Tan Kok Leong, Krishna Moorthy A/L Muniandy v Pendakwa Raya (C-05(M)-535-11/2017 , C-05(M)-536-11/2017)

(a) Penggunaan anggapan berganda; dan

(b) Kegagalan hakim bicara bijaksana membangkitkan Seksyen 114 (g) terhadap kes pendakwaan atas kegagalan memanggil Suresh dan Tan Kian Yew sebagai saksi. [36] Perayu Kedua pula selain dari membangkitkan dua isu di atas, dia turut membangkitkan satu isu lain iaitu hakim bicara bijaksana tersilap apabila gagal menilai tingkah laku Perayu Kedua yang telah mematahkan anggapan pengetahuan serta gagal menilai bahawa Perayu Kedua hanyalah merupakan “momentary carrier” apabila menerima permintaan Suresh untuk menyerah beg Eksibit P20 kepada Perayu Kedua. 1 Para 99 Alasan Penghakiman di muka surat 50 Jilid 1 Rekod Rayuan 11 [37] Berhubung isu pertama iaitu penggunaan anggapan berganda, menjadi hujah kedua-dua Perayu bahawa berdasarkan kes Alma Nudo Atenza v PP [2019] 3 MLRA 1, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan penggunaan anggapan berganda seperti dibenarkan di bawah Seksyen 37A Akta adalah salah di sisi undang-undang dan ultra virus Perlembagaan Persekutuan. Dengan mengguna pakai anggapan Seksyen 37 (d) untuk membangkitkan anggapan di bawah Seksyen 37 (da) adalah ultra virus Perlembagaan dan secara langsung sabitan dan hukuman terhadap Perayu tidak selamat. [38] Timbalan Pendakwa Raya pula dalam menjawab isu penggunaan “anggapan berganda” ini, telah merujuk kepada kes Nurhasan Jukasan v PP & Another appeal [2010] 6 CLJ 542 dan berhujah bahawa pemakaian anggapan berganda tidak secara automatik membolehkan Perayu dilepaskan. Apa yang penting adalah sama ada keterangan yang dikemukakan oleh pendakwaan mencukupi untuk mensabitkan Perayu dan dalam kes ini terdapat keterangan yang “overwhelming” untuk mensabitkan kedua-dua Perayu. [39] Berhubung isu kedua, menjadi hujah kedua-dua Perayu bahawa hakim bicara bijaksana tersilap apabila mendapati Suresh dan Tan Kian Yew adalah saksi yang tidak penting tanpa memberi pertimbangan bahawa keterangan SP6 mengesahkan Suresh dan Tan Kian Yew datang menaiki satu kereta bersama kedua-dua Perayu. Malah SP6 sendiri mengesahkan Suresh berada bersama di dalam kereta bersama Perayu Pertama dan Perayu Kedua semasa mereka di Maran. Kegagalan hakim bicara bijaksana menimbulkan anggapan bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan atas 12 kegagalan pihak pendakwa memanggil Suresh dan Tan Kian Yew, mengikut hujahan kedua-dua Perayu, adalah satu salah arah. [40] Timbalan Pendakwa Raya, dalam menjawab isu ini, berhujah bahawa hakim bicara bijaksana adalah betul apabila tidak membangkitkan anggapan 114(g) kerana Suresh dan Tan Kian Yew bukanlah saksi material. Ini adalah kerana yang ditangkap di tempat kejadian bersama dadah adalah Perayu Pertama dan Perayu Kedua. Pada masa itu Suresh dan Tan Kian Yew berada di kedai. Kedua-dua mereka telah ditawarkan kepada pembelaan tetapi mereka tidak hadir masa bicara. [41] Berhubung isu ketiga, hujahan Perayu Kedua adalah hakim bicara bijaksana tersilap apabila gagal menilai bahawa “conduct” Perayu Kedua telah mematahkan anggapan pengetahuan dan gagal menilai bahawa Perayu Pertama hanyalah seorang “momentary carrier” dan telah menerima permintaan Suresh