Syed Sanim Bin Syed Mohamed (JD-83-333-09/2021)

Tertuduh di dalam kes ini telah dituduh di Mahkamah ini dengan satu pertuduhan pindaan (P1) seperti berikut: “Bahawa kamu pada 13/06/2019 jam lebih kurang 1130 hrs di KM 153 Jalan Johor Bahru - Seremban, Labis di dalam daerah Segamat, di dalam Negeri Johor sebagai pemandu M/Jip No. Pendaftaran MBH 9119 didapati telah memandu kenderaan tersebut di atas jalanraya dengan cara merbahaya iaitu kenderaan kamu masuk ke laluan jalan raya bertentangan dengan kamu dan menyebabkan kematian kepada penunggang m/sikal No. Pendaftaran JRG 1201 Nama: Muhammad Arif Bin Abdullah No Kpt: 960731-01-5651. Oleh demikian kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah S.41(1) Akta Pengangkutan Jalan 1987 dan boleh dihukum di bawah akta yang sama.”

Tertuduh tidak mengaku bersalah terhadap pertuduhan tersebut dan telah mohon dibicarakan. Tertuduh telah dibenarkan untuk diikat jamin sebanyak RM 3,000 dengan seorang penjamin.

Kes ini telah dimulakan dan didengar oleh Puan Majistret terdahulu. Namun, Puan Majistret terdahulu telah berpindah dan kemudiannya saya telah diarahkan untuk mengambil alih pendengaran kes ini. Tiada sebarang permohonan dibuat oleh mana-mana pihak untuk kes ini dibicarakan semula (de novo). Maka perbicaraan ini saya teruskan di bawah Seksyen 261 Kanun Tatacara Jenayah dengan menggunakan sebahagian keterangan yang direkodkan oleh Puan Majistret terdahulu dan merekodkan keterangan selebihnya dengan sendiri.

Bagi membuktikan satu kes prima facie, pihak pendakwaan telah memanggil seramai 9 orang saksi pendakwaan iaitu: SAKSI NAMA PERANAN SP1 Musa Bin Hassan Pegawai Puspakom SP2 Sjn Jalina bt Md Yunus Penerima Repot Pertama SP3 En. Muhammad Zambri Saksi Mata SP4 Syed Mustafa Bin Syed Azman Ahli Kimia SP5 Kpl Mohd Yusri Bin Abdullah Jurugambar SP6 Muhammad Asyraf Bin Othman Saksi Mata SP7 Mohd Nur Kamar Bin Abdul Manaf Waris Mangsa

Senarai Eksibit yang dikemukakan adalah seperti berikut: EKSIBIT DOKUMEN P1 Pertuduhan Pindaan P2A Laporan PUSPAKOM MBH 9119 P2B Laporan PUSPAKOM JRG 1201 P3 (A-Z) Gambar Tempat Kejadian & Kenderaan P4 Laporan Trafik Segamat/2243/19 P5 Resit Kimia P6 Laporan Kimia P7 Sijil Perakuan 90A P8 CD P9 Laporan Trafik Segamat/2271/19 P10 Rajah Kasar P11 Laporan Trafik Segamat/2268/19 P12 Laporan Trafik Segamat/2267/19 P13 Laporan Trafik Segamat/2264/19 P14 Perakuan Pegawai Perubatan Mengenai Sebab-Sebab Kematian IDD15 Laporan Trafik Segamat/2248/19 IDD16 Rakaman Percakapan OKT P17 Laporan Postmortem

Berdasarkan fakta kes dan keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi pendakwaan, kes pendakwaan adalah seperti berikut: i. Pada 13/06/2019 jam lebih kurang 1130hrs di KM 153 Jalan Johor Bahru - Seremban, Labis, ketika mangsa yang menunggang m/sikal JRG 1201 dan rakannya (SP6) yang menunggang m/sikal JKC 9705 dalam perjalanan ke arah UTHM Batu Pahat, Tertuduh yang memandu m/jip No. MBH 9119 telah dikatakan memasuki laluan mangsa lalu berlaku perlanggaran di antara mangsa dan Tertuduh. ii. SP6 yang ketika itu berada di hadapan mangsa dikatakan telah melihat Tertuduh masuk ke laluan mangsa dan SP6 di mana SP6 mengelak kenderaan Tertuduh. Kemudiannya, SP6 mendengar bunyi dentuman dari arah belakang dan mendapati Tertuduh telah melanggar mangsa yang menunggang m/sikal di belakang SP6. iii. Seorang lagi saksi mata (SP3) yang ketika itu memandu m/kar JFQ 1158 di belakang m/sikal mangsa dan SP6 juga dikatakan telah melihat Tertuduh telah memasuki laluan bertentangan lalu melanggar m/sikal mangsa. iv. SP3 kemudiannya mengelak ke sebelah kanan dan berhenti di tepi jalan bagi melihat keadaan tersebut dan mendapati mangsa telah meninggal dunia di tempat kejadian. v. SP3 dan SP6 telah mengesahkan bahawa tiada kenderaan lain di hadapan kenderaan Tertuduh di laluan bertentangan semasa Tertuduh memasuki laluan mangsa secara perlahan tetapi dengan pemanduan yang laju. vi. Ahli Kimia (SP4) telah memberikan keterangan bahawa terdapatnya dadah jenis Methadone di dalam sampel darah Tertuduh seperti di dalam Laporan Kimia (P6) yang mana antara kesan sampingan bahan tersebut adalah boleh menyebabkan seseorang berasa mengantuk. vii. Pegawai Penyiasat (SP8) yang telah ke tempat kejadian bersama Jurugambar (SP5) mendapati banyak serpihan dan kesan kemalangan di laluan mangsa. Mangsa kemudiannya telah dibawa ke Hospital Segamat dan telah disahkan meninggal dunia akibat kemalangan jalan raya seperti yang dinyatakan di dalam Laporan Postmortem (P17).

