Sungreen Mould Industries Sdn Bhd v Dynamech Engineering Technology(M) Sdn Bhd (JA-12B-19-06/2024)

Rayuan ini adalah suatu rayuan oleh Perayu, iaitu Sungreen Mould Sdn Bhd, terhadap keputusan Mahkamah Sesyen yang telah diberikan pada 25.9.2024, di mana Mahkamah Sesyen telah membenarkan tuntutan Responden, Dynamech Technology Sdn Bhd, bagi suatu jumlah wang berjumlah RM170,570.08, berserta kos.

Tuntutan Responden di Mahkamah Sesyen pada asasnya adalah berhubung dengan pembayaran-pembayaran yang didakwa telah dibuat kepada Perayu tanpa justifikasi yang sah, yang menurut Responden, wajar dipulangkan semula kepada Responden. Perayu pula telah menafikan liabiliti tersebut dan mempertahankan bahawa pembayaran-pembayaran berkenaan adalah sah serta merupakan sebahagian daripada urusan perniagaan antara pihak-pihak.

Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, Perayu telah memfailkan rayuan ini, yang pada asasnya mencabar dapatan Mahkamah Sesyen dari sudut:

kesahan tindakan Responden;

kegagalan menamakan pihak-pihak tertentu sebagai pihak dalam tindakan; dan

penilaian keterangan oleh Mahkamah Sesyen, khususnya berhubung Eksibit P7 dan Eksibit D8 yang menjadi asas kepada dapatan liabiliti.

Dalam mendengar rayuan ini, Mahkamah ini telah meneliti keseluruhan rekod rayuan termasuk Rekod Rayuan, Alasan Penghakiman Mahkamah Sesyen, serta hujahan bertulis dan ikatan otoriti yang dikemukakan oleh kedua-dua pihak.

Setelah mempertimbangkan segala hujahan dan keterangan yang dikemukakan, Mahkamah ini pada 9.3.2026 mendapati bahawa rayuan Perayu tidak mempunyai merit dan keputusan Mahkamah Sesyen adalah wajar dikekalkan dan Perayu dikehendaki membayar kos RM5000.00 kepada Responden. Oleh kerana tidak berpuashati dengan Keputusan ini, Perayu telah memfailkan Notis Rayuan bertarikh 18.3.2026 terhadap keseluruhan keputusan ini. Maka Alasan bagi keputusan tersebut dihuraikan seperti berikut.

Rayuan ini timbul daripada suatu pertikaian komersial antara Dynamech Engineering Technology (M) Sdn Bhd (Responden/Plaintif di Mahkamah Sesyen) dan Sungreen Mould Industries Sdn Bhd (Perayu/Defendan di Mahkamah Sesyen). Responden, iaitu Dynamech Engineering Technology (M) Sdn Bhd, merupakan sebuah syarikat yang pada sekitar tahun 2018 menghadapi masalah kewangan yang ketara sehingga menjejaskan keupayaannya untuk meneruskan operasi perniagaan secara efektif.

Dalam keadaan tersebut, pengarah Responden pada masa itu, iaitu Tan Lian Teng, telah mendapatkan bantuan daripada dua individu luar, iaitu Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming, bagi membantu dalam pengurusan dan penstrukturan semula operasi syarikat. Berdasarkan hujahan Perayu, kedua-dua individu ini tidak sekadar bertindak sebagai penasihat biasa, tetapi memainkan peranan yang lebih aktif dalam urusan pengurusan Responden, termasuk dalam aspek kewangan dan transaksi perniagaan syarikat.

Peranan Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming ini menjadi penting apabila pengurusan baharu Responden kemudiannya mengambil alih pentadbiran syarikat sekitar tahun 2019. Pada sekitar tahun 2019, pengurusan Responden telah diambil alih oleh lembaga pengarah baharu, yang kemudiannya mengarahkan suatu audit dalaman dijalankan ke atas akaun dan transaksi terdahulu syarikat. Hasil audit dalaman tersebut, Responden mendakwa bahawa terdapat beberapa transaksi pembayaran yang telah dibuat kepada Perayu, Sungreen Mould Industries Sdn Bhd, yang dikaitkan dengan tempoh penglibatan Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming dalam pengurusan syarikat. Transaksi-transaksi tersebut kemudiannya disifatkan oleh Responden sebagai ‘suspicious payments’, dan menjadi asas kepada pertikaian antara pihak-pihak dalam tindakan ini.

Dengan kata lain, kewujudan Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming dalam kes ini adalah sebagai individu yang terlibat secara langsung dalam pengurusan dan transaksi kewangan Responden pada masa material, namun mereka tidak dinamakan sebagai pihak dalam tindakan di Mahkamah Sesyen. Ketiadaan kedua-dua individu tersebut sebagai pihak dalam tindakan menjadi salah satu isu yang kemudiannya dibangkitkan oleh Perayu dalam rayuan ini.