untuk menyerahkan beg P10 tersebut kepada Perayu Kedua. Penilaian dan Keputusan Mahkamah [42] Dalam penghakiman yang ditulis oleh hakim bicara bijaksana, di peringkat kedua-dua Perayu diperintah membela diri, dinyatakan seperti berikut:- “[59] Setelah mempertimbangkan keseluruhan keterangan saksi-saksi pendakwaan, Mahkamah berpuas hati untuk elemen (b), pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kawalan dan jagaan oleh OKT1 dan OKT2 terhadap dadah-dadah tersebut. Oleh itu anggapan di bawah Seksyen 37(d) ADB adalah terpakai iaitu OKT1 dan OKT2 dianggap 13 mempunyai pemilikan dan pengetahuan terhadap dadah yang dirampas itu, sehingga dibuktikan sebaliknya. “[60] Selanjutnya berkait dengan elemen pengedaran, Mahkamah juga memutuskan oleh kerana kuantiti dadah yang dijumpai adalah dalam satu jumlah yang besar iaitu 150.24 gram heroin dan monoacetylmorphines, maka anggapan di bawah Seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 berbangkit atau terpakai terhadap kedua-dua OKT kecuali dibuktikan sebaliknya...”2 [43] Seterusnya dalam mendapati kedua-dua Perayu bersalah dan mensabitkan kedua-dua Perayu dengan pertuduhan, hakim bicara bijaksana membuat penemuan berikut:- “[78] ....kedua-dua OKT berhak dibebaskan jika mereka berjaya menyangkal anggapan di bawah Seksyen 37(d) dan Seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 di atas imbangan kebarangkalian dan berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes kes pihak pendakwaan. ..... [99] ....keterangan kedua-dua OKT yang merupakan keterangan yang ‘afterthought’ dan penafian semata-mata telah gagal untuk mematahkan anggapan pemilikan di bawah Seksyen 37(d) ADB dan pengedaran di bawah Seksyen 37(da) ADB di atas imbangan kebarangkalian.” [44] Meneliti alasan penghakiman oleh hakim bicara bijaksana, jelas kepada kami bahawa, hakim bicara bijaksana tersilap apabila mengguna anggapan atas anggapan dalam memutuskan pendakwaan telah 2 Muka surat 34 Jilid 1 Rekod Rayuan 3 Muka surat 42 Jilid 1 Rekod Rayuan 14 membuktikan kes prima facie dan juga apabila mendapati kedua-dua Perayu bersalah dan mensabitkan kedua-duanya dengan pertuduhan mengedar. Kami memutuskan sedemikian berdasarkan keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Alma Nudo Atenza v PP [2019] 3 MLRA 1 yang memutuskan pemakaian anggapan berganda seperti dibenarkan di bawah Seksyen 37A Akta adalah salah di sisi undang-undang dan ultra virus Perlembagaan Persekutuan. [45] Walaupun begitu kami bersetuju dengan Timbalan Pendakwa Raya yang telah berhujah bahawa fakta bahawa hakim bicara bijaksana telah mengguna anggapan atas anggapan dalam memerintah kedua-dua Perayu membela diri dan seterusnya mendapati kedua-dua Perayu bersalah, tidak seharusnya secara automatik melayakkan kedua-dua Perayu dilepaskan dari pertuduhan. Kesilapan tersebut sekadar mewajarkan campur tangan di peringkat rayuan. Mahkamah ini, perlu meneliti segala keterangan bagi menentukan sama ada ianya selamat untuk Mahkamah ini mengekalkan sabitan yang telah dibuat. Mahkamah ini dalam kes Nurhasan Jukasan v PP & Another Appeal [2010] 6 CLJ 542 ada memutuskan: "Held: (1) The trial judge had offended the double presumption rule. There was no direct finding of possession, yet