Undang-undang mantap meletakkan beban di atas pihak pendakwaan untuk membuktikan satu kes prima facie terhadap seorang Tertuduh. Keperluan ini telah diperuntukkan di bawah Seksyen 173(f) Kanun Tatacara Jenayah seperti berikut:

Procedure in summary trials The following procedure shall be observed by Magistrates in summary trials:

(i) When the case for the prosecution is concluded the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused.

(ii) If the Court finds that the prosecution has not made out a prima facie case against the accused, the Court shall record an order of acquittal. .....

(i) If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on the offence charged, the Court shall call upon the accused to enter on his defence.

(ii) If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on an offence other than the offence charged which the Court is competent to try and which in the opinion of the Court it ought to try, the Court shall amend the charge. [8] Kendatipun pelbagai takrifan diberikan berkenaan terma prima facie dan panduan yang diberikan oleh Mahkamah atasan, Mahkamah ini dengan rendah diri mengambil iktibar daripada panduan yang diberikan dalam kes tersohor PP v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 di mana YA Gopal Sri Ram JCA (pada ketika itu) dalam menerangkan maksud kes prima facie secara komprehensif menyatakan: [12] After the amendments to ss. 173(f) and 180 of the CPC, the statutory test has been altered. What is required of a Subordinate Court and the High Court under the amended sections is to call for the defence when it is satisfied that a prima facie case has been made out at the close of the prosecution case. This requires the court to undertake a maximum evaluation of the prosecution evidence when deciding whether to call on the accused to enter upon his or her defence. It involves an assessment of the credibility of the witnesses called by the prosecution and the drawing of inferences admitted by the prosecution evidence. Thus, if the prosecution evidence admits of two or more inferences, one of which is in the accused's favour, then it is the duty of the court to draw the inference that is favourable to the accused. See, Tai Chai Keh v. Public Prosecutor [1948] CLJU 122; [1948] 1 LNS 122; [1948-49] MLJ Supp 105; Public Prosecutor v. Kasmin bin Soeb [1974] CLJU 116; [1974] 1 LNS 116; [1974] 1 MLJ 230. If the court, upon a maximum evaluation of the evidence placed before it at the close of the prosecution case, comes to the conclusion that a prima facie case has not been made out, it should acquit the accused. If, on the other hand, the court after conducting a maximum evaluation of the evidence comes to the conclusion that a prima facie case has been made out, it must call for the defence. If the accused then elects to remain silent, the court must proceed to convict him. It is not open to the court to then re-assess the evidence and to determine whether the prosecution had established its case beyond a reasonable doubt. The absence of any evidence from the accused that casts a reasonable doubt on the prosecution's case renders the prima facie case one that is established beyond a reasonable doubt. Put shortly, what the trial court is obliged to do under ss. 173(f) and 180 of the CPC is to ask itself the question: If the accused elects to remain silent, as he is perfectly entitled to do, am I prepared to convict him on the evidence now before me? See, Dato' Mokhtar bin Hashim & Anor v. Public Prosecutor [1983] 2 CLJ 10; [1983] CLJ 101 (Rep); [1983] 2 MLJ 232. If the answer to that question is in the affirmative, then the defence must be called. And if the accused remains silent, he must be convicted. If the answer is in the negative, then the accused must be acquitted. [13] In Public Prosecutor v. Dato' Seri Anwar bin Ibrahim (No 3) [1999] 2 CLJ 215, Augustine Paul J described what a prima facie case is in the following terms: A prima facie case arises when the evidence in favour of a party is sufficiently strong for the opposing party to be called on to answer. The evidence adduced must be such that it can be overthrown only by rebutting evidence by the other side. Taken in its totality, the force of the evidence must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts existed or did happen. As this exercise cannot be postponed to the end of the trial, a maximum evaluation of the credibility of witnesses must be done at the close of the case for the prosecution before the court can rule that a prima facie case has been made out in order to call for the defence. [14] The judgment in that case was subjected to scrutiny both by the Court of Appeal and this court. See, [2000] 2 CLJ 695 and [2002] 3 CLJ 457. Neither court criticised the above quoted passage as being an incorrect interpretation of s. 180 of the CPC. Further, the Court of Appeal in Looi Kow Chai & Anor v. Public Prosecutor [2003] 1 CLJ 734 expressly approved and preferred the test in Public Prosecutor v. Dato' Seri Anwar bin Ibrahim (No 3) to the test formulated in the other cases decided by the High Court. As such, we have no hesitation in affirming the test formulated by the Court of Appeal in Looi Kow Chai. [15] For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution's case:-

the close of the prosecution's case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution's witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is "Yes", then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is "No" then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict;

