kawalan dan milikan terhadap barang-barang kes yang dijumpai di rumah tersebut semasa serbuan dilakukan oleh pihak polis pada 2 Ogos 2021. [135] Benar, hanya Tertuduh berada dalam rumah tersebut semasa serbuan dilakukan pihak polis pada 2 Ogos 2021. Namun hanya kerana barang-barang kes yang mengandungi Racun tersebut dijumpai di rumah tersebut tidak bermakna bahawa Tertuduh adalah pemilik pada barang kes tersebut, mahupun mempunyai pengetahuan ataupun kawalan ke atas barang-barang kes tersebut memandangkan premis tersebut boleh digunakan dan diakses oleh ramai orang selain daripada Tertuduh seperti dapatan yang dibuat oleh Mahkamah. [136] Adalah menjadi undang-undang matan bahawa dalam kes di mana akses ke sesuatu premis yang diduduki oleh seseorang telah terbuka untuk orang lain juga, adalah tidak selamat untuk mendapati orang itu mempunyai milikan eksklusif dadah atau racun yang ditemui di dalam premis tersebut. Mahkamah Agung dalam kes Gooi Loo Seng V Public Prosecutor [1993] 2 MLJ 137 dalam melepaskan dan membebaskan Tertuduh dalam kes tersebut memutuskan seperti berikut: “(3) Even if the appellant had knowledge of the presence of the heroin in the room, that by itself would not have been sufficient to establish that he was in possession or in control of it given the fact that others had access to the room and could have concealed the heroin there.” [137] Oleh hal yang demikian, dalam kes semasa, kedudukan Tertuduh yang dikatakan berhampiran dengan barang-barang kes semasa serbuan tidak boleh menunjukkan bahawa Tertuduh semestinya mempunyai pengetahuan mengenai kandungan barang-barang kes tersebut yang mengandungi Racun tersebut. [138] Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah ini percaya pihak pendakwaan tidak dapat membuktikan bahawa Tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan pengetahuan terhadap Racun yang dijumpai di rumah tersebut. Atas sebab tersebut, Tertuduh tidak boleh dikatakan mempunyai milikan ke atas barang-barang kes yang mengandungi Racun tersebut. [139] Oleh kerana tiada jagaan mahupun kawalan ke atas dadah tersebut yang boleh dikaitkan dengan Tertuduh, pihak pendakwaan juga tidak boleh, dalam keadaan itu, bergantung kepada anggapan pemilikan di bawah peruntukan seksyen 30(4) Akta Racun 1952. Maka, Mahkamah ini mendapati bahawa elemen kedua pertuduhan yang dipertuduhkan ke atas Tertuduh adalah tidak berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan. [140] Atas alasan-alasan tersebut, Mahkamah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan bahawa Tertuduh mempunyai milikan ke atas 3 beg plastik dan 7 bakul plastik berisi daun-daun disyaki daun ketum serta 9 bungkusan berisi cecair disyaki air ketum yang mengandungi racun jenis Mitragynine yang dijumpai dalam rumah tersebut semasa serbuan. Oleh hal yang demikian, secara keseluruhannya, Mahkamah mendapati bahawa elemen kedua pertuduhan adalah tidak berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan. [141] Dalam keadaan ini juga, Mahkamah ini mendapati bahawa anggapan di bawah seksyen 30(4) Akta Racun 1952 telah berjaya disangkal oleh pihak Pembelaan. KESIMPULAN [142] Pada peringkat ini, Mahkamah ini berpandukan kepada kes Balachandran v PP [supra] seperti berikut: “The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative, then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt, there can be no prima facie case.” [143] Selanjutnya, Mahkamah ini dalam menilai kes ini secara keseluruhan sentiasa berpegang kepada kata-kata hikmat YA Gopal Sri Ram JCA (pada ketika itu) dalam Looi Kow Chai & Anor V Public Prosecutor [2003] 2 MLJ 65 seperti berikut: “It therefore follows that there is only one exercise that a judge sitting alone under s 180 of the CPC has to undertake at the close of the prosecution case. He must subject the prosecution evidenceto maximum evaluation and to ask himself the question: if I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the prosecution case? If the answer is in the negative then no prima facie case has been made out and the accused would be entitled to an acquittal.” [144] Dalam keadaan di mana salah satu elemen tidak dapat dibuktikan oleh pihak Pendakwaan, Mahkamah mendapati pihak Pendakwaan telah gagal untuk membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh. [145] Akhir kata, seseorang Tertuduh hanya boleh disabitkan berdasarkan keseluruhan bukti yang dikemukakan mengikut keperluan undang-undang yang ketat seperti yang diperuntukkan dalam peruntukan undang-undang dan nas kes-kes Mahkamah Atasan. Mahkamah ini mengambil iktibar daripada kata-kata hikmat dalam kes Mahkamah Agung Krishnan V Public Prosecutor [1987] 1 MLJ 292 dalam nada berikut: “It is one of the most basic rules of justice that however heinous a crime a person is accused of, whatever the rank of the person who testifies against him, he can only be convicted on evidence produced according to the stringent requirements of the law. It cannot be questioned that the offence of trafficking is a very serious one, the gravity of which is reflected in the sentence, in this case the sentence of death. But it does not mean that a person accused of one of the most serious crimes known to our law is not entitled to equal protection before the law and one of those items of protection to which he is entitled is that his guilt must be proved in accordance with or in a manner required by law. Anything less will not be enough.” [146] Atas dasar itu, Mahkamah ini percaya adalah tidak selamat untuk Tertuduh dipanggil untuk membela diri terhadap pertuduhan-pertuduhan yang dikenakan dalam kes ini di mana Mahkamah tidak bersedia untuk mensabitkan Tertuduh sekiranya pembelaan dipanggil dan beliau memilih untuk berdiam diri. [147] Maka, Tertuduh adalah dengan ini dilepaskan dan dibebaskan daripada kedua-dua pertuduhan tanpa dipanggil untuk membela diri. Berdasarkan keputusan ini, Mahkamah juga memerintahkan supaya wang jaminan sejumlah RM3,000 bagi Tertuduh yang telah didepositkan di Mahkamah ini dikembalikan kepada Tertuduh. Bertarikh: 14 Februari 2026 (DHILIP NAIR A/L R.N. ATCHUTHAN) MAJISTRET MAHKAMAH MAJISTRET SEGAMAT JOHOR DARUL TAKZIM PIHAK-PIHAK: Bagi Pihak Pendakwa Raya Puan Nur ‘Aina binti Muhammad Ismail Tadj Timbalan Pendakwa Raya Johor Bagi Pihak Tertuduh En. Subramaniam Nair dan En. G. Visvanathan Nair bersama Swarnamugi Parry dan Karthini Parry Tetuan Maniam Nair & Co. No. 117 , Tingkat Dua, Jalan Genuang, 85000 Segamat Johor