the presumption of trafficking was invoked. An appeal should not succeed on misdirection alone. There is no miscarriage or failure of justice when there is sufficient evidence to warrant the conviction. The trial judge's misdirection had not occasioned any injustice. There was direct evidence of trafficking here. The packing of prescribed drugs, is clearly an act of trafficking envisaged by s.2 of the Dangerous Drugs Act 1952. As there was direct evidence of trafficking, the presumption trafficking was unnecessarily invoked." 15 [46] Berbalik kepada kes ini, persoalan sekarang, tanpa mengguna anggapan atas anggapan seperti dibuat oleh hakim bicara bijaksana, adakah terdapat dapatan fakta yang mencukupi oleh hakim bicara bijaksana untuk memanggil kedua-dua Perayu membela diri dan seterusnya mensabitkan kedua-dua Perayu. Juga perlu dipertimbangkan sama ada kesilapan di pihak hakim bicara bijaksana telah prejudis kedua-dua Perayu atau tidak. [47] Setelah alasan dan rekod rayuan diteliti, kami mendapati tiada dapatan fakta yang dibuat oleh hakim bicara bijaksana atau keterangan yang boleh meyakinkan kami bahawa sabitan terhadap kedua-dua Perayu adalah selamat. Oleh itu, salah arah oleh hakim bicara bijaksana dalam kes ini telah menyebabkan prejudis terhadap kedua-dua Perayu dan sabitan ke atas kedua-dua Perayu adalah tidak selamat. Kami memutuskan sedemikian kerana dalam kes ini, hakim bicara bijaksana hanya menilai sama ada anggapan di bawah Seksyen 37(d) dapat dibangkitkan setelah jagaan dan kawalan dibuktikan dan sama ada Seksyen 37(da) terpakai. Tiada sebarang penilaian atau dapatan fakta atau keputusan sama ada pihak pendakwa telah membuktikan kedua-dua Perayu mempunyai pengetahuan atau tidak terhadap apa yang terkandung dalam beg P10. Dalam keadaan sedemikian, tanpa penggunaan anggapan bawah Seksyen 37(d), pihak pendakwa gagal membuktikan milikan dan berikutan dari itu pihak pendakwa tidak boleh mengguna Seksyen 37(da) untuk membukti pengedaran. [48] Dalam menentukan sama ada kesilapan hakim bicara bijaksana mengguna anggapan atas anggapan mewajarkan pembebasan Perayu, perlu juga dilihat sama ada kesilapan tersebut memprejudiskan Perayu. 16 [49] Dalam kes ini, berikutan dari penggunaan anggapan berganda, hakim bicara bijaksana telah memutuskan bahawa kedua-dua Perayu perlu menyangkal kes pendakwaan di atas imbangan kebarangkalian. Ini merupakan salah arah yang serius kerana apa yang diperlukan, tanpa penggunaan anggapan, Perayu hanya perlu menimbulkan keraguan yang munasabah dalam kes pendakwaan dan persoalan sama ada pembelaan kedua-dua Perayu telah menimbulkan keraguan yang munasabah atas pertuduhan mengedar telah tidak diberi perhatian oleh hakim bicara bijaksana. Ini menimbulkan prejudis yang serius terhadap kedua-dua Perayu. Mahkamah Agung dalam kes Nagappan v PP [1988] 1 CLJ Rep. ada berkata: “In a criminal proceeding the onus on the prosecution throughout is to prove beyond reasonable doubt. From the beginning to the end the burden remains on the prosecution to prove the guilt of the accused. At the close of the whole case the Court has to consider all the evidence adduced by both the prosecution and the defence and has to be satisfied that the case has been proved beyond