TAN KIM HONG v Pendakwa Raya (BA-42(Ors)-2-03/2021)

(a) jaminan dengan seorang penjamin;

(b) pasport diserahkan untuk simpanan mahkamah;

(c) melapor diri ke balai polis setiap 1 haribulan pada setiap bulan. [11] Menurut hujah peguam Perayu lagi, Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana telah khilaf apabila menuruti keputusan Mahkamah Tinggi Shah Alam dalam kes semakan jenayah No. BA-43-35-09/2020 (“Kes Semakan Jenayah”) yang memutuskan jumlah jaminan RM400,000.00 sedangkan fakta atau latar belakang kes tersebut adalah berbeza. [12] Seterusnya lagi peguam Perayu menghujahkan bahawa Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana tersebut telah khilaf apabila membuat dua (2) dapatan yang berbeza. Dari satu sudut, Hakim Mahkamah Sesyen tersebut dalam Alasan Penghakimannya telah membuat dapatan bahawa perintah Mahkamah Tinggi dalam Kes Semakan Jenayah tersebut telah mengikat Mahkamah Sesyen. Manakala dari sudut lain pula Hakim Mahkamah Sesyen tersebut menyatakan bahawa ia adalah budi bicara Hakim Mahkamah Sesyen tersebut dalam menetapkan jumlah jaminan yang dibenarkan. [13] Akhir sekali peguam Perayu telah menghujahkan bahawa jumlah jaminan yang dikenakan tersebut adalah terlalu berlebihan (excessive) dengan justifikasi bahawa syarat-syarat tambahan yang lain juga telah diberikan. Peguam Perayu merujuk sebagai panduan kepada kes Manickam & Ors v Public Prosecutor [1982] 1 MLJ 227: “The amount of every bail bond should not be excessive but be reasonable in the circumstances the case as being sufficient to secure the attendance of the person arrested or charged with an offence. An excessive bail bond may defeat the granting of bail as the accused may find difficulty in getting a bailor acceptable to the court. The reason arises from the principle and basis of our criminal law that the accused is resumed to be innocent until proven guilty.” Hujahan Responden [14] Secara umumnya, pihak Responden dalam penghujahan bertulisnya telah menghujahkan 3 aspek menentang rayuan oleh Perayu ini seperti berikut:

(a) Keputusan Hakim Mahkamah Sesyen tersebut berkenaan dengan jumlah jaminan yang diberikan adalah tidak boleh dirayu;

(b) Penentuan jumlah jaminan yang dikenakan adalah menurut kuasa budi bicara Hakim Mahkamah Sesyen tersebut setelah mempertimbangkan faktor-faktor tertentu; dan

(c) Tiada keperluan untuk mengganggu keputusan Hakim Mahkamah Sesyen tersebut dalam menentukan jumlah jaminan yang diberikan selagi mana tidak melanggar prinsip undang-undang. [15] Pihak Responden telah menghujahkan bahawa berdasarkan seksyen 3 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 [Akta 91], keputusan Hakim Mahkamah Sesyen tersebut berkaitan dengan jumlah jaminan yang dikenakan bukanlah merupakan suatu “keputusan” yang ‘finally dispose of the rights of the parties’. Tafsiran ‘decision’ menurut seksyen 3 Akta 91- “means judgment, sentence or order, but does not include any ruling made in the course of a trial or hearing of any cause or matter which does not finally dispose of the rights of the parties” [16] Pihak Responden telah merujuk kepada keputusan YA Mohd Nazlan bin Mohd Ghazali (hakim mahkamah tinggi pada masa itu) dalam kes Tengku Adnan bin Tengku Mansor lwn Pendakwa Raya [2019] MLJU 658 di para 37 Penghakiman tersebut: “Furthermore a decision on bail and matters relating thereto has been firmly held to be one that is not appealable to the Court of Appeal. This was ruled by the Court of Appeal in the case of Dato’ Seri Anwar bin Ibrahim v. Public Prosecutor [1999] 1 MLJ 321 where it was observed that the CPC does not contain any provision which gives a right of appeal from an order of the High Court granting or refusing to grant bail.” [Penekanan ditambah] [17] Pihak Responden juga menghujahkan bahawa pertuduhan kesalahan di bawah seksyen 430 Kanun Keseksaan adalah merupakan ‘non-bailable offence’ menurut Jadual Pertama Kanun Tatacara Jenayah. Namun demikian, seksyen 388 Kanun Tatacara Jenayah masih memperuntukkan tentang keadaan-keadaan tertentu yang memboleh seseorang dilepaskan dengan jaminan. [18] Selanjutnya adalah juga dihujahkan bahawa mahkamah mempunyai budi bicara yang mutlak menentukan kadar jaminan yang dibenarkan sebagai mana dinyatakan di dalam seksyen 389 Kanun Tatacara Jenayah: “The amount of every bond executed under this Chapter shall be fixed with due regard to the circumstances of the case as being sufficient to secure the attendance of the person arrested, but shall not be excessive; and a Judge may, in any case, whether there be an appeal on conviction or not, direct that any person be admitted to bail or that the bail required by a police officer or Court be reduced or increased.” [19] Adalah menjadi hujah pihak Responden lagi bahawa pada menjalankan kuasa budi bicara menentukan kadar jaminan tersebut, Hakim Mahkamah Sesyen tersebut telah mempertimbangkan beberapa faktor, antara lain:

