TAI HUN CHEAN v Pendakwa Raya (B-05(SH)-159-04/2024)

Perayu telah dituduh di Mahkamah Tinggi Shah Alam, Selangor Darul Ehsan terhadap pertuduhan pindaan (ekshibit P2) seperti yang berikut: "Bahawa kamu pada 3.4.2021 jam lebih kurang 6.45 petang, bertempat di kawasan letak kereta di tepi Jalan Plumbum Y7/Y, Pusat Komersil, Seksyen 7, Shah Alam di dalam daerah Petaling, di dalam negeri Selangor Darul Ehsan, telah mengedar dadah berbahaya seberat 3,171gram Methamphetamine. Oleh yang demikian kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.”

Perayu tidak mengaku salah terhadap pertuduhan ini dan memohon untuk dibicarakan. Seramai enam (6) orang saksi pendakwaan telah dipanggil untuk memberikan keterangan.

Pada akhir kes pendakwaan, 8 Disember 2023, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap perayu dan memanggil perayu untuk membela diri.

Perayu memilih untuk memberi keterangannya secara bersumpah dari kandang saksi. Selain dari perayu, tiga (3) saksi lain juga turut dipanggil oleh pihak pembelaan untuk memberi keterangan mereka.

Pada akhir kes pembelaan, 26 Mac 2024, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati perayu bersalah dan disabitkan terhadap pertuduhan pindaan tersebut.

Perayu telah dikenakan hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) dari tarikh tangkap (3 April 2021) dan 12 kali sebatan.

Terkilan dengan keputusan tersebut, pada 29 Mac 2024, perayu telah memfailkan satu notis rayuan ke Mahkamah Rayuan Malaysia terhadap sabitan dan hukuman tersebut.

Bertindak di atas maklumat yang diterima, pada 3 April 2021, lebih kurang pukul 6.35 petang, pengadu iaitu Inspektor Mohd Rashshidy bin Ab Rahman @ Ab Rahim (SP4) yang ketika itu bertugas sebagai pegawai operasi di Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Kontinjen Polis, Selangor bersama-sama tiga belas (13) anggota pasukan serbuan dengan menaiki enam kenderaan pasukan yang tidak berlambang telah membuat pemerhatian di kawasan letak kereta, di tepi Jalan Plumbum Y7/Y, Pusat Komersil, Seksyen 7, Shah Alam, Selangor.

Setelah membuat pemerhatian di situ selama lebih kurang 10 minit, SP4 dan pasukannya telah melihat sebuah kereta Honda Accord nombor pendaftaran WWF 2228 tiba di Kawasan pemantauan dan telah meletakkan keretanya secara mengundur (reverse parking).

SP4 melihat perayu yang berada di bahagian pemandu telah menurunkan tingkap keretanya. SP4 dan pasukannya pergi ke kereta tersebut dan SP4 pun memperkenalkan dirinya sebagai pegawai polis dengan menunjukkan kad kuasanya dan mengarahkan perayu supaya keluar dari kereta itu. Hanya perayu seorang sahaja yang berada di dalam kereta tersebut.

Perayu kelihatan terkejut dan cuba melarikan diri dengan cara mengundurkan kereta ke belakang dengan laju, namun tersekat di pembahagi jalan. Setelah perayu keluar dari kereta itu, SP4 telah menjalankan pemeriksaan di dalam kereta tersebut dan menjumpai satu beg kanvas berwarna-warni (ekshibit P8) di atas kerusi bahagian penumpang hadapan. Di dalam beg kanvas tersebut, SP4 menjumpai barang-barang seperti yang berikut:

7 (tujuh) bungkusan plastik berwarna emas bertulisan Guanyinwang (“GYW”) yang mengandungi peket plastik lutsinar berisi dadah berbahaya yang disyaki jenis syabu (ekshibit P6(1) hingga P6(7)); dan