Berikutan dapatan audit tersebut, Responden telah memulakan tindakan sivil terhadap Perayu di Mahkamah Sesyen Johor Bahru bagi menuntut semula jumlah wang yang didakwa telah dibayar secara tidak wajar. Jumlah keseluruhan pembayaran yang dipertikaikan adalah sebanyak RM170,570.08, yang kemudiannya menjadi asas kepada tuntutan Responden dalam tindakan di Mahkamah Sesyen. Bagi menyokong dakwaan tersebut, Responden telah bergantung secara utama kepada Eksibit P7, yang mengandungi rekod transaksi kewangan yang

Eksibit P7 memperincikan suatu siri transaksi yang dikatakan membuktikan bahawa jumlah RM170,570.08 telah dibayar kepada Perayu dalam keadaan yang, menurut Responden, tidak mempunyai justifikasi yang sah.

Perayu pula telah mempertikaikan dapatan tersebut dan bergantung kepada Eksibit D8 bagi menjelaskan bahawa pembayaran-pembayaran tersebut adalah sah serta selaras dengan hubungan perniagaan antara pihak-pihak. Dalam pembelaannya, Perayu menegaskan bahawa pembayaran tersebut adalah sebahagian daripada urusan komersial biasa dan tidak menimbulkan sebarang obligasi untuk dipulangkan kepada Responden.

Setelah perbicaraan penuh dijalankan, Hakim Mahkamah Sesyen telah menilai keseluruhan keterangan termasuk Eksibit P7 dan Eksibit D8. Mahkamah Sesyen mendapati bahawa:

Eksibit P7 adalah konsisten dan menyokong tuntutan

Eksibit D8 gagal memberikan penjelasan yang memadai terhadap transaksi yang dipertikaikan; dan

pembelaan Perayu tidak mencukupi untuk menafikan liabiliti terhadap jumlah yang dituntut.

Berdasarkan dapatan tersebut, Mahkamah Sesyen telah memutuskan bahawa jumlah RM170,570.08 adalah liabiliti Perayu kepada Responden dan seterusnya membenarkan tuntutan Responden dengan kos dan faedah. Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, Perayu telah memfailkan rayuan ini di Mahkamah Tinggi. Rayuan ini pada asasnya mencabar dapatan fakta Mahkamah Sesyen, khususnya berhubung:

penilaian terhadap Eksibit P7;

(ii) penolakan terhadap Eksibit D8; dan

(iii) kesimpulan bahawa Perayu bertanggungan bagi jumlah RM170,570.08. HUJAHAN PIHAK-PIHAK Hujahan Perayu 15. Pihak Perayu menghujahkan bahawa keputusan Hakim Mahkamah Sesyen adalah cacat dari segi undang-undang dan fakta, khususnya apabila Mahkamah Sesyen menerima tuntutan Responden yang menurut Perayu tidak berasaskan suatu kausa tindakan yang diiktiraf oleh undang-undang.

Perayu menegaskan bahawa asas tuntutan Responden adalah berteraskan dakwaan ‘suspicious payments’, yang menurut Perayu bukanlah suatu kausa tindakan yang sah dalam undang-undang sivil.

Dalam hal ini, Perayu merujuk kepada dapatan Hakim Mahkamah Sesyen sendiri yang menyatakan bahawa Responden perlu membuktikan bahawa pembayaran kepada Perayu adalah “urusan yang mencurigakan”, dan berhujah bahawa suatu tuntutan tidak boleh diasaskan semata-mata atas syak wasangka. Bagi menyokong hujahan tersebut, Perayu telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes PP lwn Mohd Noor Affendi Zauklfli [2025] CLJU 24, di mana prinsip bahawa sabitan tidak boleh diasaskan kepada syak wasangka walau sekuat mana sekalipun telah ditegaskan.

Selain itu, Perayu turut bergantung kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Inas Faiqah Mohd Helmi (A Child Suing Through Her Father And Next Friend; Mohd Helmi Abdul Aziz) v Kerajaan Malaysia & Ors [2016] 2 CLJ 885, yang menegaskan bahawa sesuatu tuntutan sivil mestilah berasaskan bukti yang substansial dan bukan bersifat spekulatif. Perayu seterusnya berhujah bahawa Mahkamah Sesyen telah gagal mengambil kira bahawa Responden tidak menamakan Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming sebagai pihak dalam tindakan, walaupun kedua-dua individu tersebut adalah pihak yang secara langsung dikaitkan dengan transaksi yang dipertikaikan.

19.

Perayu juga berhujah bahawa Mahkamah Sesyen telah tersalah arah dalam penilaian keterangan apabila menerima Eksibit P7 tanpa penelitian yang mencukupi, sedangkan Eksibit tersebut menurut Perayu tidak membuktikan sebarang liabiliti. Sebaliknya, Perayu menegaskan bahawa Eksibit D8 memberikan penjelasan yang munasabah bahawa pembayaran tersebut adalah sebahagian daripada urusan komersial biasa antara pihak-pihak.