reasonable doubt. ...... Where the burden is shifted to the defence by a statutory presumption the test in R. v. Carr-Briant [1943] KB 607 and adopted in PP v. Yuvaraj [1969] 2 MLJ 89 would be applied as applied in civil proceedings namely on the balance of prbabilities.” [50] Dalam keadaan di mana anggapan mengedar di bawah Seksyen 37(da) Akta tidak boleh diguna pakai, tindakan hakim bicara bijaksana meletakkan beban yang lebih tinggi iaitu kedua-dua Perayu perlu mematahkan kes pendakwaan atas timbangan kebarangkalian, telah menimbulkan prejudis yang serius kepada kedua-dua Perayu. Ini pada 17 pandangan kami menjadikan sabitan terhadap kedua-dua Perayu tidak selamat. [51] Berhubung kegagalan hakim bicara bijaksana menimbulkan anggapan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap kes pendakwaan, undang-undang berhubung pemakaian Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah jelas. Telah dinyatakan oleh Mahkamah Agung dalam kes Munusamy v PP [1987] 1MLJ 492 seperti berikut: “(1) It is essential to appreciate the scope of section 114(g) of the Evidence Act, 1950 lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under the illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but a material document by a party in his possession, not for nonproduction of just any witness but only an important and material witness to the case.” [52] Berbalik kepada rayuan di hadapan kami, dalam memutuskan Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 tidak berbangkit, hakim bicara bijaksana menulis dalam alasan beliau: “ [ 5 3 ] ...Mahkamah memutuskan S. 114(g) ini tidak berbangkit kerana jelas dari keterangan SP3 dan SP6 yang Suresh dan Tan Kian Yew ini tidak ditangkap bersama-sama OKT 1 dan OKT 2 di tempat serbuan. Pihak polis menjumpai anak OKT 1 bersama Suresh di kedai makan Rafi Curry House. Laporan polis oleh SP3 juga adalah berasingan iaitu PI3, laporan polis untuk tangkapan ke atas OKT I dan OKT 2 manakala P I 4 , laporan tangkap terhadap Suresh dan Tan Kian Yew. [54] SP6 dan SP3 juga mengesahkan Suresh bukanlah pemberi maklumat dan oleh kerana Suresh dan Tan Kian Yew tidak ditangkap 18 pada masa yang sama dengan OKT 1 dan OKT 2 semasa serbuan dan tangkapan dan tidak berada di tempat kejadian, pada pendapat Mahkamah mereka bukanlah saksi yang penting bagi pihak pendakwaan."4 [53] Jelas di sini, hakim bicara bijaksana memutuskan Suresh dan Tan Kian Yew bukan saksi penting kerana kedua mereka tiada di tempat kedua-dua Perayu di tahan tetapi hakim bicara bijaksana gagal mengambil kira bahawa susur galur pembelaan kedua-dua Perayu dari awal adalah Suresh merupakan pengedar sebenar. Suresh ada menaiki kereta bersama Perayu Pertama dan Perayu Kedua dari Setapak, Kuala Lumpur ke Maran. Suresh yang meletakkan beg P10 di dalam bonet belakang kereta. Beg P10 adalah kepunyaan Suresh dan atas permintaan Suresh beg tersebut hendaklah dihantar kepada kawan Suresh di Maran. Pada sangkaan Perayu, beg P10 mengandungi wang tunai. [54] Keterangan dari SP6 sendiri mengesahkan Suresh dan Tan Kian Yew telah datang bersama dengan Perayu Pertama dan Perayu Kedua ke tempat kejadian. SP6 juga mengesahkan Suresh berada di dalam kereta bersama Perayu Pertama dan Perayu Kedua semasa di