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. Public Prosecutor [1963] CLJU 82; [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263. [9] Maka, adalah penting untuk pihak pendakwaan membuktikan kesemua elemen kesalahan di bawah S. 41(1) Akta Pengangkutan Jalan 1987 (APJ 1987) untuk membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh dalam kes ini. ELEMEN-ELEMEN KESALAHAN [10] Seksyen 41(1) APJ 1987 memperuntukkan:-

“Menyebabkan kematian kerana memandu dengan melulu atau membahayakan

Mana-mana orang yang memandu suatu kenderaan motor di jalan dengan melulu atau dengan kelajuan atau dengan cara yang setelah mengambil perhatian tentang segala hal keadaan (termasuk jenis, keadaan dan saiz jalan, dan kesesakan lalu lintas yang dijangkakan yang ada atau mungkin ada di jalan itu) merbahaya kepada orang awam, menyebabkan kematian mana-mana orang, melakukan suatu kesalahan dan apabila disabitkan hendaklah dihukum dengan penjara selama tempoh tidak kurang dua tahun dan tidak lebih daripada sepuluh tahun dan denda tidak kurang daripada lima ribu ringgit dan tidak lebih daripada dua puluh ribu ringgit.” [11] Elemen-elemen pertuduhan bagi satu kesalahan di bawah Seksyen 41(1) APJ 1987 adalah sepertimana yang diputuskan oleh Mahkamah Tinggi dalam kes PP v Wan Khairil Wan Isa [2007] 9 CLJ 557 seperti berikut: “ [5] The essential ingredients then of the offence created under s.41(1) of the Act are: a) a person who, b) by driving a motor vehicle recklessly; or c) by driving a motor vehicle at a speed; or d) by driving a motor vehicle in a manner which having regard to the circumstances (including the nature, condition and size of the road and the amount of traffic which is or might be expected to be on the road) is dangerous to the public e) causes the death of a person shall be guilty of an offence…” [12] Dalam erti kata yang lain, dalam kes ini, terletak di bahu pihak Pendakwaan untuk membuktikan elemen-elemen kesalahan seperti berikut: i. Tertuduh telah memandu kenderaan bernombor pendaftaran MBH 9119 di jalan dengan cara merbahaya kepada orang awam; dan ii. Cara pemanduan Tertuduh yang berbahaya telah menyebabkan kematian mangsa iaitu penunggang m/sikal No. Pendaftaran JRG 1201 (Penama: Muhammad Arif Bin Abdullah No Kpt: 960731-01- 5651). ELEMEN PERTAMA: SAMADA TERTUDUH TELAH MEMANDU KENDERAAN BERNOMBOR PENDAFTARAN MBH 9119 DI JALAN DENGAN CARA MERBAHAYA KEPADA ORANG AWAM; DAN [13] Dalam memenuhi elemen pertama, pihak pendakwaan perlu membuktikan bahawa kenderaan yang dipandu oleh Tertuduh dipandu dengan cara merbahaya. [14] Secara amnya, pemanduan secara berbahaya tidak didefinisikan di bawah APJ 1987. Namun demikian, budi bicara diserahkan kepada Mahkamah untuk menentukan dalam sesuatu kes berdasarkan fakta di hadapannya, sama ada kesalahan sedemikian telah dibuat atau sebaliknya. [15] Dalam pentakrifan pemanduan berbahaya, Mahkamah ini mengambil panduan daripada YA Raja Azlan Shah Ag LP dalam kes tersohor Ramiah v Public Prosecutor [1972] 2 MLJ 258 seperti berikut: “It is not the law under section 34A of the Road Traffic Ordinance that merely because an accident had happened and a person had been killed, danger had in that sense arisen and therefore it must follow, as the night, the day, that the appellant was driving in a manner dangerous to the public. In a case under section 34A, two things must be established. First, there must be a situation created by the accused which, viewed objectively, is dangerous. Dangerous driving is not defined in the Road Traffic Ordinance and it is up to the court to come to a decision on the evidence. Reported cases can only serve as illustrations.” [16] Dalam kes Public Prosecutor v. Zulkifli bin Omar [1998] 1 CLJ 1079; YA Vincent Ng J (pada ketika itu) telah menyatakan bahawa: “... To be guilty of the more serious category of the offence of reckless driving the driver (defendant) must have created an obvious and serious risk of injury to the person or damage to property and must either have given no thought to the possibility of that obvious risk, or have seen the risk and nevertheless decided to take it... In an offence under s. 41(1) excessive speed is not the sole decider of reckless driving but there must also be a finding on the manner and other aspects of the defendant's driving which constituted recklessness, by having regard to the prevailing circumstances at the material time of accident, including the nature, condition, and size of the road, and the amount of traffic which is or might be expected on the road. The risk created by the manner in which the vehicles is driven must be both obvious and serious, and the court has to be satisfied that the essential or core ingredients of recklessness have been proved beyond reasonable doubt.” [17] YA juga dalam kes tersebut telah merujuk kepada kes R v Reid [1992] 3 All ER 673 di mana Lord Goff of Chieveley telah mentakrifkan seperti berikut: “...a jury should only convict a defendant of driving recklessly if they are sure of the following:- (i) that he was in fact driving in such