Perayu selanjutnya berhujah bahawa Mahkamah Sesyen telah gagal mengenakan beban pembuktian yang betul ke atas Responden, dan secara salah telah mengalihkan beban tersebut kepada Perayu untuk membuktikan bahawa transaksi tersebut tidak mencurigakan. Dalam keadaan tersebut, Perayu memohon agar keputusan Mahkamah Sesyen diketepikan sepenuhnya. Hujahan Responden 22. Responden pula berhujah bahawa keputusan Hakim Mahkamah Sesyen adalah berasas dan tidak mengandungi sebarang kesilapan yang mewajarkan campur tangan oleh Mahkamah ini. Responden menegaskan bahawa tuntutan mereka bukan semata-mata berasaskan syak wasangka, tetapi disokong oleh keterangan dokumentari yang jelas, khususnya melalui Eksibit

Responden berhujah bahawa Mahkamah Sesyen telah menilai Eksibit P7 secara menyeluruh dan mendapati bahawa dokumen tersebut adalah konsisten dan menyokong tuntutan Responden. Berhubung dengan Eksibit D8, Responden berhujah bahawa dokumen tersebut gagal memberikan penjelasan yang memadai terhadap transaksi yang dipertikaikan dan tidak berjaya menafikan inferens yang timbul daripada Eksibit P7.

Mengenai isu Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming, Responden berhujah bahawa walaupun kedua-dua individu tersebut terlibat dalam pengurusan syarikat pada masa material, liabiliti terhadap pembayaran tersebut tetap terletak menegaskan bahawa kegagalan untuk menamakan individu-individu tersebut sebagai pihak tidak menjejaskan hak Responden untuk menuntut semula wang daripada Perayu.

Responden juga berhujah bahawa Mahkamah Sesyen telah menggunakan pendekatan yang betul dalam menilai keterangan dan tidak melakukan sebarang kesilapan prinsip. Oleh itu, Responden memohon agar rayuan ini ditolak dan keputusan Mahkamah Sesyen dikekalkan.

Setelah meneliti Rekod Rayuan, Alasan Penghakiman Mahkamah Sesyen serta hujahan kedua-dua pihak, Mahkamah ini mendapati bahawa keseluruhan rayuan ini dapat dirumuskan kepada tiga isu utama seperti berikut: Isu (i) : Sama ada tuntutan Responden mendedahkan suatu kausa tindakan yang sah di sisi undang-undang, atau sama ada ia berasaskan semata-mata kepada dakwaan ‘suspicious payments’. (Isu ini merangkumi sifat tuntutan, standard pembuktian, dan sama ada dapatan Mahkamah Sesyen berasaskan syak wasangka.) Isu (ii) : Sama ada kegagalan Responden untuk menamakan Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming sebagai pihak dalam tindakan menjejaskan asas tuntutan atau keputusan Mahkamah Sesyen. (Isu ini merangkumi ‘non-joinder’, pihak material, dan kesan terhadap pembuktian kes.) Isu (iii) : Sama ada Mahkamah Sesyen telah tersalah arah dalam penilaian keterangan, khususnya berhubung Eksibit P7 dan Eksibit D8, sehingga membawa kepada dapatan liabiliti RM170,570.08 terhadap Perayu. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH Isu (i) - Sama ada tuntutan Responden mendedahkan suatu kausa tindakan yang sah atau hanya berasaskan ‘suspicious payments’

Isu pertama ini merupakan teras kepada keseluruhan rayuan Perayu. Perayu berhujah bahawa tuntutan Responden adalah cacat dari segi undang-undang kerana ia didakwa berasaskan kepada suatu konsep yang tidak diiktiraf, iaitu ‘suspicious payments’ dan oleh itu tidak mendedahkan suatu kausa tindakan yang sah.

Mahkamah ini mendapati bahawa hujahan Perayu tersebut, walaupun pada zahirnya kelihatan menarik, sebenarnya berpunca daripada suatu salah faham terhadap sifat sebenar tuntutan Responden serta cara Mahkamah Sesyen menilai keterangan yang dikemukakan.

Pada hemat Mahkamah ini, istilah ‘suspicious payments’ yang digunakan oleh Responden bukanlah suatu kausa tindakan tersendiri di sisi undang-undang. Sebaliknya, ia hanyalah suatu deskripsi faktual terhadap transaksi yang dipertikaikan, yang kemudiannya dinilai oleh Mahkamah untuk menentukan sama ada pembayaran tersebut menimbulkan liabiliti untuk dipulangkan.

Dengan kata lain, Mahkamah ini berpendapat bahawa isu sebenar bukanlah sama ada ‘suspicious payments’ merupakan suatu kausa tindakan, tetapi sama ada fakta yang dibuktikan oleh Responden melalui keterangan yang dikemukakan mencukupi untuk mewujudkan suatu liabiliti di sisi undang-undang terhadap Perayu.