Maran. SP6 bersetuju bahawa dengan cadangan pembelaan bahawa Tan Kian Yew adalah saksi penting yang boleh mengesahkan siapa yang telah memasukkan beg P10 ke dalam bonet belakang kereta. Keterangan SP3 pula menunjukkan selepas kedua-dua Perayu ditangkap, Suresh dan Tan Kian Yew juga ditangkap dalam jarak hanya selang 4 buah kedai dari tempat kedua-dua Perayu ditangkap. Dalam keadaan sebegini, kami bersetuju 4 Muka surat 32-33 Jilid 1 Rekod Rayuan 19 dengan hujahan peguam bela terpelajar bahawa Suresh dan Tan Kian Yew adalah saksi penting. [55] Walaupun pihak pendakwa mempunyai budi bicara bagi menentukan siapa saksi yang ingin dipanggil, budi bicara tersebut mesti diguna dengan mengambil kira kepentingan keadilan. Ini termasuklah bertindak adil terhadap tertuduh dan memanggil semua saksi penting untuk mengetengahkan naratif kes pendakwa. Adalah menjadi tugas pihak pendakwaan untuk membuktikan kes dan untuk menutup kelompangan yang wujud di dalam kes pihak pendakwaan. Bukanlah tugas pihak pembelaan untuk melengkapkan kes pihak pendakwaan. Oleh itu apabila cabaran telah diletakkan bahawa beg tersebut adalah kepunyaan Suresh dan Suresh yang telah meminta bantuan Perayu Kedua untuk menyerahkan beg tersebut di Maran, Suresh yang juga telah ditangkap perlu dipanggil untuk menjelaskan perkara ini. Kegagalan pihak pendakwa memanggil Suresh dan Tan Kian Yew ini sebagai saksi tidak sepatutnya di pandang remeh oleh hakim bicara bijaksana dengan menyatakan mereka bukan saksi penting kerana tidak ditangkap bersama Perayu di tempat kejadian sedangkan keterangan mencadangkan mereka ini adalah saksi penting untuk menutup kelompangan dalam kes pendakwaan. Dalam keadaan sedemikian, kami dapati kegagalan pihak pendakwa memanggil Suresh dan Tan Kian Yew dalam kes ini telah menyebabkan prejudis yang serius terhadap kedua-dua Perayu dan menjadikan sabitan ke atas kedua-dua Perayu tidak selamat. [56] Isu ketiga dan terakhir ialah berhubung kegagalan hakim bicara bijaksana menilai tingkah laku Perayu yang telah mematahkan anggapan pengetahuan serta gagal menilai bahawa Perayu hanyalah merupakan 20 “momentary carrier” apabila menerima permintaan Suresh untuk menyerah beg Eksibit P20 kepada Perayu Kedua. Berhubung isu ini, antara hujah peguam bela terpelajar adalah, hakim bicara bijaksana gagal menimbang sama ada tingkah laku kedua-dua Perayu telah berjaya mematahkan anggapan berhubung pengetahuan kedua-dua Perayu tentang kandungan beg P10. [57] Berhubung soal pengetahuan, di peringkat kes pendakwaan hakim bicara bijaksana memutuskan: “[47] Keterangan bahawa OKT1 membawa beg yang berisi dadah keluar daripada kereta berkenaan dan menyerahkan kepada OKT2 membuktikan kedua-dua mereka mengetahui isi kandungan beg tersebut. Elemen pengetahuan ini diperkuatkan melalui tindakan dan perlakuan OKT1 dan OKT2 yang terkejut dan berada dalam keadaan kelam kabut selepas SP3 menjerit “Polis” semasa OKT1 menyerahkan beg yang berisi dadah kepada OKT2 dan tindakan OKT2 yang telah melarikan diri sambil memegang beg tersebut apabila cuba ditangkap oleh SP3.” [58] Setelah mendengar pembelaan kedua-dua Perayu, hakim bicara bijaksana memutuskan: “[98] OKT-OKT mengakui yang mereka ada membawa beg itu dan hanya menafikan yang mereka