(a) kesalahan yang serius;

(b) risiko Perayu untuk melarikan diri; dan

(c) kepentingan awam dan negara. [20] Pihak Responden juga menghujahkan bahawa tiada keperluan untuk mengganggu keputusan Hakim Mahkamah Sesyen tersebut sekiranya penentuan jumlah jaminan tersebut telah dibuat menurut prinsip undang-undang. [21] Pihak Responden telah merujuk kepada satu kes mahkamah tinggi dalam kes Soo Shiok Liong v. PP [1993] 2 CLJ 657 di mana penghakiman YA Vincent Ng Kim Khoay menyatakan seperti berikut: “In all cases where the jurisdiction is of a discretionary nature, the High Court will be slow to interfere unless it appears that the learned Judge, in arriving at his decision had acted on some wrong principle. See Goh Bew Yam v. Reg [1956] 22 MLJ 251. In this case the records are devoid of any indication of the principles, if at all, that the learned Judge had adopted.” [Penekanan ditambah] Analisis dan Dapatan Isu : Sama ada perkara berkenaan jumlah jaminan merupakan suatu perkara yang boleh dirayu [22] Seksyen 394 Kanun Tatacara Jenayah yang dirujuk oleh peguam Perayu merupakan salah satu peruntukan di bawah Bab XXXVIII Kanun Tatacara Jenayah yang berkaitan dengan jaminan (Bail). Diturunkan sekali lagi peruntukan seksyen 394 tersebut seperti berikut: “Any person aggrieved by any order or refusal of any inferior Court made under this Chapter may appeal to the High Court, which may confirm, vary or reverse the order of the inferior Court.” [Penekanan ditambah] [23] Meneliti kepada peruntukan tersebut, adalah jelas ia merujuk kepada perkara berkaitan dengan apa-apa perintah yang dibuat atau penolakan mengeluarkan apa-apa perintah (any order or refusal), oleh sesuatu mahkamah yang dibuat di bawah bab tersebut. Persoalannya ialah sama ada perkara tentang kadar atau jumlah jaminan yang diberikan oleh seseorang hakim itu merupakan suatu ‘perintah’ (order). [24] Bab XXXVIII Kanun Tatacara Jenayah tersebut mengandungi peruntukan-peruntukan di bawah tajuk ‘Jamin’ (Bail) iaitu daripada peruntukan seksyen 387 hingga seksyen 394. Walau bagaimanapun, Mahkamah ini hanya mendapati rujukan perkataan ‘perintah’ (order) di bawah bab tersebut hanya terdapat di dalam seksyen-seksyen berikut:

(a) seksyen 388A, 390A dan 390B yang berkaitan dengan perintah pemakaian ‘electronic monitoring device’;