6 (enam) bungkusan plastik berwarna hijau bertulisan GYW mengandungi plastik lutsinar bercop “Very Good” berisi dadah berbahaya yang disyaki jenis syabu (ekshibit P6(C)(1) hingga P6(C)(6). [12] Hasil dari soalsiasat yang dijalankan, perayu telah membawa polis ke Restoran Salai-Salai beralamat di nombor 25, Pusat Komersial Seksyen 7, Shah Alam, Selangor yang terletak lebih kurang 200 meter dari tempat perayu ditangkap, di mana dua orang lagi suspek iaitu seorang lelaki Cina bernama Lee Kin Tuck dan seorang wanita Indonesia bernama Ratnawati telah ditangkap oleh pasukan serbuan namun tiada apa-apa barang salah yang dijumpai pada diri mereka berdua. [13] Ketiga-tiga tangkapan dan barang kes telah dibawa ke Bahagian Narkotik, Ibu Pejabat Polis Daerah Shah Alam untuk tindakan lanjut. Di pejabat tersebut, pada tarikh yang sama, lebih kurang pukul 11.15 petang, SP4 telah menyerahkan kesemua barang-barang rampasan yang telah ditandakan dan dokumen-dokumen yang berkaitan berserta ketiga-tiga tangkapan kepada pegawai penyiasat kes iaitu Inspektor Sardesh a/l G. Sukumaran (SP5). [14] Pada 5 April 2021, pukul 1.01 petang, SP5 telah menyerahkan satu bekas plastik bertanda “S” bermeterai “POLIS DIRAJA MALAYSA 963” kepada ahli kimia iaitu Encik Rahman bin Mamat (SP2) di Jabatan Kimia Malaysia Petaling Jaya, Selangor untuk dianalisis. [15] Hasil analisis yang dijalankan oleh SP2 mengesahkan bahawa dadah berbahaya yang dirampas adalah jenis Methamphetamine dengan berat bersih 3,171 gram. [16] Ekshibit ini telah dimeteraikan dengan label keselamatan JABATAN KIMIA MALAYSIA dan diserahkan kembali bersama-sama dengan laporan kimia (ekshibit P12) oleh SP2 kepada Inspektor Siti Aminah binti Ahmad pada 25 Ogos 2021, pukul 11.30 pagi. Methamphetamine disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. Ringkasan Kes Pembelaan [17] Beberapa hari sebelum tarikh kejadian (3 April 2021), perayu (SD1) telah dihubungi oleh rakannya bernama Soo Jim Siong (selepas ini dirujuk sebagai ‘Ah Chai’). Ah Chai telah meminta bantuan perayu untuk menghantar seorang pekerja kontraknya, bernama Hidayat ke Pelabuhan Klang pada 3 April 2021 di sebelah petang kerana visa kerja Hidayat telah tamat tempoh. [18] Memandangkan waktu bekerja perayu di Poppo Kanteen, restoran milik ibu saudara perayu bernama Tai Yuat Ching (SD2) adalah di antara jam 7.00 pagi hingga 2.00 petang dan perayu mempunyai masa lapang maka perayu bersetuju dengan permintaan Ah Chai. [19] Pada masa yang sama, rakan Ah Chai iaitu Lee Kin Tuck (SD3) juga telah dihubungi oleh Ah Chai beberapa hari sebelum tarikh kejadian memaklumkan bahawa Ratnawati iaitu pembantu rumah berbangsa Indonesia di rumah ibu SD3 yang telah dibekalkan oleh Ah Chai juga perlu pulang semula ke Indonesia kerana visa kerja Ratnawati telah tamat tempoh. Lantaran itu, Ah Chai telah mengarahkan agar SD3 membawa pekerjanya, Ratnawati ke Restoran Salai-Salai, Seksyen 7, Shah Alam pada 3 April 2021 dan menunggu saudara Ratnawati yang bernama Hidayat untuk pulang bersama-sama ke Indonesia melalui Pelabuhan Klang pada sebelah petang. [20] Pada tarikh yang sama, lebih kurang pukul 3.00 petang, semasa perayu berada di Poppo Kanteen, SD2 telah meminta perayu untuk membawanya pergi membeli barangan basah dan kering di Pasaraya NSK Trade City, Kuchai Lama. Lebih kurang 3.30 petang, perayu dan SD2 telah pergi ke Pasaraya NSK tersebut untuk membeli barangan keperluan dan lebih kurang pukul 5.00 petang, mereka berdua telah singgah untuk minum petang di Restoran Chon Sai Kei yang terletaknya tidak jauh daripada Pasaraya NSK tersebut. [21] Semasa berada di restoran itu, perayu telah memberitahu SD2 bahawa pada sebelah petang nanti perayu akan membantu Ah Chai untuk menghantar pekerja kontraknya yang ingin pulang ke Indonesia melalui Pelabuhan Klang. [22] Tidak lama kemudian, Ah Chai pun tiba di restoran tersebut dan memberitahu perayu bahawa dia agak sibuk dan tidak dapat menghantar pekerjanya, Hidayat ke Pelabuhan Klang. Ah Chai telah meminta bantuan perayu untuk menghantar pekerja kontraknya bernama Hidayat bersama saudaranya bernama Ratnawati yang akan menunggu bersama majikannya, seorang lelaki Cina di Restoran Salai-Salai, Seksyen 7, Shah Alam. Ah Chai telah mengarahkan perayu untuk mengambil Ratnawati terlebih dahulu di Restoran Salai-Salai dan kemudiannya menghantar mereka berdua ke Pelabuhan Klang. [23] Memandangkan pada waktu itu kereta perayu penuh dengan barangan yang dibeli daripada Pasaraya NSK sebelum itu, Ah Chai telah menyuruh perayu untuk menggunakan keretanya jenis Honda Accord dengan nombor pendaftaran WWF 2228. Ah Chai kemudiannya telah menghubungi SD3 lalu mengarahkan SD3 untuk membawa Ratnawati ke Restoran Salai-Salai, Seksyen 7, Shah Alam untuk menunggu saudaranya, Hidayat. [24] Ah Chai juga turut memberitahu SD3 bahawa perayu yang akan datang dengan menaiki kereta Honda Accord kepunyaan Ah Chai untuk mengambil Ratnawati dan menghantar mereka berdua (Hidayat & Ratnawati) ke Pelabuhan Klang. [25] Setelah tamat perbualan, Ah Chai telah pergi mengambil keretanya. Lebih kurang 15 minit kemudian, datang seorang lelaki Indonesia bernama Hidayat, dengan menggalas satu (1) beg berwarna hitam sambil menjinjit satu (1) beg kanvas jalur berwarna-warni. [26] Sebelum perayu berlalu pergi dengan menaiki kereta milik Ah Chai untuk menghantar Hidayat, perayu telah menyerahkan kunci keretanya kepada SD2 untuk membawa keretanya pulang. Ah Chai turut berpesan kepada perayu supaya singgah sebentar di Pasaraya Giant berdekatan dengan Restoran Salai-Salai, Seksyen 7, Shah Alam kerana Hidayat ingin membeli sedikit barang sebelum pulang ke Indonesia. Setelah itu, perayu melihat Ah Chai memberi sejumlah wang kepada Hidayat. [27] Perayu bersama Hidayat kemudiannya terus bergerak ke Shah Alam dengan menggunakan kereta Ah Chai untuk mengambil Ratnawati di Restoran Salai-Salai sebelum pergi ke Pelabuhan Klang. Hidayat duduk di bahagian penumpang hadapan. Perayu melihat Hidayat ada meletakkan satu (1) beg kanvas jalur berwarna-warni di tempat letak kaki bahagian penumpang hadapan manakala beg galasnya dipegang sendiri oleh Hidayat. [28] Lebih kurang pukul 6.45 petang, perayu tiba di hadapan Pasaraya Giant, Seksyen 7, Shah Alam, Selangor. Perayu kemudiannya menurunkan Hidayat di hadapan pintu masuk pasaraya berkenaan. Sebelum Hidayat turun daripada kenderaan tersebut, Hidayat telah mengalihkan beg jalur berwarna-warni yang diletakkan di bahagian kaki penumpang sebelum itu dan meletakkannya di atas tempat duduk penumpang hadapan. Hidayat hanya membawa turun beg galasnya sahaja. [29] Sementara menunggu Hidayat selesai membeli barangan keperluannya, perayu terus pergi mencari tempat parkir di kawasan tempat letak kereta berhadapan dengan Pasaraya Giant tersebut. Sebaik-baik sahaja kereta perayu masuk ke petak parkir secara mengundur, tiba-tiba sekumpulan lelaki yang berpakaian biasa telah datang meluru ke arah kereta yang dipandu oleh perayu lalu sehingga menyebabkan perayu terkejut dan mengakibatkan kereta yang dipandunya itu terundur ke belakang. [30] Sekumpulan lelaki yang berpakaian biasa itu telah mengarahkan perayu untuk turun dari kereta. Perayu telah memberi kerjasama sepenuhnya kepada mereka. Selepas perayu turun dari kereta, barulah mereka memperkenalkan diri sebagai polis. Mereka telah membuat pemeriksaan terhadap badan perayu namun tidak menjumpai apa-apa. [31] Pemeriksaan lanjut seterusnya dilakukan ke atas kereta berkenaan dan pihak polis telah menjumpai satu (1) beg kanvas jalur berwarna-warni di atas kerusi bahagian penumpang hadapan. Perayu telah memberitahu pihak polis bahawa beg tersebut adalah kepunyaan Hidayat. Perayu juga turut memberitahu pihak polis bahawa dia baru sahaja menurunkan Hidayat sebelum itu di pintu hadapan Pasaraya Giant kerana Hidayat ingin membeli sedikit barang sebelum pulang ke Indonesia melalui Pelabuhan Klang. [32] Semasa sesi soal siasat ringkas yang dilakukan oleh pegawai serbuan, perayu telah memberitahu pihak polis bahawa saudara kepada Hidayat bernama Ratnawati pada waktu itu sedang menunggu bersama majikannya di Restoran Salai-Salai yang tidak jauh dari Pasaraya Giant berkenaan untuk dihantar bersama Hidayat ke Pelabuhan Klang. [33] Bertindak daripada maklumat yang diberikan oleh perayu itu, pihak polis telah terus membawa perayu ke Restoran Salai-Salai di mana SD3 dan Ratnawati pula telah ditahan oleh pasukan serbuan lain yang diketuai oleh Inspektor Muhammad Zaini bin Abd Halim (SD4). Hasil daripada maklumat yang diperolehi daripada SD3, pihak polis telah melakukan pemeriksaan lanjut di sebuah rumah beralamat 1-15-2 Kuchai Avenue, Jalan Kuchai Lama, 58200 Wilayah Persekutuan iaitu rumah milik Ah Chai yang juga merupakan tempat tinggal Hidayat. Tiada sebarang barang salah yang dijumpai di rumah itu. [34] Perayu, SD3 dan Ratnawati telah ditangkap dan dibawa balik ke Ibu Pejabat Polis Daerah Shah Alam, Selangor. Sepanjang berada di dalam tahanan dan siasatan, perayu menegaskan berkali-kali bahawa beg kanvas jalur berwarna-warni yang dirampas oleh pihak polis yang dikatakan mengandungi dadah itu adalah kepunyaan Hidayat dan perayu tidak pernah pun menyentuh beg dan isi kandungannya. Dapatan Hakim Mahkamah Tinggi Di Akhir Perbicaraan [35] Di dalam alasan penghakimannya, hakim bicara di antara lainnya mengatakan seperti yang berikut: Jenis dadah yang terlibat: [35] Tiada keterangan dikemukakan pihak pembelaan untuk menyangkal elemen pertama iaitu jenis dadah yang terlibat. Tiada keraguan yang dibangkitkan terhadap elemen ini. Elemen pertama kekal dibuktikan. Milikan mens rea [36] Isunya sama ada pembelaan Tertuduh berjaya membangkitkan keraguan ke atas elemen milikan mens rea barang kes dadah di dalam beg kanvas P8 tersebut yang dibuktikan secara keterangan langsung oleh pihak pendakwaan. Pada awalnya, naratif pembelaan agak konsisten antara Tertuduh, SD2 dan SD3 mengenai penama Hidayat dan Ah Chai. [37] Walau bagaimanapun, naratif pembelaan ini berantakan apabila memanggil SD4 sebagai saksi pembelaan. Dalam jawapan SD4 kepada soalan-soalan peguam bela, tiada maklumat tentang Ah Chai atau Hidayat diberikan oleh Tertuduh. Maklumat hasil soal-siasat Tertuduh dari jawapan SD4 ialah – “Asas tangkapan dua orang ini (SD3 dan satu perempuan Indonesia) hasil soal-siasat Tertuduh, dia datang dengan lelaki Cina dan perempuan Indonesia dan mereka berada di Restoran Salai-Salai. Tertuduh beri maklumat hingga tangkapan dua orang ini.” [38] Tiada maklumat tentang penama Hidayat yang dikatakan meletakkan beg P8 berisi dadah di atas kerusi penumpang hadapan semasa diturunkan di pasaraya Giant. Keterangan SD4 ini tidak cuba dijelaskan atau disoal balas oleh pihak pembelaan. Mahkamah mendapati keterangan SD4 konsisten dengan keterangan SP4 yang menafikan Tertuduh ada memberi maklumat tentang penama Hidayat tersebut. Jawapan SD4 juga menjelaskan kenapa pihak polis tidak menunggu atau mencari penama Hidayat di pasaraya Giant dan tempat tangkapan Tertuduh iaitu kerana nama Hidayat itu tidak disebut dan tidak wujud. [39] Laporan polis D24 oleh SD4 menyatakan polis dipandu arah oleh SD3 ke alamat tertulis dan membuat pemeriksaan di hadapan SD3 tetapi tidak menjumpai barang salah. Menurut SD4, pandu arah oleh SD3 adalah ke rumah SD3 (dirujuk sebagai OKT dalam D24) dan bukan rumah “Ah Chai” seperti didakwa oleh SD3 dalam perenggan 7, PSD3. Pihak pembelaan juga mengemukakan D22 iaitu laporan polis oleh SD4 tentang tahanan SD3 dan satu perempuan Indonesia. Laporan polis D22 juga menunjukkan SD3 tidak berkata benar dalam Penyata Saksinya PSD3 (Perenggan 2) dan keterangan lisannya apabila menyatakan perempuan Indonesia yang ditahan bersamanya di Restoran Salai-Salai adalah pekerjanya yang menjaga ibu SD3; tetapi dalam D22, butiran tangkapan perempuan Indonesia dicatatkan sebagai “penganggur”. [40] Butiran ini lebih konsisten dengan maklumat yang diberikan Tertuduh semasa disoal-siasat oleh SP4 dan SD4 iaitu Tertuduh datang bersama dua orang lain yang menunggunya di Restoran Salai-Salai. Percanggahan antara SD3 dengan SD4 dan dokumen D22 dan D24 menyebabkan keterangan SD3 tidak kredibel. Mahkamah lebih mempercayai SP4 dan SD4 yang merupakan pegawai profesional yang keterangannya disokong dokumen contemporaneous dengan kejadian iaitu P20, D22 dan D24. [41] “The elephant in the room” ialah penama Ah Chai. Dalam naratif pembelaan Tertuduh, penama Hidayat dikatakan pekerja Ah Chai yang didakwa meletakkan beg kanvas P8 berisi dadah di atas kerusi penumpang semasa diturunkan di pasaraya Giant. Naratif ini seolah-olah meletakkan kesalahan ke atas penama Hidayat. Ah Chai pula ialah warganegara Malaysia yang dikenali oleh Tertuduh, SD2 dan SD3. [42] Ah Chai digambarkan mempunyai hubungan baik dengan Tertuduh, SD2 dan SD3. Walaupun tiada paksaan ke atas pihak pembelaan untuk memanggil Ah Chai, tetapi berdasarkan keterangan SD4 yang konsisten dengan keterangan SP4 yang menafikan adanya maklumat tentang keujudan Hidayat dan peranan Ah Chai, kepentingan Ah Chai ditampilkan menjadi material. Keberadaan Ah Chai adalah suatu perkara yang secara khusus berada dalam pengetahuan pihak pembelaan berdasarkan hubungan baik saksi-saksi pembelaan dengannya. Apalagi pegawai penyiasat SP5 telah menyatakan tidak dapat mengesan pemilik kereta Honda tersebut berdasarkan carian di alamat yang tertera di P21. Tanpa Ah Chai, naratif pembelaan menjadi lemah sedangkan tiada sebab diketengahkan kenapa Ah Chai tidak dipanggil sebagai saksi pembelaan walaupun tiada kesalahan berkaitan P8 dan dadah telah diletakkan ke atasnya. [43] Mengenai keterangan SD2, mahkamah tidak boleh mengenepikan hakikat SD2 adalah saksi berkepentingan sebagai ibu saudara Tertuduh yang mahu membantu Tertuduh terlepas dari pertuduhan. Walaupun SD2 menyokong naratif Tertuduh tentang perjumpaan dengan Ah Chai dan melihat Hidayat, atas fakta kepentingannya dan tiadanya keterangan keberadaan Ah Chai atau dinyatakan kesukaran apa yang dihadapi untuk mencari Ah Chai tersebut, mahkamah cenderung tidak mempercayai keterangannya. SD3 seperti diulas terdahulu telah memberi keterangan yang bercanggah dalam PSD3 dengan D22 dan D24 serta keterangan SD4 iaitu saksi pembelaan juga. [44] Pembelaan Tertuduh untuk menafikan pengetahuan dadah di dalam beg P8 dengan mendakwa tertekan pedal minyak semasa mengundurkan kereta apabila terkejut diserbu beberapa orang berpakaian biasa tidak dapat mencabar keterangan SP4 bahawa pasukan polis telah membuat pemerhatian selama 10 minit sebelum Tertuduh sampai, meletak kereta dan menurunkan tingkap. SP4 dan pasukannya telah mendekati kereta Tertuduh dan mengenalkan diri polis. Setelah itu barulah Tertuduh bertindak mengundurkan kereta hingga tersangkut pada pembahagi tempat letak kereta. Keterangan SP4 konsisten dengan laporan polisnya P20. [45] Pembelaan ini merupakan penafian Tertuduh sahaja kerana Tertuduh tidak dapat melihat sesiapa menyerbu keretanya jika masih dalam proses mengundurkan kereta apabila tumpuannya adalah untuk memastikan meletak kereta dalam petak dengan betul. Tertuduh juga tidak menyangkal keterangan SP4 bahawa dia telah menurunkan tingkap ketika SP4 menghampiri keretanya dan mengenalkan diri polis. Tertuduh juga menukar keterangannya semasa dalam tiga pemeriksaan utama (PSD1), pemeriksaan balas dan pemeriksaan semula antaranya telah berhenti tapi belum sempat ke gear P, masih dalam proses berundur dan telah berhenti dalam gear neutral (free gear). Mahkamah sukar mempercayai naratif Tertuduh ini. [46] Keterangan Tertuduh yang cuba disokong oleh SD2 dan SD3 didapati merupakan penafian dan rekaan semata-mata. Naratif pembelaan iaitu - a. Tertuduh hanya membantu Ah Chai menghantar penama Hidayat membeli barang di pasaraya Giant; b. bahawa Hidayat meletakkan beg P8 di atas kerusi penumpang hadapan; dan c. Tertuduh akan kemudiannya menjemput satu perempuan Indonesia di Restoran Salai-Salai untuk dihantar ke Pelabuhan Klang bersama Hidayat. telah disanggah oleh saksi pembelaan sendiri iaitu SD4 dan dokumen D22 serta D24 yang dikemukakan pihak pembelaan sendiri. Naratif pembelaan juga tergantung apabila tidak memanggil Ah Chai dan menyebabkan kelemahan yang gagal membangkitkan keraguan terhadap kes pendakwaan berkaitan elemen milikan mens rea. Anggapan pengedaran dadah di bawah seksyen 37(da)(vi) ADB 1952 [47] Tertuduh perlu menyangkal anggapan pengedaran dadah atas imbangan kebarangkalian. Walau bagaimanapun, dengan kegagalan Tertuduh membangkitkan keraguan ke atas elemen milikan mens rea, syarat untuk pemakaian anggapan ini iaitu Tertuduh membawa (convey) dadah berbahaya dan berat dadah yang terlibat melebihi berat statutori di bawah seksyen 37(da)(xvi) tidak tersangkal dan kekal terpakai. Tiada keterangan lain dari Tertuduh untuk menyangkal anggapan tersebut dan mahkamah mendapati Tertuduh gagal menyangkal anggapan pengedaran atas imbangan kebarangkalian. [48] Setelah meneliti pembelaan Tertuduh terhadap kes pendakwaan dan menimbangkan keseluruhan keterangan, mahkamah mendapati Tertuduh telah gagal membangkitkan keraguan atas elemen jenis dadah berbahaya, elemen milikan mens rea dadah P6(1) hingga P6(7) dan P6C(1) hingga P6C(6) serta gagal menyangkal anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da)(xvi) ADB 1952 di atas imbangan kebarangkalian. [49] Sebaliknya kes pendakwaan kekal kukuh dan pihak pendakwaan telah membuktikan kes terhadap Tertuduh melampaui keraguan munasabah. Sehubungan itu Tertuduh disabitkan dengan pertuduhan mengedar dadah jenis Methamphetamine dengan berat bersih 3,171gram seperti dituduh. Prinsip Undang-Undang Berkaitan Dapatan Fakta Di Peringkat Rayuan [36] Secara prinsipnya, mahkamah di peringkat rayuan jarang sekali campurtangan atau mengganggu dapatan fakta yang dibuat oleh hakim bicara melainkan terdapat alasan-alasan yang kukuh dan mendesak untuk berbuat demikian. [37] Di dalam kes PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 2 MLRA 590, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti yang berikut: “Now, it settled law that it is no part of the function of an appellate Court in a criminal case-or indeed any case-to make its own findings of fact. That is a function exclusively reserved by the law to the trial Court. The reason is obvious, an appellate Court is necessarily fettered because it lacks the audio-visual advantage enjoyed by the trial Court." [38] Di dalam kes Che Omar Mohd Akhir v. Public Prosecutor [2007] 3 CLJ 281, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Nik Hashim HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “It is trite law that an appellate court should be slow in disturbing a finding of facts by the trial judge unless such finding is clearly against the weight of evidence which is not the case here.” [39] Di dalam kes Ng Hoo Kui & Anor v. Wendy Tan Lee Peng, Pentadbir Kepada Harta Pusaka Tan Ewe Kwang, Si mati & Ors [2020] 12 MLJ 67, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti yang berikut: “[33] It was a long-settled principle, stated and restated in domestic and wider common law jurisprudence, that an appellate court should not interfere with the trial judge's conclusions on primary facts unless satisfied that he was plainly wrong' (the Supreme Court of United Kingdom in McGraddie v. McGraddie and another [2013] 1 WLR 2477).

