T Kanageswari A/P V Thiagarajah v 1. ) Azreen Bin Ghazali (WA-A73KJ-2024-10/2024)

Latar Belakang Pemohon, Allianz General Insurance Company (Malaysia) Berhad (“Pemohon” atau “Pencelah”), melalui Notis Permohonan (Lampiran 23) bertarikh 11.6.2025, telah memohon kebenaran untuk mencelah di dalam tindakan ini dan dinamakan sebagai Defendan Ketiga, bersandarkan Aturan 15 Kaedah 6, Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012.

Permohonan ini disokong dengan Afidavit Sokongan (Lampiran 24) serta Hujahan Bertulis Pemohon (Lampiran 28). Plaintif telah memfailkan Afidavit Jawapan (Lampiran 26) dan membantah permohonan ini, namun tidak mengemukakan hujahan bertulis.

Fakta ringkas kes ini adalah, kemalangan berlaku pada 6.5.2023, melibatkan Plaintif selaku pembonceng motosikal dan motokar VCG 3955 milik Defendan S/N gISqv0W1m0u9cysYzE2Vw Kedua. Laporan polis bertarikh 7.5.2023 mengesahkan bahawa kenderaan tersebut digunakan bagi tujuan perkhidmatan e-hailing Grab pada masa kejadian.

Pemohon berhujah bahawa polisi insurans bernombor 21VPJ0015259-00, yang dikeluarkan bagi kenderaan tersebut, tidak meliputi perlindungan untuk penggunaan kenderaan bagi tujuan “hire or reward”. Justeru, Pemohon mendakwa mempunyai kepentingan undang-undang untuk mencelah bagi menimbulkan isu tanggungan polisi.

Isu untuk Diputuskan Mahkamah perlu menimbangkan isu-isu berikut: i. Sama ada terdapat justifikasi bagi kelewatan Pemohon memfailkan permohonan mencelah; ii. Sama ada Pemohon mempunyai kepentingan undang-undang yang mendesak untuk dimasukkan sebagai pihak pada tahap prosiding ini; dan iii. Sama ada kemasukan Pemohon akan memprejudiskan kepentingan Plaintif dan perjalanan prosiding.

Isu 1: Kelewatan Permohonan Plaintif melalui Afidavit Jawapan (Lampiran 26) telah membangkitkan bahawa kemalangan berlaku pada 6.5.2023 dan laporan polis bertarikh 7.5.2023, manakala permohonan untuk mencelah hanya difailkan oleh Pemohon pada Jun 2025, iaitu lebih daripada setahun kemudian. Plaintif menegaskan bahawa kelewatan ini tidak dapat diterima dan akan memprejudiskan perjalanan prosiding.

Pemohon dalam Hujahan Bertulis (Lampiran 28, para 39–41) cuba menjelaskan bahawa permohonan ini difailkan sebaik sahaja dokumen-S/N gISqv0W1m0u9cysYzE2Vw dokumen material diperoleh. Pemohon berhujah bahawa sebarang kelewatan adalah wajar dan munasabah, serta tidak menyebabkan prejudis kepada Plaintif.

Mahkamah tidak berpuas hati dengan alasan Pemohon. Fakta bahawa kemalangan berlaku pada 6.5.2023, laporan polis bertarikh 7.5.2023, dan notis di bawah Seksyen 96(2) Akta Pengangkutan Jalan 1987 telah diterima oleh Pemohon pada peringkat awal, menunjukkan bahawa Pemohon sudah sepatutnya menyedari kedudukan dan kepentingannya lebih awal.

Permohonan hanya difailkan selepas lebih setahun adalah satu kelewatan yang ketara. Kelewatan sebegini tanpa penjelasan yang konkrit dan munasabah tidak boleh dianggap remeh kerana ia membawa implikasi besar kepada kelancaran prosiding.

Mahkamah menegaskan bahawa walaupun Aturan 15 Kaedah 6 memberi kuasa untuk menambah pihak “pada bila-bila masa sepanjang prosiding”, frasa tersebut tidak boleh dibaca secara literal tanpa mengambil kira kepentingan keadilan dan kelancaran tindakan. Dalam Hong Leong Bank Bhd v Staghorn Sdn Bhd & Ors [2008] 2 MLJ 622 (FC), Mahkamah Persekutuan menjelaskan bahawa frasa tersebut hendaklah ditafsirkan sebagai pada bila-bila masa sebelum penghakiman dimasukkan, dan permohonan untuk mencelah hendaklah dibuat dengan segera.

Dalam Tohtonku Sdn Bhd v Superace (M) Sdn Bhd [1992] 1 CLJ (Rep) 344, Mahkamah menegaskan bahawa hanya pihak yang mempunyai kepentingan undang-undang boleh ditambah sebagai pencelah. Walau bagaimanapun, prinsip tersebut tidak menafikan bahawa Mahkamah mempunyai budi bicara S/N gISqv0W1m0u9cysYzE2Vw untuk menolak permohonan yang difailkan lewat sehingga mengganggu perjalanan kes.