Dalam konteks ini, Mahkamah ini meneliti dapatan Mahkamah Sesyen dan mendapati bahawa Hakim Bicara tidak pernah memutuskan bahawa ‘suspicious payments’ adalah suatu kausa tindakan yang berdiri sendiri. Sebaliknya, Mahkamah Sesyen telah menilai keseluruhan keterangan dokumentari, khususnya Eksibit P7, dan membuat inferens bahawa pembayaran tersebut tidak dapat dijelaskan secara munasabah oleh Perayu. Oleh itu, penggunaan istilah tersebut oleh Mahkamah Sesyen hendaklah difahami sebagai suatu penemuan fakta, dan bukannya suatu kesimpulan undang-undang yang berdiri sendiri.

Perayu seterusnya berhujah bahawa Mahkamah Sesyen telah membuat dapatan berdasarkan syak wasangka semata-mata, dan dalam hal ini Perayu telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes PP v Mohd Noor Affendi Zauklfli [2025] CLJU 24. Mahkamah ini telah meneliti autoriti tersebut dan mendapati bahawa prinsip yang ditegaskan dalam kes tersebut adalah bahawa suatu sabitan jenayah tidak boleh diasaskan kepada syak wasangka walau sekuat mana sekalipun.

Namun demikian, Mahkamah ini berpendapat bahawa pergantungan Perayu kepada autoriti tersebut adalah tidak tepat dalam konteks kes ini. Ini kerana kes tersebut melibatkan standard pembuktian dalam undang-undang jenayah, iaitu melampaui keraguan munasabah, yang jelas berbeza daripada standard pembuktian dalam prosiding sivil.

Dalam prosiding sivil, standard pembuktian adalah berdasarkan imbangan kebarangkalian. Oleh itu, persoalan yang perlu diputuskan oleh Mahkamah adalah sama ada keterangan yang dikemukakan oleh Responden adalah lebih berkemungkinan benar daripada tidak. Dalam hal ini, Mahkamah ini mendapati bahawa Mahkamah Sesyen telah menilai keterangan berdasarkan standard yang betul, iaitu imbangan kebarangkalian, dan bukan berdasarkan syak wasangka semata-mata.

Perayu juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Inas Faiqah Mohd Helmi (supra) dan kes Mohd Helmi Abdul Aziz (supra), yang menegaskan bahawa sesuatu tuntutan sivil mestilah disokong oleh bukti yang mencukupi dan bukan bersifat spekulatif. Mahkamah ini menerima prinsip yang dinyatakan dalam kes tersebut sebagai suatu prinsip umum undang-undang pembuktian. Walau bagaimanapun, persoalan yang timbul dalam kes ini adalah sama ada dapatan Mahkamah Sesyen benar-benar bersifat spekulatif, atau sebaliknya berasaskan kepada keterangan yang mencukupi.

Setelah meneliti Rekod Rayuan, Mahkamah ini mendapati bahawa dapatan Mahkamah Sesyen tidak dibuat secara spekulatif. Sebaliknya, ia berasaskan kepada analisis terhadap keterangan dokumentari yang dikemukakan oleh Responden, khususnya Eksibit P7, yang menunjukkan aliran pembayaran kepada Perayu. Mahkamah ini juga mendapati bahawa Perayu telah diberikan peluang untuk menjelaskan transaksi tersebut melalui Eksibit D8, namun Mahkamah Sesyen mendapati penjelasan tersebut tidak mencukupi. Dalam keadaan tersebut, adalah terbuka kepada Mahkamah Sesyen untuk membuat inferens bahawa pembayaran tersebut menimbulkan liabiliti terhadap Perayu.

Mahkamah ini menegaskan bahawa dalam undang-undang sivil, Mahkamah berhak untuk membuat inferens daripada keterangan yang dikemukakan, selagi inferens tersebut adalah munasabah dan disokong oleh fakta yang terbukti. Oleh itu, dapatan Mahkamah Sesyen bahawa pembayaran tersebut adalah “tidak dapat dijelaskan” tidak boleh disamakan dengan dapatan yang berasaskan syak wasangka semata-mata.

Sebaliknya, dapatan tersebut adalah hasil daripada penilaian terhadap keterangan yang dikemukakan oleh kedua-dua pihak, dan kegagalan Perayu untuk memberikan penjelasan yang memadai terhadap transaksi yang dipertikaikan. Dalam konteks ini, Mahkamah ini juga berpendapat bahawa hujahan Perayu bahawa Mahkamah Sesyen telah mengalihkan beban pembuktian kepada Perayu adalah tidak berasas.

Beban pembuktian asal kekal pada Responden untuk membuktikan tuntutannya. Namun, setelah Responden mengemukakan keterangan ‘prima facie’ melalui Eksibit P7, adalah menjadi tanggungjawab Perayu untuk memberikan penjelasan yang munasabah bagi menafikan inferens yang timbul daripada keterangan tersebut. Kegagalan Perayu untuk berbuat demikian tidak bermakna beban pembuktian telah dialihkan, tetapi sebaliknya menunjukkan bahawa Responden telah berjaya memenuhi beban pembuktian mereka pada tahap imbangan kebarangkalian. Mahkamah ini juga mengambil kira bahawa keseluruhan hujahan Perayu berhubung isu ini pada asasnya merupakan cabaran terhadap dapatan fakta Mahkamah Sesyen. [Rujuk Seksyen 101 hingga 103 Akta

Dalam keadaan sedemikian, adalah prinsip yang mantap bahawa Mahkamah yang mendengar Rayuan tidak akan campur tangan dengan dapatan fakta Mahkamah Bicara melainkan terdapat kesilapan yang jelas atau dapatan tersebut adalah bertentangan dengan keterangan.

