Tan Seng Huat (BA-62K-314-09/2021)

P3(A) – Resolusi Pengarah Syarikat CGA bertarikh 16-5-2012 meluluskan pembuatan Corporate Guarantee menyebelahi CIMB Bank Berhad untuk menjamin pembayaran semula, antara lainnya pinjaman dan tanggungjawab lain, oleh Syarikat Aksi Desiran Sdn. Bhd. yang ditandatangani Tertuduh dan SP1.

(ii) P3(B) – Resolusi Ahli Syarikat CGA bertarikh 16-5-2012, selaras dengan mesyuarat umum syarikat di bawah S.152A Akta Syarikat 1965 yang meluluskan Corporate Guarantee bagi CIMB Bank Berhad untuk menjamin pembayaran semula, antara lainnya, wang pinjaman oleh Syarikat Aksi Desiran Sdn. Bhd. yang ditandatangani oleh Tertuduh, SP1, Choo Chee Chien (SP6), Lim Len Cher, Goh Sze Wei, Chong Fook Seong (SP4) dan Tan Yin Ming.

(iii) P4(A) - Resolusi Pengarah Syarikat CGA bertarikh 31-5-2012 meluluskan pembuatan Corporate Guarantee menyebelahi CIMB Bank Berhad untuk menjamin pembayaran semula, antara lainnya, pinjaman dan tanggungjawab lain, oleh Syarikat Dunia Fajar Sdn. Bhd. yang ditandatangani Tertuduh dan SP1.

(iv) P4(B) - Resolusi Ahli Syarikat CGA bertarikh 31-5-2012, selaras dengan mesyuarat umum syarikat di bawah S.152A Akta Syarikat 1965 yang meluluskan Corporate Guarantee bagi CIMB Bank Berhad untuk menjamin pembayaran semula, antara lainnya, wang pinjaman oleh Syarikat Dunia Fajar Sdn. Bhd. yang ditandatangani oleh Tertuduh, SP1, Choo Chee Chien (SP6), Lim Len Cher, Goh Sze Wei, Chong Fook Seong (SP4) dan Tan Yin Ming. [9] SP3 menyatakan Tertuduh telah mengarahkannya menyediakan dokumen-dokumen tersebut yang mana dokumen-dokumen ini telah dihantar kepada semua Pengarah dan Pemegang Saham Syarikat CGA untuk ditandatangani. Walau bagaimanapun, SP4 mengesahkan beliau juga tidak pernah menandatangani dokumen-dokumen P3(A), P3(B), P4(A) dan P4(B). [10] SP1 lantas menemui Tertuduh untuk mendapatkan penjelasannya di Pejabat Tertuduh di Telok Gong Port Klang. Tertuduh tidak menafikan, tetapi berkata, jika SP1 tidak berpuas hati, SP1 boleh membuat laporan polis terhadapnya. SP1 kemudian membuat laporan polis di IPK Shah Alam (Eksibit P1) dan merujuk kepada ID2(A) Resolusi Ahli dan ID2B Resolusi Pengarah yang kedua-duanya bertarikh 25/1/2017, serta P3(A) dan P3B bertarikh 31/5/2012. [11]

(i) When the case for the prosecution is concluded the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused. [13] Ini selari dengan apa yang telah diputuskan dalam kes Mahkamah Rayuan Looi Kow Choi v PP [2003] 2 MLJ 65 tentang tahap penilaian yang perlu diambil oleh Mahkamah dalam menentukan kes pendakwaan iaitu – “….It therefore follows that there is only one exercise that a judge sitting alone under s.180 of the CPC has to undertake at the close of the prosecution case. He must subject the prosecution evidence to maximum evaluation and to ask himself the question: if I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the prosecution case? If the answer is in the negative then no prima facie case has been made out and the accused would be entitled to an acquittal.” [14] Ini bermakna, jika Mahkamah mendapati pendakwaan telah membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh, Mahkamah hendaklah memanggilnya untuk membela diri sebagaimana S.173(h)(i) –

(i) If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on the offence charged, the Court shall call upon the accused to enter on his defence. [15] Penilaian maksima bagi menentukan kes prima facie telah diputuskan dalam kes Mahkamah Persekutuan Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85 dengan cara melihat kepada kredibiliti dan kebolehpercayaan semua keterangan pendakwaan yang menjurus kepada pembuktian elemen pertuduhan – “......in order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established... Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out.” “A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal.” ELEMEN PERTUDUHAN [16]

who dishonestly or fraudulently makes, signs, seals or executes a document or part of a document, or makes any mark denoting the execution of a document, with the intention of causing it to be believed that such document or part of a document was made, signed, sealed or executed by, or by the authority of a person by whom or by whose authority he knows that it was not made, signed, sealed or executed, or at a time at which he knows that it was not made, signed, sealed or executed;

who without lawful authority, dishonestly or fraudulently, by cancellation or otherwise, alters a document in any material part thereof, after it has been made or executed either by himself for by any other person, whether such person be living or dead at the time of such alteration; or

who dishonestly or fraudulently causes any person to sign, seal, execute or alter a document, knowing that such person by reason of unsoundness of mind or intoxication cannot, or that by reason of deception practised upon him he does not, know the contents of the document or the nature of the alteration.” [19] Oleh itu, Mahkamah Tinggi dalam kes Tan Hui Kiat v Public Prosecutor [2021] MLJU 429 menyimpulkan bahawa elemen kesalahan bagi pertuduhan di bawah S.471 KK adalah suatu tindakan menggunakan dokumen yang palsu atau telah dipalsukan seppertimana ia dokumen yang asli secara frod atau tidak jujur dengan pengetahuan yang dokumen itu adalah palsu – “The ingredients for section 471 of the Penal Code are –

Fraudulent or dishonest use of a document as genuine;

(ii) Knowledge or reasonable belief on the part of the person using the document that it is forged. Sub-Elemen 1 – sama ada Eksibit P3(A), P3(B), P4(A) dan P4(B) adalah dokumen palsu. [20] Dokumen palsu yang dimaksudkan dalam pertuduhan pindaan 1 adalah P3(A) dan P3(B) iaitu Resolusi Pengarah dan Resolusi Ahli Syarikat CGA bertarikh 16-5- 2012 untuk menjamin pinjaman bank oleh Syarikat Aksi Desiran Sdn. Bhd., manakala dalam pertuduhan pindaan 2 adalah P4(A) dan P4(B) iaitu Resolusi Pengarah dan Resolusi Ahli Syarikat CGA bertarikh 31-5-2012 untuk menjamin pinjaman bank oleh Syarikat Dunia Fajar Sdn. Bhd. Dokumen-dokumen ini juga akan dirujuk sebagai dokumen Corporate Guarantee dalam alasan ini. [21] Keterangan SP1 adalah konsisten dengan Laporan Polis P1, bahawa SP1 tidak pernah melihat dokumen-dokumen ini dan menafikan ada menandatanganinya. Keterangan SP1 selari dengan SP4 yang menyatakan tandatangannya juga dipalsukan dalam dokumen P4(A) dan P4(B). SP4 Choong Fook Seong adalah Pengarah bersama dalam Syarikat CGA. SP4 mengesahkan Syarikat CGA ini diasaskan oleh Tertuduh dan SP4 pada mulanya diambil bekerja sebagai Sales Marketing pada tahun 2008 sebelum diangkat menjadi Pengarah syarikat sehingga tahun 2018. Keterangan SP4 selari dengan P1. [22] Untuk menyokong keterangan bahawa SP1 dan SP4 tidak pernah melihat dokumen-dokumen apa lagi menandatanganinya, SP1 mengatakan, pada tarikh 31- 5-2012, iaitu ketika P4(A) dan P4(B) ditandatangani, SP1 tiada di Malaysia kerana telah ke Singapura dan passport P11 dan P12 dikemukakan sebagai bukti. Menurut SP1, tandatangannya adalah simplified version of mandarin character. [23] Keterangan SP1 bahawa dia tidak tahu menahu tentang dokumen-dokumen ini adalah selari dengan keterangan SP3 dan SP4. Menurut SP3 iaitu Tan Hue Keng atau Miss Kelly, Setiausaha Syarikat CGA, SP3 mengesahkan SP1 ada menemuinya kerana mahu memeriksa buku minit syarikat (company’s minute book) dan fail sekretarial (secretarial file) lalu SP1 bertanyakan tentang dokumen berkaitan Corporate Guarantee oleh Syarikat CGA kepada CIMB Bank Berhad untuk menjamin pinjaman bank oleh Syarikat Aksi Desiran dan Dunia Fajar. SP1 memaklumkan SP3, bahawa SP1 tidak pernah menandatangani dokumen-dokumen itu. [24] SP3 mengesahkan arahan untuk menyediakan dokumen-dokumen adalah diterima secara khusus daripada Tertuduh. Akan tetapi, proses mendapatkan tandatangan setiap Ahli dan Pengarah Syarikat CGA adalah diuruskan oleh kakitangan anak Syarikat CGA iaitu Syarikat Crystal Safety Glass (CSG). Kakitangan yang dimaksudkan ialah Choo Chi Chien atau Mr. Jerry Choo (SP6) yang juga salah seorang Pemegang Saham kecil dan Pengarah dalam Syarikat CGA pada masa itu. SP6 juga adalah anak saudara Tertuduh yang bertugas sebagai Despatcher di Syarikat CGA. [25]

The questioned signatures Q1A to Q4A showed differences in handwriting characteristics from the specimen signatures of Tan Hock Chuan. As such and due to limited handwriting characteristics and limited characteristic features, I am of the opnion that these questioned signatures may not have been written by the writer of the specimens.

(ii) The questioned signatures Q2B and Q4B showed differences in handwriting characteristics from the specimen signatures of Chong Fook Seong. As such and due to limited characteristic features, I am of the opinion that these questioned signatures were probably noy written by the writer of the specimens. [30] Keterangan SP2 ini adalah relevan dan diterima sebagai keterangan pakar di bawah S.45 Akta keterangan iaitu –

“Opinions of experts

When the court has to form an opinion upon a point of foreign law or of science or art, or as to identity or genuineness of handwriting or finger impressions, the opinions upon that point of persons especially skilled in that foreign law, science or art, or in questions as to identity or genuineness of handwriting or finger impressions, are relevant facts.

Such persons are called experts.” [31] Mahkamah dapati keterangan SP1 dan SP4 adalah konsisten dengan keterangan SP3, SP5 dan SP6 tentang bagaimana pada mulanya SP1 mendapat tahu tentang tandatangannya telah dipalsukan dalam dokumen-dokumen P3 (A) dan (B) serta P4 (A) dan (B) berserta tandatangan SP4, sedangkan SP1 dan SP4 tidak pernah melihat dokumen-dokumen itu apatah lagi menandatanganinya. SP1 juga telah menemui Tertuduh untuk mendapatkan penjelasan namun tiada penjelasan diberikan Tertuduh, sebaliknya SP1 diminta membuat laporan polis jika tidak berpuas hati. Keterangan tentang tandatangan SP1 dan SP4 dipalsukan ini juga selari dengan Analisa forensik oleh SP2 yang menyatakan bahawa tandatangan-tandatangan SP1 dan SP4 dalam dokumen-dokumen tersebut tidak sama dengan specimen dan berkemungkinan ditulis oleh orang lain. [32] Kembali kepada maksud dokumen palsu menurut S.470 KK, “dokumen palsu” tidak semestinya keseluruhan dokumen adalah palsu, memadai jika dibuktikan sebahagiannya adalah palsu maka ia boleh didapati sebagai dokumen yang palsu. Dalam kes ini kepalsuan dokumen adalah kerana tandatangan yang bukan milik SP1 dan SP4. Keterangan SP1 adalah konsisten dengan laporan polis P1 serta keterangan oleh SP4, SP3, SP5 dan SP6. Dakwaan ini disokong pula dengan keterangan SP2 dan laporan forensik di P8 yang menyimpulkan bahawa tandatangan dalam P3 (A) dan (B) dan P4 (A) dan (B) berkemungkinan bukan tandatangan SP1 dan SP4. Apabila digabungkan keterangan-keterangan ini, Mahkamah berpuas hati bahawa dokumen P3(A) dan (B) dan P4(A) dan (B) adalah dokumen palsu dalam konteks S.470 KK. Elemen 1 - Sama ada dokumen palsu ini telah digunakan dengan tidak jujur dan frod oleh OKT sebagai dokumen tulen [33] Elemen “frod” atau “tidak jujur” menurut S.24 KK dan S.25 KK ditafsirkan sebagai perbuatan seseorang yang berniat untuk menipu dan menyebabkan keuntungan salah kepadanya atau kerugian kepada orang lain, tidak kisah sama ada keuntungan salah atau kerugian itu benar-benar terjadi atau tidak. Manakala “keuntungan salah” dan “kerugian kepada orang lain” ditafsirkan dalam S.23KK sebagai suatu keuntungan atau hasil yang haram di sini undang-undang manakala kerugian atau kehilangan bagi seseorang yang layak menerimanya. Disalinkan peruntukan-peruntukan tersebut seperti di bawah – “Fraudulently”

A person is said to do a thing fraudulently if he does that thing with intend to defraud, but not otherwise.”

“Dishonestly” Whoever does anything with the intention of causing wrongful gain to one person, or wrongful loss to another person, irrespective of whether the act causes actual wrongful loss or gain, is said to do that thing “dishonestly”. Explanation—In relation to the offence of criminal misappropriation or criminal breach of trust it is immaterial whether there was an intention to defraud or to deceive any person.”

“Wrongful gain” and “wrongful loss” “Wrongful gain” is gain by unlawful means of property to which the person gaining is not legally entitled. “Wrongful loss” is the loss by unlawful means of property to which the person losing it is legally entitled. A person is said to gain wrongfully when such person retains wrongfully, as well as when such person acquires wrongfully. A person is said to lose wrongfully when such person is wrongfully kept out of any property, as well as when such person is wrongfully deprived of property.” [34]

“Reason to believe” A person is said to have “reason to believe” a thing, if he has sufficient cause to believe that thing, but not otherwise.” [43] Dalam menentukan niat Tertuduh apabila melakukan kesalahan, Mahkamah boleh melihatnya dalam perilaku atau perbuatan Tertuduh itu sendiri dan keadaan sekelilingnya. Mahkamah merujuk kes Chan Pean Leon v PP [1956] 1 MLJ 237 dalam konteks menentukan pengetahuan seseorang pelaku jenayah, di mana dalam kes ini Tertuduh dituduh bagi kesalahan memiliki dadah, Mahkamah Rayuan menyatakan – “…Intention is a matter of fact which in the nature of things cannot be proved by direct evidence. It can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Whether these surrounding circumstances make out such intention is a question of fact in each individual case. There may be something in the accused’s behaviour that shows knowledge, or the nature of the thing may be so obvious that it is possible to say “he must have known what it was”, or, again in cases under the Dangerous Drugs Ordinance, there may be a statutory presumption which fills in the gap in the evidence.” [44] Dalam kes ini tiada keterangan yang menunjukkan secara langsung (direct evidence) bahawa Tertuduh mengetahui atau mempunyai sebab untuk mempercayai bahawa dokumen palsu telah digunakannya seperti dokumen sebenar, namun Mahkamah dapat membuat inferens berdasarkan keadaan sekeliling Tertuduh melalui keterangan saksi-saksi dan kedudukan Tertuduh sendiri. Dengan kata lain, circumstantial evidence dalam kes ini, membuktikan Tertuduh mempunyai pengetahuan atau reason to believe tentang dokumen palsu ini dan kegunaannya berdasarkan kedudukan Tertuduh dalam Syarikat CGA dan cara bagaimana dokumen palsu tersebut digunakan. [45] Dalam kes Ahmad Ishak v PP [1974] 2 MLJ 21, Mahkamah telah membincangkan bagaimana menentukan “niat” manusia dalam perilaku dan tindakannya – “Now, reason to believe, knowledge, intention, are things in a man's mind and you cannot see it, you cannot hear it. Nobody who receives stolen goods carries a big banner saying that these are stolen goods. Nor does he shout from the roof tops. You must look into the circumstances and consider if the circumstances are such that any reasonable man could see sufficient cause to believe that it was stolen.” [46] Untuk membangkitkan inferens daripada circumstantial evidence ini, Mahkamah boleh melihat situasai bagaimana respon Tertuduh, contohnya reaksi semasa tangkapan dalam satu kes dadah, Tertuduh dilihat terkesima dan terkejut ketika tangkapan, sepertimana dalam kes Parlan Dadeh v. PP [2009] 1 CLJ 717 lalu Mahkamah menyatakan seperti berikut – “[25] The law is clear and well settled. Proof of knowledge is very often a matter of inference. The material from which the inference of knowledge can be drawn varies from case to case. It would be sufficient for the prosecution to prove facts from which it could properly be inferred that the accused had the necessary knowledge… [38] In this case the reaction of the appellant in looking stunned or shocked upon being approached by the police is clearly admissible under s 8 since it has a direct bearing on the fact in issue as the drugs found were tucked away in the front of the jeans worn by him. The explanation for his reaction must therefore be offered by he himself as required by s 9. The court cannot, on its own, offer an explanation for his reaction. However, in his defence the appellant did not offer any explanation at all for his reaction upon being approached by the police. It can therefore be validly used as evidence against him. [47] Tertuduh di hadapan Mahkamah ini, selain daripada kedudukannya sebagai Pengarah Syarikat CGA yang mengendalikan perihal kewangan syarikat, juga dilihat dari sudut reaksinya apabila ditemui oleh SP1 (confronted by SP1) bersama dokumen-dokumen tersebut untuk mendapatkan penjelasannya, telah memberikan reaksi tidak terkejut atau memandang serius dakwaan SP1 tentang tandatangan yang dipalsukan pada dokumen-dokumen tersebut, sebaliknya terus mencabar SP1 supaya membuat laporan polis sekiranya tidak berpuas hati. Ini telah membangkitkan inferens tentang pengetahuannya atau reason to believe Tertuduh bahawa dokumen-dokumen tersebut adalah diketahui oleh Tertuduh sebagai palsu tetapi digunakan sebagai dokumen sebenar untuk mencapai maksud yang diinginkan Tertuduh. [48] Dalam kes Ghambhir v State of Maharastra AIR 1982 SC 1157 yang dirujuk Mahkamah Ryauan dalam kes Sukhvinder Singh Naldip Singh v PP and another appeal [2014] 5 CLJ 574 CA yang disebut dalam kes Public Prosecutor V Syed Muhamad Faysal Bin Syed Ibrahim [2004] 6 MLJ 303, berkenaan tatacara menggunakan circumstantial evidence, Mahkamah menyatakan keterangan itu hendaklah memenuhi ujian berikut – “When a case rests upon circumstantial evidence, such evidence must satisfy three tests:

the circumstances from which an inference of guilt is sought to be drawn, must be cogently and firmly established;

those circumstances should be of a definite tendency unerringly pointing towards guilt of the accused;

the circumstances, taken cumulatively, should form a chain so complete that there is no escape from the conclusion that within all human probability the crime was committed by the accused and none else. The circumstantial evidence in order to sustain conviction must be complete and incapable of explanation of any other hypothesis than the guilt of the accused. The circumstantial evidence should not only be consistent with the guilt of the accused but should be inconsistent with his innocence.” [49] Mahkamah Persekutuan dalam kes Jayaraman & Ors V Public Prosecutor [1982] 2 MLJ 306 juga telah menambah satu lagi ciri iaitu bahawa circumstantial evidence tidak semestinya harus merujuk kepada satu kesimpulan saja – “… to remember only that the prosecution need prove its case beyond reasonable doubt, and failure by him to also say that the circumstances are not only consistent with the accused having committed the crime but also such that they are inconsistent with any other reasonable explanation, is not fatal. In other words, in a case depending on circumstantial evidence, it is enough if the court merely says that it is satisfied of the accused's guilt beyond reasonable doubt, without further saying that the facts proved irresistibly point to one and only one conclusion, namely the accused's guilt.” [50] Oleh yang demikian Mahkamah berpendapat, keterangan circumstantial evidence dalam kes ini adalah merujuk kepada keseluruhan keterangan saksi-saksi pendakwaan tentang kedudukan Tertuduh dan tindakannya termasuklah reaksinya apabila confronted with oleh SP1 memberikan kesimpulan bahawa Tertuduh mempunyai pengetahuan yang dokumen P3(A), P3(B), P4(A) dan P4(B) adalah palsu. Oleh itu elemen kedua telah dibuktikan. [51] Di akhir kes Pendakwaan, setelah penilaian maksima, Mahkamah mendapati Pendakwaan telah membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh dan sebagaimana S.173(h)(i) KTJ, Tertuduh dipanggil membela diri. Tertuduh memilih untuk memberi keterangan bersumpah dari kandang saksi dan disoal balas pihak Pendakwaan. Pembelaan telah mengemukakan Tertuduh sebagai satu-satunya saksi pembelaan. [52]

terdapat kecacatan pada pertuduhan yang mana pertuduhan-pertuduhan telah salah cantum berhubung dokumen dan kesalahan dengan merujuk S.163 KTJ yang memperuntukan - “For every distinct offence of which any person is accused there shall be a separate charge, and every such charge be separately, except in cases mentioned in sections 164, 165, 176 and 170.”

perbicaraan adalah tidak sah dan terbatal kerana kegagalan pihak Pendakwaan mematuhi kehendak mandatori di bawah S.129 KTJ yang menyatakan –

Sanction required for prosecution for certain offences

Except in the case of complaints laid by the Public Prosecutor no Court shall take cognizance …

of any offence described in section 463 or punishable under section 471, 475 or 476 of the Penal Code except with the previous sanction of the Public Prosecutor, or when the offence has been committed by a party to any proceeding in Court in respect of a document given in evidence in the proceeding on the complaint of such Court. Isu pertuduhan-pertuduhan pindaan cacat [58] Mahkamah dapati bahawa S.163 KTJ (illustration) memperuntukkan tentang keperluan pertuduhan dibuat berasingan bagi kesalahan yang berasingan seperti berikut – “A is accused of theft on one occasion, and of causing grievious hurt on another occasion. A must be separately charged and separately tried for the theft and causing grivious hurt” Ini bermakna, sekiranya sifat kesalahan adalah berbeza dan kesalahan dilakukan pada masa yang berbeza, pertuduhan hendaklah dibuat secara berasingan. Di dalam kes Peter Tham Wing Fai v PP [1988] 2 MLJ 424, dijelaskan bahawa – “distinct” meant not identical. Offences which were not inter-related would be distinct, but inter-related offences would also be distinct; it would depend upon the circumstances whether there was only one transaction and one offfence committed. [59] Dalam kes di sini, kesalahan-kesalahan yang dipertuduhkan terhadap Tertuduh adalah bagi kesalahan yang sama iaitu memalsukan dokumen Corporate Guarantee. Bezanya adalah pada tarikh-tarikh dokumen-dokumen tersebut yang disediakan mengikut keperluan dalam transaksi dengan pihak CIMB Bank. Keterangan yang dikemukakan adalah berdasarkan transaksi mengikut tarikh dokumen-dokumen ini. S.163 KTJ adalah tidak terpakai. [60] Namun jika ada pun elemen duplicity atau pengulangan pertuduhan, ia hanyalah sekadar irregularity yang boleh diperbaiki dengan S.422 KTJ dan tidak menyebabkan perbicaraan dan pendakwaan ini tidak sah. S.422 KTJ menyatakan –

Irregularities not to vitiate proceedings Subject to the provisions contained in this Chapter no finding, sentence or order passed or made by a Court of competent jurisdiction shall be reversed or altered on account of—

any error, omission or irregularity in the complaint, sanction, consent, summons, warrant, charge, judgment or other proceedings before or during trial, or in any inquiry or other proceedings under this Code;

the want of any sanction; or

the improper admission or rejection of any evidence, unless such error, omission, irregularity, want, or improper admission or rejection of evidence has occasioned a failure of justice. [61] Mahkamah merujuk kes Jagar Singh v PP [1936] MLJ 92 di mana Tertuduh dituduh di bawah S.46(i) Enakmen Kenderaan Motor yang mengandungi 2 kesalahan berlainan iaitu (1) memandu dengan cuai dan (2) memandu tanpa pertimbangan munasabah. Majistret telah menggabungkan kedua-dua kesalahan ini dalam satu pertuduhan. Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa – “…although the charge was bad for duplicity, it was held to be a mere irregularity and not a nullity”. [62] Dalam kes See Yew Poh v PP [1949] MLJ 131 Mahkamah Rayuan memutuskan, jika setiap kesalahan adalah perkara subjek dalam pertuduhan berasingan dan boleh diteruskan dalam satu perbicaraan, duplicity itu hanyalah irregularity yang boleh dibetulkan di bawah S.422 KTJ dengan syarat tertuduh tidak diprejudiskan dan tiada miscarriage of justice yang dibuktikan bagi irregularity tersebut. [63] Dalam kes ini, kesalahan yang dituduh adalah kesalahan yang sama iaitu memalsukan dokumen Directors Resolution dan Members Resolutions yang digunakan sebagai dokumen sokongan dalam corporate guarantee Syarikat CGA untuk mendapatkan pinjaman bank kepada Aksi Desiran dan Dunia Fajar. Tiada keterangan yang membuktikan bahawa duplicity ini telah menyebabkan miscarriage of justice terhadap Tertuduh atau menjejaskan persediaan Tertuduh untuk membela diri. Tertuduh mempunyai peluang dan masa yang secukupnya untuk menyiapkan pembelaannya. Oleh itu, isu ini tidak relevan dan ditolak. Isu ketiadaan sanction menyebabkan irregularity dan pendakwaan tidak sah [64] Bagi isu kedua, sama ada kegagalan pihak pendakwaan mengemukakan sanction mengikut S.129 KTJ telah menyebabkan keseluruhan perbicaraan menjadi tidak sah dan terbatal. Mahkamah merujuk semula S.422 KTJ di atas dan kes yang sering dirujuk bagi isu sanction iaitu DP Vijandran v PP [1999] 3 AMR 2613, di mana dalam kes itu, isu ketiadaan sanksi telah dibangkitkan oleh perayu di akhir perbicaraan semasa hujahan. Ini bermaksud bahawa perayu telah diberikan peluang untuk memeriksa balas saksi-saksi yang dipanggil oleh pihak Pendakwaan dan perayu juga mempunyai peluang untuk memanggil saksi perayu sendiri. Berdasarkan Rekod Rayuan, tiada apa-apa yang boleh menunjukan berlakunya miscarriage of justice terhadap perayu akibat daripada ketiadaan sanski tersebut. Maka, Seksyen 422 KTJ boleh digunapakai membetulkan kecacatan ini. [65] Mahkamah dapati, kegagalan Pendakwaan mengemukakan sanction adalah irregularity yang boleh dibetulkan kerana ia tidak menyebabkan miscarriage of justice kepada Tertuduh. Lagipun, kes ini dibawa oleh Timbalan Pendakwaraya sendiri dan pembelaan pun tidak menunjukkan miscarriage of justice terhadap Tertuduh sepanjang perbicaraan ini. Oleh itu ketiadaan sanction tidak menyebabkan perbicaraan kes ini menjadi tidak sah dan terbatal. Isu ini adalah ditolak. Pembelaan Tertuduh [66] Secara ringkasnya keterangan pembelaan SD1 adalah seperti berikut. Syarikat CGA adalah sebuah syarikat keluarga (family company) yang ditubuhkan oleh Tertuduh untuk menaikkan taraf kehidupan keluarga, di mana SP1 adalah anak saudara Tertuduh yang dijadikan Pengarah syarikat, kemudian diikuti pula dengan SP4 yang juga menjadi Pengarah syarikat beberapa tahun kemudian kerana SP1 dan SP4 adalah rakan baik. [67] Pada satu ketika, SP1 telah menubuhkan suatu syarikat lain yang menjalankan aktiviti perniagaan yang sama dengan Syarikat CGA. Oleh itu tercetus pertelingkahan antara SP1 dan Tertuduh yang akhirnya menyebabkan Tertuduh mengeluarkan SP1 daripada syarikat CGA. SP1 yang tidak berpuas hati dengan pengusirannya daripada CGA telah membuat laporan polis tentang tandatangannya yang telah dipalsukan dalam Directors Resolution dan Members Resolution untuk Corporate Guarantee yang dibuat oleh syarikat CGA. [68]

(B) serta P4(A) dan (B) telah digunakan dan tandatangan SP1 telah dipalsukan. [86] Tertuduh menyatakan tidak tahu apa yang berlaku kepada P3(A) dan (B) serta P4(A) dan (B) selepas menandatanganinya. Ini juga tidak disokong dengan keterangan lain. Dalam kes pendakwaan telah dibuktikan bahawa kedudukan Tertuduh sebagai pengasas syarikat dan Pengarah syarikat yang menguruskan perihal kewangan syarikat CGA menjadikan mustahil baginya untuk tidak tahu tentang perjalanan dokumen. Menurut SP3, penyediaan dokumen diarahkan oleh Tertuduh.

If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the accused's guilt. Convict.

If you accept or believe the accused's explanation. Acquit.

If you do not accept or believe the accused's explanation. Do not convict but consider the next steps below.

If you do not accept or believe the accused's explanation and that explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt. Convict.

If you do not accept or believe the accused's explanation but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt. Acquit”. [90] Selari dengan itu, Mahkamah menyimpulkan bahawa, Mahkamah telah mendengar keterangan pihak pembelaan tetapi tidak mempercayai fakta yang dibentangkan kerana, jika dibandingkan dengan fakta pendakwaan yang lengkap disokong dengan keterangan-keterangan, fakta pembelaan tidak disokong dengan keterangan lain. Oleh itu, keterangan pembelaan bukan sahaja tidak dapat menyanggah keterangan prima facie ke atas Tertuduh, malahan tidak dapat membangkitkan apa-apa keraguan munasabah ke atas kes Pendakwaan. Dengan kata lainnya, Pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah dan Tertuduh didapati bersalah dan disabitkan atas pertuduhan-pertuduhan pindaan di sini. Sebelum menjatuhkan hukuman, Mahkamah mendengar mitigasi Tertuduh melalui peguambelanya. MITIGASI TERTUDUH DAN PEMBERATAN OLEH PENDAKWAAN [91] Peguambela memohon supaya Tertuduh dikenakan pemenjaraan minima dan berjalan secara concurrent atau alternatifnya diberikan bound over kerana ini adalah kesalahan pertama Tertuduh. [92] Pihak Pendakwaan menyeru Mahkamah supaya mengenakan hukuman yang berat kerana pertuduhan-pertuduhan pindaan di sini adalah suatu kesalahan berat dan wajar mendapat hukuman deterrent. Tindakan Tertuduh menyebabkan wrongful gain kepada dirinya dan tiada tanda-tanda penyesalan yang ditunjukkan. HUKUMAN [93] Setelah mendengar hujahan mitigasi dan pemberatan, Mahkamah mempertimbangkan bahawa walaupun ini adalah kesalahan pertama Tertuduh, tetapi perbicaraan telah mengambil masa yang lama sejak 2 Ogos 2022 hingga 8 Ogos 2024 dengan memanggil seramai 11 orang saksi dan merujuk kepada 59 eksibit. Perbicaraan ini telah mengambil kos dari sudut masa, tenaga dan usaha yang banyak daripada semua pihak. Oleh itu pemenjaraan minima dan hukuman alternative bound over tidak lagi menjadi pertimbangan. Sebaliknya, prinsip menjatuhkan hukuman selepas perbicaraan penuh akan terpakai sebagaimana kes-kes terdahulu. [94] Selain itu, Mahkamah juga perlu mengingatkan pihak-pihak dan orang ramai, walaupun pertikaian melibatkan isu kekeluargaan, namun perlanggaran undang-undang tidak boleh dipandang remeh. Oleh itu, hukuman ini diharap dapat memberi pengajaran kepada Tertuduh dan masyarakat supaya lebih berhati-hati dengan setiap perkara yang dilakukan dan tidak sekali-kali membuka ruang kepada perbuatan jenayah. [95] Dengan ini, Mahkamah memutuskan hukuman kepada Tertuduh adalah seperti berikut: - Pertuduhan pindaan pertama – penjara 1 tahun 6 bulan dan denda RM10,000 jika tak bayar 1 tahun penjara. Pertuduhan pindaan kedua – penjara 1 tahun 6 bulan dan denda RM10,000 jika tak bayar 1 tahun penjara. Hukuman penjara hendaklah berjalan berasingan bermula daripada tarikh hari ini. Bermakna Tertuduh dipenjarakan untuk tempoh 3 tahun bermula hari ini 18/10/2024. PERMOHONAN PENANGGUHAN HUKUMAN [96] Peguambela memohon suatu jaminan sementara rayuan ke Mahkamah Tinggi di bawah S.311 KTJ dengan mengemukakan keadaan khas adalah terdapatnya isu undang-undang yang dibangkitkan di bawah S.129 KTJ di mana Pendakwaan tidak mengemukakan sanction, sama ada Mahkamah boleh mengambil kognisan; serta isu sama ada pertuduhan terjumlah kepada duplicity. Mahkamah juga diminta merujuk kepada faktor-faktor berikut, iaitu ini adalah sabitan yang pertama terhadap Tertuduh; masa yang diambil untuk rayuan akan sampai ke Mahkamah Tinggi adalah lama serta Tertuduh bukan flight risk dan telah memberikan kerjasama yang tinggi sepanjang siasatan. Tertuduh berumur 60 tahun adalah penghidap masalah kesihatan iaitu penyakit darah tinggi, kencing manis, dyslipidemia, masalah pendengaran dan sekarang vertigo, baru saja menjalani coronary angioplasty pada 2011 dan 2013 oleh itu masih dalam penjagaan doktor untuk penyakit arteri koronari (dikemukakan Eksibit 1). Tertuduh juga mempunyai masalah pendengaran dan tiada privildge untuk mengecaj bateri pendengaran jika ditahan di penjara sebelum Rayuannya didengar di Mahkamah Tinggi. [97] Pihak Pendakwaan membantah permohonan penangguhan hukuman di bawah S.311 KTJ kerana Rayuan di Mahkamah Tinggi tidak menjadi satu keadaan khas atau alasan untuk menangguhkan hukuman. [98] Mahkamah telah merujuk kes Muhammad Raábil Shah Samzali v PP (2024) CLJU 1518 di mana Mahkamah Rayuan telah merujuk kes Mahkamah Rayuan KWK (A Child) v PP (2003) 4 CLJ 51 yang menyatakan tentang apakah pertimbangan yang boleh diambil oleh Mahkamah dalam menangani permohonan penggantungan hukuman – "The factors that may constitute special circumstances to justify the grant of a stay of execution after conviction are well settled… They can be enumerated as follows:

the gravity or otherwise of the offence;

the length of the term of imprisonment; in comparison with the length of time which is likely to take for the appeal to be heard;

whether there are difficult points of law involved;

whether the accused is a first offender or has previous convictions;

whether the accused would become involved again in another offence whilst at liberty;

whether the security imposed will ensure the attendance of the appellant before the Appellate Court. This list is not exhaustive (see Goh Beow Yam v. R [1956] CLJU 35; [1956] MLJ 251) ... We pause to add that no single factor enumerated earlier can have a determinative effect on the decision to be made. It is the cumulative effect of all the factors that matters..." [99] Dalam kes Dato' Seri Anwar Ibrahim v. Public Prosecutor [2004] 1 CLJ 592; [2004] 1 MLJ 497, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Pajan Singh Gill FCJ menyatakan seperti berikut: "Accordingly based on the foregoing cases the principles of law expounded as guidelines in the exercise of discretion when considering an application for bail pending appeal may be briefly summarised thus:

that the presumption of innocence is no longer a factor to consider;

that the factors to consider differ from that of pre-conviction application for bail;

that attendance in court is only a minor consideration;

that the time lapse before the appeal can be determined in relation to the length of sentence imposed is a relevant factor. But there is no general rule to say that an applicant with short custodial sentence should be automatically given bail. In appropriate cases bail may be refused even if it means that the sentence will be served before the appeal is heard;

that it is crucial for an applicant to show the presence of exceptional circumstances which would drive the court to conclude that justice can only be done if bail is granted;

that where reliance is placed on proposed grounds of appeal, they must be prima facie very strong or extraordinarily high prospect of success;

that public confidence in the administration of justice requires that judgment should be enforced, hence a person convicted of a serious offence, particularly a repeated offender, should be denied bail;

that an appellate court should not be put in an awkward situation of having to return a convict upon dismissal of his appeal to prison to serve his sentence when his circumstances might have drastically changed while he is out on bail. Or he might have created a situation whereby it will be difficult to return him to prison upon dismissal of his appeal and thus frustrate justice; and

that by making bail readily available after conviction it will encourage the proliferation of unmeritorious appeals." [100] Bersandarkan kepada prinsip undang-undang yang digariskan di atas dan setelah melihat alasan yang dikemukakan, Mahkamah mendapati bahawa alasan-alasan yang dikemukakan tidak mempunyai merit untuk dibenarkan kerana Notis Rayuan ke Mahkamah Tinggi juga belum difailkan dan permohonan penggantungan ini dibuat secara lisan tanpa permohonan rasmi secara affidavit sokongan, oleh itu keadaan khas telah tidak dibuktikan. Oleh itu permohonan penangguhan hukuman ditolak. [101] Selanjutnya wang jamin dikembalikan kepada penjamin dan eksibit-eksibit dikembalikan kepada Pendakwaan untuk pelupusan mengikut budi bicaranya selepas tamat Rayuan. Norazlin binti Othman Hakim Mahkamah Sesyen 3 Shah Alam Disediakan pada 30 Oktober 2024 Pihak Pendakwaan: Timbalan Pendakwaraya, Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Selangor, Tingkat 4 Podium Utara, Bangunan Sutan Salahuddin Abdul Aziz Shah, 40512 Shah Alam, Selangor Pihak Pembelaan: Tetuan Alfred Egin & Co. Peguambela dan Peguamcara, PKNS Bizpoint, No. 67B Tingkat 2 Jalan Plumbum P7/7 Seksyen 7, 40000 Shah Alam, Selangor.