a manner as to create a serious risk of causing physical injury to some other person who might happen to be using the road, or doing substantial damage to property; and (ii) either (a) that he recognized that there was risk of that kind involved, but nevertheless went on to take it; or (b) that, despite the fact that he was driving in such a manner, he did not even address his mind to the possibility of there being any such risk, and risk was in fact obvious.” [18] Dalam konteks ini, Mahkamah juga merujuk kepada kes Gunasegaran a/l Singaravelu v Public Prosecutor [2009] 7 MLJ 761 di mana Mahkamah telah memberikan panduan seperti berikut: “[23] The essence of the charge against the appellant is dangerous or reckless driving. It has repeatedly been held that driving is not necessarily reckless or dangerous because it leads to fatal consequences but guilt could only ensue if it is proven that the driving was reckless or dangerous. The charge is not one of causing death, but of driving dangerously or recklessly. See for example, Tan Thang Sang v Public Prosecutor and Choong Sze Foong v Public Prosecutor [1975] 1 MLJ 204. (Penekanan ditambah) [24] In dealing with such a case, the whole situation leading to the accident must be viewed objectively to determine whether it can be considered reckless or dangerous driving. In R v Gosney [1971] 3 All ER 220 Megaw LJ remarked as follows: In order to justify a conviction there must not only have been a situation which, viewed objectively, was dangerous, but also some fault on the part of the driver, causing that situation (see p 224c, post); …” [19] Daripada autoriti-autoriti di atas, bolehlah diterjemahkan bahawa suatu pemanduan tidak semestinya berbahaya kerana ia menyebabkan kematian tetapi sabitan hanya boleh dibuat jika terbukti bahawa terdapatnya pemanduan berbahaya yang diwujudkan oleh Tertuduh. Maka, Mahkamah perlulah mengambil kira kesemua keadaan yang diwujudkan dalam sesuatu kes dan menilainya secara objektif dalam mencapai satu keputusan samada sesuatu pemanduan oleh seorang Tertuduh adalah berbahaya atau tidak. [20] Pada masa yang sama, berdasarkan prinsip kes Gunasegaran a/l Singaravelu (supra) di atas, perlulah diberikan perhatian bahawa asas pertuduhan di bawah S. 41(1) APJ 1987 adalah bukan menyebabkan kematian, tetapi memandu secara berbahaya. Oleh itu, Mahkamah perlu menentukan sama ada Tertuduh memandu secara bahaya atau tidak berdasarkan kepada keseluruhan fakta dan keadaan sesuatu kes dengan dilihat cara pemanduan Tertuduh secara objektif. Keadaan Jalan dan Posisi Kenderaan Semasa Kemalangan [21] Sebelum dihuraikan dengan lebih lanjut berkenaan dapatan Mahkamah mengenai bagaimana kemalangan ini berlaku, adalah penting untuk dipertimbangkan keadaan jalan raya ini (tempat kemalangan). Menerusi keterangan-keterangan saksi dan juga bukti-bukti dokumentasi yang dikemukakan melalui gambar-gambar (P3) dan rajah kasar (P10), dapatlah disahkan bahawa tempat kemalangan merupakan satu jalan yang lebar, lurus dan bergaris putus-putus. Dapat juga dilihat bahawa terdapat ruangan yang mencukupi untuk laluan M/sikal di tempat kemalangan tersebut. [22] Selanjutnya, berdasarkan keseluruhan analisa secara objektif terhadap kesemua keterangan saksi-saksi pendakwaan dan juga bukti-bukti yang dikemukakan, Mahkamah berpendapat versi pendakwaan adalah konsisten dalam membuktikan satu inferens: iaitu M/jip yang dipandu oleh Tertuduh pada ketika itu memasuki laluan mangsa secara perlahan. Namun demikian, kelajuan kenderaan yang dipandu Tertuduh pada ketika itu tidak dapat dibuktikan secara jelas oleh mana-mana saksi. [23] Tidak dapat dinafikan bahawa saksi yang sangat material dalam kes ini adalah SP3 dan SP6, iaitu saksi mata yang secara langsung terlibat dalam kemalangan ini di mana kedua-dua saksi ini berada di tempat kejadian semasa kemalangan berlaku. [24] Sewaktu kejadian, SP6 bersama-sama dengan mangsa dalam perjalanan ke UTHM, Batu Pahat. Pada masa kemalangan berlaku, SP6 telah menyatakan bahawa beliau sedang menunggang m/sikal No. JKC 9705 dari arah Segamat ke Johor Bahru, sama dengan mangsa di mana SP6 mengesahkan bahawa beliau menunggang m/sikal di laluan kiri jalan (laluan M/sikal) dan telah berjaya mengelak daripada berlanggar dengan kenderaan yang dipandu oleh Tertuduh. [25] Siasatan Pegawai Penyiasat, SP8 dan juga SP3 yang melihat keadaan kemalangan berlaku juga mengesahkan perkara yang sama. Untuk pemahaman yang lebih jelas, Mahkamah dengan ini memperturunkan model kemalangan yang ditunjukkan oleh SP3. Gambar model semasa kemalangan berlaku [26] Dalam model tersebut yang ditunjukkan oleh SP3, dapat dilihat bahawa M/sikal kuning yang melambangkan M/sikal yang ditunggang oleh mangsa berada di laluan tengah jalan iaitu laluan kereta, berbeza dengan posisi M/sikal berwarna perak (melambangkan M/sikal SP6) yang berada di laluan kiri iaitu sememangnya laluan selamat M/sikal. [27] Perkara ini disahkan oleh SP3 dalam keterangan beliau semasa pemeriksaan utama bahawa sememangnya M/sikal yang ditunggang oleh mangsa berada di laluan kereta.