Dalam kes ini, Mahkamah ini tidak mendapati sebarang kesilapan sedemikian dalam dapatan Mahkamah Sesyen. Sebaliknya, Mahkamah ini berpendapat bahawa Mahkamah Sesyen telah menilai keterangan secara menyeluruh dan membuat dapatan yang adalah munasabah berdasarkan fakta yang dikemukakan.

Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa tuntutan Responden mendedahkan suatu kausa tindakan yang sah, dan tidak berasaskan semata-mata kepada syak wasangka atau konsep ‘suspicious payments’ seperti yang dihujahkan oleh Perayu.

Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa:

istilah ‘suspicious payments’ bukanlah suatu kausa tindakan, tetapi hanya deskripsi fakta;

tuntutan Responden adalah berasaskan keterangan dokumentari yang mencukupi;

Mahkamah Sesyen telah menggunakan standard pembuktian yang betul; dan

tiada kesilapan prinsip atau fakta yang mewajarkan campur tangan Mahkamah ini.

Dengan itu, Isu (i) diputuskan memihak kepada Responden. Justeru, hujahan Perayu bahawa keseluruhan tuntutan Responden adalah cacat kerana berasaskan kepada ‘suspicious payments’ tidak dapat dipertahankan. Mahkamah ini berpendapat bahawa hujahan tersebut adalah suatu Sesyen sebagai suatu kesilapan undang-undang, sedangkan pada hakikatnya ia hanyalah ketidakpuasan hati terhadap penilaian keterangan oleh Mahkamah Bicara. Isu (ii) - Sama ada kegagalan Responden untuk menamakan Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming sebagai pihak dalam tindakan menjejaskan asas tuntutan atau keputusan Mahkamah Sesyen.

Isu kedua ini berkait dengan hujahan Perayu bahawa kegagalan Responden untuk menamakan Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming sebagai pihak telah menjejaskan kesahan prosiding serta keputusan Mahkamah Sesyen.

Mahkamah ini berpendapat bahawa isu ini perlu dinilai dalam dua kerangka utama, iaitu:

peruntukan undang-undang berhubung ‘non-joinder’; dan

prinsip kausa tindakan dan pihak yang betul untuk disaman.

(A) Rangka Undang-Undang: Aturan 15 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 47. Aturan 15 kaedh 6(1) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 memperuntukkan dengan jelas bahawa: “Tiada sesuatu kausa atau perkara boleh gagal atas sebab misjoinder atau non-joinder mana-mana pihak.” Peruntukan ini adalah jelas dalam menolak pendekatan teknikal yang cuba menggagalkan sesuatu tindakan hanya atas alasan kegagalan menamakan pihak tertentu.

Sebaliknya, Aturan 15 k.6(2) KKM 2012, memberi kuasa kepada Mahkamah untuk menambah pihak jika perlu bagi tujuan penentuan yang lengkap dan efektif. Oleh itu, prinsip asasnya ialah non-joinder bukan kecacatan fatal, melainkan ia menjejaskan keupayaan Mahkamah untuk memberikan remedi yang berkesan.

(B) Prinsip ‘Proper Party’ Dan Kausa Tindakan 49. Dalam hal ini, Mahkamah ini mendapati bahawa prinsip berhubung pihak yang sepatutnya dinamakan telah diperjelaskan dalam kes kes Perbadanan Perwira Harta Malaysia & Anor v Mohd Baharin bin Hj Abu [2010] 5 MLJ 295 (CA). Dalam kes tersebut, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa sesuatu tindakan tidak boleh dikekalkan terhadap pihak yang tidak mempunyai kausa tindakan terhadapnya, walaupun pihak tersebut mempunyai hubungan dengan pihak sebenar. Mahkamah Rayuan menegaskan bahawa entiti yang berasingan tidak seharusnya dijadikan pihak sekiranya tiada asas liabiliti terhadapnya iaitu pihak yang tidak mempunyai kausa tindakan “tidak sepatutnya dijadikan pihak dalam tindakan dan tindakan terhadapnya sewajarnya ditolak”

Prinsip yang boleh dirumuskan daripada kes ini adalah jelas, iaitu hanya pihak yang mempunyai liabiliti undang-undang sebenar perlu dinamakan dan bukan semua pihak yang terlibat secara fakta.

Dalam kes ini, tuntutan Responden adalah terhadap Perayu sebagai penerima pembayaran RM170,570.08, dan bukan terhadap Wong Yee Chern atau Liew Shaw Ming. Oleh itu, liabiliti yang dipertikaikan adalah liabiliti Perayu, dan bukan liabiliti individu-individu tersebut. Kewujudan Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming hanyalah sebagai sebahagian daripada latar belakang fakta pengurusan Responden, dan bukan sebagai pihak yang terhadapnya remedi dipohon.