Begitu juga dalam Arab Malaysia Merchant Bank Bhd v Dr Jamaludin Dato’ Mohd Jarlis [1991] 1 CLJ (Rep) 19, Mahkamah menekankan bahawa tujuan Aturan 15 Kaedah 6 adalah untuk mengelakkan ketidakadilan kepada pihak berkepentingan. Namun, permohonan yang difailkan lewat tanpa alasan memadai boleh menjejaskan kelancaran prosiding dan membawa ketidakadilan pula kepada pihak lain.

Setelah menimbang keseluruhan fakta dan undang-undang, Mahkamah berpendapat bahawa kelewatan lebih setahun oleh Pemohon untuk memfailkan permohonan mencelah ini adalah serius dan tidak dapat dijustifikasikan. Justeru, Mahkamah menolak alasan yang dikemukakan oleh Pemohon berhubung isu kelewatan.

Isu 2: Kepentingan Mendesak Pemohon berhujah bahawa mereka adalah “ultimate paymaster” yang akhirnya akan menanggung sebarang penghakiman terhadap Defendan. Justeru, Pemohon mendakwa mempunyai kepentingan undang-undang yang mencukupi untuk dibenarkan mencelah pada peringkat ini.

Dalam usaha menyokong kedudukan mereka, Pemohon merujuk kepada beberapa kes terdahulu. Dalam Govinaraju a/l Nagarajan v Pacific & Orient Insurance Co Bhd [2014] 1 CLJ 1076, Mahkamah Tinggi membenarkan pencelahan oleh penanggung insurans walaupun liabilitinya kontingen kerana risiko tanggungan adalah nyata. Dalam Thomas Alvin Cross v Thomson Thomas & Ors [2005] 6 CLJ 61, Mahkamah membenarkan pencelahan dengan alasan bahawa jika penanggung insurans akhirnya perlu menanggung beban S/N gISqv0W1m0u9cysYzE2Vw pampasan, adalah wajar mereka diberi peluang untuk didengar. Begitu juga dalam Kimile Anak Dangea v MSIG Insurance (M) Bhd [2010] 1 LNS 1912, Mahkamah menegaskan bahawa peruntukan Aturan 15 Kaedah 6 tidak terhad kepada liabiliti mutlak sahaja, tetapi turut meliputi liabiliti kontingen.

Mahkamah bersetuju bahawa kesemua keputusan tersebut mengiktiraf prinsip bahawa penanggung insurans mempunyai kepentingan undang-undang yang sah untuk mencelah dalam prosiding, walaupun liabiliti mereka masih kontingen.

Walau bagaimanapun, Mahkamah berpandangan bahawa fakta kes ini dapat dibezakan dengan kes-kes yang dirujuk Pemohon. Dalam Govinaraju, pencelahan dibenarkan kerana terdapat isu fraud dan collision antara Plaintif dan Defendan yang menjadikan penglibatan penanggung insurans amat penting bagi memastikan keadilan terpelihara. Dalam kes ini, tiada sebarang isu fraud atau collusion dibangkitkan. Dalam Thomas Alvin Cross, pencelahan dibenarkan kerana liabiliti insurans itu sudah jelas dan nyata berdasarkan fakta yang tidak dipertikaikan. Dalam kes ini pula, liabiliti Pemohon masih bergantung sepenuhnya kepada dapatan Mahkamah terhadap Defendan. Dalam Kimile, isu utama ialah pemakaian polisi insurans ke atas keadaan khusus yang telah pun nyata, sedangkan dalam kes ini, isu polisi hanya timbul sekiranya Defendan terlebih dahulu diputuskan bertanggungjawab.

Mahkamah ingin menarik perhatian pihak-pihak kepada keputusan Mahkamah Rayuan dalam Tenaga Nasional Bhd v Sime Darby Plantation Bhd & Anor (Petronas Gas Bhd, Proposed Intervener) [2024] 6 MLJ 460. Dalam kes tersebut, pencelahan dibenarkan kerana proposed intervener, Petronas Gas Berhad (PGB), sebagai paymaster dalam prosiding tanah akan terikat secara S/N gISqv0W1m0u9cysYzE2Vw langsung oleh keputusan rayuan, dan ketiadaannya akan menimbulkan ketidakadilan yang nyata.

Walau bagaimanapun, kes Tenaga Nasional dapat dibezakan. Dalam kes tersebut, liabiliti proposed intervener adalah nyata dan langsung kerana keputusan rayuan itu sendiri akan menentukan tanggungjawabnya untuk membayar pampasan. Dalam kes di hadapan Mahkamah ini, liabiliti Pemohon masih bersifat kontingen dan spekulatif sepenuhnya, kerana ia hanya timbul sekiranya Defendan diputuskan bertanggungjawab.

Oleh itu, walaupun prinsip “ultimate paymaster” diiktiraf dalam undang-undang, keadaan fakta kes ini tidak menjadikan pencelahan oleh Pemohon sesuatu yang wajar atau mendesak. Kehadiran Pemohon pada tahap ini tidak diperlukan untuk membolehkan isu pokok diputuskan secara adil.

Dengan itu, Mahkamah mendapati bahawa kepentingan undang-undang Pemohon masih terlalu kontingen dan spekulatif, dan tidak cukup kuat untuk mewajarkan pencelahan pada tahap ini.

Isu 3: Prejudis Plaintif menegaskan bahawa pencelahan oleh Pemohon pada tahap ini akan memprejudiskan haknya kepada perbicaraan yang cepat dan efisien. Sekiranya permohonan ini dibenarkan, Plaintif perlu meminda Writ dan Pernyataan Tuntutan, memfailkan semula dokumen, serta bersedia menghadapi pembelaan tambahan daripada Pemohon. Notis Permohonan (Encl. 23) juga memohon kebenaran untuk memanggil semula saksi-saksi yang telah memberi keterangan, jika perlu. Hal ini menunjukkan potensi gangguan besar kepada perjalanan prosiding yang sedang berlangsung. S/N gISqv0W1m0u9cysYzE2Vw

Bantahan Plaintif turut direkodkan dalam prosiding pengurusan kes pada 12 dan 13 Jun 2025. Peguam Plaintif menekankan bahawa tindakan ini merupakan kes yang difailkan semula, dan pihak Defendan sudah mempunyai masa mencukupi untuk menangani isu-isu berkaitan termasuk isu polisi insurans. Permohonan saat akhir ini, menurut Plaintif, jelas bersifat prejudisial.

Mahkamah bersetuju bahawa pencelahan lewat ini berpotensi mengakibatkan kelewatan ketara serta kemungkinan keterangan perlu dibuka semula. Tambahan pula, tarikh bicara telah pun ditetapkan pada 27.11.2025 dan membenarkan permohonan ini akan menggugat kepastian serta pengurusan jadual Mahkamah yang telah diatur.

Pemohon berhujah bahawa kemasukan mereka tidak membawa prejudis kerana hanya isu polisi yang ingin diketengahkan. Walau bagaimanapun, Mahkamah berpandangan bahawa permohonan ini bukanlah bersifat ringkas. Ia membawa implikasi luas termasuk pindaan kertas kausa, penyerahan dokumen baharu, dan potensi memanggil semula saksi. Semua ini akan menjejaskan kelancaran prosiding, meningkatkan kos dan masa, serta menafikan hak Plaintif kepada penyelesaian yang cepat dan efisien.

Prinsip dalam Hong Leong Bank Bhd v Staghorn Sdn Bhd [2008] 2 MLJ 622 (FC) memperingatkan bahawa walaupun peruntukan O.15 r.6 membenarkan pencelahan, Mahkamah mempunyai budi bicara untuk menolak permohonan yang lewat dan yang berpotensi menjejaskan perjalanan tindakan. Prinsip ini tepat untuk diaplikasikan di sini, kerana prejudis terhadap Plaintif adalah nyata dan tidak seimbang berbanding dengan kepentingan kontingen Pemohon. S/N gISqv0W1m0u9cysYzE2Vw

Oleh itu, Mahkamah berpendapat bahawa pencelahan pada tahap ini akan membawa prejudis yang jelas terhadap Plaintif serta mengganggu kelancaran prosiding. Permohonan ini tidak wajar dibenarkan Kesimpulan dan Perintah Mahkamah telah menimbangkan dengan teliti keseluruhan hujahan pihak-pihak dan dokumen yang difailkan. Setelah menilai isu kelewatan, kepentingan undang-undang serta risiko prejudis, Mahkamah berpuas hati bahawa permohonan ini tidak wajar dibenarkan pada tahap ini. Kedudukan Pemohon masih bersifat kontingen dan kemasukan mereka lewat ke dalam prosiding hanya akan mengganggu kelancaran bicara yang telah ditetapkan. Mahkamah juga berpandangan bahawa ketiadaan Pemohon tidak menafikan ruang untuk penyelesaian dicapai. Dalam kelaziman kes-kes kemalangan jalan raya, tawaran penyelesaian masih boleh dibuat dan dipertimbangkan oleh pihak-pihak utama tanpa kehadiran penanggung insurans sebagai pencelah. Berdasarkan alasan-alasan tersebut, Mahkamah menolak permohonan Pemohon di