Pemeriksaan Utama SP3 TPR: Boleh encik jelaskan bila encik kata MPV secara slow-slow memasuki laluan bertentangan. Boleh beritahu laluan bertentangan ini menghala ke mana? SP3: Daripada Seremban ke Johor Bahru

TPR: Encik beritahu MPV bergerak ke kanan secara slow-slow dan melanggar m/sikal. Sewaktu pelanggaran m/sikal berada di lorong mana? SP3: Lorong kereta

TPR: Tadi encik beritahu 1 biji motor berada di laluan motor dan 1 berada di sebelah dia. Boleh encik jelaskan motor yang dilanggar oleh MPV ini berada di laluan motor atau laluan kereta? SP3: Laluan kereta [28] Perkara ini mengesahkan keterangan saksi pendakwaan secara menyeluruh berkenaan keadaan kenderaan-kenderaan yang terlibat dalam kemalangan ini. Dalam keadaan sebegini semasa kemalangan tersebut berlaku, SP6 yang dalam perjalanan ke UTHM bersama-sama dengan mangsa semasa kemalangan tersebut berlaku; mengakui bahawa beliau sempat mengelak kenderaan Tertuduh disebabkan posisinya yang berada di sebelah kiri jalan manakala, mangsa tidak dapat mengelak kenderaan Tertuduh kerana M/sikal mangsa berada di tengah-tengah laluan jalan pada masa kemalangan.

Pemeriksaan Balas SP6 PB: Disebabkan Encik berada di sebelah kiri jalan, Encik telah sempat mengelak MPV tersebut manakala mangsa tidak dapat mengelak kerana berada di tengah-tengah laluan jalan semasa kemalangan? SP6: Betul [29] Versi pihak pembelaan pula adalah bahawa terdapat sebuah kenderaan di hadapan M/Kar Tertuduh di mana semasa Tertuduh sedang memotong kenderaan tersebut, tiba-tiba Tertuduh mendapati bahawa M/sikal yang ditunggang oleh mangsa berada di tengah jalan menyebabkan Tertuduh tidak dapat mengelak daripada berlanggar dengan M/sikal tersebut secara berhadapan. [30] Dalam situasi ini, pihak pembelaan menghujahkan bahawa Tertuduh memasuki laluan bertentangan untuk memotong di tempat yang dibenarkan untuk memotong secara sah (jalan lurus bergarisan putus-putus) dan tidak memandu secara merbahaya. Pernyataan ini dinafikan oleh saksi-saksi SP3 dan SP6. [31] Walau apa sekalipun, satu fakta yang dapat dipastikan daripada keterangan saksi-saksi pendakwaan ialah bahawa mangsa sememangnya menunggang m/sikal JRG 1201 di tengah jalan dan bukannya di laluan M/sikal. Bermakna, walaupun terdapat ruang yang mencukupi untuk laluan M/sikal di kiri jalan, mangsa telah meletakkan keadaannya di dalam posisi yang berisiko dengan menunggang M/sikal di tengah jalan di atas sebuah jalan raya yang luas, lurus dan bergarisan putus-putus, berbeza dengan SP6 yang menunggang m/sikal di laluan kiri jalan dan berjaya mengelak daripada perlanggaran dengan kenderaan yang dipandu Tertuduh. [32] Berkenaan dengan perkara ini, Mahkamah merujuk kepada kes Razali Shafei Mat v Pendakwa Raya [2022] 1 LNS 2991. Eloklah diperturunkan petikan daripada kes tersebut untuk dilihat persamaan dengan kes semasa. [18] SP2 yang juga merupakan ahli konvoi tersebut di dalam penyataan saksinya telah menyatakan bahawa motolori yang dipandu oleh Perayu telah masuk ke laluan beliau dan telah menggilis simati. Keterangan SP2 juga menyatakan bahawa semasa kemalangan tersebut simati terus memandu kekal di tengah-tengah jalan. SP2 juga bersetuju bahawa sepatutnya motosikal perlu pandu di sebelah kiri jalan yang dilalui oleh SP2 dan bukannya di tengah jalan seperti yang dilalui oleh simati. SP2 juga dalam keterangannya bersetuju bahawa motolori tersebut tidak masuk keseluruhannya di laluan motosikal simati. ……….. [22] Mahkamah perlu membezakan di antara penentuan tanggungan (liability) di dalam satu kes kemalangan jalan raya yang melibatkan isu kecuaian dan penentuan kecuaian sertaan (contributory negligent) dengan pembuktian di dalam satu kes jenayah dalam konteks seksyen 41 (1) APJ 1987 bagi pendakwaan. Mahkamah perlu membuat dapatan berdasarkan prinsip undang-undang jenayah dan undang-undang keterangan bagi menunjukkan bahawa pemanduan Perayu adalah merbahaya dalam konteks seksyen 41(1) APJ 1987. [33] Dalam kes Razali Shafei Mat (supra) di atas, Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa dalam keadaan sebegini, dapatan Majistret adalah tidak selamat untuk satu pertuduhan di bawah seksyen 41(1) APJ 1987. Sebaliknya Mahkamah berpendapat berdasarkan kepada keterangan-keterangan yang dikemukakan ia adalah bersesuaian untuk sabitan di bawah seksyen 43 (1) APJ 1987. [34] Maka, dalam membuat satu penilaian objektif terhadap semua keadaan dalam sesuatu kes, perlulah dibezakan samada seorang Tertuduh telah sememangnya bertanggungjawab (liable) terhadap kemalangan yang berlaku ataupun berlakunya sebarang sumbang cuai (contributory negligence) oleh mangsa. [35] Mengambil kira perkara tersebut, dalam kes semasa, Mahkamah percaya bahawa dengan meletakkan keadaannya di dalam satu posisi yang berisiko, mangsa juga telah sumbang cuai dalam kemalangan tersebut. Kewujudan Bahan Jenis Methadone Dalam Sampel Darah Tertuduh [36] Salah satu perkara yang perlu tidak boleh diabaikan dalam kes ini ialah keterangan Ahli Kimia, SP4. Dalam keterangan beliau, beliau telah mengesahkan bahawa terdapatnya sejenis bahan jenis Methadone di dalam sampel darah Tertuduh seperti di dalam Laporan Kimia (P6).