Sehubungan itu, prinsip dalam Perbadanan Perwira Harta (supra) menyokong pendekatan bahawa tidak semua pihak yang terlibat perlu dinamakan dan hanya pihak terhadap siapa kausa tindakan wujud perlu disaman.

Mahkamah ini seterusnya merujuk kepada kes Jone Theseira v Eileen Tan Ee Lian & Anor [2002] 4 MLJ 629; [2003] 5 CLJ 171 (HC). Dalam kes tersebut, Mahkamah menegaskan bahawa sesuatu tindakan boleh dikekalkan terhadap pihak yang mempunyai ‘sufficient nexus’ atau hubungan yang cukup rapat dengan transaksi yang dipertikaikan, walaupun pihak lain juga terlibat dalam latar belakang fakta. Mahkamah di dalam kes tersebut memutuskan dan saya bersetuju dengan prinsip yang diputuskan iaitu, bahawa pihak yang menerima manfaat dan mempunyai kaitan langsung dengan transaksi adalah pihak yang betul untuk disaman dan ketiadaan pihak lain tidak menjejaskan tindakan jika ‘nexus’ tersebut wujud.

Prinsip ini adalah sangat relevan dalam kes ini. Dalam kes ini Perayu adalah penerima pembayaran, Perayu adalah pihak yang didakwa mendapat manfaat dan tuntutan adalah untuk mendapatkan semula wang daripada Perayu. Oleh itu, terdapat ‘sufficient nexus’ yang jelas antara Responden dan Perayu.

Sebaliknya, Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming bukan penerima pembayaran, bukan pihak terhadap siapa remedi dipohon dan tidak mempunyai liabiliti langsung dalam tuntutan ini. Oleh itu, mereka bukan ‘necessary parties’ dalam erti undang-undang.

Mahkamah ini juga mendapati bahawa Perayu gagal menunjukkan sebarang prejudis sebenar akibat ‘non-joinder’ tersebut. Perayu mempunyai peluang penuh untuk mencabar keterangan Responden, merujuk kepada peranan kedua-dua individu tersebut dan memanggil mereka sebagai saksi jika perlu. Kegagalan Perayu untuk berbuat demikian tidak boleh dijadikan asas untuk mencabar keseluruhan keputusan.

Berdasarkan keseluruhan analisis, Mahkamah ini memutuskan bahawa:

berdasarkan A.15 k.6 KKM 2012, ‘non-joinder’ bukan kecacatan fatal;

prinsip dalam Perbadanan Perwira Harta (supra) menunjukkan hanya pihak yang mempunyai kausa tindakan perlu dinamakan;

prinsip dalam Jone Theseira (supra) mengesahkan bahawa ‘sufficient nexus’ mencukupi untuk menentukan pihak yang betul dan

dalam kes ini, Perayu adalah pihak yang mempunyai ‘nexus’ dan ‘liability’ yang relevan.

Dengan itu, Isu (ii) diputuskan memihak kepada Responden. Justeru, apabila dibaca secara bersama antara A.15 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, prinsip dalam kes Perbadanan Perwira Harta (supra) dan kes Jone Theseira (supra), jelas bahawa hujahan Perayu berhubung ‘non-joinder’ tidak mempunyai asas undang-undang yang kukuh. Undang-undang tidak menuntut supaya semua individu yang terlibat secara fakta dinamakan sebagai pihak, sebaliknya hanya pihak yang mempunyai liabiliti dan ‘nexus’ yang relevan. Dalam kes ini, Mahkamah ini berpuas hati bahawa Perayu adalah pihak yang betul untuk disaman dan ketiadaan Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming tidak menjejaskan kesahan keputusan Mahkamah Sesyen. Isu (iii) : Sama ada Mahkamah Sesyen telah tersalah arah dalam penilaian keterangan, khususnya berhubung Eksibit P7 dan Eksibit D8, sehingga membawa kepada dapatan liabiliti RM170,570.08 terhadap Perayu.

Isu ketiga ini merupakan teras kepada rayuan ini, di mana Perayu mencabar dapatan Mahkamah Sesyen berhubung penilaian keterangan dokumentari, khususnya Eksibit P7 dan D8, serta kesimpulan bahawa jumlah RM170,570.08 adalah liabiliti Perayu kepada Responden.

Pada asasnya, hujahan Perayu adalah bahawa Mahkamah Sesyen telah gagal memberikan pertimbangan yang sewajarnya kepada Eksibit D8, dan sebaliknya telah terlalu bergantung kepada Eksibit P7 tanpa menilai keseluruhan konteks transaksi antara pihak-pihak. Responden pula mempertahankan dapatan tersebut dengan menegaskan bahawa Mahkamah Sesyen telah menilai kedua-dua eksibit secara menyeluruh dan membuat dapatan fakta yang berasaskan keterangan yang boleh dipercayai.

