TEBRAU BAY SDN. BHD. v Kerajaan Malaysia (JA-21NCvC-18-11/2024)

Permohonan ini timbul daripada Notis Permohonan Defendan (Lampiran 9) untuk membatalkan Writ Saman dan Penyata Tuntutan Plaintif bertarikh 20.11.2024 di bawah Aturan 18 18/05/2026 13:36:31 JA-21NCvC-18-11/2024 Kand. 45 S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA Kaedah 19(1)(c) dan/atau (d) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012

Pada asasnya, pertikaian dalam tindakan ini berlegar di sekitar isu liabiliti cukai pendapatan Plaintif yang telah ditaksir dan dituntut oleh Lembaga Hasil Dalam Negeri Malaysia (LHDN), termasuk persoalan sama ada Plaintif berhak mencabar, menangguhkan, atau menafikan liabiliti tersebut melalui suatu tindakan sivil biasa terhadap Kerajaan Malaysia.

Secara lebih khusus, tindakan Plaintif ini berkait rapat dengan tuntutan balas atau tuntutan kerajaan berhubung jumlah cukai yang didakwa terhutang oleh Plaintif, serta langkah Plaintif untuk mendapatkan suatu bentuk pengisytiharan atau remedi sivil yang pada hakikatnya menyentuh kesahan, asas, dan kebolehkuatkuasaan taksiran cukai tersebut.

Oleh itu, isu pokok yang timbul bukan sekadar pertikaian kontrak atau tort biasa, tetapi merupakan pertikaian yang berpaksikan kepada ruang lingkup statutori percukaian, khususnya berkenaan:

kesahan dan kesan taksiran cukai oleh LHDN;

mekanisme mencabar taksiran tersebut di bawah undang-undang cukai; dan

sama ada tindakan sivil ini merupakan saluran yang sah untuk mencabar liabiliti tersebut. S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA

Dalam konteks ini, Mahkamah ini perlu menentukan sama ada tindakan Plaintif merupakan suatu litigasi yang sah di sisi undang-undang atau sebaliknya suatu percubaan untuk memintas kerangka statutori yang telah diperuntukkan secara khusus bagi pertikaian cukai. Setelah meneliti dan memperhalusi Permohonan Plaintif, Afidavit kedua-dua belah pihak serta hujahan kedua-dua belah pihak Mahkamah memutuskan membenarkan permohonan Plaintif dan memerintahkan seperti berikut:

Writ Saman dan Penyata Tuntutan Plaintif bertarikh

20.11.2024 adalah dibatalkan sepenuhnya di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(c) dan/atau (d) Kaedah-Kaedah

Tindakan Plaintif dalam Guaman Sivil No. JA-21NCvC- 18-11/2024 adalah ditamatkan sepenuhnya;

Mahkamah ini mengambil maklum bahawa prosiding ini telah pun dipindahkan ke Mahkamah Tinggi Sivil (4), walau bagaimanapun, permohonan Plaintif bagi penyatuan dan/atau pendengaran bersama adalah tidak lagi berbangkit dan tidak memerlukan penentuan lanjut berikutan pembatalan tindakan ini;

Plaintif hendaklah membayar kos kepada Defendan sebanyak RM8,000.00. S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA Oleh kerana tidak bepuashati dengan keputusan tersebut, Defendan telah memfailkan Notis Rayuan pada 13 Mei 2026 terhadap keseluruhan keputusan tersebut. Disediakan Alasan Penghakiman bagi keputusan tersebut. LATAR BELAKANG FAKTA

Berdasarkan Afidavit Jawapan Defendan, pertikaian ini berkait secara langsung dengan satu prosiding terdahulu iaitu Guaman Sivil No. JA-21NCvC-13-03/2022 (“Guaman Sivil 13”), yang melibatkan pihak-pihak yang sama serta isu liabiliti cukai yang sama. Dalam Guaman Sivil 13 tersebut, Kerajaan Malaysia (LHDN) telah memulakan tindakan terhadap Plaintif bagi menuntut jumlah cukai yang didakwa terhutang, termasuk jumlah yang signifikan yang berpunca daripada taksiran cukai pendapatan.

Mahkamah mendapati bahawa tindakan semasa ini tidak boleh dipisahkan daripada Guaman Sivil 13 kerana kedua-duanya berkisar pada substratum fakta yang sama, iaitu:

taksiran cukai pendapatan yang dikenakan ke atas

kewujudan dan jumlah liabiliti cukai tersebut; dan

hak Kerajaan untuk menuntut dan menguatkuasakan bayaran tersebut. S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA

Walaupun Plaintif cuba menggambarkan tindakan semasa sebagai suatu tuntutan sivil yang berasingan, analisis terhadap Pernyataan Tuntutan menunjukkan bahawa inti pati tuntutan ini adalah untuk:

mencabar asas liabiliti cukai yang menjadi subjek Guaman Sivil 13; dan/atau

(ii) mendapatkan keputusan yang secara praktikal akan menjejaskan atau menafikan tuntutan Kerajaan dalam Guaman Sivil 13.