Pemeriksaan Utama SP4 TPR: Rujuk soalan 3. Tuan nyatakan spesimen darah mengandungi Methadone. Boleh tuan jelaskan apa itu Methadone? SP4: Berdasarkan pembacaan saya Methadone digunakan sebagai ubat tahan sakit dan juga digunakan dalam rawatan ketagihan dadah opioid seperti heroin dan morfin

TPR: Boleh beritahu apakah kesan pengambilan Methadone terhadap individu yang mengambilnya? SP4: Antara kesan-kesan Methadone adalah seperti muntah, loya, pening, mengantuk dan sebagainya bergantung kepada individu

Pemeriksaan Balas SP4 TPR: Adakah Encik Syed setuju dengan saya bahawa Methadone ini adalah satu jenis ubat? SP4: Setuju. Berdasarkan pengetahuan saya Methadone jarang digunakan sebagai dadah rekreasi. -----

PB: Methadone ini adalah 1 ubat untuk tahan sakit dan ianya bukan 1 jenis dadah rekreasi? SP4: Setuju [37] Daripada keterangan SP4 yang merupakan seorang saksi pakar dalam kes ini, dapat dilihat bahawa Tertuduh ada mengambil sejenis ubat yang mengandungi bahan jenis Methadone di mana antara kesan sampingan bahan tersebut adalah boleh menyebabkan seseorang berasa mengantuk. Perkara ini juga tidak dinafikan oleh pihak pembelaan di peringkat ini. [38] Maka, kewujudan bahan jenis Methadone yang disahkan oleh SP4 ini menyumbang kepada suatu inferens yang terarah kepada kemungkinan bahawa Tertuduh mengantuk/tertidur/terlelap semasa pemanduannya. [39] Berkenaan dengan perkara ini, Mahkamah ini merujuk kepada kes Cantona Lim Xiang Kim v Public Prosecutor [2020] 1 MLJ 544 di YA Tengku Maimun JCA (pada ketika itu) telah menyatakan keperluan hakim bicara untuk mempertimbangkan kewujudan mens rea dan sebarang sebab campur tangan (intervening cause) dalam mengakibatkan sesuatu kemalangan secara objektif. [40] Dalam membincangkan perkara ini, dalam kes semasa, sekiranya benar Tertuduh mengantuk/tertidur/terlelap dalam pemanduannya seperti yang dibentangkan oleh pihak pendakwaan, boleh disimpulkan bahawa Tertuduh telah kehilangan perhatian yang sewajarnya dalam pemanduannya. [41] Justeru, Mahkamah ini berpendapat bahawa persoalan berkenaan mens rea Tertuduh iaitu samada Tertuduh mempunyai niat untuk masuk ke laluan mangsa, dan menimbulkan satu keadaan yang merbahaya kepada pengguna jalan raya yang lain adalah gagal dibuktikan. Dalam keadaan di mana Tertuduh telah kehilangan perhatian yang sewajarnya, Mahkamah percaya ini lebih menjurus kepada satu pertuduhan di bawah S.43(1) APJ 1987. [42] Sebaliknya, Pihak Pembelaan telah membangkitkan satu lagi versi bahawa Tertuduh cuba memotong satu lagi kenderaan di hadapannya dan perkara ini telah dinafikan oleh SP3 dan SP6, serta tidak dapat dipastikan oleh Pegawai Penyiasat, SP8. [43] Dalam keadaan ini, punca sebenar kereta Tertuduh masuk ke laluan mangsa adalah tidak dapat dipastikan. Berkenaan ini, Mahkamah mengambil panduan daripada kes S Abirami Selvam v PP [2022] 2 CLJ

Dalam kes tersebut, dinyatakan seperti berikut:

The magistrate had fallen into a grave error when he chose to accept the evidence of prosecution witnesses without considering the evidence available in toto. He did not evaluate testimony of the accused in its entirety, thus falling short of maximum evaluation. Further, the prosecution witnesses were mere spectators, who were on the road at the relevant time by chance. Thus, to label them as eye witnesses was erroneous, as for all intents and purposes, they could not perceive how the accident had taken place in toto, especially so on how the car lost control and collided into the bus (see paras 14 & 18).

The court was convinced that there was no judicial appreciation of evidence by the magistrate. The evidence proffered was not tested against relevant criteria, including circumstance which had led to the accident as well as probabilities of the case…. [44] Sehubungan itu, mengambil kira keadaan ini, Mahkamah tidak dapat mencapai satu dapatan bahawa Tertuduh telah dengan niat mewujudkan satu keadaan yang berbahaya atau bahawa Tertuduh telah memandu kenderaan bernombor pendaftaran MBH 9119 di jalan dengan cara merbahaya. Justeru itu, Mahkamah dengan ini mendapati bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan elemen pertama kesalahan yang dipertuduhkan ke atas Tertuduh dalam kes ini. ELEMEN KEDUA: CARA PEMANDUAN TERTUDUH YANG BERBAHAYA TELAH MENYEBABKAN KEMATIAN MANGSA IAITU PENUNGGANG M/SIKAL NO. PENDAFTARAN JRG 1201 (PENAMA: MUHAMMAD ARIF BIN ABDULLAH NO KPT: 960731-01-5651). [45] Dalam pembuktian elemen kedua ini, keterangan oleh saksi-saksi pendakwaan khususnya SP9, Pegawai Perubatan yang menjalankan post-mortem terhadap mangsa disertakan dengan laporan post-mortem (P17) menunjukkan mangsa telah meninggal dunia akibat kemalangan jalan raya. Pengecaman mangsa juga telah dilakukan oleh SP7, iaitu abang angkat kepada mangsa. [46] Perkara ini tidak dinafikan oleh pihak Pembelaan. Oleh itu, Mahkamah menerima keterangan tersebut dan selanjutnya, Mahkamah mendapati elemen kedua telah berjaya dibuktikan oleh pihak Pendakwaan. KESIMPULAN [47] Dalam membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh, adalah penting untuk pihak Pendakwaan membuktikan kedua-dua elemen pertuduhan di bawah S. 41(1) APJ 1987 seperti yang dihuraikan pada awalnya. Pun begitu, dalam keadaan salah satu elemen pertuduhan tidak dapat dibuktikan oleh pihak Pendakwaan, Mahkamah ini percaya adalah tidak selamat untuk Tertuduh dipanggil untuk membela diri di bawah S. 41(1) APJ 1987. [48] Oleh hal yang demikian, setelah mempertimbangkan kesemua keterangan daripada pihak pendakwaan di samping bukti-bukti yang dikemukakan, Mahkamah mendapati pihak Pendakwaan telah gagal untuk membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh bagi satu pertuduhan di bawah S. 41(1) APJ 1987. [49] Walaubagaimanapun, mengambil kira fakta dan keadaan kes semasa, Mahkamah ini berpuashati bahawa Tertuduh telah memandu kenderaannya tanpa kecermatan dan perhatian yang sepatutnya yang menjurus kepada suatu kesalahan di bawah S. 43(1) APJ 1987. [50] Oleh hal yang demikian, setelah mengambil kira bukti-bukti yang dikemukakan, keterangan saksi-saksi pendakwaan dan hujahan pihak-pihak, selaras dengan peruntukan S.173(h)(ii) Kanun Tatacara Jenayah dan juga S. 41(4) APJ 1987 yang membenarkan perintah sedemikian dibuat semasa perbicaraan, Mahkamah percaya adalah wajar untuk Mahkamah ini meminda pertuduhan terhadap Tertuduh kepada suatu pertuduhan di bawah S. 43(1) APJ 1987 dan dengan ini memerintahkan sedemikian. [51] Pertuduhan ke atas Tertuduh telah dipinda seperti berikut: "Bahawa kamu pada 13/06/2019 jam lebih kurang 1130 hrs di KM 153 Jalan Johor Bahru - Seremban, Labis di dalam daerah Segamat, dalam Negeri Johor sebagai pemandu M/Jip No. Pendaftaran MBH 9119, telah memandu kenderaan tersebut di atas jalan raya tanpa kecermatan dan perhatian yang sepatutnya terhadap orang lain yang menggunakan jalan itu sehingga menyebabkan kemalangan berlaku dengan m/sikal No. Pendaftaran JRG 1201 yang ditunggang oleh Muhammad Arif Bin Abdullah (No K/P: 960731-01-5651). Oleh yang demikian kamu telah melakukan kesalahan di bawah seksyen 43(1) Akta Pengangkutan Jalan 1987 [Akta 333] yang boleh dihukum di bawah seksyen yang sama". HUKUMAN “Hendaklah dihukum denda tidak kurang daripada empat ribu ringgit dan tidak lebih daripada sepuluh ribu ringgit dan boleh juga dipenjarakan selama tempoh tidak melebihi dua belas bulan. Butir-butir kesalahan ini akan diendorskan dalam lesen memandu yang dipegang oleh Tertuduh". [52] Tertuduh faham pertuduhan pindaan yang dibacakan dan Tertuduh mengaku bersalah terhadap pertuduhan pindaan tersebut. Mahkamah telah kemudiannya menjemput peguambela Tertuduh untuk membuat hujahan mitigasi dan hujahan mitigasi tersebut adalah seperti berikut: Tertuduh berusia 33 tahun, masih bujang. Bekerja sebagai supervisor di Petron Kamunting, Perak, dengan pendapatan sekitar RM 2,000 sebulan. Saya dimaklumkan Tertuduh menghidap asma yang teruk, beliau perlu ambil ubat Pantolin sejak kecil. Ayah dan ibu Tertuduh berusia 65 tahun kedua-duanya dan tidak bekerja, dan tinggal bersama Tertuduh. Tertuduh mempunyai 3 adik beradik, di mana 2 orang masih belajar di universiti. Kedua-dua adik ditanggung oleh Tertuduh. Beliau juga merupakan penanggung tunggal keluarga. Beliau menanggung ibu dan bapanya serta 2 orang adik yang masih belajar dan tinggal bersama di rumah di Johor Bahru. Pohon dipertimbangkan pengakuan salah Tertuduh sebaik sahaja pertuduhan pindaan dibacakan kepada Tertuduh. Pohon juga dipertimbangkan bahawa ini adalah kesalahan kali pertama Tertuduh, di mana Tertuduh tidak pernah disabitkan bagi mana-mana kesalahan di Mahkamah. Tertuduh benar-benar insaf dan kesal akan perbuatannya. Oleh yang demikian, pohon satu hukuman denda yang paling minima dikenakan terhadap Tertuduh. Itu sahaja, Tuan. [53] Timbalan Pendakwaraya yang terpelajar juga dijemput untuk membuat hujahan pemberatan dan hujahan pemberatan pihak pendakwaan adalah seperti berikut: Dengan izin, Tuan. Pohon satu hukuman berat dikenakan terhadap OKT bagi tujuan pengajaran. Pohon juga diambil kira kepentingan awam, pohon juga hukuman yang dikenakan perlu menjadi pengajaran kepada pengguna jalan raya yang lain. Pohon juga diambil kira peningkatan kes-kes kemalangan yang berlaku. Di mana kemalangan ini telah menyebabkan satu nyawa terkorban, dan dalam kes ini juga, terdapat inferens Mahkamah bahawa kemungkinan OKT mengantuk semasa memandu. Pohon juga diambil kira bahawa mangsa dalam perjalanan balik ke universiti, dan mangsa masih muda. Pohon diambil kira seramai 9 saksi pendakwaan telah dipanggil dalam kes ini. Oleh demikian, saya pohon satu hukuman berat dikenakan terhadap OKT dan atas faktor pemberatan yang dihujahkan sebentar tadi. Itu sahaja, Tuan. [54] Setelah mengambil kira hujahan mitigasi oleh pihak pembelaan dan juga hujahan pemberatan oleh pihak pendakwaan, Mahkamah dengan ini menjatuhkan hukuman denda sebanyak RM 9,000, gagal bayar 5 bulan penjara. Sabitan juga diendorskan pada lesen memandu Tertuduh. Wang jaminan sebanyak RM 3,000 yang didepositkan di Mahkamah adalah dikembalikan kepada Tertuduh. Bertarikh: 25 Februari 2025 (DHILIP NAIR A/L R.N. ATCHUTHAN) MAJISTRET MAHKAMAH MAJISTRET SEGAMAT, JOHOR PIHAK-PIHAK: Bagi Pihak Pendakwa Raya Puan Nur ‘Aina binti Muhammad Ismail Tadj Timbalan Pendakwa Raya Johor Bagi Pihak Tertuduh En. Lawrnee Gnanapragasam & Cik Zueidriena Hasanein Tetuan Rahim & Lawrnee No 124 & 125, Tingkat 1, Jalan Sia Her Yam 85000 Segamat Johor KES-KES YANG DIRUJUK:

PP v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457

PP v Wan Khairil Wan Isa [2007] 9 CLJ 557

Ramiah v Public Prosecutor [1972] 2 MLJ 258

Public Prosecutor v. Zulkifli bin Omar [1998] 1 CLJ 1079

R v Reid [1992] 3 All ER 673

Gunasegaran a/l Singaravelu v Public Prosecutor [2009] 7 MLJ 761

Razali Shafei Mat v Pendakwa Raya [2022] 1 LNS 2991

Cantona Lim Xiang Kim v Public Prosecutor [2020] 1 MLJ 544

S Abirami Selvam v PP [2022] 2 CLJ 460

Akta Pengangkutan Jalan 1987 (Akta 333)

Kanun Tatacara Jenayah (Akta 593)