Sama ada Mahkamah Sesyen telah tersalah arah dalam penilaian keterangan, khususnya berhubung Eksibit P7 dan Eksibit D8 61. Mahkamah ini terlebih dahulu meneliti sama ada terdapat sebarang salah arah oleh Mahkamah Sesyen dalam proses penilaian keterangan, khususnya berhubung dua eksibit utama iaitu Eksibit P7 dan Eksibit D8 yang menjadi teras kepada dapatan liabiliti.

Prinsip undang-undang yang mengawal penilaian keterangan oleh Mahkamah bicara adalah jelas. Dalam kes Gan Yook Chin (P) & Anor v Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng & Ors [2005] 2 MLJ 1; [2004] 4 CLJ 309 (FC), Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa seorang hakim bicara mempunyai tanggungjawab untuk menilai keseluruhan keterangan secara menyeluruh dan membuat dapatan berdasarkan kebolehpercayaan serta kebarangkalian.

Prinsip ini diperkukuhkan lagi dalam kes UEM Group Bhd v Genisys Integrated Engineers Pte Ltd & Anor [2010] 9 CLJ 785 (FC), di mana Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa campur tangan oleh Mahkamah Rayuan hanya wajar sekiranya terdapat kekurangan dalam penghayatan kehakiman terhadap keterangan. Dengan mengambil kira prinsip tersebut, Mahkamah ini mendapati bahawa Mahkamah Sesyen telah meneliti Eksibit P7 sebagai rekod transaksi yang dikemukakan oleh Responden bagi menyokong dakwaan pembayaran berjumlah RM170,570.08.

Mahkamah Sesyen tidak menerima Eksibit P7 secara membuta tuli, sebaliknya telah mempertimbangkan konsistensi dan kandungan dokumen tersebut dalam konteks keseluruhan kes. Berhubung Eksibit D8 pula, Mahkamah Sesyen telah menilai pembelaan Perayu bahawa pembayaran tersebut adalah sah dalam konteks hubungan perniagaan antara pihak-pihak. Walau bagaimanapun, Mahkamah Sesyen mendapati bahawa Eksibit D8 gagal memberikan penjelasan yang mencukupi untuk menafikan tuntutan Responden.

Mahkamah ini berpendapat bahawa pendekatan Mahkamah Sesyen ini adalah selaras dengan prinsip dalam kes Gan Yook Chin (supra), di mana hakim bicara berhak untuk menerima satu versi keterangan berbanding versi yang lain berdasarkan kebolehpercayaan.

Tiada petunjuk bahawa Mahkamah Sesyen telah mengabaikan keterangan material, tersalah faham terhadap kandungan eksibit atau membuat dapatan tanpa asas keterangan. Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa tiada salah arah dalam penilaian keterangan oleh Mahkamah Sesyen berhubung Eksibit P7 dan D8.

Sama ada dapatan liabiliti RM170,570.08 adalah tidak selamat akibat kesilapan tersebut 67. Memandangkan Mahkamah ini telah mendapati bahawa tiada salah arah dalam penilaian keterangan, maka persoalan seterusnya adalah sama ada dapatan liabiliti oleh Mahkamah Sesyen adalah tidak selamat atau wajar diketepikan.

Prinsip campur tangan Mahkamah Rayuan telah diperjelaskan dalam kes Tengku Dato’ Ibrahim Petra v Petra Perdana Bhd & Anor [2018] 2 MLJ 177; [2018] 2 CLJ 641 (FC), di mana Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa campur tangan hanya wajar sekiranya dapatan Mahkamah bicara adalah ‘plainly wrong’.

Dalam kes ini, dapatan Mahkamah Sesyen bahawa jumlah RM170,570.08 adalah liabiliti Perayu adalah berdasarkan penerimaan terhadap Eksibit P7 dan penolakan terhadap penjelasan dalam Eksibit D8.

Dapatan tersebut adalah suatu dapatan fakta yang terhasil daripada penilaian terhadap keterangan dokumentari serta pembelaan pihak-pihak. Mahkamah ini tidak mendapati bahawa dapatan tersebut adalah:

tidak disokong oleh keterangan;

bercanggah dengan fakta material; atau

tidak munasabah.

Sebaliknya, rayuan Perayu pada asasnya merupakan percubaan untuk menilai semula keterangan dan menggantikan dapatan Mahkamah Sesyen dengan dapatan yang lebih memihak kepada Perayu. Pendekatan sedemikian adalah bertentangan dengan prinsip dalam kes Gan Yook Chin (FC) (supra), UEM Group (FC) (supra) dan Tengku Ibrahim Petra (FC) (supra) yang menegaskan bahawa Mahkamah Rayuan tidak bertindak sebagai Mahkamah bicara kedua.

Oleh itu, Mahkamah ini berpuas hati bahawa dapatan liabiliti RM170,570.08 adalah selamat dan tidak wajar diganggu. Berdasarkan kedua-dua sub-isu di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa:

tiada salah arah dalam penilaian keterangan oleh Mahkamah Sesyen; dan

dapatan liabiliti RM170,570.08 adalah berasas dan selamat untuk dikekalkan.