Dengan kata lain, tindakan ini berfungsi sebagai suatu “collateral challenge” terhadap prosiding terdahulu, di mana Plaintif cuba mendapatkan suatu keputusan yang berpotensi bercanggah dengan atau melemahkan tuntutan Kerajaan dalam Guaman Sivil 13. Tambahan pula, Afidavit Balasan Plaintif sendiri mengakui kewujudan Guaman Sivil 13 dan menyatakan hasrat untuk kedua-dua tindakan didengar bersama atau diselaraskan, yang secara tidak langsung mengesahkan bahawa terdapat pertindihan fakta dan isu antara kedua-dua prosiding tersebut.

Mahkamah ini mendapati bahawa pertindihan tersebut bukan sekadar bersifat sampingan, tetapi adalah pertindihan substantif, kerana:

isu utama dalam kedua-dua tindakan adalah sama, iaitu liabiliti cukai Plaintif; S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA

pihak-pihak adalah sama; dan

keputusan dalam satu tindakan akan memberi kesan langsung terhadap yang satu lagi.

Dalam keadaan ini, tindakan semasa bukan sahaja berpotensi menghasilkan keputusan yang bercanggah, tetapi juga membuka ruang kepada litigasi berulang terhadap isu yang sama, yang jelas bertentangan dengan prinsip finaliti litigasi. Justeru, Mahkamah ini berpuas hati bahawa tindakan Plaintif adalah satu prosiding yang bertindih dengan Guaman Sivil No. JA-21NCvC-13-03/2022, dan pertindihan tersebut adalah dari segi teras pertikaian (‘core dispute’), bukannya sekadar bentuk atau jenis tuntutan.

Defendan berhujah bahawa tindakan Plaintif melalui Writ Saman dan Penyata Tuntutan bertarikh 20.11.2024 adalah tidak wajar di sisi undang-undang dan sewajarnya dibatalkan di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(c) dan/atau (d) KKM 2012.

Teras hujahan Defendan adalah bahawa tindakan ini bukanlah suatu tuntutan sivil yang berdiri sendiri, tetapi merupakan suatu percubaan oleh Plaintif untuk mencabar liabiliti cukai yang telah pun menjadi subjek prosiding lain, khususnya Guaman Sivil No. JA-21NCvC-13-03/2022, di mana Kerajaan telah menuntut jumlah cukai yang didakwa terhutang oleh Plaintif. S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA

14.

Defendan selanjutnya menegaskan bahawa tindakan ini menimbulkan risiko nyata berlakunya keputusan yang bercanggah antara dua Mahkamah yang berbidang kuasa sama, memandangkan kedua-dua tindakan melibatkan isu yang identikal dan pihak-pihak yang sama. Dalam konteks ini, Defendan berhujah bahawa tindakan Plaintif adalah prejudis kepada perbicaraan adil kerana ia:

memperkenalkan pertindihan prosiding yang tidak perlu;

berpotensi melambatkan penyelesaian muktamad pertikaian; dan

mewujudkan keadaan di mana Mahkamah mungkin perlu menilai semula isu yang sama dalam dua prosiding berasingan.

Selain itu, Defendan berhujah bahawa tindakan ini merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah kerana Plaintif cuba menggunakan saluran tindakan sivil biasa untuk memintas mekanisme statutori yang telah diperuntukkan di S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA bawah undang-undang percukaian bagi mencabar taksiran cukai.

Defendan merujuk kepada prinsip dalam kes seperti Gabriel Peter & Partners v Wee Chong Jin [1998] 1 SLR 374 bahawa ‘abuse of process’ merangkumi situasi di mana litigasi digunakan untuk tujuan yang tidak wajar, termasuk untuk mendapatkan kelebihan prosedural atau untuk mengganggu prosiding sedia ada. Defendan juga bergantung kepada kes Indah Desa Saujana Corp Sdn Bhd & Ors v James Foong Cheng Yuen [2008] 2 MLJ 11 yang menegaskan bahawa Mahkamah mempunyai kuasa untuk mengekang prosiding yang bersifat ‘vexatious’ atau ‘duplicative’.

Dalam konteks litigasi cukai, Defendan menegaskan bahawa kes seperti Wiramuda (M) Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2023] 4 MLJ 753 dan Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v Kind Action (M) Sdn Bhd [2025] MLJU 672 menekankan bahawa pertikaian cukai hendaklah diselesaikan melalui kerangka statutori yang diperuntukkan dan tidak boleh dipintas melalui tindakan sivil biasa.

Oleh itu, Defendan memohon agar Mahkamah menggunakan kuasa di bawah A.18 k.19 KKM 2012 untuk membatalkan keseluruhan tindakan ini kerana ia tidak wajar diteruskan. S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA

Plaintif menentang permohonan Defendan dan berhujah bahawa tindakan ini adalah sah di sisi undang-undang serta tidak memenuhi ambang untuk pembatalan di bawah A.18 k.19(1)(c) atau (d) KKM 2012. Plaintif menegaskan bahawa prinsip undang-undang adalah jelas bahawa kuasa membatalkan tindakan adalah suatu ‘remedy’ yang bersifat drakonian dan hanya boleh digunakan dalam keadaan yang jelas dan tidak boleh dipertikaikan. Menurut Plaintif, tindakan ini tidak boleh dianggap sebagai ‘frivolous’ atau ‘vexatious’ kerana ia melibatkan isu-isu substantif yang memerlukan penelitian melalui perbicaraan penuh.

Plaintif selanjutnya berhujah bahawa tindakan ini tidak bersifat ‘duplicative’ walaupun wujudnya Guaman Sivil No. JA- 21NCvC-13-03/2022, kerana:

bentuk relief yang dipohon adalah berbeza;

tindakan ini melibatkan asas kausa tindakan yang berlainan; dan

isu-isu tertentu dalam tindakan ini belum diputuskan dalam prosiding terdahulu.

Plaintif juga menegaskan bahawa kewujudan dua prosiding tidak semestinya membawa kepada penyalahgunaan proses Mahkamah, terutamanya jika terdapat perbezaan dalam bentuk dan tujuan tuntutan. Tambahan pula, Plaintif berhujah S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA bahawa jika Mahkamah mendapati terdapat pertindihan, remedi yang sesuai adalah melalui pengurusan kes seperti penyatuan atau pendengaran bersama, dan bukannya pembatalan keseluruhan tindakan.

Plaintif juga menafikan bahawa tindakan ini merupakan suatu percubaan untuk memintas mekanisme statutori percukaian, dan menegaskan bahawa ia berhak untuk mendapatkan remedi sivil terhadap Defendan berdasarkan fakta dan keadaan kes ini. Oleh itu, Plaintif memohon agar permohonan Defendan ditolak dan tindakan ini dibenarkan untuk diteruskan ke peringkat perbicaraan.

Berdasarkan keseluruhan rekod, hujahan pihak-pihak, serta sifat sebenar pertikaian, Mahkamah ini merumuskan bahawa isu-isu yang timbul boleh digabungkan dan distrukturkan kepada tiga isu utama seperti berikut: Isu (i) : Sama ada tindakan Plaintif dalam Guaman Sivil No. JA- 21NCvC-18-11/2024 adalah bersifat prejudis kepada perbicaraan yang adil di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(c) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, khususnya kerana wujudnya pertindihan substantif dengan Guaman Sivil No. JA-21NCvC- 13-03/2022. Isu (ii) : Sama ada tindakan Plaintif tersebut merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah di bawah Aturan 18 S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA Kaedah 19(1)(d) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, termasuk sama ada ia merupakan suatu percubaan untuk mencabar liabiliti cukai melalui saluran yang tidak dibenarkan oleh kerangka statutori di bawah Akta Cukai Pendapatan 1967. Isu (iii) : Sama ada, dalam keadaan fakta dan undang-undang kes ini, Mahkamah wajar menggunakan budi bicara untuk membatalkan keseluruhan Writ Saman dan Penyata Tuntutan Plaintif atau sebaliknya membenarkan tindakan ini diteruskan dengan atau tanpa pengurusan kes alternatif. Isu (iv) : Sama ada, berikutan dapatan Mahkamah bahawa tindakan Plaintif adalah suatu penyalahgunaan proses dan wajar dibatalkan, permohonan Plaintif bagi penyatuan dan/atau pendengaran bersama prosiding dengan Guaman Sivil No. JA- 21NCvC-13-03/2022 masih berbangkit untuk diputuskan atau tidak lagi berbangkit. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH Isu (i) : Sama ada tindakan Plaintif dalam Guaman Sivil No. JA- 21NCvC-18-11/2024 adalah bersifat prejudis kepada perbicaraan yang adil di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(c) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, khususnya kerana wujudnya pertindihan substantif dengan Guaman Sivil No. JA-21NCvC-13-03/2022.

Mahkamah memulakan analisis dengan meneliti skop Aturan 18 Kaedah 19(1)(c) KKM 2012 yang memperuntukkan bahawa sesuatu tindakan boleh dibatalkan sekiranya ia ‘may prejudice, embarrass or delay the fair trial of the action’. S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA

Peruntukan ini, walaupun sering dibaca bersama limb (d), mempunyai fungsi tersendiri iaitu melindungi integriti proses perbicaraan daripada sebarang bentuk gangguan prosedural atau struktur litigasi yang tidak teratur. Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa kewujudan Guaman Sivil No. JA-21NCvC-13-03/2022 adalah faktor yang tidak boleh diketepikan, memandangkan kedua-dua tindakan melibatkan pihak-pihak yang sama dan berpunca daripada asas fakta yang sama, iaitu liabiliti cukai Plaintif.

Persoalan utama yang perlu dijawab adalah sama ada kewujudan dua tindakan tersebut sekadar suatu keadaan litigasi selari yang dibenarkan, atau sebaliknya suatu keadaan yang menjejaskan perbicaraan adil. Mahkamah berpendapat bahawa jawapan kepada persoalan ini bergantung kepada tahap pertindihan antara kedua-dua tindakan tersebut.

Setelah meneliti Pernyataan Tuntutan dalam tindakan ini serta fakta yang dirujuk dalam Afidavit pihak-pihak, Mahkamah mendapati bahawa kedua-dua tindakan berkisar kepada isu yang sama, iaitu:

kesahan dan asas taksiran cukai terhadap Plaintif;

kewujudan dan jumlah liabiliti cukai tersebut; dan

hak Kerajaan untuk menuntut bayaran daripada Plaintif. S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA Ini bukan sekadar pertindihan yang tidak material, tetapi merupakan pertindihan pada tahap teras pertikaian (‘core dispute’).

Dalam keadaan ini, jika kedua-dua tindakan dibenarkan berjalan serentak, Mahkamah akan berdepan dengan risiko nyata:

penilaian fakta yang sama oleh dua Mahkamah berbeza;

(ii) kemungkinan dapatan yang bercanggah; dan

(iii) pembaziran sumber kehakiman.

Risiko sedemikian telah lama diiktiraf dalam jurisprudens sebagai sesuatu yang perlu dielakkan bagi memastikan keadilan prosedural. Mahkamah turut mengambil kira bahawa Plaintif sendiri, melalui Afidavit Balasan, mengakui kewujudan Guaman Sivil 13 dan mencadangkan agar kedua-dua tindakan didengar bersama, yang menunjukkan bahawa Plaintif sedar akan pertindihan tersebut. Namun demikian, cadangan untuk pendengaran bersama tidak secara automatik menafikan kewujudan prejudis, sebaliknya ia mengesahkan bahawa terdapat pertindihan yang signifikan.

Dalam keadaan di mana pertindihan tersebut melibatkan isu utama, Mahkamah berpendapat bahawa kewujudan dua tindakan adalah secara asasnya tidak serasi dengan konsep perbicaraan yang adil dan teratur. Oleh itu, Mahkamah mendapati bahawa tindakan ini memenuhi ambang A.18 S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA k.19(1)(c) KKM 2012 kerana ia berpotensi menjejaskan perbicaraan adil. Isu (ii) : Sama ada tindakan Plaintif tersebut merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(d) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, termasuk sama ada ia merupakan suatu percubaan untuk mencabar liabiliti cukai melalui saluran yang tidak dibenarkan oleh kerangka statutori di bawah Akta Cukai Pendapatan 1967.

Mahkamah seterusnya beralih kepada limb (d), yang memperuntukkan bahawa sesuatu tindakan boleh dibatalkan jika ia merupakan ‘abuse of the process of the Court’. Konsep ‘abuse of process’ adalah luas dan tidak terhad kepada kategori tertentu; ia merangkumi segala bentuk penggunaan proses Mahkamah yang tidak selaras dengan tujuan sebenar litigasi.

Dalam kes Gabriel Peter & Partners v Wee Chong Jin (Supra), Mahkamah menegaskan bahawa abuse berlaku apabila proses Mahkamah digunakan untuk tujuan yang tidak wajar atau untuk mencapai hasil yang tidak sepatutnya. Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa tindakan Plaintif mempunyai ciri-ciri utama ‘abuse of process’, iaitu:

percubaan untuk mengulangi litigasi terhadap isu yang sama;

percubaan untuk mendapatkan keputusan yang boleh menjejaskan prosiding sedia ada; dan S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA

penggunaan bentuk tindakan yang berbeza untuk tujuan yang sama.

Mahkamah menekankan bahawa perbezaan bentuk atau cara Tindakan itu dirumuskan tidak menentukan sama ada sesuatu tindakan itu bersifat ‘duplicative’ atau tidak.

Apa yang penting adalah inti pati sebenar tindakan tersebut dan bukannya cara ia dipersembahkan. Apabila inti pati kedua-dua tindakan adalah sama, maka tindakan tersebut boleh dianggap sebagai suatu bentuk ‘multiplicity’ yang tidak wajar. Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa tindakan semasa ini adalah suatu bentuk ‘collateral attack’ terhadap Guaman Sivil 13.

Plaintif, melalui tindakan ini, pada hakikatnya cuba mendapatkan suatu keputusan yang akan:

menafikan atau mengurangkan liabiliti cukai; dan

(ii) secara tidak langsung melemahkan tuntutan Kerajaan dalam Guaman Sivil 13.

Ini merupakan suatu penggunaan proses Mahkamah yang tidak selaras dengan prinsip finaliti dan ketertiban litigasi. Tambahan pula, Mahkamah mengambil kira konteks litigasi cukai, di mana undang-undang telah menyediakan suatu kerangka khusus bagi mencabar taksiran cukai. Dalam kes Wiramuda (M) Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri (Supra) dan Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA Kind Action (Supra) Mahkamah menegaskan bahawa ‘litigant’ tidak boleh memintas mekanisme statutori melalui tindakan sivil biasa.

Mahkamah mendapati bahawa tindakan Plaintif adalah selari dengan situasi yang ditegah dalam kes-kes tersebut, di mana ‘litigant’ cuba mengalihkan pertikaian cukai ke dalam forum sivil biasa. Ini memperkukuh dapatan bahawa tindakan ini merupakan ‘abuse of process’. Isu (iii) : Sama ada, dalam keadaan fakta dan undang-undang kes ini, Mahkamah wajar menggunakan budi bicara untuk membatalkan keseluruhan Writ Saman dan Penyata Tuntutan Plaintif atau sebaliknya membenarkan tindakan ini diteruskan dengan atau tanpa pengurusan kes alternatif.

Walaupun Mahkamah mendapati bahawa limb (c) dan (d) telah dipenuhi, Mahkamah masih perlu mempertimbangkan sama ada budi bicara harus digunakan untuk membatalkan tindakan ini. Prinsip umum adalah bahawa kuasa di bawah A.18 k.19 KKM 2012 hendaklah digunakan secara berhati-hati, memandangkan ia menamatkan tindakan tanpa perbicaraan penuh. Namun demikian, dalam keadaan di mana kecacatan tindakan adalah asas dan tidak boleh diperbetulkan, Mahkamah bukan sahaja boleh, tetapi seharusnya menggunakan kuasa tersebut.

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa kecacatan tindakan adalah struktur dan bukan sekadar teknikal. Tindakan S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA ini tidak boleh diselamatkan melalui pindaan kerana isu utama adalah pertindihan dan penyalahgunaan proses, bukan kekurangan dalam pernyataan tuntutan.

Mahkamah menolak cadangan Plaintif bahawa keadaan ini boleh diatasi melalui pengurusan kes seperti penyatuan prosiding atau pendengaran bersama antara tindakan ini dan Guaman Sivil No. JA-21NCvC-13-03/2022. Pada hemat Mahkamah, cadangan tersebut gagal mengambil kira perbezaan asas antara dua kategori keadaan litigasi, iaitu antara tindakan yang sah tetapi bertindih dari segi fakta, dengan tindakan yang pada asasnya sendiri merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah.

Prinsip ini telah diperjelaskan dalam kes Gabriel Peter & Partners v Wee Chong Jin (Supra), di mana Mahkamah menyatakan bahawa kuasa untuk membatalkan tindakan bukan terhad kepada kes yang jelas tidak mempunyai kausa tindakan, tetapi turut merangkumi keadaan di mana proses Mahkamah digunakan untuk tujuan yang tidak wajar. Prinsip yang dirumuskan ialah bahawa Mahkamah berhak untuk campur tangan apabila sesuatu tindakan itu ‘obviously unsustainable’atau apabila ia digunakan untuk mencapai suatu tujuan sampingan yang tidak sepatutnya dalam kerangka litigasi.

Dalam menghuraikan doktrin tersebut, Mahkamah dalam Gabriel Peter & Partners v Wee Chong Jin (Supra), S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA menegaskan bahawa ‘abuse of process’ meliputi keadaan di mana tindakan digunakan sebagai alat untuk menimbulkan semula isu yang sama dalam forum yang berbeza, atau untuk mendapatkan kelebihan prosedural yang tidak dibenarkan oleh undang-undang.

Prinsip yang sama turut ditegaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam Indah Desa Saujana Corp Sdn Bhd & Ors v James Foong Cheng Yuen (Supra) di mana Mahkamah menekankan bahawa kuasa untuk membatalkan tindakan adalah sebahagian daripada kuasa inherent Mahkamah untuk mencegah penyalahgunaan proses, khususnya dalam situasi melibatkan ‘multiplicity of proceedings’. Mahkamah dalam kes tersebut menegaskan bahawa ‘litigant’ tidak boleh dibenarkan untuk memulakan prosiding berulang terhadap isu yang sama kerana ia akan menjejaskan finaliti litigasi dan membebankan sistem kehakiman.

Apabila prinsip-prinsip ini diaplikasikan kepada fakta kes ini, Mahkamah mendapati bahawa tindakan Plaintif bukan sekadar satu tindakan yang bertindih dari segi fakta dengan Guaman Sivil 13, tetapi merupakan suatu tindakan yang diwujudkan untuk mencapai tujuan yang sama melalui saluran yang berbeza. Dengan kata lain, tindakan ini adalah suatu bentuk ‘collateral challenge’, di mana Plaintif cuba mendapatkan suatu keputusan yang berpotensi menjejaskan S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA atau melemahkan tuntutan Kerajaan dalam Guaman Sivil No. JA-21NCvC-13-03/2022, walaupun isu asasnya adalah sama.

Dalam konteks litigasi cukai pula, Mahkamah mengambil perhatian kepada kes Wiramuda (M) Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri (Supra) dan Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v Kind Action (Supra), di mana Mahkamah menegaskan bahawa pertikaian berkaitan taksiran cukai hendaklah diselesaikan melalui mekanisme statutori yang diperuntukkan, dan litigant tidak boleh memintas kerangka tersebut melalui tindakan sivil biasa.

Prinsip yang boleh dirumuskan daripada kes-kes tersebut ialah bahawa apabila undang-undang telah menyediakan suatu saluran khusus bagi mencabar sesuatu keputusan pentadbiran atau statutori, maka penggunaan saluran alternatif untuk mencapai hasil yang sama boleh merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah. Berdasarkan prinsip tersebut, Mahkamah mendapati bahawa tindakan Plaintif dalam kes ini adalah selari dengan situasi yang ditegah dalam kes-kes tersebut, kerana Plaintif pada hakikatnya cuba mengalihkan pertikaian liabiliti cukai ke dalam suatu tindakan sivil biasa.

Dalam keadaan ini, cadangan Plaintif untuk menyatukan kedua-dua tindakan adalah tidak memadai untuk mengatasi kecacatan asas tersebut. Penyatuan hanya sesuai apabila kedua-dua tindakan adalah sah dan memerlukan penyelarasan, bukannya apabila salah satu S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA tindakan itu sendiri merupakan suatu penyalahgunaan proses. Jika Mahkamah membenarkan penyatuan dalam keadaan ini, ia akan membawa implikasi bahawa Mahkamah secara tidak langsung mengiktiraf kesahan suatu tindakan yang sebenarnya tidak wajar di sisi undang-undang.

Ini akan bercanggah dengan prinsip yang ditegaskan dalam Gabriel Peter & Partners v Wee Chong Jin (Supra) dan Indah Desa Saujana Corp Sdn Bhd & Ors v James Foong Cheng Yuen (Supra), serta akan membuka ruang kepada litigant untuk memulakan tindakan yang tidak sah dan kemudian bergantung kepada mekanisme pengurusan kes untuk mengekalkannya. Oleh itu, Mahkamah berpendapat bahawa tindakan semasa ini tidak boleh diselamatkan melalui penyatuan atau mana-mana bentuk pengurusan kes lain, dan satu-satunya remedi yang sesuai adalah pembatalan keseluruhan tindakan.

Mahkamah ini menegaskan bahawa prinsip yang terpakai dalam kes ini bukan sekadar mengenai pertindihan prosiding, tetapi mengenai had yang jelas terhadap penggunaan proses Mahkamah. Litigant tidak boleh, melalui pengemukaan semula tuntutan dalam bentuk berbeza untuk mengelakkan kesan prosiding sedia ada atau mencipta platform alternatif untuk mencabar isu yang sama.

Jika tindakan sedemikian dibenarkan, ia akan membuka ruang kepada litigasi berulang tanpa had dan melemahkan prinsip S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA finaliti dalam sistem kehakiman. Mahkamah ini juga menegaskan bahawa dalam konteks litigasi cukai, pematuhan kepada kerangka statutori adalah bukan sekadar keperluan prosedural, tetapi merupakan sebahagian daripada struktur undang-undang yang wajib dihormati. Tindakan Plaintif dalam kes ini adalah suatu percubaan untuk mengelak struktur tersebut, dan oleh itu tidak boleh dibenarkan.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpuas hati bahawa keputusan untuk membatalkan tindakan ini adalah bukan sahaja wajar, tetapi perlu bagi melindungi integriti sistem kehakiman. Isu (iv) : Sama ada, berikutan dapatan Mahkamah bahawa tindakan Plaintif adalah suatu penyalahgunaan proses dan wajar dibatalkan, permohonan Plaintif bagi penyatuan dan/atau pendengaran bersama prosiding dengan Guaman Sivil No. JA- 21NCvC-13-03/2022 masih berbangkit untuk diputuskan atau tidak lagi berbangkit.

Mahkamah seterusnya meneliti kedudukan Notis Permohonan Plaintif bertarikh 12.3.2025 yang antara lain memohon agar prosiding ini dipindahkan ke Mahkamah Tinggi Sivil (4) serta disatukan dan/atau didengar bersama, atau secara alternatif didengar satu selepas sahaja satu yang lain dengan Guaman Sivil No. JA-21NCvC-13-03/2022.

Berdasarkan rekod bertarikh 10.12.2025, Mahkamah ini mengambil maklum bahawa prosiding ini telahpun dipindahkan S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA ke Mahkamah Tinggi Sivil (4) di Johor Bahru dan seterusnya telah didengar selepas pelupusan Guaman Sivil No. JA- 21NCvC-13-03/2022.

Walau bagaimanapun, Mahkamah menegaskan bahawa susunan tersebut adalah semata-mata suatu langkah pengurusan kes oleh Mahkamah dan tidak boleh ditafsirkan sebagai suatu keputusan substantif untuk membenarkan permohonan penyatuan atau pendengaran bersama seperti yang dihujahkan oleh Plaintif.

Pada prinsipnya, Mahkamah mengiktiraf bahawa kuasa untuk memindahkan, menyatukan atau mengarahkan pendengaran bersama adalah suatu kuasa pengurusan prosiding yang bertujuan untuk mengelakkan keputusan bercanggah serta menjimatkan masa dan kos litigasi. Namun demikian, kuasa tersebut hanya boleh dilaksanakan dalam keadaan di mana tindakan-tindakan yang terlibat adalah sah pada asasnya dan wajar untuk diteruskan ke peringkat perbicaraan.

Dalam kes ini, Mahkamah telahpun membuat dapatan bahawa tindakan Plaintif adalah cacat secara asas kerana:

ia menjejaskan perbicaraan yang adil akibat pertindihan substantif dengan Guaman Sivil No. JA-21NCvC-13- 03/2022; dan S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA

ia merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(d) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012.

Dapatan tersebut membawa implikasi bahawa tindakan ini tidak layak untuk diteruskan dan perlu ditamatkan pada peringkat awal tanpa melalui perbicaraan penuh. Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah berpendapat bahawa persoalan sama ada tindakan ini perlu disatukan atau didengar bersama dengan Guaman Sivil No. JA-21NCvC- 13-03/2022 tidak lagi berbangkit untuk diputuskan. Ini kerana permohonan tersebut adalah bersifat aksesori kepada tindakan utama dan bergantung sepenuhnya kepada kewujudan suatu tindakan yang sah.

Apabila tindakan utama telah didapati tidak wajar dan dibatalkan, maka permohonan tersebut kehilangan asasnya dan tidak lagi mempunyai asas litigasi untuk dipertimbangkan oleh Mahkamah. Mahkamah juga menegaskan bahawa mekanisme penyatuan atau pendengaran bersama tidak boleh digunakan untuk menghidupkan atau mengekalkan suatu tindakan yang pada hakikatnya merupakan penyalahgunaan proses Mahkamah.

Sekiranya Mahkamah membenarkan permohonan tersebut dalam keadaan ini, ia akan memberi implikasi bahawa suatu tindakan yang tidak sah boleh dipelihara melalui langkah S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA pengurusan kes, yang jelas bertentangan dengan prinsip yang mendasari Aturan 18 Kaedah 19 KKM 2012.

Oleh yang demikian, Mahkamah berpendapat bahawa permohonan Plaintif bagi penyatuan dan/atau pendengaran bersama tidak lagi relevan untuk diputuskan atas meritnya. Dalam keadaan ini, adalah memadai bagi Mahkamah untuk merekodkan bahawa susunan pendengaran yang telah berlaku adalah suatu langkah pengurusan kes, dan bahawa selebihnya permohonan tersebut tidak lagi berbangkit berikutan pembatalan tindakan ini. Sehubungan itu, Mahkamah memutuskan bahawa tiada keperluan untuk memberikan sebarang perintah lanjut berhubung permohonan penyatuan dan/atau pendengaran bersama tersebut sebagaimana yang dinyatakan dalam minit bertarikh

10.12.2025 oleh Y.A Hakim Mahkamah Tinggi Sivil 1 yang menyatakan seperti berikut. “Lamp.13 dibenarkan untuk dipindahkan ke MTS4 untuk disebut bersama-sama dengan kes JA-21NCVC-13-03/2022; dengan soal sama ada hendak didengar bersama dan/atau disatukan adalah di bawah budibicara Hakim MTS4. Kos dijadikan kos di dalam kausa”

Setelah meneliti keseluruhan rekod, hujahan pihak-pihak, serta prinsip undang-undang yang terpakai, Mahkamah ini mendapati bahawa tindakan Plaintif tidak boleh dipertahankan dan tidak wajar diteruskan ke peringkat perbicaraan penuh. S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA

Berhubung Isu (i), Mahkamah mendapati bahawa tindakan ini menjejaskan perbicaraan adil di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(c) KKM 2012 kerana ia bertindih secara substantif dengan Guaman Sivil No. JA-21NCvC-13-03/2022, yang melibatkan pihak-pihak yang sama dan isu teras yang sama, iaitu liabiliti cukai Plaintif. Pertindihan ini bukan sekadar periferi, tetapi menyentuh inti pati pertikaian, dan oleh itu mewujudkan risiko nyata keputusan bercanggah serta pembaziran sumber kehakiman.

Berhubung Isu (ii), Mahkamah mendapati bahawa tindakan ini merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(d). Tindakan Plaintif adalah pada hakikatnya suatu percubaan untuk mencabar liabiliti cukai melalui saluran sivil biasa serta merupakan suatu ‘collateral attack’ terhadap prosiding sedia ada. Ini adalah bertentangan dengan prinsip yang ditegaskan dalam kes Gabriel Peter & Partners v Wee Chong Jin (Supra), Indah Desa Saujana Corp Sdn Bhd & Ors v James Foong Cheng Yuen (Supra), serta kes-kes berkaitan litigasi cukai seperti Wiramuda (M) Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri (Supra) dan Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v Kind Action (Supra).

Berhubung Isu (iii), Mahkamah berpuas hati bahawa budi bicara harus digunakan untuk membatalkan keseluruhan tindakan ini. Kecacatan tindakan ini adalah bersifat struktur dan tidak boleh diperbetulkan melalui pindaan atau pengurusan kes seperti penyatuan. Membenarkan tindakan ini diteruskan akan S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA menjejaskan integriti proses kehakiman dan membuka ruang kepada litigasi berulang terhadap isu yang sama.

Berhubung Isu (iv), Mahkamah mengambil maklum bahawa prosiding ini telahpun dipindahkan ke Mahkamah Tinggi Sivil (4) dan telah didengar selepas pelupusan Guaman Sivil No. JA- 21NCvC-13-03/2022. Walau bagaimanapun, Mahkamah menegaskan bahawa susunan tersebut adalah semata-mata suatu langkah pengurusan kes dan tidak boleh ditafsirkan sebagai suatu keputusan untuk membenarkan permohonan penyatuan atau pendengaran bersama. Sehubungan itu, memandangkan tindakan ini telah dibatalkan, persoalan penyatuan dan/atau pendengaran bersama tidak lagi berbangkit untuk diputuskan.

Secara keseluruhan, Mahkamah ini menegaskan bahawa tindakan Plaintif merupakan suatu litigasi yang tidak wajar kerana ia cuba mengelak kerangka statutori percukaian serta mewujudkan pertindihan prosiding yang tidak boleh diterima. Dalam keadaan sedemikian, campur tangan Mahkamah melalui pembatalan adalah bukan sahaja wajar, tetapi perlu. Oleh yang demikian, Mahkamah berpendapat bahawa tindakan Plaintif ini tidak wajar diteruskan dan hendaklah ditamatkan pada peringkat ini.

Sehubungan dengan dapatan di atas, Mahkamah ini dengan ini memerintahkan seperti berikut: S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA

Writ Saman dan Penyata Tuntutan Plaintif bertarikh 20.11.2024 adalah dibatalkan sepenuhnya di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(c) dan/atau (d) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012;

Tindakan Plaintif dalam Guaman Sivil No. JA-21NCvC- 18-11/2024 adalah ditamatkan sepenuhnya;

Mahkamah ini mengambil maklum bahawa prosiding ini telah pun dipindahkan ke Mahkamah Tinggi Sivil (4); walau bagaimanapun, permohonan Plaintif bagi penyatuan dan/atau pendengaran bersama adalah tidak lagi berbangkit dan tidak memerlukan penentuan lanjut berikutan pembatalan tindakan ini;

Plaintif hendaklah membayar kos kepada Defendan sebanyak RM8,000.00. BERTARIKH 18 MEI 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA Peguam Bagi Pihak Plaintif Al-Hummidallah Idrus bersama Faizal Nizam Lembaga Hasil Dalam Negeri Kuala Lumpur Peguam Bagi Pihak Defendan R. Jaya Singham Tetuan B H Lawrance & Co Petaling Jaya S/N i0KmCmDzOEa3s4x4Nky7fA