PP v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457; [2005] MLJU 244

Public Prosecutor v Teo Kian Chun & Anor [2018] MLJU 789

Muthusamy v Public Prosecutor [1948] MLJ 57

Husdi v PP [1980] 2 MLJ 80.

Dato Mokhtar Hashim & Anor lwn Pendakwa Raya [1983] 2 MLJ 232

Pendakwa Raya lwn Abdul Kudus bin Japlus [1988] 3 MLJ 310

Matthew Lim lwn Game Warden, Pahang [1960] 1 MLJ 89

Koay Chooi v Regina [1955] 1 MLJ 209

Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492

PP v. Lam San [1991] 3 MLJ 426

Tarmizi bin Yacoob & 1 lagi v PP [2006] 6 MLJ 197

Balachandran v. PP [2005] 2 MLJ 301

Khoo Hi Chiang v PP [1994] 1 MLJ 265.

Leow Nghee Lim v Reg [1956] MLJ 28

Chan Pean Leon v PP [1956] 22 MLJ 237

Chan Wei Loon v Public Prosecutor and another appeal [2021] 4 MLJ 660

Public Prosecutor v Denish a/l Madhavan [2009] 2 MLJ 194

Siew Yoke Keong v. Public Prosecutor [2013] 3 MLJ 630

Pendakwa Raya v. Panizan Sunan Achyari [2010] 1 LNS 311

PP v Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337

PP v Mok Kar Poh [2001] 5 CLJ 206

Oh Eng Thye V Public Prosecutor [1954] 1 MLJ 1

Toh Ah Loh And Mak Thim v Rex [1949] 1 MLJ 54

PP v Kang Choo Heng & Anor [1991] 3 CLJ 2574

Pendakwa Raya lwn NAN (Kanak-Kanak) dan lain-lain dan satu lagi kes [2025] MLJU 2568

Pendakwa Raya lwn Ng Haw Wen [2024] MLJU 2764

Vijayaratnam V Public Prosecutor [1962] 1 MLJ 106

Pendakwa Raya v Mohd Khuzaimi bin Ahmad [2024] MLJU 2879

Public Prosecutor v Ahmad Bin Puteh [1987] CLJ Rep 853

Public Prosecutor v Lee Eng Kooi [1993] 2 CLJ 534

Alcontara Ambross Anthony v. PP [1996] 1 MLRA 47

Ghasem Gharezadehsharbani Hassan v. Pendakwa Raya [2014]

CLJU 752; [2014] 5 MLJ 433

PP v Jufri Nanti [2016] CLJU 53

Abdullah Zawawi v. Public Prosecutor [1985] 2 MLJ 16

Magendran a/l Mohan v Public Prosecutor [2011] 6 MLJ 1

PP v. Tukiman bin Demin [2008] 8 CLJ 856 PP v. Mansor Md Rasid & Anor [1996] 3 MLJ 560; [1997] 1 CLJ 233

Public Prosecutor v Khairuddin bin Ismail [2015] 5 MLJevi 229

Legentheraj a/l Asogan v Public Prosecutor and another appeal [2023]

Gooi Loo Seng V Public Prosecutor [1993] 2 MLJ 137

Looi Kow Chai & Anor V Public Prosecutor [2003] 2 MLJ 65

Krishnan V Public Prosecutor [1987] 1 MLJ 292

Akta Racun 1952 (Akta 366)

Akta Keterangan (Akta 56)

Kanun Tatacara Jenayah (Akta 593)

Akta Dadah Berbahaya 1952 (Akta 234)