The 'plainly wrong' test operated on the principle that the trial court had the advantage of seeing and hearing the witnesses on their evidence as opposed to the appellate court that acted on the printed records. The 'plainly wrong' test was not intended to be used by an appellate court as a means to substitute its own decision for that of the trial court on the facts. As long as the trial court's conclusion could be supported on a rational basis in view of the material evidence, the fact that the appellate court felt like it might have decided differently was irrelevant. In other words, a finding of fact that would not be repugnant to common sense ought not to be disturbed. The trial judge should be accorded a margin of appreciation when his treatment of the evidence was examined by the appellate courts (see paras 34, 76 & 148)." Ringkasan Alasan-Alasan Rayuan [40] Di antara alasan-alasan yang dikemukakan oleh perayu di dalam petisyen rayuannya adalah seperti yang berikut:

Pihak pendakwaan gagal untuk membuktikan suatu kes prima facie terhadap perayu;

Hakim Bicara telah terkhilaf bila membuat inferens bahawa perayu mempunyai pengetahuan bahawa bag P8 mengandungi dadah berbahaya sedangkan tiada keterangan DNA dan cap jari yang boleh mengaitkan dengan perayu;

Perayu tidak mempunyai jagaan dan kawalan serta kuasa pelupusan terhadap bag (ekshibit P8) tersebut;

Kegagalan hakim bicara untuk menggunakan inferens yang menentang mengikut seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap kegagalan pihak pendakwaan untuk mengemukakan atau menawarkan saksi penting iaitu pemilik kereta Honda Accord iaitu Soo Jim Siong dan seorang tangkapan bernama Ratnawati;

Terputusnya rantaian pegerakan ekshibit sehingga menimbulkan keraguan berkenaan identiti barang kes;

Pembelaan yang dikemukakan oleh perayu bukanlah suatu pembelaan yang rekaan, penafian atau bersifat pemikiran terkemudian ('afterthought');

Hakim Bicara telah gagal mengambil kira penjelasan perayu bahawa perayu sebenarnya adalah pembawa yang tidak bersalah (innocent carrier); dan

Pembelaan yang diketengahkan oleh perayu berjaya mematahkan anggapan pengedaran dadah di bawah 37(da)(xvi) di atas imbangan kebarangkalian di akhir kes pembelaan. Dapatan Kami [41] Setelah mempertimbangkan penghujahan lisan dan bertulis peguam perayu dan timbalan pendakwa raya yang bijaksana dan meneliti rekod rayuan, kami sebulat telah mencapai dapatan seperti yang berikut:

(A) Sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan bahawa perayu mempunyai kawalan atau jagaan dan pengetahuan terhadap dadah-dadah yang dirampas. [42] Berdasarkan kepada keterangan saksi-saksi pendakwaan terutama sekali keterangan SP4, tidak dapat disangkal lagi bahawa semasa perayu ditangkap dia mempunyai jagaan dan kawalan terhadap ekshibit P8 yang mengandungi dadah berbahaya, meskipun diakui bahawa perayu bukan merupakan pemilik kereta Honda Accord WWF 2228 dan semakan JPJ (ekshibit P21) menunjukkan pemilik kereta tersebut adalah ialah Soo Kim Siong. Hanya perayu seorang sahaja yang berada di dalam kereta itu. Ekshibit P8 juga berada bersebelahan dan berhampiran dengan perayu iaitu di tempat duduk penumpang hadapan. Zip beg kanvas tersebut juga berada di dalam keadaan yang terbuka dan kandunganya sangat mudah untuk dilihat. [43] Malah sebaik sahaja SP4 memperkenalkan dirinya sebagai pegawai polis dengan menunjukkan kad kuasanya dan mengarahkan perayu supaya keluar dari kereta itu, perayu kelihatan terkejut dan cuba untuk membolos dirinya dengan cara mengundurkan kereta ke belakang dengan laju, namun tersekat di pembahagi jalan. Inferens kuat yang boleh dibuat daripada tindakan spontan ini jelas menunjukkan perayu bahawa mempunyai pengetahuan akan kehadiran dadah di dalam beg kanvas tersebut. [44] Tingkah laku perayu sebelum dan semasa tangkapan seperti yang telah dijelaskan di atas adalah berkaitan (relevant) mengikut seksyen 8 Akta Keterangan 1950. Justeru itu, adalah menjadi kewajipan perayu untuk memberikan penjelasan yang munasabah kepada mahkamah tentang keanehan kelakuannya itu mengikut seksyen 9 Akta yang sama. [45] Menyentuh mengenai jagaan atau kawalan dan kelakuan tertuduh sebegini, di dalam kes G. Vasan Gunasegaran v. PP [2018] 1 LNS 1604, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohd Zawawi Salleh HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[26] We have scrutinised the whole evidence on record and with respect we found that the learned counsel ’s argument was misconceived. It was clearly proved that the appellant was the sole occupant of WXV 8540 and was having the sole control of the vehicle from at about 4.00 p.m., until the time of his arrest whilst at the driver’s seat inside the vehicle at about 5.20 p.m. by PW3 and his team. The keys and remote were recovered from the appellant. He was in physical proximity to the plastic bags containing the impugned drugs. All these factors, taken together, showed that the appellant could have dealt with the impugned drugs, though he was not the owner of the vehicle. For the same reason, the appellant was thus also having custody or control of the two plastic bags containing the said drugs (see PP v. Abdul Rahman Akif (supra); Parlan Dadeh v. PP [2008] 6 MLJ 19; Khairuddin Hassan v. PP [2010] 6 MLJ 145 and Aedy Osman v. PP [2011] 1 CLJ 273). [27] The presence of the two plastic bags inside the vehicle which were under the exclusive control of the appellant at the material time, and the fact that he needed to guard the plastic bags, must necessarily give rise to a strong inference that the appellant had the requisite knowledge that the two plastic bags contained the said drugs. As said by the Federal Court in PP v. Abdul Rahman Akif (supra): …again, knowledge cannot be proved by direct evidence, it can be proved by inference from the surrounding circumstances. Again, the possible variety of circumstances which will support such an inference is infinite...” (emphasis added) [28] The fact that the plastic bags were found hidden in the secret compartment would not assist the appellant to negate such an inference (see Zulfikar bin Mustaffah v. PP [2001] 1 SLR 633 and PP v. Abdul Rahman Akif (supra)). From the oral evidence of PW3 and the photographs, it could be seen that the red coloured plastic was sticking out from the black coloured lid. The contrast of red accent against the neutral background is easily perceived, thus making the presence of plastic bags more noticeable. From the evidence of PW3, it is clear that little effort was required to uncover what was hidden in the secret compartment.” [46] Di dalam kes Parlan Dadeh v. PP [2009] 1 CLJ 717, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti yang berikut: “[22] Reverting to the present case, it is therefore incumbent upon the court to scrutinize the entire evidence before the court to see whether an inference can be drawn against the respondent that he knew about the drug in the three packages found in the car. It is not in dispute that the three packages were found hidden in the car under the driver's seat and under the front passenger's seat. He was alone in the car at the material time. One other important factor of relevance is that the car had been in his possession for the past seven months prior to his arrest. [23] It is true that the trial judge did not make any finding on the issue of knowledge necessary to establish possession of the drugs, as he relied on the cautioned statement in coming to his finding. The Court of Appeal on the facts correctly found that there was sufficient evidence to find the respondent to be in custody and control of the three packages found in the car and relying on the presumption under s. 37(d) of the Act the Court of Appeal went on to hold that the respondent was in presumed possession of the drug. [24] Applying the observations set out in the authorities cited above to the facts in the present case, the irresistible inference that may be drawn in the circumstances is that the respondent all along knew about the drug found in the car. The fact that they were found hidden under the seats of the car and wrapped in Chinese newspaper would not assist him to negate such an inference. From the evidence of PW5 it is clear that little effort was required to uncover what was contained in the three packages. Therefore, we are of the view that on the facts and in the circumstances of this case the learned trial judge, properly directed on the law, would have come to the finding that prima facie the respondent had possession of the drug independent of the statutory presumption under s. 37(d) of the Act. … [38] In this case the reaction of the appellant in looking stunned or shocked upon being approached by the police is clearly admissible under s. 8 since it has a direct bearing on the fact in issue as the drugs found were tucked away in the front of the jeans worn by him. The explanation for his reaction must therefore be offered by he himself as required by s.9. The court cannot, on its own, offer an explanation for his reaction. However, in his defence the appellant did not offer any explanation at all for his reaction upon being approached by the police. It can therefore be validly used as evidence against him. The inference to be drawn from the evidence of conduct of the appellant against the background of the other evidence is that he knew what he was carrying (see DPP v. Brooks [1974] 2 All ER 840). It follows that the stand taken by the appellant in relation to the evidence of conduct is not sustainable. Be that as it may, the evidence of conduct in this case is not very significant in view of the manner in which the appellant carried the drugs on his person from which it can reasonably be inferred that he had knowledge of the drugs in his possession (see the cases referred to earlier, and, in particular, Tunde Apatira & Ors v. PP [2001] 1 CLJ 381 and PP v. Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337).” [47] Di dalam kes Aedy Osman v. PP [2011] 1 CLJ 273, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh James Foong HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: "On the evidence as presented at the stage of the prosecution case, we find no error committed by the trial judge in coming to such a decision. Regarding intention derived from the struggle between the appellant and the police officers who apprehended him, this relates to the appellant's conduct which is admissible under s. 8 of the Evidence Act 1950. This element of conduct has been discussed by this court in detail in Parlan Dadeh v. PP (supra). It is not necessary for us to repeat except to say that the trial judge has correctly exercised his discretion in coming to a conclusion that in the circumstances of this case, the struggle between the appellant and the police officers, though in plain clothes, is a factor, amongst others, to imply that the appellant has knowledge of what was inside the bag. We agree that there may be another inference to this: such as the appellant being scared when pounced upon by certain men unknown to him but then, as the trial judge has said, other factors like the appellant walking in a suspicious manner and carrying a bag over his shoulder which contained the incriminating drugs considered as a whole implies that the appellant has knowledge of what was inside the bag." [48] Di dalam kes Samundee Devan a/l Muthu Kerishnan v. Public Prosecutor [2010] 3 CLJ 269; [2010] 2 MLJ 607, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohd Ghazali Yusoff HMP (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: " …[15 ] We are also of the view that the contemporaneous conduct of the appellant in attempting to run away when PW7 identified himself as 'police' is relevant and admissible pursuant to s. 8 of the Evidence Act 1950 under the circumstances of the instant appeal. Such conduct is of course not to be taken in isolation but together with all the other circumstances of the case. That would be the correct approach to circumstantial evidence (see Chan Chwen Kong v. Public Prosecutor [1962] CLJU 22; [1962] MLJ 307). … [17] We find the evidence adduced by the prosecution before the learned trial judge showed that the appellant was clearly in possession of the plastic packages and that he had knowledge of the contents of the packages. The facts denote that the said dangerous drugs were in his custody and control. He was in possession of a set of keys one of which was used to open the boot of the motorcar in which the dangerous drugs were found. He was clearly aware of the packages when he was approached by the police and consequently attempted to run away. The combined strength of these facts gave rise to a strong inference that the appellant had mens rea possession of the packages containing the dangerous drugs and he had knowledge of the dangerous of the dangerous drugs. There was evidence of possession of the dangerous drugs independent of s. 37(d) of the Act.” [49] Di dalam kes Teng Howe Sing v. PP, [2009] 3 CLJ 733, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Zulkefli Makinudin HMP (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “[23] In the present case it is to be noted that the appellant upon being approached by the police even before his arrest and before the discovery of the drugs had attempted to escape by running away and throwing away the package P3B that he was carrying in his right hand. Therefore, we are of the view that it is correct to infer from the appellant's conduct that he had knowledge of the contents of the package P3B until he gives a plausible explanation. As a matter of fact in this case the learned trial judge did not accept the appellant's explanation that he released the package P3B upon hearing the police shouting "Polis, jangan lari" because he thought that the thing he was carrying might be smuggled goods or obscene tapes, simply because there was no evidence to support such an explanation.” [50] Hakim Bicara yang bijaksana juga telah menerima keterangan SP4 dan membuat dapatan yang tepat bila mendapati SP4 adalah seorang saksi yang kredibel dan boleh dipercayai. Keterangan SP4 ini juga ternyata konsisten dengan laporan polis yang dibuatnya (ekshibit P20) dan Borang Senarai Geledah (ekshibit P18) yang disediakan oleh SP4 dan ditandatangani oleh perayu sendiri. [51] Sebagai pencerahan, kami zahirkan kembali kandungan ekshibit P20: “BERTINDAK ATAS MAKLUMAT DADAH PADA 03.04.2021 JAM LEBIH KURANG 1845 HRS SAYA MENGETUAI SEPASUKAN POLIS DARI JABATAN SIASATAN JENAYAH NARKOTIK IPK SELANGOR YANG TERDIRI DARIPADA INSP. MUHAMMAD ZAINI, D/SI. 118329, D/SJN. 118474, D/SJN. 124451, SJN. 136282, D/KPL. 149299, D/KPL. 171392, KPL. 191793, L/KPL. 171144, L/KPL. 198222, KONST. 208909, KONST. 211721 KPL/S. 15637 TELAH BUAT PEMERHATIAN DI KAWASAN TEMPAT LETAK KERETA DI TEPI JALAN PLUMBUM Y7/Y, PUSAT KOMERSIAL, SEKSYEN 7, SHAH ALAM, SELANGOR. LEBIH KURANG 10 MINIT KEMUDIAN SAYA NAMPAK (1) KERETA JENIS HONDA ACCORD WARNA GELAP NO. PENDAFTARAN WWF 2228 DATANG DAN MELETAKKAN KERETA DI KAWASAN TEMPAT LETAK KERETA TERSEBUT. KEMUDIAN SAYA BERSAMA PASUKAN SERBUAN MENGHAMPIRI KERETA TERSEBUT DAN MENGARAHKAN PEMANDU KERETA (1) (L) CINA KELUAR DARI KERETA SAMBIL KENALKAN DIRI POLIS DENGAN MENUNJUKKAN KAD KUASA TETAPI SASPEK CUBA MELARIKAN DIRI SEHINGGA KERETA TERSEBUT BERHENTI KERANA MELANGGAR PEMBAHAGI JALAN DI KAWASAN TEMPAT LETAK KERETA TERSEBUT. SETELAH SASPEK KELUAR DARI KERETA DENGAN DISAKSIKAN OLEH SASPEK DAN SAKSI POLIS SAYA BUAT PEMERIKSAAN DI DALAM KERETA TERSEBUT DAN MENJUMPAI (1) BEG KANVAS BERWARNA WARNI DI ATAS TEMPAT DUDUK PENUMPANG HADAPAN. PEMERIKSAAN LANJUT KE ATAS BEG TERSEBUT SAYA MENDAPATI DIDALAMNYA MENGANDUNGI

BUNGKUSAN PLASTIK TEH CINA BERWARNA EMAS BERTULISAN GUANYINWANG DI MANA SETIAP BUNGKUSAN TEH CINA DIDALAMNYA MENGANDUNGI (1) BUNGKUSAN PLASTIK LUTSINAR BERISI BAHAN YANG DISYAKI DADAH JENIS SYABU (A/B : 1020 GRAM) DAN (6) BUNGKUSAN PLASTIK TEH CINA BERWARNA HIJAU BERTULISAN GUANYINWANG BERCOP VERY DALAMNYA MENGANDUNGI (1) BUNGKUSAN PLASTIK LUT DISYAKI DADAH JENIS SYABU (A/B : 1020 GRAM) (A/B KESELURUHAN : 13 X 1020 = 13260 GRAM). SAYA RAMPAS KE SEMUA BARANG KES, TERANGKAN KESALAHAN DAN TANGKAP SASPEK UNTUK TINDAKAN LANJUT. BUTIR-BUTIR TANGKAPAN: NO : 1 NAMA : TAI HUN CHEAN NO K/P BARU : 781028026021 TARIKH LAHIR : 28/10/1978 UMUR : 42.” [52] Bersandarkan kepada kupasan keterangan di atas, kami mendapati hakim bicara telah membuat dapatan yang betul apabila mendapati perayu ketika ditangkap mempunyai kawalan, jagaan dan pengetahuan terhadap dadah-dadah yang dirampas tersebut.

(B) Sama ada terdapat kegagalan di pihak polis untuk menyiasat penama Hidayat, Ah Chai dan pemilik kereta Honda Accord WWF 2228 (Soo Kim Siong) [53] Pada hemat kami tiada apa-apa kegagalan oleh SP5 untuk menyiasat ketiga-tiga penama ini. Mengikut SP4, selepas tangkapan SP4 dan SP5 hanya dimaklumkan oleh perayu mengenai dua penama sahaja yang terlibat di dalam pengedaran dadah ini seorang lelaki Cina (SD3) dan seorang wanita Indonesia bernama Ratnawati sahaja. Tiada nama penama-penama yang disebut oleh perayu. [54] Di dalam keterangannya semasa pemeriksaan utama (Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2 di m/s 410, SP4 mengatakan seperti yang berikut: “25. S : Setakat pengetahuan Inspektor, ada berapa lagi tangkapan dalam kes ini? : Kemudian, hasil soal siasat terhadap OKT Tai Hun Chean, beliau telah mengatakan ada dua orang lagi yang terlibat sama dengan kegiatan ini. Kemudian, hasil daripada siasatan OKT telah memberitahu satu lelaki Cina dan satu perempuan Indon yang berada di Restoran Salai-Salai beralamat nombor 25, Pusat Komersial Seksyen 7, Shah Alam.

S : Sepanjang pengetahuan Inspektor, apa yang terjadi dengan dua tangkapan itu? Boleh namakan? : Pada hasil soal siasat kita telah membuat serbuan. Saya telah mengarahkan Inspektor Zaini untuk menangkap dua orang tersebut iaitu Lee Kin Tuck lelaki Cina dan perempuan Indonesia iaitu Ratnawati. Selepas Inspektor Zaini membuat tangkapan, saya dan pasukan serbuan bawa barang rampasan dan OKT ke IPD Shah Alam.

S : Tadi tangkapan satu lelaki Cina dan satu perempuan Indonesia itu dibuat di mana? : Alamat di Nombor 25, Restoran Salai-Salai, Pusat Komersil Seksyen 7, Shah Alam. Hanya 200 meter dari tangkapan Tai Hun Chean.” [55] Mengenai penama Hidayat, SP4 di dalam keterangannya semasa pemeriksaan balas (Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2 di m/s 70-71), SP4 mengatakan seperti yang berikut: “109. S : Saya cadangkan bila tertuduh ini ditangkap dan beri kerjasama pada tuan, dia beritahu kepada tuan “tuan, ini beg kepunyaan Hidayat”. You tanya siapa Hidayat ini? “pekerja Ah Chai, mau balik pegi Klang, mau balik Indonesia. Dia masuk Giant beli barang. Ini kereta Ah Chai punya. Orang Johor. Dia kerja kontraktor di Kuchai Avenue”. Itulah maklumat yang diberi. Tambah lagi, dia cakap “Hidayat punya perempuan ada tunggu di Restoran Salai-Salai sama dia punya tauke, Lee Kin Tuck”. Kemudian tuan arahkan Inspektor Zaini untuk tangkap seorang perempuan Indonesia dan seorang lelaki Cina di Salai-Salai. Tuan setuju tak perkara ini? : Tak setuju. …

S : Saya cadangkan kepada tuan bahawa Ratnawati ini mengaku dia menunggu Hidayat yang pergi ke Giant untuk beli barang sebelum balik ke Port Klang untuk balik ke Indonesia. : Tak setuju

S : Ratnawati ini beritahu kepada pasukan tuan bahawa dia memang duduk di Salai-Salai menunggu Hidayat. : Tak setuju ...

S : Lee Kin Tuck dan Ratnawati pun ditangkap. : Betul.