(b) seksyen 391 yang berkaitan perintah ke atas seseorang yang berada dalam penjara supaya dilepaskan (to be released) setelah bon jamin dilaksanakan; dan

(c) seksyen 392 yang berkaitan dengan perintah supaya seseorang mengemukakan ‘sureties’ yang mencukupi. [25] Oleh yang demikian, memandangkan jaminan yang diberikan oleh Hakim Mahkamah Sesyen tersebut dibuat menurut seksyen 388 Kanun Tatacara Jenayah dan tidak termasuk dalam konteks mana-mana ‘perintah’ yang dinyatakan di atas, maka Mahkamah ini mendapati bahawa peruntukan seksyen 394 Kanun Tatacara Jenayah adalah tidak terpakai untuk disandarkan sebagai asas kepada rayuan ini. [26] Mahkamah ini juga merujuk pula kepada definisi ‘keputusan’ (decision) di bawah seksyen 3 Akta Mahkamah Kehakiman 1964. Diturunkan sekali lagi peruntukan tafsiran tersebut seperti berikut: “means judgment, sentence or order, but does not include any ruling made in the course of a trial or hearing of any cause or matter which does not finally dispose of the rights of the parties.” [27] Mahkamah ini juga berpandukan sebagai analogi kepada penghakiman Mahkamah Rayuan dalam kes Dato’ Seri Anwar bin Ibrahim v, Public Prosecutor [1999] 1 MLJ 321 yang mana antara lain menyatakan: “It was not the intention of Parliament that any decision of the High Court on any matter would be appealable to the Court of Appeal. The matter of bail may very well be extraneous to the issues to be determined in the main case. What are appealable, as intended by the current definition of the word ‘decision’ in s 3 of the Act, are those decisions of the High Court that have the effect of finally disposing of the rights of the parties. The very nature of bail possesses no element of finality. It is a mechanism for temporary relief from confinement. An appeal on the matter of bail was incompetent to be laid before this court and therefore, should be rightly dismissed.” [Penekanan ditambah] [28] Kesimpulannya, adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa perkara tentang jumlah jaminan yang diberikan oleh Hakim Mahkamah Sesyen tersebut bukanlah merupakan suatu perkara yang boleh dirayu sebagai suatu rayuan jenayah kepada Mahkamah ini. [29] Secara alternatifnya, Mahkamah ini berpandangan jika Perayu ingin sesebuah mahkamah atasan menggunakan kuasa sedia ada (inherent power of the court) ia boleh dibuat melalui apa-apa permohonan atau notis usul sebagai suatu permohonan jenayah dan bukannya melalui rayuan jenayah. Isu : Sama ada keputusan kes semakan jenayah dalam Mahkamah Tinggi Shah Alam tersebut mengikat Mahkamah Sesyen [30] Mahkamah ini telah meneliti perenggan 30 Alasan Penghakiman oleh Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana tersebut yang mana terdapat frasa ayat yang menyatakan bahawa “Perintah Mahkamah Tinggi tersebut adalah mengikat Mahkamah Sesyen ini”. [31] Bagi penelitian yang lebih jelas diturunkan perenggan 30 Alasan Penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen tersebut seperti berikut: “Mahkamah ini juga telah mengambil panduan kes Semakan Jenayah no. BA-43-35-09/2020 yang telah diputuskan bagi kes jenayah yang mempunyai sifat pertuduhan yang sama dengan kes ini atas no: 62ES-1-09/2020 (kes Yip Kok Wai & 3 Lagi v PP). Mahkamah Tinggi di dalam Semakan Jenayah tersebut telah membenarkan semakan dan membenarkan jaminan diberikan kepada OKT-OKT yang masing-masing berumur lingkungan 60 tahun dengan jumlah jaminan yang tinggi iaitu sebanyak RM400,000. Oleh itu, Perintah Mahkamah Tinggi tersebut adalah mengikat Mahkamah Sesyen ini di mana Mahkamah Sesyen ini telah mengikut Perintah Mahkamah Tinggi tersebut.” [Penekanan ditambah] [32] Secara umumnya Mahkamah ini berpandangan bahawa apa-apa keputusan mahkamah atasan adalah mengikat mahkamah rendah berdasarkan kepada ‘ratio decidendi’ sesuatu penghakiman dan bukannya ke atas kuantum atau jumlah sesuatu jaminan yang diberikan pada menjalankan budi bicara kehakiman (judicial discretion). [33] Walau pun terdapat frasa ayat ‘Perintah Mahkamah Tinggi tersebut adalah mengikat Mahkamah Sesyen ini’ dalam perenggan 30 Alasan Penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen, namun apabila diteliti secara keseluruhan terdapat juga frasa ‘Mahkamah ini juga telah mengambil panduan’ dan ‘Mahkamah Sesyen ini telah mengikut Perintah Mahkamah Tinggi tersebut’. [34] Malahan juga Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana telah merujuk kepada seksyen 389 Kanun Tatacara Jenayah dalam membuat pertimbangan berkenaan amaun jaminan yang perlu diberikan, seperti mana dinyatakan dalam perenggan 31 Alasan Penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen tersebut. [35] Justeru, Mahkamah ini mendapati bahawa Hakim Mahkamah Sesyen tersebut telah melaksanakan kuasa budi bicaranya dalam menentukan amaun atau jumlah jaminan yang wajar diberikan dan dengan berpandukan juga kepada keputusan Mahkamah Tinggi dalam Kes Semakan Jenayah tersebut. Isu : Sama ada jumlah jaminan yang dikenakan adalah berlebih-lebihan (excessive) [36] Adalah menjadi suatu prinsip undang-undang yang mantap dalam semua kes di mana bidang kuasa adalah dalam bentuk budi bicara, Mahkamah Tinggi akan bertindak secara perlahan untuk mengganggu dapatan hakim mahkamah sesyen melainkan jika terdapat bukti kukuh yang menunjukkan hakim mahkamah sesyen telah bertindak atas prinsip undang-undang yang salah. [37] Meneliti secara keseluruhan Alasan Penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen tersebut, faktor-faktor berikut telah diambil kira dalam menentukan amaun jaminan yang dikenakan:

(a) umur dan latar belakang Perayu;

(b) sifat dan keseriusan kesalahan;

(c) kepentingan awam dan negara;

(d) peruntukan hukuman (sentencing provision) yang tinggi jika disabit kesalahan;

(e) risiko Perayu akan melarikan diri atau mengganggu saksi-saksi pendakwaan; dan

(f) risiko Perayu akan mengacau ganggu bukti kes pendakwaan. [38] Oleh yang demikian, Mahkamah ini mendapati bahawa Hakim Mahkamah Sesyen tersebut telah melaksanakan kuasa budi bicara kehakimannya secara berhati-hati menurut prinsip undang-undang. Justeru, Mahkamah ini tidak mendapati apa-apa kesilapan, kekhilafan atau salah pertimbangan oleh Hakim Mahkamah Sesyen tersebut dalam mengenakan amaun atau jumlah jaminan RM400,000.00 tersebut. Kesimpulan [ 39] Setelah meneliti rekod rayuan dan mendengar serta mempertimbangkan penghujahan bertulis dan penghujahan lisan Peguambela Perayu dan Timbalan Pendakwa Raya, Mahkamah ini berpuas hati dan mendapati tidak wujud alasan yang bermerit bagi Mahkamah ini mengganggu gugat jumlah jaminan yang diberikan oleh Hakim Mahkamah Sesyen tersebut. [40] Oleh yang demikian, Mahkamah ini memutuskan bahawa rayuan Perayu ke atas jumlah jaminan yang diberikan oleh Hakim Mahkamah Sesyen tersebut adalah ditolak. Bertarikh: 24 Julai 2022 t.t (HASBULLAH ADAM) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Shah Alam KAUNSEL: Bagi pihak Perayu - Hasshahari b Johar Mawi (bersama Tajuddin Razak) Tetuan Hasshahari & Partners. Bagi pihak Responden - Nur Zatil Hidayah binti Ali Timbalan Pendakwa Raya, Selangor