ada pengetahuan berkenaan dadah dalam beg itu. Mereka juga cuba mengalihkan liabiliti dengan mengatakan beg itu dibawa oleh Suresh. Mahkamah berpendapat pembelaan kedua-dua OKT adalah tidak munasabah kerana jika tidak ada dadah-dadah berbahaya di dalam beg kenapa kedua-dua OKT terkejut, berada dalam keadaan kelam kabut dan kenapa OKT2 telah melarikan diri selepas beg itu diserahkan oleh OKT1 kepadanya. OKT-OKT juga tidak perlu terkejut 21 atau kelam kabut kerana pada masa itu pihak polis masih belum memeriksa dan menjumpai apa-apa barang salah dalam beg tersebut. Konduk OKT-OKT ini jelas membuktikan mereka mengetahui mengenai kewujudan dadah-dadah itu di dalam beg tersebut. Di peringkat pembelaan tidak ada alasan munasabah yang diberikan oleh OKT-OKT kenapa mereka terkejut, berada dalam keadaan kelam kabut dan tidak ada penjelasan dari OKT2 kenapa dia telah melarikan diri untuk mengakas keterangan pihak pendakwaan di bawah s. 8 AK.” [59] Dari penghakiman ini, diperhatikan bahawa hakim bicara bijaksana mendapati pembelaan kedua-dua Perayu tidak munasabah kerana tiada jawapan kepada beberapa persoalan yang timbul seperti dinyatakan oleh hakim bicara bijaksana dalam alasan beliau. Malangnya kami dapati, dengan penuh hormat, hakim bicara bijaksana gagal mengambil kira perkara penting iaitu di dalam naratif keterangan saksi-saksi pendakwaan sendiri, kedua-dua Perayu datang bersama seorang bernama Suresh. Tiada sebarang keterangan yang menunjukkan mana-mana Perayu yang memasukkan dadah dalam beg P10 atau wujud keterangan yang menyatakan mana-mana Perayu mempunyai pengetahuan bahawa beg P10 mempunyai dadah. Apa yang jelas dari keterangan saksi-saksi pendakwa adalah Perayu hanya mempunyai “momentary control” atas beg P10. Tiada keterangan lain yang dapat mengaitkan pengetahuan kedua-dua Perayu terhadap kandungan di dalam beg P10. Tanpa keterangan Suresh atau Tan Kian Yew, bukan sahaja menyebabkan kelompangan dalam kes pendakwaan, ia juga menjadikan pembelaan kedua-dua Perayu bahawa beg P10 adalah kepunyaan Suresh yang pada sangkaan kedua-dua Perayu mengandungi wang dan atas permintaan Suresh beg tersebut hendak di hantar kepada kawan Suresh di Maran tidaklah sesuatu, pada pendapat kami, tidak munasabah. 22 Rumusan [60] Sebagai rumusan, kami sebulat suara mendapati ketiga-tiga isu yang dibangkitkan oleh kedua-dua Perayu mempunyai merit. Dalam keadaan kes ini, kami dapati salah arah yang berlaku adalah serius dan telah memprejudiskan kedua-dua Perayu. Kami dapati sabitan ke atas Perayu Pertama dan Perayu Kedua adalah tidak selamat. Oleh itu rayuan Perayu Pertama dan Perayu Kedua dibenarkan. Sabitan dan hukuman yang telah dijatuhkan atas Perayu Pertama dan Perayu Kedua diketepikan. Perayu Pertama dan Perayu Kedua di lepas dan dibebaskan dari pertuduhan. Bertarikh 21.9.2020 t.t MOHAMAD ZABIDIN MOHD DIAH Hakim Mahkamah Rayuan, Malaysia 23 Mewakili Perayu (Bagi Rayuan No. C-05(M)-535-11/2017) Afifuddin Ahmad Hafifi (Tetuan Salehuddin Saidin & Associates) Mewakili Perayu (Bagi Rayuan No. C-05(M)-536-11/2017) Dato’ Rajpal Singh (Y.Sheelan Samuagam bersamanya) (Tetuan Rajpal, Firah & Vishnu) Mewakili Responden: Nik Syahril Nik Ab Rahman Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara