Tea Choo Keng v Tan Meng Hong (JA-A52NCvC-15-01/2024)

Notis Permohonan di Lampiran 10 merupakan permohonan defendan dibawah Aturan 18 kaedah 19 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 (KKM 2012) untuk membatalkan tuntutan plaintif.

Pada 22.4.2024 Mahkamah telah membenarkan permohonan defendan dan membatalkan Writ Saman dan Penyata Tuntutan plaintif dengan kos RM2,000.00 (“keputusan Mahkamah tersebut”).

Plaintif tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah dan kini merayu ke Mahkamah Tinggi terhadap keseluruhan keputusan Mahkamah tersebut. 23/06/2024 15:47:36 JA-A52NCvC-15-01/2024 Kand. 25 JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 2

Kertas-kertas kausa yang dirujuk di dalam permohonan ini ialah: i. Writ Saman dan Penyata Tunttuan bertarikh 29.1.2024; ii. Penyataan Pembelaan bertarikh 8.3.2024; iii. Notis Permohonan defendan (Lamp. 10) bertarikh 11.3.2024; iv. Afidavit Sokongan defendan yang diikrarkan oleh Tan Meng Hong bertarikh 11.3.2024; v. Jawapan kepada pembelaan bertarikh 25.3.2024; vi. Afidavit Jawapan plaintif yang diikrarkan oleh Tea Choo Keng bertarikh 28.3.2024; vii. Afidavit Balasan defendan yang diikrarkan oleh Tan Meng Hong bertarikh 31.3.2024.

Plaintif di dalam kes ini merupakan seorang peguambela dan peguamcara di Mahkamah Tinggi Malaya dan juga Rakan Kongsi Pengasas kepada firma T/n Tea, Kelvin Kang & Co (“firma tersebut”) yang mempunyai alamat principal di Johor Bharu.

Defendan merupakan isteri yang sah kepada Wong Lock Heng (“WLH”). WLH juga merupakan seorang peguamcara dan peguambela Mahkamah Tinggi Malaya dan salah seorang rakan kongsi Firma tersebut mulai pada 1.7.2001 sehingga disingkirkan pada 3.5.2023. JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 3

7.

Wang tersebut merupakan sebahagian daripada elaun bulanan yang diterima oleh WLH berdasarkan kontrak antara WLH dan Firma tersebut mengambilkira peranan, tanggungjawab dan perkhidmatan yang diberikan oleh WLH.

Sepanjang tempoh 2015 sehingga Julai 2019 sejumlah RM141,000.00 telah dibayar Firma tersebut ke dalam akaun defendan seperti mana yang dipersetujui oleh plaintif dan WLH.

WLH telah diusir dan/atau disingkir dari Firma tersebut pada 3.5.2023. Setelah itu, Plaintif telah membuat pemeriksaan dan/atau semakan ke atas rekod kewangan firma tersebut dan mendakwa elaun bulanan yang dibayar ke akaun defendan tersebut telah dinikmati oleh defendan sendiri seolah-olah defendan merupakan individu yang memberikan perkhidmatan dan/atau bekerja dengan firma tersebut dan telah diberikan ganjaran dan/atau bayaran yang sah.

Atas alasan tersebut, plaintif telah memulakan tindakan ini terhadap defendan kerana mendakwa tujuan asal pembayaran elaun bulanan tersebut telah disalahgunakan oleh defendan untuk kegunaannya sendiri. JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 4

Defendan tidak menafikan bahawa defendan telah menerima elaun bulanan tersebut di dalam akaunnya. Namun defendan mendakwa pembayaran elaun bulanan ke dalam akaunnya adalah di atas persetujuan plaintif sendiri dan defendan merupakan lantikan (“nominee”) WLH untuk menerima elaun bulanan tersebut. Bagaimana elaun bulanan tersebut digunakan bukanlah urusan plaintif lagi. Tambahan pula elaun bulanan dibayar berdasarkan kontrak antara WLH dan firma tersebut dan bukanlah dengan plaintif secara peribadi dan firma tersebut yang membuat bayaran dan bayaran bukan datang dari poket plaintif sendiri. Oleh yang demikian defendan mendakwa plaintif tidak mempunyai locus untuk memfailkan tuntutan ini terhadap defendan. PRINSIP UNDANG-UNDANG DI BAWAH ATURAN 18 k 19 KKM 2012 13. Sebagai permulaan, Mahkamah menurukan peruntukan di bawah A18 ke 19 KKM 2012 yang menjadi asas kepada permohonan defendan ini seperti berikut: “Striking out pleadings and endorsements (O 18 r 19)

The Court may at any stage of the proceedings order to be struck out or amended any pleading or the endorsement, of any writ in the action, or anything in any pleading or in the endorsement, on the ground that

it discloses no reasonable cause of action or defence, as the case may be;

it is scandalous, frivolous or vexatious; JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 5

it may prejudice, embarrass or delay the fair trial of the action; or

it is otherwise an abuse of the process of the Court.”

Terdapat banyak kes yang telah mengupas prinsip undang-undang Aturan ini. Mahkamah merujuk kepada locus classicus Bandar Builer Sdn Bhd & Ors v United Malayan Banking Corporation Bhd

3 MLJ 36 di mana Mahkamah Agung memutuskan: “The principles upon which the court acts in exercising its power under any of the four limbs of O 18 r 19(1) of the RHC are well settled. It is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this rule (per Lindley MR in Hubbuck & Sons Ltd v Wilkinson, Heywood & Clark Ltd 7, and this summary procedure can only be adopted when it can be clearly seen that a claim or answer is on the face of it ‘obviously unsustainable’ (see AG of Duchy of Lancaster v L & NW Rly Co 8). It cannot be exercised by a minute examination of the documents and facts of the case, in order to see whether the party has a cause of action or a defence (see Wenlock v Moloney & Ors 9). The authorities further show that if there is a point of law which requires serious discussion, an objection should be taken on the pleadings and the point set down for argument under O 33 r 3 (which is in pari materia with our O 33 r 2 of the RHC) (see Hubbuck & Sons Ltd v Wilkinson, Heywood & Clark Ltd 7). The court must be satisfied that there is no reasonable cause of action or that the claims are frivolous or vexatious or that the defences raised are not arguable.”

Mahkamah juga meruju kepada kes Middy Industries Sdn Bhd & Ors v Arensi-Marley (M) Sdn Bhd [2013] 3 MLJ 511 yang memutuskan seperti berikut: JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 6 In short, the words ‘frivolous or vexatious’ under r 19(1)(b) refer to cases which are obviously unsustainable or wrong. The words connote purposelessness in relation to the process or a lack of seriousness or truth and a lack of bona fide; they also include proceedings where a party is not acting bona fide and merely wishes to annoy or embarrass his opponent, or when it is not calculated to lead to any practical result (see Goh Koon Suan v Heng Gek Kiau & Ors [1990] 1 SLR 1251; Afro Asia Shipping Co Ltd v Haridass Ho & Partners [2003] 2 SLR 491; and Riduan bin Yusof v Khng Thian Huat & Anor [2005] 2 SLR 188). The phrase ‘abuse of process’ under r 19(1)(d) signifies that the process of the court must be used bona fide and properly and must not be abused. It includes consideration of public policy and interest of justice. The court will prevent any improper use of its machinery. It will prevent the judicial process from being used as a means of vexation and oppression in the process of litigation. The categories of conduct rendering a claim frivolous, vexatious or an abuse of process are not closed and will depend on all the relevant circumstances of the case. If an action was not brought bona fide for the purpose of obtaining relief but for some other ulterior or collateral purpose, it might be struck out as an abuse of the process of the court (see Gabriel Peter & Partners (Suing as a Firm) v Wee Chong Jin & Ors [1998] 1 SLR 374 and Lonrho plc v Fayed (No 5) [1993] 1 WLR 1489).

Berdasarkan di atas, undang-undang adalah matan bahawa hanya di dalam kes yang jelas dan nyata tidak boleh dikekalkan sahaja peruntukan ini akan digunakan. Mahkamah tidak dibenarkan untuk meneliti dengan mendalam dokumen-dokumen yang dikemukakan bagi mengesahkan wujudnya kausa tindakan yang munasabah. Sebaliknya dengan hanya melihat “on the face of the JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 7 claim” sudah cukup untuk kenalpasti bahawa kes tersebut tidak seharusnya dikekalkan.

Di dalam kes di hadapan Mahkamah ini, Mahkamah berpendapat terdapat alasan-alasan yang kukuh untuk memutuskan sedemikian terhadap kes plaintif.

Tuntutan plaintif terhadap defendann adalah untuk pemulangan semula RM141,000.00 yang merupakan sebahagian daripada elaun bulanan yang dibayar oleh firma tersebut kepada WLH sebagai rakan kongsi.

Berdasarkan keterangan-keterangan affidavit yang difailkan, Mahkamah mendapati antara fakta-fakta yang tidak dipertikaikan di dalam kes ini ialah: i. Plaintif dan WLH telah memasuki perjanjian lisan di mana pihak-pihak bersetuju bahawa sebahagian daripada elaun bulanan WHL sebagai rakan kongsi firma tersebut dibayar ke dalam akaun defendan. ii. Defendan merupakan isteri WLH yang sah dan merupakan nominee yang dilantik oleh WLH bagi menerima elaun bulanan WLH; JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 8 iii. Bayaran elaun bulanan tersebut ialah sebanyak RM3,000.00 dan bayaran dibuat oleh firma tersebut ke dalam akaun defendan mulai September 2015 sehingga hujung Januari 2018; iv. Plaintif tahu tujuan pembayaran elaun WLH ke dalam akaun defendan ialah untuk mengurangkan liability cukai pendapatan WLH sebagaimana dimaklumkan sendiri oleh WLH kepada plaintif; v. WLH telah disingkirkan dari firma tersebut pada 3.5.2023; vi. Plaintif dan defendan tidak mempertikaikan jumlah bayaran elaun bulanan WLH yang telah dibayar oleh firma tersebut dan diterima oleh defendan ialah RM141,000.00; vii. Tiada sebarang perjanjian di antara plaintif dan defendan. Defendan sebagai isteri WLH tidak bekerja dan/atau berkhidmat dengan firma tersebut.

Mahkamah tidak bersetuju dengan hujahan plaintif bahawa fakta-fakta di atas membentuk sebahagian daripada isu-isu yang perlu dibicarakan memandangkan plaintif di dalam Penyata Tuntutannya, Afidavit Sokongan dan Afidavit Balasan tidak pernah mempertikaikan fakta-fakta tersebut. Begitu juga dengan defenfan. Mahkamah mendapati matriks fakta kes ini adalah terang dan jelas serta tidak kompleks.

Plaintif mendakwa semakan ke atas rekod kewangan firma tersebut setelah WLH diusir mendapati elaun bulanan yang dimaksudkan untuk WLH telah dinikmati secara salah oleh JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 9 defendan sendiri seolah-oleh defendan digambarkan sebagai individu yang telah memberikan perkhidmatan dan/atau bekerja dengan firma tersebut dan telah diberikan ganjaran dan/atau pembayaran yang sah.

Ini yang menjadi asas tuntutan plaintif terhadap defendan iaitu defendan telah mendapat faedah dan pengkayaan yang tidak sewajarnya daripada pembayaran salah. Oleh yang demikian, defendan dikehendaki memulangkan sejumlah RM141,000.00 yang merupakan bayaran yang telah dibuat oleh firma tersebut kepada defendan bermula pada September 2015 sehingga Januari 2018.

Plaintif menuntut defendan memulangkan semula hartanya iaitu wang sejumlah RM141,000.00 dibawah undang-undang restitusi. Restitusi merupakan salah satu bentuk gantirugi yang diperuntukkan di bawah seksyen 71 Akta Kontrak 1950 yang menyatakan: Obligation of person enjoying benefit of non-gratuitous act

Where a person lawfully does anything for another person, or delivers anything to him, not intending to do so gratuitously, and such other persons enjoys the benefit thereof, the latter is bound to make compensation to the former in respect of, or to restore, the thing so done or delivered. JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 10

Mahkamah merujuk kepada kes Tanjung Teras Sdn Bhd v. Kerajaan Malaysia [2015] 9 CLJ 1002 yang menerangkan asas perundangan bagi seksyen tersebut. Mahkamah Rayuan di dalam penghakimannya memutuskan: “Juristic Basis Behind S. [31]Section 71 is the statutory embodiment of the common law principle of quantum meruit, which provides for a just compensation as the measure of the work done as opposed to contractual damages (see: Siow Wong Fatt, Craven-Ellis v. Cannons Ltd [1936] 2 KB 403, Delpuri-Harl Corp JV Sdn Bhd v. Perbadanan Kemajuan Negeri Selangor [2014] CLJU 1075; [2014] 1 LNS 1075; Spatial Ventures Sdn Bhd v. Twintech Holdings Sdn Bhd [2013] CLJU 729; [2013] 1 LNS 729; [2014] 8 MLJ 14). [32] Liability under s. 71 is not based on any existing contract between the parties. Rather it is based on the equitable principle of conscionable conduct and restitution to prevent unjust enrichment by one party at the expense of another party (see: Ramkrishna Shankarrao v. Rangoobai and anr AIR [1959] Bom 519; (1958) 60 BOMLR 459, Abu Mohammed v. Mohammed Kunju Lebba (1995) DMC 316 and Pallonjee Eduljee and Sons v. the Lonavala City Municipality AIR [1937] Bom 417; (1937) 39 BOMLR 835). [33] In Craven-Ellis v. Cannons Ltd, it was held that: The obligation to pay reasonable remuneration for the work done when there is no binding contract between the parties is imposed by a rule of law and not by an inference of fact from the acceptance of service. [34] In Ramkrishna Shankarrao v. Rangoobai, it was held as follows: JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 11 From a bare reading of the section it is clear that even if there is no contract for the performance of certain work and if the Plaintiff has done that work, without intending to do that work gratuitously, and the Defendant has enjoyed the benefits thereof, then the Defendant is bound to compensate the Plaintiff in respect of such work. The equitable principle underlying Section 70 of the Contract Act is that there should be no undue enrichment of one party at the cost of another. It is based on the principle of restitution which prevents unjust enrichment by one party…”

Berdasarkan kes di atas, ketiadaan apa-apa hubungan kontrak dan/atau priviti kontrak tidak menghalang plaintif menuntut terhadap defendan di dalam kes ini bagi restitusi berjumlah RM141,000.00 tersebut. Hujahan defendan bahawa tuntutan plaintif terhadap defendan tidak berasas kerana tiada priviti kontrak adalah bertentangan dengan prinsip undang-undang di atas dan ditolak oleh Mahkamah.

Namun begitu, bagi berjaya di dalam tuntutan di bawah seksyen 71 Akta Kontrak, tindakan plaintif yang membuat bayaran tersebut perlu memenuhi empat (4) kondisi seperti yang diputuskan oleh Privy Council di dalam kes Siow Wong Fatt v. Susur Rotan Mining Ltd & Anor [1967] 2 MLJ 118 iaitu: “(i) must be lawful;

(ii) must be done for another person;

(iii) must not be intended to be done gratuitously; and

(iv) must be such that the other person enjoys the benefit of the act or the delivery.” JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 12

Di dalam kes ini Mahkamah mendapati bayaran yang dibuat ke dalam akaun defendan merupakan bayaran elaun WLH sebagai salah seorang rakan kongsi di firma tersebut. Bayaran tersebut dibayar secara bulanan dan ini adalah berdasarkan kontrak yang dipersetujui di antara firma tersebut dan WLH mengambil kira peranan, tanggungjawab dan perkhidmatan yang disediakan oleh WLH semasa masih berkhidmat sebagai rakan kongsi di firma tersebut. Fakta ini tidak dipertikaikan oleh pihak-pihak di dalam kes ini.

Oleh yang demikian, bayaran elaun bulanan ini merupakan bayaran bagi khidmat yang telah diberikan oleh WLH kepada firma tersebut sebelum WLH diusir. Bayaran elaun tersebut bukanlah untuk WLH dan/atau defendan untuk memberi khidmat pada masa akan datang kerana elaun tersebut, ibarat gaji yang diterima oleh seseorang pekerja, adalah bagi kerja-kerja yang telah dilakukan. Di dalam kes ini, khidmat diberikan oleh WHL sebagai rakan kongsi di dalam firma tersebut dan oleh demikian berdasarkan kontrak yang dipersetujui oleh firma tersebut dan WLH, WLH berhak dibayar elaun bulanan tersebut. Perbezaanya di sini ialah, bayaran elaun tersebut telah dipersetujui oleh pihak-pihak akan dikreditkan ke dalam akaun defendan.

Berdasarkan di atas, Mahkamah mendapati plaintif tidak mempunyai apa-apa asas dan keterangan untuk meletakkan liabiliti ke atas defendan. Plaintif sendiri tahu apakah tujuan bayaran dibuat dan kenapa bayaran dibuat kepada defendan. Plaintif sendiri tidak pernah memplidkan WLH tidak berhak JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 13 kepada bayaran elaun bulanannya yang dibayar melalui akaun defendan. Malah plaintif mengakui elaun tersebut merupakan elaun WLH yang dibayar ke dalam akaun defendan atas persetujuan pihak-pihak.

Apa yang pasti, tindakan plaintif membayar elaun bulanan tersebut bukanlah dibuat untuk defendan, tetapi bayaran elaun rakan kongsi seperti di dalam kontrak di antara WLH dan firma tersebut. Bayaran tersebut adalah untuk WLH. Untuk itu plaintif telah gagal memenuhi kondisi (ii) yang dinyatakan di dalam kes Siow Wong Fatt, supra. Selain itu elaun tersebut dibayar bagi khidmat telah yang diberikan oleh WLH dan WLH berhak kepada bayaran elaun tersebut di bawah kontrak dengan firma tersebut. Plaintif tidak memplidkan bahawa WLH tidak berhak kepada elaun tersebut dan untuk itu plaintif telah gagal memenuhi kondisi (iii) di dalam kes tersebut.

Berdasarkan di atas, Mahkamah mendapati plaintif telah gagal menunjukkan tuntutannya memenuhi syarat-syarat bagi restitusi dibawah seksyen 71 Akta Kontrak.

Selain itu, defendan turut menghujahkan bahawa plaintif tidak mempunyai locus standi untuk membawa tindakan ini kerana bayaran dibuat kepada defendan oleh firma tersebut dan bukannya plaintif sendiri.

Fakta yang tidak dipertikaikan menunjukkan WLH dibayar elaun bulanan sebagai rakan kongsi firma tersebut dibawah kontrak antara WLH dan firma tersebut. Bayaran elaun bulanan WLH ke JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 14 dalam akaun defendan juga dibuat oleh firma tersebut dan bukannya daripada poket plaintif sendiri.

Apa yang pasti perjanjian dan/atau persetujuan untuk pembayaran elaun bulanan tersebut dibuat secara lisan di antara plaintif dan defendan. Plaintif merupakan rakan kongsi pengasas firma tersebut di mana plaintif telah mengarahkan firma tersebut membuat bayaran elaun ke dalam akaun defendan.

Berdasarkan fakta-fakta di atas, sudah pasti sekiranya berlaku kerugian di dalam keadaan salah bayar, firma tersebut merupakan pihak yang menanggungnya dan bukanlah plaintif. Persoalannya, adakah plaintif mempunyai locus standi untuk membawa tindakan ini terhadap defendan di dalam kapasitinya sendiri bagi kerugian yang dialami oleh firma tersebut?

Plaintif telah merujuk kepada kes Agacio v Forbes [1861] 14 Moo.P.C 160 bagi menyokong hujah mereka bahawa plaintif boleh membawa tindakan ini bagi kepentingan firma tersebut.

Mahkamah telah meneliti kes tersebut dan mendapati kes tersebut dapat dibezakan dengan fakta di dalam kes ini. Di dalam kes Agacio v Forbes, plaintif memberikan akujanji peribadi semasa menuntut hutang firma beliau daripada defendan. Privy Council memutuskan plaintif berhak memulakan tindakan terhadap defendan di atas kapasiti peribadi dan bukannya di atas nama firma plaintif sungghpun tindakan tersebut bagi mendapatkan hutang firma kerana akujanji yang diberikan oleh plaintif merupakan akujanji peribadi dan tidak melibatkan firmanya. Oleh yang demikian JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 15 plaintif dibenarkan untuk meneruskan tindakan tersebut terhadap defendan.

Berbeza dengan kes di hadapan Mahkamah ini. Plaintif merupakan rakan kongsi utama / pengasas firma tersebut. Persetujuan mengenai pembayaran elaun bulanan WLH dibuat di antara plaintif dan WLH. Namun begitu, Mahkamah berpendapat, ini bukannya perjanjian peribadi di antara plaintif dan WLH. Sebaliknya perjanjian ini merupakan perjanjian di antara firma tersebut dan WLH. Plaintif sekadar bertindak mewakili firma tersebut memandangkan plaintif merupakan rakan kongsi pengasas dan mentadbir firma tersebut. Ini dikuatkan lagi dengan keterangan menunjukkan bayaran elaun bulanan dibuat oleh firma tersebut dan bukannya daripada akaun peribadi plaintif. Tambahan pula obligasi bayaran elaun bulanan ini adalah berdasarkan kontrak di antara firma tersebut dan WLH dan bukannya kontrak yang melibatkan plaintif dan WLH.

Berdasarkan fakta-fakta yang dikemukakan, Mahkamah berpendapat plaintif secara peribadi tidak mempunyai lokus untuk membawa tindakan ini terhadap defendan. Pihak yang menanggung kerugian ialah firma tersebut dan bukannya plaintif secara peribadi dan sepatutnya tindakan dibawa oleh firma tersebut bagi mendapatkan semula wang RM141,000.00 tersebut.

Ketiadaan locus standi untuk membawa satu-satu tindakan di hadapan Mahkamah merupakan satu alasan dibawah A18 k 19(1)(a) KKM 2012 untuk membatalkan tindakan tersebut (rujuk JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 16 Tan Sri Musa bin Dato’ Hassan v Uthayakumar a/l Ponnusamy [2012] 1 MLJ 68, Amran bin Ab Rahman & Ors v Dato’ Hj Ikmal Hisham bin Abdul Aziz & Ors (No. 1) [2015] 7 MLJ 736).

Selain itu, defendan juga membangkitkan had masa di mana defendan berhujah tuntutan plaintif telah dihadkan oleh masa kerana telah melebihi enam tahun bertentangan dengan seksyen 6(1) Akta Had Masa 1953 yang memperuntukkan tempoh masa enam tahun bagi tindakan-tindakan yang berasaskan kontrak dan tort.

Mahkamah telah meneliti hujahan plaintif dan defendan. Mahkamah bersetuju dengan hujahan plaintif bahawa di dalam kes yang melibatkan restitusi, had masa mula berjalan apabila asas-asas untuk restitusi dapat ditunjukkan dan bukannya apabila defendan mula menerima pengkayaan salah tersebut. Di dalam kes ini, asas kepada restitusi ditunjukkan pada 3.5.2023 apabila WLH diusir dari firma tersebut dan semakan dibuat ke atas rekod firma tersebut mendapati defendan menikmati pengkayaan salah tersebut. Oleh yang demikian, Mahkamah memutuskan tindakan plaintif terhadap defendan ini tidak dihalang oleh had masa.

Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah mendapati plaintif telah gagal menunjukkan bahawa plaintif mempunyai kausa tindakan yang munasabah terhadap defendan. Mahkamah juga mendapati tindakan plaintif ini merupakan satu tindakan yang remeh dan menyusahkan serta merupakan salah guna proses JA-A52NCvC-15-01/2024 Alasan Penghakiman 17 Mahkamah. Tindakan plaintif, secara prima facie, tidak dapat dikekalkan.

Oleh yang demikian, Mahkamah membenarkan permohonan defendan untuk membatalkan keseluruhan tindakan ini dengan kos RM2,000.00. Bertarikh 23 Jun 2024 ………………………………. LAILAWATI BINTI ALI Hakim Mahkamah Sesyen Sivil 3 Johor Bharu JOHOR Bagi pihak plaintif: Bagi pihak defendan: Tn/ Nadzarin Kuok Puthucheary & Tan T/n Burton Tan, Syazwan & Co