129.S : Saya kata kedua-dua mereka diserahkan kepada IO. : Ya, betul.

S : Mereka juga cakap kepada pasukan polis bahawa dia boleh mengesahkan Ratnawati ini tunggu Hidayat untuk balik ke Port Klang dan ke Indonesia. Tuan tahu atau tidak perkara ini? : Jawapan berkenaan dengan Hidayat itu, saya tak berapa setuju sebab tidak disebut apa-apa. Yang berkaitan dengan Lee Kin Tuck boleh mengesahkan, saya setuju. …

S : Selepas Lee Kin Tuck dan perempuan Indonesia ini beri keterangan, satu rumah di mana Hidayat berada sepatutnya di Kuchai Avenue diserbu oleh Tuan Zaini, ahli pasukan tuan. : Tak setuju.

S : Nombor repot serbuan ini adalah Petaling Repot 2496/21 bertarikh 3.4.21 jam 11.49 malam. Nombor repot ada, ahli ada, serbuan dibuat. : Memang dia ada pergi buat serbuan berkenaan repot tersebut tetapi bukan untuk mengesan penama yang ditimbulkan iaitu Hidayat.” [56] SP4 di dalam keterangannya semasa pemeriksaan semula (Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2 di m/s 79), mengatakan seperti yang berikut: “8. S : Berkenaan dengan penama Hidayat, peguam cadangkan OKT ada beritahu bungkusan ini kepunyaan Hidayat dan dia tunggu Hidayat masuk Giant beli barang dan suruh perempuan Indonesia itu tunggu di Restoran Salai-Salai dan tuan tak setuju. Kenapa tuan tak setuju? : Saya tak setuju kerana hasil pemantauan saya apabila kereta WWF 2228 sampai, parking di kawasan tempat parking, hanya OKT seorang sahaja yang berada di dalam kereta. Selepas membuat tangkapan, hasil soal siasat tidak timbul pun penama Hidayat. OKT telah memberitahu saya bahawa satu lelaki Cina dan satu perempuan Indonesia terlibat sama dalam pengedaran ini iaitu penama Ratnawati dan Lee Kin Tuck.

S : Tadi juga peguam ada tanya berkenaan dengan repot 2496/21, ada buat serbuan dekat Jalan Kuchai Avenue. Dikatakan sebenarnya rumah itu adalah rumah Hidayat. Boleh tuan jelaskan apa maksud ini sebenarnya? : Berkenaan Hidayat itu, tidak timbul ketika hasil soal siasat. Inspektor Zaini telah pergi ke rumah dengan dipandu arah oleh satu lelaki Cina Lee Kin Tuck untuk buat pemeriksaan dan rumah tersebut adalah milik Lee Kin Tuck.” (Penekanan ditambah) [57] Mengenai penama Hidayat, SP5 pula di dalam keterangannya semasa pemeriksaan balas (Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2 di m/s 101-102), mengatakan seperti yang berikut: “34. S : Sedangkan lelaki ini telahpun menjelaskan kepada pasukan polis bahawa beliau hadir ke situ kerana menghantar seorang lelaki bernama Hidayat untuk ke pusat beli belah Giant di tempat tersebut. Awak tahu tentang perkara ini? :

S : Hidayat adalah keluarga kepada Ratnawati yang ingin balik melalui jalan laut melalui Klang. Awak tahu tentang perkara ini? : Tidak.

S : Ratnawati adalah keluarga kepada Hidayat, bekerja dengan Lee Kin Tuck di Rawang dan pada hari itu mereka dah berjanji untuk pulang melalui jalan laut di Pelabuhan Klang. Awak tahu tentang perkara ini? : Tidak.

S : Saya juga katakan tertuduh telah beritahu kepada pasukan polis semasa beliau disoal siasat bahawa Hidayat adalah pekerja kepada seorang lelaki bernama Ah Chai atau nama sebenarnya Soo Jim Siong, pemilik kereta Honda 2228 yang kamu sebut dan tidak boleh cari dia, yang duduk di Kuchai Avenue. Awak tahu tentang perkara ini? : Tidak.” [58] Inspektor Muhammad Zaini bin Abdul Halim (SD4) saksi pembelaan di dalam keterangannya semasa pemeriksaan utama (Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2 di m/s 170) mengatakan seperti yang berikut: “23. S : Bolehkah Tuan beritahu kepada mahkamah apakah asas Tuan menahan lelaki Cina di P14(2) dan perempuan Indonesia di P14(3) tadi? : Hasil soal siasat ringkas OKT, dia datang bersama satu lelaki Cina dan satu perempuan warganegara Indonesia dan mereka berada berhampiran Restoran Salai-Salai, Seksyen 7.

S : Jika demikian saya cadangkan sebenarnya OKT yang ada dalam mahkamah ini telah memberikan maklumat sehingga membawa Tuan bagi menahan lelaki Cina dan seorang perempuan Indonesia itu. : Ya.” [59] Berkenaan penama Hidayat ini, kami bersetuju dengan dapatan hakim bicara apabila beliau di dalam alasan penghakimannya (Kandungan 8 Rekod Rayuan Jilid (1) di m/s 14-15, 18, 20-21) memutuskan seperti yang berikut: “Isu yang dibangkitkan – penama Hidayat [22] Pihak pembelaan membangkitkan keujudan seorang lelaki Indonesia bernama Hidayat yang dikatakan telah diturunkan oleh Tertuduh di pasaraya Giant untuk membeli barang. Hidayat dikatakan adalah pekerja rakan Tertuduh bernama Ah Chai yang meminta bantuan Tertuduh menghantar Hidayat bersama seorang perempuan Indonesia ke Pelabuhan Klang untuk balik ke Indonesia. Perempuan Indonesia itu menunggu di Restoran Salai-Salai bersama majikannya dan akan dijemput oleh Tertuduh selepas Hidayat selesai membeli barang. Kereta Honda tersebut juga dikatakan adalah milik Ah Chai. [23] Kewujudan penama Hidayat dan Ah Chai telah disoal oleh pihak pembelaan kepada SP4 iaitu dicadangkan Tertuduh ada memberitahu SP4 tentang Hidayat dan Ah Chai. Walau bagaimanapun, SP4 tidak bersetuju dan menjelaskan dalam pemeriksaan semula bahawa nama Hidayat tidak timbul dalam soal-siasat terhadap Tertuduh. Maklumat yang diberikan Tertuduh adalah dua orang lain terlibat iaitu lelaki Cina dan perempuan Indonesia yang menunggunya di Restoran Salai-Salai. [24] SP5 iaitu pegawai penyiasat juga dicadangkan oleh pihak pembelaan tentang penama Hidayat. SP5 juga tidak mengetahui tentang penama Hidayat dan tidak dimaklumkan tentang penama itu. [25] Berdasarkan penafian dan tiada pengetahuan SP4 dan SP5 tentang penama Hidayat dan Ah Chai, keberadaan dan keujudan penama-penama ini adalah dalam pengetahuan khusus pihak pembelaan dan beban ke atas mereka untuk membuktikannya di bawah seksyen 106 Akta Keterangan 1950. Isu ini tidak memberi kesan kepada pembuktian kes prima facie oleh pihak pendakwaan. [31] SD4 pula ialah pegawai polis yang membuat tangkapan atas SD3 dan satu perempuan Indonesia. SP4 ialah saksi yang ditawarkan oleh pihak pendakwaan di akhir kes pendakwaan. SD4 sahkan kejadian tangkapan Tertuduh dan maklumat yang diberikan Tertuduh dalam soal-siasat yang membawa tangkapan SD3 dan satu perempuan Indonesia. SD4 seterusnya bersama pasukan polis telah dipandu arah oleh SD3 ke Kuchai Avenue untuk pemeriksaan rumah tangkapan (SD3). Tidak tahu siapa pemilik rumah itu. Tiada barang salah dijumpai. Menjawab soalan dari Peguambela, SD4 menyatakan maklumat hasil soal-siasat dari Tertuduh ialah dia datang ke Shah Alam bersama SD3 dan satu perempuan Indonesia yang diturunkan di Restoran Salai-Salai. Tiada maklumat dari Tertuduh tentang Hidayat atau Ah Chai telah diberikan oleh Tertuduh dalam soal-siasat itu. [38] Tiada maklumat tentang penama Hidayat yang dikatakan meletakkan beg P8 berisi dadah di atas kerusi penumpang hadapan semasa diturunkan di pasaraya Giant. Keterangan SD4 ini tidak cuba dijelaskan atau disoal balas oleh pihak pembelaan. Mahkamah mendapati keterangan SD4 konsisten dengan keterangan SP4 yang menafikan Tertuduh ada memberi maklumat tentang penama Hidayat tersebut. Jawapan SD4 juga menjelaskan kenapa pihak polis tidak menunggu atau mencari penama Hidayat di pasaraya Giant dan tempat tangkapan Tertuduh iaitu kerana nama Hidayat itu tidak disebut dan tidak wujud.” [60] Di sebaliknya pula, perayu di dalam keterangannya mengatakan bahawa semasa dia ditangkap oleh SP4, perayu ada memberitahu pihak polis bahawa dia menurunkan Hidayat di hadapan pintu Pasaraya Giant pada petang itu. Kemudian perayu mendapat parkir di hadapan Pasaraya Giant. Perayu memandu secara mengundur (reverse parking) bagi menyenangkan perayu melihat gerakan di hadapan pintu pasaraya tersebut. Ketika kereta perayu sedang mengundur dalam keadaan cermin keretanya diturunkan, tiba-tiba polis datang dan mengarahkan perayu supaya turun dari keretanya. Perayu memberitahu polis bahawa beg itu bukan kepunyaannya. Pemiliknya berada di dalam Pasaraya Giant sekarang dan perayu sedang menunggunya. Namun begitu mengikut perayu, pihak polis tidak mempercayai kata-katanya itu. Perayu juga memberitahu pihak polis bahawa saudara Hidayat iaitu seorang perempuan serta majikannya sedang menunggu di Restoran Salai-Salai. [61] Mempercayai maklumat yang diberikan oleh perayu ini tentang dua penama ini, pihak polis dengan dipandu arah oleh perayu telah pergi ke Restoran Salai-Salai beralamat di Nombor 25, Pusat Komersial Seksyen 7, Shah Alam, Selangor yang terletak lebih kurang 200 meter dari tempat perayu ditangkap, dimana dua orang lagi suspek iaitu seorang lelaki Cina bernama Lee Kin Tuck dan seorang wanita Indonesia bernama Ratnawati telah ditangkap oleh pasukan serbuan namun tiada apa-apa barang salah yang dijumpai pada diri mereka berdua. [62] Persoalan yang berlegar di minda kami adalah, jika pihak polis boleh mempercayai kata-kata tersebut sehingga berlaku tangkapan terhadap Ratnawati dan majikannya Lee Kin Tuck yang berada 200 meter dari tempat perayu ditangkap, mengapa pula kali ini pihak polis tidak mempercayai pula maklumat yang diberikan perayu mengenai Hidayat (yang dikatakan berada di dalam Pasaraya Giant) yang hanya berada berhampiran sahaja dengan tempat perayu ditangkap. Malah dengan bantuan perayu, tangkapan terhadap Hidayat lebih mudah dan lebih cepat dapat dilakukan. Yang menghairankan kami, jika yang jauh pun pihak polis berusaha untuk mengesan dan berhempas pulas untuk mencari dan menangkap dua penama yang disebutkan oleh perayu, mengapa pula Hidayat yang hanya berada berdekatan dan yang dikatakan empunya beg P8 tersebut boleh dibiarkan terlepas begitu sahaja? [63] Pada hemat kami, jawapan kepada kemusykilan ini tidak sukar untuk dicari. Tiada usaha yang dilakukan oleh pihak polis untuk mengesan Hidayat kerana tiada apa-apa kenyataan yang dilontarkan oleh perayu mengenai kewujudan penama ini. Mengikut SP4 setelah membuat pemerhatian di kawasan tersebut selama lebih kurang 10 minit, hanya perayu seorang sahaja yang dilihat tiba dan berada di dalam kereta itu. Jarak pemerhatian di antara SP4 dengan perayu hanyalah lebih kurang lima meter sahaja. [64] Jika benar perayu ada memberi maklumat tentang Hidayat dan Hidayat ada masuk ke Pasaraya Giant hanya untuk seketika dan pihak polis ada melihatnya turun dari kereta tersebut dan beg P8 itu pula adalah kepunyaan Hidayat sudah pasti pihak polis dengan spontan dan tanpa berlengah akan segera bertindak mencari Hidayat atau menunggu sehingga Hidayat keluar daripada pasaraya tersebut supaya tangkapan dapat dilakukan terhadap Hidayat. Namun begitu, ini tidak berlaku. Pada hemat kami, ini tidak terjadi kerana tiada sebarang maklumat yang diberikan oleh perayu mengenai Hidayat. Justeru itu, bagaimana mungkin pihak polis boleh menyiasat atau mengesan penama ini. Ketiadaan maklumat sedemikian membuktikan bahawa penama Hidayat ini hanyalah rekaan dan ciptaan perayu sahaja sebagai suatu usahanya untuk melepaskan dirinya daripada bertanggungan terhadap dadah yang berada di dalam milikannya. Malangnya jalan ikhtiar yang direncanakan ini tidak membuahkan apa-apa hasil yang diharapkan. Tamatlah sudah episod pertama mengenai manusia jelmaan perayu bernama “Hidayat” ini. [65] Kami beralih pula kepada seorang lagi watak rekaan perayu bernama “Ah Chai”. Di dalam pembelaannya, perayu mengatakan bahawa pada hari kejadian dia diminta oleh penama Ah Chai untuk menghantar Hidayat, pekerja dari Indonesia ke Pasaraya Giant, Shah Alam dan kemudian perayu dikehendaki mengambil seorang lagi pekerja wanita Indonesia bernama Ratnawati dan Lee Kin Tuck (SD3) di Restoran Salai-Salai, Shah Alam, lalu menghantar mereka ke Pelabuhan Klang untuk balik ke Indonesia. Perayu menggunakan kereta milik Ah Chai kerana kenderaan perayu dipenuh dengan barangan yang dibeli untuk restoran ibu saudara perayu iaitu SD2. [66] Pihak pembelaan memanggil ibu saudara perayu iaitu SD2 bagi menyokong naratif perayu berkaitan Ah Chai yang dikatakan menghantar keretanya untuk digunakan oleh perayu kerana kereta perayu dipenuhi dengan barang-barang. Ah Chai dikatakan datang bersama seorang lelaki Indonesia (Hidayat) yang membawa satu beg galas dan menjinjit satu beg warna-warni iaitu ekshibit P8. SD2 juga mendengar Ah Chai meminta perayu menghantar Hidayat ke Pasaraya Giant untuk membeli barangan Hidayat sebelum menjemput satu perempuan Indonesia di Restoran Salai-Salai tersebut. [67] Pihak pembelaan turut memanggil SD3 (Lee Kin Tuck) yang ditangkap di Restoran Salai-Salai bersama Ratnawati. Mengikut SD3, Ratnawati adalah pekerja Indonesianya yang dibekalkan oleh Ah Chai dan Ratnawati mahu pulang ke Indonesia melalui Pelabuhan Klang. Ah Chai telah meminta SD3 menunggu di Restoran Salai-Salai dan SD3 akan dijemput oleh perayu yang kemudiannya akan menghantar kedua-dua pekerja-pekerja Indonesia itu (Hidayat dan Ratnawati) ke Pelabuhan Klang. Lebih kurang pukul 6.45 petang, sekumpulan lelaki datang dan menangkap SD3 dan Ratnawati. SD3 mendakwa telah memberitahu pihak polis tentang Ah Chai dan pihak polis telah meminta SD3 untuk menunjukkan rumah Ah Chai namun pemeriksaan polis mendapati tiada apa-apa barang salah yang dijumpai di rumah tersebut. [68] Kita berganjak pula pada keterangan SP4 dan SP5. [69] SD4 semasa sesi pemeriksaan balas (Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilis (2) di m/s 70-71) menafikan semasa ditangkap perayu ada mengatakan bahawa Hidayat adalah pekerja Ah Chai, “mau balik pergi Klang, mau balik Indonesia. Dia masuk Giant beli barang. Ini kereta Ah Chai punya. Orang Johor. Dia kerja kontraktor di Kuchai Avenue”. [70] Selanjutnya SP4 di dalam di dalam keterangannya semasa pemeriksaan balas mengatakan bahawa beliau tidak mempunyai pengetahuan tentang penama Ah Chai ini. Ini dinyatakan oleh SP4 di dalam keterangannya (Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2 di m/s 76-77) dan kami petik: “146. S : Selain daripada itu, tuan ada cuba kesan siapa owner kereta WWF 2228 ini? : Tak. Saya tak kesan.

S : Tuan tak kisah pun sebenarnya. : Bukan saya tak kisah, memang saya tak kesan.

S : Suruh IO yang kesan? : Itu tugas Pegawai Penyiasat.

S : Takkan sikit tuan tak ada langsung buat semakan, pada rekod polis tentang kenderaan? : Saya ada buat semakan dengan JPJ online melalui sistem tetapi ketika itu off line.

S : Hari-hari kemudian? : Hari-hari kemudian tak ada.

S : Tak buat langsunglah? : Tak buat sebab saya dah serah pada Pegawai Penyiasat.

S : Saya tolong bantu tuan untuk semak. Ownernya nama Soo daripada Johor. Saya cadangkan owner kereta ini nama panggilannya Ah Chai dan nama penuhnya Soo. Saya katakan kepada tuan kalau kita semak rekod JPJ atau polis, kereta ini kepunyaan Soo Jim Siong, tertulis Jalan Setia Eko, Cascadia, Johor Bharu atau nama panggilannya Ah Chai. Dia seorang kontraktor di Kuchai Avenue. Tuan tahu tentang perkara ini? : Saya tak tahu.” [71] SP5 di dalam keterangannya semasa pemeriksaan utama (Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2 di m/s 102), mengatakan seperti yang berikut: “37. S : Saya juga katakan tertuduh telah beritahu kepada pasukan polis semasa beliau disoal siasat bahawa Hidayat adalah pekerja kepada seorang lelaki bernama Ah Chai atau nama sebenarnya Soo Jim Siong, pemilik kereta Honda 2228 yang kamu sebut dan tidak boleh cari dia, yang duduk di Kuchai Avenue. Awak tahu tentang perkara ini? :

S : Sehingga sekarang awak tidak boleh cari Soo Jim Siong kerana awak hanya mendapat maklumat melalui mySIKAP JPJ yang ditanda sebagai P21. Tidak lebih daripada itu usaha awak. Awak lost, tidak tahu di mana dia berada. Awak setuju dengan saya? : Setuju.

S : Sebenarnya Soo Jim Siong ini tinggal di Johor Bharu, Taman Setia Eco Cascadia, 81100 Johor Bharu. Alamat pun ada sebenarnya. Nombor IC ada, kita boleh dapat alamat dan kita tahu sebenarnya di mana mereka berada tetapi awak tidak menjalankan siasatan terperinci tentang perkara ini. : Tidak setuju.” [72] SP5 di dalam keterangannya semasa pemeriksaan semula (Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2 di m/s 110-111) mengatakan seperti yang berikut: “4. S : Boleh Inspektor jelaskan sehingga sekarang tidak dapat cari penama Soo iaitu pemilik kereta dan siasatan awak hanya setakat mySIKAP. Boleh jelaskan bila awak cakap awak setuju? : Pada peringkat awal saya setuju dengan kenyataan tersebut kerana pada peringkat awal saya hanya membuat semakan mySIKAP untuk mendapatkan maklumat berkaitan pemilik kenderaan. Seterusnya saya juga membuat semakan di JPN untuk mendapatkan alamat terkini dan maklum balas mereka mengikut verbally tiada hitam putih dan semakan secara rambang mendapati alamat adalah sama seperti yang dinyatakan dalam surat permohonan. Saya juga bawa nombor kenderaan tersebut ke Jabatan Pengangkutan Jalan (JPJ) dan mereka juga memberikan maklumat sama untuk saya menyiasat iaitu alamat yang dinyatakan oleh saya seperti di mySIKAP. Oleh itu saya tidak mendapat apa-apa alamat baru ataupun maklumat terkini untuk melanjutkan siasatan saya terhadap pemilik tersebut.” [73] Berkenaan penama Ah Chai ini kami bersetuju dengan dapatan hakim bicara bila beliau di dalam alasan penghakimannya (Kandungan 8 Rekod Rayuan Jilid (1) di m/s 22-23) memutuskan seperti yang berikut dan kami petik semula: “[41] The elephant in the room ialah penama Ah Chai. Dalam naratif pembelaan Tertuduh, penama Hidayat dikatakan pekerja Ah Chai yang didakwa meletakkan beg kanvas P8 berisi dadah di atas kerusi penumpang semasa diturunkan di pasaraya Giant. Naratif ini seolah-olah meletakkan kesalahan ke atas penama Hidayat. Ah Chai pula ialah warganegara Malaysia yang dikenali oleh Tertuduh, SD2 dan SD3. [42] Ah Chai digambarkan mempunyai hubungan baik dengan Tertuduh, SD2 dan SD3. Walaupun tiada paksaan ke atas pihak pembelaan untuk memanggil Ah Chai, tetapi berdasarkan keterangan SD4 yang konsisten dengan keterangan SP4 yang menafikan adanya maklumat tentang kewujudan Hidayat dan peranan Ah Chai, kepentingan Ah Chai ditampilkan menjadi material. Keberadaan Ah Chai adalah suatu perkara yang secara khusus berada dalam pengetahuan pihak pembelaan berdasarkan hubungan baik saksi-saksi pembelaan dengannya. Apalagi pegawai penyiasat SP5 telah menyatakan tidak dapat mengesan pemilik kereta Honda tersebut berdasarkan carian di alamat yang tertera di P21. Tanpa Ah Chai, naratif pembelaan menjadi lemah sedangkan tiada sebab diketengahkan kenapa Ah Chai tidak dipanggil sebagai saksi pembelaan walaupun tiada kesalahan berkaitan P8 dan dadah telah diletakkan ke atasnya. [43] Mengenai keterangan SD2, mahkamah tidak boleh mengenepikan hakikat SD2 adalah saksi berkepentingan sebagai ibu saudara Tertuduh yang mahu membantu Tertuduh terlepas dari pertuduhan. Walaupun SD2 menyokong naratif Tertuduh tentang perjumpaan dengan Ah Chai dan melihat Hidayat, atas fakta kepentingannya dan tiadanya keterangan keberadaan Ah Chai atau dinyatakan kesukaran apa yang dihadapi untuk mencari Ah Chai tersebut, mahkamah cenderung tidak mempercayai keterangannya. SD3 seperti diulas terdahulu telah memberi keterangan yang bercanggah dalam PSD3 dengan D22 dan D24 serta keterangan SD4 iaitu saksi pembelaan juga. … [46] Keterangan Tertuduh yang cuba disokong oleh SD2 dan SD3 didapati merupakan penafian dan rekaan semata-mata. Naratif pembelaan iaitu - a. Tertuduh hanya membantu Ah Chai menghantar penama Hidayat membeli barang di pasaraya Giant; b. Bahawa Hidayat meletakkan beg P8 di atas kerusi penumpang hadapan; dan c. Tertuduh akan kemudiannya menjemput satu perempuan Indonesia di Restoran Salai-Salai untuk dihantar ke Pelabuhan Klang bersama Hidayat; telah disanggah oleh saksi pembelaan sendiri iaitu SD4 dan dokumen D22 serta D24 yang dikemukakan pihak pembelaan sendiri. Naratif pembelaan juga tergantung apabila tidak memanggil Ah Chai dan menyebabkan kelemahan yang gagal membangkitkan keraguan terhadap kes pendakwaan berkaitan elemen milikan mens rea.” [74] Berdasarkan rentetan keterangan SP4 dan SP5 serta alasan penghakiman hakim bicara di atas, dapatlah kami simpulkan bahawa perayu semasa ditangkap tiada langsung menyebut tentang penama Ah Chai kepada SP4 dan SP5. Yang menghairankan lagi jika Ah Chai ini benar-benar wujud, mengapa butiran tentang penama ini tidak dibekalkan oleh perayu, SD2 dan SD3 bagi memudahkan pihak polis mengesan dan menangkap Ah Chai. Tanpa maklumat terperinci ini, tiada sebab bagi perayu untuk menuding jari dan menyalahkan pihak polis kerana dikatakan tidak melakukan penyiasatan terhadap Ah Chai sehingga mengundang prejudis kepada perayu. Dakwaan kosong ini dibuat tanpa bertunjangkan kepada keterangan dan sewajarnya ditolak sahaja. [75] Rujukan dibuat kepada kes Teng Howe Sing v. PP [2009] 3 CLJ 733, di mana Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Zulkefli Makinudin HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[30] With regard to the above contention of the appellant it is our judgment that it is misconceived. By commenting on the failure of the appellant to provide all relevant information regarding "Ho Seng" to the police at the time of his arrest or when his cautioned statement (D2) was recorded five days after his arrest does not mean that the learned trial judge had imposed on the appellant a duty to speak/disclose them in his cautioned statement nor did he draw any adverse inference against the appellant. The learned trial judge's comments on the late disclosure of the real identity of "Ho Seng" at the defence stage merely goes to show the weight that the court attached to the appellant's defence which is permitted by the law. On this point we would like to refer to the case of PP v. Badrulsham bin Baharom [1988] 2 MLJ 585, wherein Lim Beng Choon J at p. 591 said that: … So we are left with nothing more than the bare oral assertion of the accused that it was Noor Azlan who asked him to collect the bag on behalf of the former and that the accused himself had no knowledge of the contents of P3. If that be the case, one would hardly imagine that he would not have told either PW3 or PW5 at the railway station at Alor Setar at the time of his arrest that P3 belonged to Noor Azlan instead of saying that there was nothing in P3. [31] In Badrulsham's case, the court was of the view that the failure of the accused to inform the raiding officers that the white plastic bag belonged to Noor Azlan at the time of his arrest and only revealing this information during the interrogation two hours after his arrest, goes some way to support the case for the prosecution. [32] Applying the principle in Badrulsham's case to the facts of the instant case, the learned trial Judge was correct to conclude that the appellant had two opportunities to provide information about "Ho Seng", ie, at the time of his arrest and five days later during recording of his cautioned statement but he failed to do so. We are therefore of the view that in the circumstances, the appellant's failure to provide relevant information about "Ho Seng" for the police to carry out a thorough investigation into the probability of his defence, entitled the learned trial judge to disbelieve him.”

(C) Sama ada kegagalan memanggil SD3 dan Ratnawati telah menyebabkan inferens yang menentang mengikut seksyen 114

terpakai terhadap pendakwaan. [76] Peguam perayu yang bijaksana menghujahkan bahawa hakim bicara sepatutnya menggunakan inferens yang menentang terhadap pendakwaan di atas kegagalannya untuk memanggil kedua-dua penama yang ditangjkap ini iaitu Lee Kin Tuck ( SD3 ) dan Ratnawati kerana kedua-dua tangkapan ini merupakan saksi yang material dalam naratif kes pendakwaan dan mampu menyangkal dakwaan pihak pendakwaan bahawa pembelaan perayu adalah sesuatu yang bersifat pemikiran terkemudian (afterthought), penafian kosong serta rekaan perayu semata-mata. [77] Dengan hormat, kami tidak bersetuju dengan penghujahan perayu ini. SD3 dan Ratnawati ditangkap di tempat yang berlainan iaitu sekitar 200 meter dari tempat perayu ditangkap. Tiada juga apa-apa barang menyalahi undang-undang yang dijumpai pada diri mereka. [78] Oleh itu, kegagalan memanggil mereka sebagai saksi pendakwaan tidak menyebabkan wujudnya kelompangan di dalam kes pendakwaan. Mereka bukan merupakan saksi yang material dan ketiadaan mereka tidak akan menyebabkan naratif kes pendakwaan terjejas atau terputus. Kedua-dua penama ini tidak mempunyai kaitan langsung dengan pertuduhan yang dihadapi oleh perayu. Ini disahkan sendiri oleh SP5 bila beliau di dalam keterangannya (Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2 di m/s 98-100) mengatakan seperti yang berikut dan kami petik: “16. S : Tentulah ada sebab kenapa kedua-dua OKT ini yang tidak dibawa ke mahkamah ditangkap dan diserahkan kepada kamu. Boleh tahu apa sebabnya? : Boleh. Pada peringkat awal, tertuduh telah memberi keterangan kepada pengadu iaitu satu lelaki Cina yang ditangkap kemudian bersama satu perempuan Indonesia terlibat bersama dalam kes tersebut. Apabila saya menjalankan siasatan, tidak terdapat apa-apa bukti yang boleh mengaitkan mereka berdua dalam kes tersebut dengan hanya statement yang diberi oleh B1.

S : Di mana lelaki bernama Lee Kin Tuck itu sekarang? : Untuk makluman, untuk siasatan saya pada peringkat tersebut, penama tersebut telah ditahan di bawah Langkah-Langkah Pencegahan di bawah Akta LLPK dan selepas itu saya tidak tahu apa kedudukan ataupun status beliau dan perempuan tersebut telah saya tuduh di Mahkamah Majistret di bawah Akta Imigresen iaitu tiada dokumen perjalanan yang sah.

S : Saya katakan kepada kamu, oleh kerana lelaki dan perempuan ini mempunyai kaitan di dalam kes ini, hanya mereka berdua yang boleh datang ke mahkamah untuk memberi penjelasan apakah kaitan mereka kepada mahkamah. Awak setuju? :

S : Oleh kerana lelaki Cina ini juga mempunyai kaitan, beliau telah ditahan di bawah Langkah-Langkah Pencegahan Khas berkait dengan kes yang kita siasat ini. Betul? : Ulang.

S : Oleh kerana lelaki Cina yang bernama Lee Kin Tuck yang ditangkap mempunyai kaitan dengan kes yang dibicarakan sekarang, itu sebabnya beliau telah dikenakan dengan tindakan Langkah-Langkah Pencegahan Khas berkait dengan kes ini. : Tidak setuju.

S : Itu sebab mereka berdua telah ditahan sejurus OKT yang dibicarakan ini ditahan di tempat yang lebih kurang sama di tempat kejadian. Setuju? : Ulang.

S : Oleh kerana Lee Kin Tuck dan seorang perempuan Indonesia yang kita rujuk tadi mengikut gambar adalah berkait dengan kes yang dibicarakan sekarang, jadi saya katakan kedua-dua mereka ini sangat penting dalam bicara ini. : Tidak setuju.” [79] SP5 di dalam keterangannya semasa sesi pemeriksaan semula (Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2 di m/s 109) mengatakan seperti yang berikut dan kami petik: “1. S : Tadi Inspektor ditanya berkenaan penama Lee Kin Tuck dan Ratnawati. Inspektor setuju dengan fakta selepas OKT Tai Hun Chean ini ditahan, kenapa beliau ada di situ dan Inspektor setuju dengan fakta ini? Maknanya Lee Kin Tuck dan Ratnawati ditangkap di Restoran Salai-Salai dan Inspektor cakap Inspektor setuju. Boleh Inspektor jelaskan kenapa? : Saya menjalankan siasatan dan setuju fakta tersebut kerana rakaman percakapan yang saya telah buat terhadap pengadu dan juga saksi A2 berkaitan tangkapan bersangkut iaitu Seksyen 6 Repot 3242, apa kaitan dan apa hubungan mereka terhadap kes tersebut bagi melanjutkan siasatan saya hingga mendapati pesalah untuk dituduh di mahkamah.

S : Maksudnya? : Saya setuju dengan fakta tersebut kerana tangkapan tersebut, mereka telah menyatakan kepada saya bahawa kedua-dua OKT yang ditangkap kemudian adalah berkait dengan kes pertama tersebut bagi saya membuat siasatan lanjut. Apabila saya membuat siasatan lanjut, mendapati apa bukti yang boleh membuktikan mereka relate dengan kes tersebut, tidak dapat dibuktikan. Oleh itu saya hanya dapat membuktikan yang tangkapan awal iaitu tertuduh sahaja yang boleh dituduh di bawah seksyen 39B. Selain daripada itu, saya juga mendapati siasatan sebagai Pegawai Penyiasat terhadap OKT perempuan iaitu Ratnawati yang tidak mempunyai dokumen yang sah, oleh itu saya mendapat tuduh beliau mengikut kesalahan yang terletak kepada beliau dan apabila pergi kepada satu lelaki Cina yang ditangkap kemudian itu, saya tidak membuktikan atau relatekan kepada mana-mana kes bagi pertuduhan tersebut. Oleh itu, pihak risikan intelligence telah mengambil tindakan di bawah Langkah-Langkah Pencegahan dengan merakam percakapan beberapa saksi yang lelaki tersebut terlibat dalam gejala lain, pengedaran lain.” (Penekanan ditambah) [80] Siasatan yang dilakukan oleh SP5 terhadap SD3 dan Ratnawati sepertimana yang dinyatakan di atas jelas membuktikan bahawa tiada keterangan yang mencukupi untuk mengaitkan SD3 dan Ratnawati dengan kesalahan yang dilakukan oleh perayu. Justeru itu, kami tidak nampak dimana wujudnya keperluan dan kepentingan untuk kedua-dua penama ini untuk ditampilkan sebagai saksi pendakwaan di mahkamah. Malah, tiada juga withholding or suppression of any evidence oleh pihak pendakwaan terhadap kedua-dua mereka kerana tangkapan terhadap mereka tidak pernah disembunyikan atau dirahsiakan oleh pihak pendakwaan kerana SD3 pada akhirnya dipanggil sebagai saksi oleh pembelaan pihak. [81] Sewajarnya diulangi bahawa tunggak kes pembelaan adalah pekerja Ah Chai iaitu Hidayat adalah orang yang telah meletakkan ekshibit P8 yang mengandungi dadah di dalam kereta yang dipandu oleh perayu ketika Hidayat turun dari kereta tersebut untuk membeli barangannya di Pasaraya Giant. Bukanlah menjadi dakwaan perayu bahawa SD3 dan Ratnawati adalah orang sebenar yang telah meletakkan ekshibit P8 di dalam kereta tersebut. Dengan itu, kedua-dua penama ini jika dipanggil sekali pun sebagai saksi tidak akan dapat memberi apa-apa pencerahan pada kes di hadapan kami ini. [82] Diringkaskan, kesemua saksi-saksi yang relevan dan penting terutamanya SP4 dan SP5 telah dipanggil oleh pihak pendakwaan. Justeru itu, kami tidak nampak di mana wujudnya keperluan untuk pihak pendakwaan mengemukakan setiap seorang penama yang dirakamkan percakapannya atau yang ditangkap oleh pihak polis jika keterangan mereka difikirkan tidak akan membantu pihak pendakwaan untuk membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah. Dengan itu, keperluan hakim bicara untuk menggunakan inferens yang menentang mengikut seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap pihak pendakwaan di atas kegagalan mereka memanggil SD3 dan Ratnawati sebagai saksi pendakwaan tidak timbul sama sekali. [83] Skop penggunaan seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 telah diperjelaskan di dalam kes Munusamy v. PP [1987] 1 MLJ 492 di mana Mahkamah Agung melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohamed Azmi HMA (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “It is essential to appreciate the scope of Section 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important witness to the case.” (Penekanan ditambah) [84] Di dalam kes Amri Ibrahim & Anor v. PP [2017] 1 CLJ 617, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan, antara lainnya adalah seperti yang berikut: “(2) The power of the court to draw an adverse inference under s. 114(g) of the Evidence Act is discretionary. It depends on the circumstances of the case and particularly in cases where the material witnesses are not produced…” (Penekanan ditambah) [85] Di dalam kes Chin Kek Shen v. PP [2013] 7 CLJ 435, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Hamid Sultan Abu Backer HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[9] In the instant case not only has the learned judge refused to exercise his discretion judiciously to allow the defence to conduct his case according to law but also went on to say that the defence was an afterthought and failure to call ‘Nicole’ will attract adverse inference. In our view the refusal of the learned judge to allow the witness to be recalled and subsequently making adverse findings and remarks in respect of the defence case compromises the integrity of the decision making process and attracts the jurisprudence relating to mistrial as well as miscarriage of justice, which requires appellate intervention to rule that the conviction is not safe. [10] We are of the considered view that it is not proper for the learned judge on the factual matrix of the case to invoke adverse inference pursuant to s. 114(g) of the Evidence Act 1950 ("EA 1950") against the defence for not calling 'Nicole'. [17] We also saw another flaw in the learned judge’s judgment. The court arbitrarily invoked s. 114(g). Before invoking 114(g) for any matter the court must be satisfied that the evidence was in existence and could be produced. (see Mahabir Singh v. Rohini AIR 1933 PC 87). In the instant case we were not able to find any adumbration on this issue by the learned judge which stands as a sine qua non in order to draw adverse presumption and/or inference. It must not be forgotten that as a general rule no adverse inference can be drawn if there is failure to obtain evidence. Adverse inference can only be drawn if evidence is withheld unless the law says otherwise. (see Jammu & Kashmir Bank Ltd v. Attar-ul-Nisa AIR 1967 SC 540). [18] In the instant case the witness ‘Nicole’ is also a potential witness to the prosecution at least for the purpose of satisfying the maximum evaluation test. In such circumstances it was plainly wrong and perverse for the learned judge to rely on s. 114(g).” (Penekanan ditambah) [86] Di dalam kes Low Kian Boon & Anor v. PP [2010] 5 CLJ 489, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Heliliah Mohd Yusof HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[38] Learned counsel for both the appellant made reference to Abdullah Zawawi v. PP [1985] 2 CLJ 2; [1985] CLJ (Rep) 19 to suggest that the non-calling of witnesses such as Sathiya who was with SP8, and Pang Tze Ling who is a sister of DW4, should give rise to adverse inferences. The answer to this is stated by Augustine Paul J (as he then was) in Public Prosecutor v. Dato Seri Anwar bin Ibrahim (No. 3) (1999] 2 MLJ 1 (HC): It is settled law that in a criminal trial the prosecution has a discretion, provided that there is no wrong motive, as to whether or not to call any particular witness and in particular has a discretion not to call in support of its case a witness whom it does not believe to be a witness of truth (see Khoon Chye Hin v. Public Prosecutor [ 1961] MLJ 105, Adel Muhammed el Dabbah v. Attorney General for Palestine [1944] AC 156). There is no obligation compelling the prosecution to call all witnesses who speak to facts which it desires to prove (see Malak Khan v. Emperor 72 IA 305; AIR [1946] PC 16). Thus, the prosecution is not duty bound to call all the witnesses from whom statements may have been taken (see Public Prosecutor v. Teh Cheng Poh [1980] 1 MLJ 251). This accords with section 134 of the Evidence Act 1950 which provides that no particular number of witnesses shall in any case be required for the proof of any fact. This section enshrines the well recognized maxim that 'evidence has to be weighed and not counted'. As a general rule, a court can and may act on the testimony of a single witness though uncorroborated and one credible witness outweighs the testimony of a number of other witnesses of indifferent character (see Vadivelu Thevar v. State of Madras AIR [1957] SC 614). What is significant is that the prosecution must call the necessary witnesses to unfold the narrative upon which its case is based. In this regard, reference may be made to the advice delivered by the Privy Counci in the celebrated case of Seneviratne v. R [1936] 3 All ER 36 where Lord Roche said at pages 48-49: Their Lordships do not desire to lay down any rules to fetter discretion on a matter such as this which is so dependent on the particular circumstances of each case. Still less do they desire to discourage the utmost candour and fairness on the part of those conducting prosecutions; but at the same time they cannot, speaking generally, approve of an dea that a prosecution must call witnesses irrespective o considerations of number and of reliability, or that prosecution ought to discharge the functions both of prosecution and defence. If it does so, confusion is very apt to result, and never is it more likely to result than if the prosecution calls witnesses and then proceeds almost automatically to discredit them by cross-examination. Thus, an adverse inference for not calling a witness cannot be drawn if there is sufficient other evidence to support the prosecution case (see Namasiyiam & Ors v. Public Prosecutor [1987] 2 MLJ 336).” [87] Di dalam kes Ghasem Hozouri Hassan v. PP [2018] 6 CLJ 133, Mahkamah Persekutuan melalui yang penghakiman yang disampaikan oleh Md Raus Sharif KHN (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[47] Learned counsel for the appellant submitted that the prosecution's failure to call or explain the non-calling of Javad @ Hasan Tiren and Samaneh Momen had resulted in 'huge gaps' in the prosecution's case. In light of this, learned counsel submitted that an adverse inference pursuant to s. 114(g) of the Evidence Act 1950 should be invoked against the prosecution. [48] The law pertaining to s. 114(g) of the Evidence Act is settled. Under s. 114(g) of the Evidence Act 1950, the court may presume that evidence which could be and is not produced would if produced be unfavourable to the person who withholds it. The usage of the word 'may' gives the discretion to the court whether or not to invoke the adverse inference to a given set of facts. It is not a mandatory inference. To draw an adverse inference against the prosecution, the court must be satisfied that the witness that was not offered was a material witness, the prosecution purposely withholds evidence which it possessed and which was always available; and that what the prosecution did was done with an ulterior motive to frustrate the defence. (Nanda Kumar Kunyikanan & Anor v. PP [2011] 8 CLJ 406). [49] The aforesaid authority above set out is the correct position of the law, that is, court will not invoke an adverse inference against prosecution if it believes that the facts and/or the prosecution's reasons for not calling the supposed material witnesses show no cause for it. Moreover, the prosecution only needs to produce witnesses who are necessary in the unfolding of its complete narrative, that is, to prove the essential elements of the crime and in this case, custody, control, and knowledge. Applying the above principles to our present case, we are satisfied that there was no evidence to suggest even the slightest inkling that the prosecution withheld testimonies by Javad @ Hasan Tiren and Samaneh Momen in a deliberate scheme to impair the truth or frustrate the appellant's defence. [50] Further, in the case of Siew Yoke Keong v. PP (supra) this court had succinctly laid down that witnesses for prosecution are indispensable only insofar as they are necessary in establishing a prosecution's case beyond a reasonable doubt. Thus, any calling of witness beyond that minimum requirement is within prosecutorial discretion. In the end, it is the sufficiency of the evidence that matters. As long as there are no unsatisfactory features or gaps in the prosecution's case, an order of adverse inference is not imperative. It is our view, on the facts of this case, adverse inference under s. 114(g) of the Evidence Act, could not be invoked against the prosecution.”

(D) Sama ada hakim bicara terkhilaf bila menerima pakai keterangan yang tidak relevan, bersifat dengar cakap dan prejudis terhadap perayu. [88] Peguam perayu yang bijaksana menghujahkan bahawa hakim bıcara telah terkhilaf bila dikatakan bergantung kepada keterangan yang tidak relevan dan keterangan dengar cakap terutamanya berkaitan maklumat pengedaran dadah yang diterima oleh SP4 sebelum operasi tangkapan dilakukan. [89] Dihujahkan bahawa hakim bicara sepatutnya menolak keterangan SP4 sedemikian kerana ianya dikatakan memudaratkan perayu. Ini adalah kerana hakim bicara didakwa telah terpengaruh dengan keterangan yang tidak boleh diterima masuk (“inadmissible evidence”) mengenai maklumat pengedaran dadah syabu menggunakan kereta Honda Accord WWF 2228 sepertimana yang didedahkan oleh SP4. Sehubungan itu, itu kegagalan memanggil pemberi maklumat tersebut telah mengakibatkan sabitan terhadap perayu menjadi tidak selamat. [90] Dengan hormatnya, kami tidak bersetuju dengan penghujahan peguam perayu tersebut. Seksyen 40 Akta Dadah Berbahaya 1952 memberi perlindungan kepada pemberi maklumat dimana tiada mana-mana saksi dibenarkan untuk mendedahkan nama, alamat atau menyatakan apa-apa perkara yang mungkin boleh membawa kepada penemuan sumber ini. Oleh itu, tidak wujud keperluan di sisi undang-undang untuk pihak pendakwaan memanggil pemberi maklumat ini untuk memberi keterangannya di mahkamah. [91] Malah keterangan mengenai maklumat yang diterima berkaitan pengedaran dadah dan kenderaan yang terlibat sepertimana yang dizahirkan oleh SP4 di dalam keterangannya hanyalah bersifat mukadimah atau pengenalan sahaja sebelum ianya disusuli dengan tindakan polis pada 3 April 2021. Maklumat yang didedahkan ini bukannya bertujuan untuk membuktikan kebenaran tentang maklumat yang disampaikan itu tetapi lebih ke arah bertujuan untuk menunjukkan wujudnya maklumat tersebut. Oleh yang demikian, ia tidak boleh disifatkan sebagai keterangan dengar cakap. [92] Seharusnya ditekankan bahawa hakim bicara di dalam alasan penghakimannya tidak pernah bergantung kepada maklumat yang diterima oleh pihak polis tersebut sebagai asas untuk mendapati perayu bersalah di atas pertuduhan pengedaran dadah berbahaya ini. Dapatan fakta yang dibuat oleh hakim bicara di dalam membuat sabitannya terhadap perayu hanya berpaksikan kepada keterangan terus atau keterangan mengikut keadaan sahaja. [93] Dengan itu, isu yang dibangkitkan ini didapati tidak bermerit dan ditolak. Kesimpulan [94] Setelah meneliti keseluruhan keterangan yang dikemukakan di peringkat pendakwaan dan pembelaan, kami mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampui keraguan yang munasabah. Pihak pembelaan pula disebaliknya telah gagal untuk mematahkan anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 di atas imbangan kebarangkalian. [95] Justeru itu kami sebulat suara memerintahkan seperti yang berikut:

Rayuan perayu ditolak; dan

(ii) Keputusan Mahkamah Tinggi terhadap sabitan untuk pertuduhan mengikut seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) yang berkuat kuasa dari tarikh tangkap (3 April 2021) dan 12 kali sebatan dikekalkan. TARIKH: 9 SEP 2025 - SGD - AZMI BIN ARIFFIN HAKIM MAHKAMAH RAYUAN MALAYSIA Kaunsel Bagi Perayu : Mak Kah Keong [Nazri Aziz Masura Mak & Tan] Bagi Responden : How May Ling [Timbalan Pendakwa Raya]