Dengan itu, Isu (iii) diputuskan memihak kepada Responden. Justeru, Mahkamah ini berpuas hati bahawa dapatan Mahkamah Sesyen adalah hasil daripada suatu penilaian keterangan yang menyeluruh dan berasaskan prinsip undang-undang yang mantap. Rayuan ini tidak menunjukkan sebarang kesilapan prinsip, salah arah undang-undang atau dapatan yang jelas tidak munasabah. Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah ini terikat dengan prinsip bahawa dapatan fakta Mahkamah bicara tidak seharusnya diganggu. Oleh itu, dapatan Mahkamah Sesyen berhubung liabiliti Perayu adalah dikekalkan sepenuhnya.

Setelah Mahkamah ini meneliti keseluruhan rekod rayuan, hujahan pihak-pihak serta alasan penghakiman Mahkamah Sesyen, Mahkamah ini mendapati bahawa rayuan Perayu tidak mempunyai merit untuk dibenarkan.

Berhubung Isu (i), Mahkamah ini telah mendapati bahawa tiada kecacatan fatal dalam tindakan Responden yang boleh menjejaskan kesahan prosiding di Mahkamah Sesyen. Hujahan Perayu berkenaan kegagalan menamakan individu tertentu sebagai pihak tidak menjejaskan asas tuntutan Responden, memandangkan tindakan tersebut adalah berasaskan hubungan undang-undang antara pihak-pihak yang dinamakan dalam prosiding.

Tambahan pula, hujahan Perayu bahawa tuntutan Responden adalah berasaskan “urusan mencurigakan” semata-mata telah ditolak oleh Mahkamah ini. Mahkamah mendapati bahawa dapatan liabiliti bukan berasaskan syak, tetapi berasaskan keterangan dokumentari yang dinilai secara menyeluruh oleh Mahkamah Sesyen.

Selanjutnya, bagi Isu (ii), Mahkamah ini berpuas hati bahawa kegagalan Responden untuk menamakan Wong Yee Chern dan Liew Shaw Ming sebagai pihak tidak menjadikan tindakan tersebut cacat atau tidak sempurna. Kedua-dua individu tersebut, berdasarkan dapatan Mahkamah ini, hanyalah pihak yang dikaitkan dari sudut fakta dan tidak semestinya merupakan pihak yang perlu bagi menentukan liabiliti antara Responden dan Perayu. Oleh itu, ketiadaan mereka sebagai pihak dalam tindakan tidak menjejaskan keadilan atau keberkesanan adjudikasi oleh Mahkamah Sesyen.

Berhubung Isu (iii), Mahkamah ini telah mendapati bahawa Mahkamah Sesyen tidak tersalah arah dalam penilaian keterangan, khususnya berhubung Eksibit P7 dan Eksibit D8. Mahkamah Sesyen telah menilai keterangan secara menyeluruh dan membuat dapatan berdasarkan imbangan kebarangkalian.

Mahkamah ini juga berpuas hati bahawa dapatan liabiliti berjumlah RM170,570.08 terhadap Perayu adalah disokong oleh keterangan dan tidak menunjukkan sebarang kesilapan yang membolehkan campur tangan oleh Mahkamah ini.

Secara keseluruhannya, Mahkamah ini mendapati bahawa alasan penghakiman Mahkamah Sesyen adalah berasaskan keterangan serta selaras dengan prinsip undang-undang dan tidak menunjukkan sebarang kesilapan yang nyata. Oleh itu, tiada asas bagi Mahkamah ini untuk campur tangan terhadap dapatan Mahkamah Sesyen.

Berdasarkan keseluruhan dapatan di atas, adalah diperintahkan seperti berikut:

Rayuan Perayu adalah ditolak;

Keputusan Mahkamah Sesyen bertarikh 25.9.2024 adalah dikekalkan sepenuhnya;

Kos rayuan ini adalah kepada Responden sebanyak RM5,000.00;

Perintah-perintah lain oleh Mahkamah Sesyen adalah dikekalkan tanpa sebarang pindaan.

Mahkamah ini ingin menegaskan bahawa rayuan ini pada hakikatnya merupakan suatu percubaan untuk menilai semula dapatan fakta yang telah diputuskan oleh Mahkamah Sesyen setelah mendengar dan menilai keterangan secara langsung. Prinsip undang-undang yang mantap tidak membenarkan campur tangan sedemikian melainkan terdapat kesilapan yang nyata. Dalam ketiadaan keadaan sedemikian, Mahkamah ini tidak mempunyai alasan untuk mengganggu dapatan tersebut. Oleh itu, keputusan Mahkamah Sesyen adalah wajar dikekalkan. BERTARIKH: 13 APRIL 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Plaintif Irwin Ng Jian Tark Tetuan Allen Loh & Co Johor Bahru Peguam Bagi Pihak Defendan