Tenaga Nasional Berhad v Koperasi Felda Bukit Cherakah Selangor Berhad (BJ-A72NCvC-35-12/2021)

Jumlah kos operasi (Perbelanjaan) 00 Jumlah tuntutan 84,169.60 (dibundarkan 0.04) [9] Plantif telah memberikan beberapa peringatan kepada Defendan untuk menjelaskan jumlah hutang tersebut sebagaimana diperuntukkan Seksyen 38(3), (4) dan (5) Akta Bekalan Elektrik 1990 (Akta). Ini diikuti dengan notis tuntutan Plantif bertarikh 22.10.2021 bagi menuntut jumlah penggunaan elektrik yang tidak direkodkan yang dihutangi Defendan. [10] Disebabkan tiada pembayaran dibuat maka Plantif memulakan tindakan di sini terhadap Defendan bagi suatu penghakiman dimasukkan terhadap jumlah berikut – a) Keseluruhan jumlah terhutang sebanyak RM 84,169.60; b) Faedah atas jumlah RM 84,169.60 pada kadar 5% setahun daripada tarikh penghakiman sehingga penyelesaian penuh; c) Kos atas dasar peguamcara-anak guam; d) Kos tindakan ini; dan e) Apa-Apa relif yang difikirkan patut dan suaimanfaat. Pembelaan Defendan [12] Melalui pembelaan Defendan menafikan tuntutan Plantif dan menyatakan bahawa Defendan mahupun melalui wakil dan/atau ejen tidak pernah pada bila-bila masa memohon bekalan elektrik daripada Plantif. Defendan tidak mempunyai pengetahuan tentang tarif yang kononnya dipersetujui dan menyatakan bahawa ia tidak pernah mempunyai sebarang akaun pengguna Plantif iaitu no. 0141 00892639 (lama) dan 6141 220019133103 (baru). [13] Defendan tidak mempunyai pengetahuan tentang premis tersebut yang dikatakan oleh Plantif iaitu 32-2, Pusat Dagang Puncak Alam Jaya, Jalan Puncak Alam Jaya 14, Puncak Alam Jaya 42300 Bandar Puncak Alam, Selangor malah Defendan tidak pernah memiliki, mendiami, menyewa premis tersebut atau premis itu merupakan hakmilik berdaftar Defendan. [14] Defendan menyatakan tidak pernah menerima sebarang notis tuntutan yang sempurna daripada Plantif serta menyanggah segala tatacara pemeriksaan dan kaedah pengiraan yang dibuat oleh Plantif. [15] Oleh yang demikian, Defendan membangkitkan isu-isu berikut: a) Pemilikan, hakmilik dan penyewaan premis tersebut tidak berkaitan lansung dengan Defendan. b) Adakah Defendan telah memohon bekalan elektrik daripada Plantif di bawah Seksyen 24 Akta Bekalan Elektrik 1990. c) Kiraan bagi jumlah penggunaan elektrik yang tidak direkodkan adalah salah atau tidak tepat. d) Adakah notis tuntutan Plantif telah disampaikan dengan sempurna kepada Defendan. e) Tiada bukti wujud pembayaran bil elektrik oleh Defendan sebelum tindakan ini difailkan di Mahkamah. PRINSIP UNDANG-UNDANG [16] Semua sedia maklum, prinsip undang-undang mantap menyatakan beban pembuktian pada tahap imbangan kebarangkalian bagi Plantif terhadap Defendan selaras Seksyen 101 Akta Keterangan 1950 yang memperuntukkan seperti berikut:

Beban membuktikan

Sesiapa yang berhasrat supaya mana-mana mahkamah memberikan penghakiman tentang apa-apa hak atau tanggungan di sisi undang-undang, dengan bergantung kepada kewujudan fakta yang ditegaskan olehnya, mestilah membuktikan bahawa fakta itu wujud.

Apabila seseorang terikat untuk membuktikan kewujudan apa-apa fakta, dikatakan bahawa beban membuktikan terletak pada orang itu. [17] Prinsip undang-undang mantap di atas telah ditegaskan dalam kes Mahkamah Rayuan; RANDHIR SINGH BHAJNIK SINGH V. SUNILDAVE SINGH PARMAR [2018] 1 LNS 1374 yang memutuskan seperti berikut: [8] We have read the appeal records and the able submissions of the parties. After giving much consideration to the submission of the learned counsel for the respondent, we take the view that the appeal must be allowed. Our reasons inter alia are as follows:

It is trite that legal burden is on the plaintiff and the evidential burden and/or opposing evidence to rebut the plaintiff’s claim on the balance of probability lies on the defendant. In Pan Malaysian Pools Sdn Bhd v. Kwan Tat Thai & Anor and other appeals [2018] 4 CLJ 323, the Court of Appeal observed: “[7] It is well-established as a general rule that ‘burden of proof’ in a civil case is on the plaintiff but the burden will shift when the plaintiff has adduced sufficient evidence of probative value which requires the defendant to rebut the plaintiff’s evidence “.[See Selvaduray v. Chinniah [1939] 1 LNS 107; [1939] 1 MLJ 253].” [18] Tambahan itu, menerusi kes Mahkamah Tinggi; MUHAMMAD HANIF ZAZALI V. MUHAMMAD HALIMI BAKAR & ANOR [2022] 1 LNS 268 yang telah merujuk kepada penghakiman kes Mahkamah Persekutuan; KERUNTUM SDN BHD V. THE DIRECTOR OF FOREST & ORS[2018] 4 CLJ 145 seperti berikut: [11] Begitu juga dalam kes Keruntum Sdn Bhd v. The Director of Forest & Ors[2018] 4 CLJ 145; [2017] 3 MLJ 281: "[78] It is settled law that the burden of proof rests throughout the trial on the party on whom the burden lies. Where a party on whom the burden of proof lies, has discharged it, then the evidential burden shifts to the other party (see UN Pandey v. Flotel Marco Polo Pte Ltd [1980] 1 MLJ 4). When the burden shifts to the other party, it can be discharged by cross-examination of witnesses of the party on whom the burden of proof lies or by calling witnesses or by giving evidence himself or by a combination of the different methods. See Tan Kim Khuan v. Tan Kee Kiat (M) Sdn Bhd[1998] 1 CLJ SUPP 147; [1998]1 MLJ 697. [79]The findings made by the learned trial judge are mainly findings of facts and he gave credible reasons for his findings. He had the benefit of hearing testimonies and observing the demeanour of the witnesses. Those findings of facts were affirmed by the Court of Appeal. It would need very clear and convincing reasoning to justify us to reverse what has already been decided. We have looked at those findings of facts by the learned trial judge and the detail reasons given by him and we are satisfied that, on the facts of the case, any reasonable tribunal would have made similar findings." [19] Berlandaskan kepada otoriti-otoriti di atas, Plantif mempunyai beban untuk membuktikan kesnya terhadap Defendan pada tahap imbangan kebarangkalian. Selanjutnya, Defendan tersebut mempunyai beban keterangan untuk menyangkal segala keterangan yang telah dikemukakan dan dibuktikan oleh Plantif. [20] Sepekara yang penting, undang-undang mantap menggariskan bahawa pihak-pihak dalam tuntutan sivil adalah terikat kepada pliding yang telah difailkan. Nescaya, mereka perlu membuktikan apa yang telah diplidkan melalui keterangan semasa perbicaraan. ANALISIS & DAPATAN MAHKAMAH [21] Sungguhpun pihak-pihak menyediakan isu-isu untuk dibicarakan secara bersama dan defendan juga telah membangkitkan beberapa isu tambahan dalam hujahan bertulis, tetapi Mahkamah berpendapat isu-isu tersebut sebenarnya boleh digabungkan sebagai tiga isu utama sahaja. Isu-isu yang relevan untuk diputuskan oleh Mahkamah adalah seperti berikut: i. Samada Defendan adalah pengguna berdaftar bagi bekalan elektrik yang dibekalkan oleh Plantif; ii. Samada terdapat pengusikan di pepasangan meter/meter di premis tersebut; iii. Samada Plantif mengalami kerugian sebanyak RM84,169.60 untuk jumlah penggunaan elektrik yang tidak direkodkan termasuk kos akibat pengusikan ke atas pepasangan meter/meter di premis tersebut; dan [22] Setelah meneliti isu – isu di atas sebaiknya, Mahkamah berpendapat sekiranya isu pertama dijawab secara negatif, maka adalah tidak perlu mahkamah ini memutuskan isu kedua dan ketiga. Hal ini kerana isu pertama adalah mustahak diputuskan terlebih dahulu kerana pengusikan pepasangan meter yang didakwa adalah dikatakan di sebuah premis yang mana defendan sebagai pengguna berdaftar maka dengan itu kerugian yang dialami Plantif adalah bertanggungan oleh Defendan. Isu Pertama: Samada Defendan adalah pengguna berdaftar bagi bekalan elektrik yang telah dibekalkan oleh Plantif [23] Plantif merujuk Mahkamah ini kepada kes Mahkamah Rayuan; Thomas Thomas @ Mohan a/l K Thomas v Tenaga Nasional Bhd [2018] 5 MLJ 831. Mahkamah ini meneliti dua pekara penting yang diputuskan di perenggan [13] & [26] oleh Hakim Abdul Rahman Sebli yang diperturunkan seperti berikut: [13] In any event, it was not TNB’s case that it was the appellant who tampered with the meter. Its cause of action was simply based on the fact that the tampering of the meter had caused it to lose revenue. The fact is, there is no requirement under the ESA that TNB must first prove that it was the registered consumer who damaged or tampered with the meter before it could succeed in its claim against the consumer under s 38(3)–(5). Section 38(1) speaks of ‘an offence has been committed’ and not ‘an offence has been committed by the registered consumer’. ---------------------------------------------- [26] All that TNB needed to do in order to sustain its claim against the appellant was to prove the following on the balance of probabilities:

TNB is a licensee under the Electricity Supply Act 1990 (‘the ESA’);

the appellant was TNB’s registered consumer of electricity supplied to the premises;

its meter at the premises had been tampered with, making it impossible to record the correct amount of electricity supplied to the premises for the period from 22 September 2004–21 December 2007; and (d )the tampering caused it to suffer loss of revenue in the sum of RM77,318.67 for the period from 22 September 2004–21 December 2007. [24] Berpandukan penghakiman di perenggan [26] kes tersebut, Mahkamah ini berpendapat adalah tidak dipertikaikan oleh mana-mana pihak Plantif adalah pemegang lesen di bawah Akta Bekalan Elektrik 1990, akan tetapi selanjutnya perlu dibuktikan dengan kukuh oleh Plantif bahawa Defendan adalah pengguna berdaftar bagi bekalan elektrik yang telah dibekalkan oleh Plantif. [25] Sebelum Mahkamah memutuskan isu ini, adalah penting untuk difahami terlebih dahulu fakta kes Mahkamah Rayuan tersebut adalah perlu dibezakan dengan fakta kes di hadapan Mahkamah ini. Dalam kes tersebut, adalah tidak dipertikaikan bahawa perayu adalah pengguna berdaftar bagi premis yang mana pengusikan pepasangan meter elektrik telah berlaku, akan tetapi perayu mendakwa tidak mengusik pepasangan meter dan dia bukan pengguna elektrik tersebut kerana pada masa material premis tersebut disewakan maka dia tidak bertanggungjawab untuk apa-apa caj elektrik yang diguna oleh penyewanya semasa tempoh sewaan. Manakala fakta dalam kes di hadapan Mahkamah ini adalah berbeza di mana Defendan pada setiap masa yang material menafikan mereka adalah pengguna berdaftar bagi premis tersebut. [26] Mahkamah ini amat bersetuju dengan pandangan Hakim Abdul Rahman Sebli di perenggan [13] penghakiman beliau, bahawa tiada keperluan di bawah Akta tersebut di mana TNB mesti terlebih dahulu membuktikan bahawa pengguna berdaftar yang merosakkan atau mengganggu meter sebelum ia berjaya dalam tuntutannya. Ketimbang dalam kes sekarang ini, Mahkamah berpendapat Plantif perlu membuktikan Defendan adalah pengguna berdaftar bagi bekalan elektrik yang telah dibekalkan oleh Plantif atas imbangan kebarangkalian. [27] Bagi menjawab isu ini, Plantif telah bersandarkan kepada keterangan SP2 merujuk kepada penyata saksi – P8 yang menyatakan Defendan merupakan pengguna berdaftar di mana saksi menyokong keterangannya dengan Gambar pada m/s 14 IDB gambar Placard Maklumat Jangka pada bahagian no.pelanggan tertera no. akaun 220019133103 dan nama pelanggan berdaftar iaitu Koperasi Felda Bukit Cherakah Selangor Berhad. Seterusnya, keterangan SP6 merujuk kepada penyata saksi – P16 menyatakan bahawa Defendan merupakan pengguna berdaftar di mana saksi menyokong keterangannya dengan Display Customer - P17 yang telah diestrak daripada sistem CRM TNB yang menunjukkan nama, alamat dan tarikh akaun dibuka, Defendan merupakan pengguna berdaftar bagi akaun bekalan elektrik di premis tersebut. [28] Kendatipun, Mahkamah berpendapat bagi maksud isu ini adalah perlu difahami bahawa suatu permohonan perlu dibuat oleh mana-mana pihak bagi memohon belakan elektrik kepada TNB dengan mengisi borang permohonan seperti yang dikehendaki Seksyen 24 Akta Bekalan Elektrik 1990 sebelum akhirnya dimuktamadkan sebagai pengguna berdaftar. Maka, adakah rekod Plantif sepertimana yang dinyatakan di perenggan [27] adalah memadai dalam membuktikan Defendan adalah pengguna berdaftar? Mahkamah berpendapat Defendan perlu menjadi pengguna berdaftar dengan memohon kepada Plantif untuk membekalkan elektrik ke premis tersebut. Apabila permohonan sedemikian telah dibuat, Plantif mempunyai kewajipan untuk membekalkan elektrik. Peruntukan Seksyen 24 adalah suatu kewajipan statutori yang mengikat Plantif dan Defendan. Seksyen tersebut diperturunkan seperti berikut:

Tertakluk kepada peruntukan yang berikut dalam Bahagian ini dan mana-mana peraturan yang dibuat di bawahnya, pemegang lesen hendaklah apabila dikehendaki berbuat demikian oleh pemunya atau penduduk mana-mana premis-

memberi bekalan elektrik kepada premis itu; dan

setakat yang perlu bagi maksud itu, mengadakan talian bekalan atau apa-apa loji atau kelengkapan elektrik.

Jika mana-mana orang menghendaki pembekalan elektrik di bawah subseksyen

(1), dia hendaklah memberi suatu notis kepada pemegang lesen yang menyatakan-

premis yang berkenaan dengannya bekalan itu dikehendaki;

hari bila bekalan itu dikehendaki dimulakan;

kuasa maksimum yang dikehendaki pada bila-bila masa; dan

tempoh minimum yang selamanya bekalan dikehendaki diberikan.

Jika pemegang lesen menerima daripada mana-mana orang suatu notis di bawah subseksyen (2) yang menghendakinya memberi bekalan elektrik kepada mana-mana premis dan-

dia tidak pernah sebelum ini memberikan bekalan elektrik pada premis itu;

pemberian bekalan itu menghendaki pengadaan talian bekalan atau loji atau kelengkapan elektrik; atau

hal keadaan lain wujud yang membuatkannya perlu atau suai manfaat baginya berbuat demikian, pemegang lesen hendaklah, dengan seberapa segera yang praktik selepas menerima notis itu, memberi kepada orang itu suatu notis di bawah subseksyen (4).

Suatu notis di bawah subseksyen ini hendaklah-

menyatakan takat yang cadangan yang dinyatakan dalam notis di bawah subseksyen (2) boleh disetuju terima oleh pemegang lesen dan menyatakan apa-apa cadangan balas yang dibuat oleh pemegang lesen;

menyatakan sama ada harga yang hendak dikenakan oleh pemegang lesen akan ditentukan melalui suatu tarif di bawah subseksyen 26(1), atau melalui suatu perjanjian khas di bawah subseksyen 29(1) dan menyatakan tarif atau terma perjanjian itu yang dicadangkan;

menyatakan apa-apa pembayaran yang akan dikehendaki supaya dibuat oleh orang itu di bawah subseksyen 27(1); dan

menyatakan apa-apa cagaran yang akan dikehendaki diberi oleh orang itu di bawah seksyen 28. [29] Walaubagaimanapun, dalam kes ini menurut keterangan SP6 yang merupakan Ketua Kerani di TNB Kuala Selangor, kontrak bekalan elektrik Defendan bermula pada 29.2.2016 yang mana permohonan pembukaan akaun berdaftar Defendan tersebut telah dibuat oleh wakil pemaju, Guppyunip Sdn. Bhd secara pukal yang melibatkan projek pembinaan kedai. Dokumen-dokumen yang telah dihantar oleh wakil pemaju kepada Plantif ketika itu adalah: borang kontrak, salinan IC wakil syarikat, surat wakil di bawah kepala surat syarikat, salinan sijil pendaftaran syarikat (i.e borang 9 dan borang 49) dan bukti penghunian premis (i.e perjanjian jual beli). Walaubagaimanapun, dokumen-dokumen tersebut gagal dikemukakan di Mahkamah kerana telah hilang dalam simpanan keras pihak stesen akibat dicuri oleh pihak yang tidak dikenal pasti. [30] Mahkamah berpendapat keterangan SP6 adalah suatu keterangan yang gagal dibuktikan dan bersifat dengar cakap. Mahkamah mendapati tiada keterangan yang membuktikan permohonan telah dibuat oleh Plantif secara manual mahupun secara atas talian. Hal ini penting kerana SP6 bukan orang yang bertanggungjawab menerima dokumen-dokumen tersebut maka keteranganya adalah suatu keterangan dengar cakap. Malahan itu, sekiranya permohonan tersebut dibuat secara atas talian keadaan juga berbeza tertakluk kesemua dokumen tersebut dikemukakan dan individu yang memproses permohonan dalam talian tersebut hadir memberikan keterangan di Mahkamah. [31] Mahkamah juga mendapati keterangan SP7 semasa pemeriksaan semula yang disandarkan oleh Peguamcara Plantif bukanlah keterangan sokongan kepada keterangan SP6 yang dapat dibuktikan di mahkamah malah suatu dengar cakap; yang diperturunkan seperti berikut: PP : Puan juga dicadangkan yang semua eksibit dalam G, tiada 1 eksibit pun bagi borang permohonan defendan. Puan jawab untuk kontrak bekalan tiada. Boleh jelaskan? SP7 : Untuk akaun ini setelah saya semak, dia melalui permohonan secara pukal. Dalam konteks permohonan ada 2 fasa. Borang kontrak adalah fasa 2 walaubagaimana pun fasa pertama terdapat permohonan daripada pihak bukit cherakah melalui pemaju. Documentation tersebut ada dibahagian planning project. Kita memang buat semakan memang ada. [32] Sementelahan, laporan polis bertarikh 28.3.2018 Tg Karang/000605/18 yang dibuat oleh Hashim bin Ismail [rujuk Ikatan dokumen tambahan Plantif /s 9] berkenaan dokumen-dokumen telah dicuri juga gagal hadir memberikan keterangan di Mahkamah bagi mengesahkan kandungan laporan polis tersebut dan tiada juga wakil syarikat pemaju seperti yang didakwa menghantar permohonan telah gagal dipanggil sebagai saksi sapina Plantif. [33] Oleh yang demikian, Plantif gagal membuktikan Defendan adalah pengguna berdaftar bagi bekalan elektrik yang telah dibekalkan oleh Plantif berikutan ketiadaan keterangan kukuh dikemukakan bagi menunjukkan wujud permintaan daripada Defendan untuk disalurkan bekalan elektrik ke premis tersebut atas imbangan kebarangkalian. Hal keadaan ini juga adalah lebih berkemungkinan dan munasabah apabila disokong dengan keterangan lain dalam kes ini iaitu keterangan SD1 yang memaklumkan perjanjian jual beli antara Pemaju dan Defendan telah terbatal akibat kegagalan Defendan menjelaskan baki harga belian dengan mengemukakan surat pemaju bertarikh 10.12.2015 – D27. Di samping itu, SP6 mengakui ketika pemeriksaan balas bahawa Borang Permohonan Bekalan adalah dokumen wajib di bawah Akta Bekalan Elektrik 1990 dan beliau tidak mengetahui siapa yang telah memproses dokumen-dokumen permohonan bekalan elektrik dan tidak pasti samada ianya telah dibuat oleh syarikat Pemaju. [34] Maka, Plantif atas imbangan kebarangkalian telah gagal melepaskan beban pembuktian Plantif sebelum beban pembuktian tersebut beralih kepada Defendan (rujuk kes SINNIYAH & SONS SDN BHD V. DAMAI SETIA SDN BHD [2015] 7 CLJ 584). Sehubungan itu, isu kedua dan isu ketiga adalah tidak perlu diputuskan oleh Mahkamah ini kerana Plantif sememangnya tidak boleh mengkehendaki Defendan membayar kerugian yang disebabkan pengusikan pada pepasangan meter tersebut malah seperti yang telah dinyatakan dalam kes THOMAS THOMAS (supra) bahawa Plantif tidak berada dalam keadaan yang perlu membuktikan bahawa pengguna berdaftar yang merosakkan atau mengganggu pepasangan meter sebelum ia berjaya dalam tuntutannya kerana Mahkamah ini berpendapat pada setiap masa yang material, Defendan bukan pengguna berdaftar yang sah. Isu Berbangkit Defendan: Adakah prinsip judicial precedence dan stare decisis bagi keputusan kes no. BJ-A52NCVC-6-10/2021 di Mahkamah Sesyen Kuala Selangor yang kemudiannya telah dirayu oleh Plantif di Mahkamah Tinggi Klang adalah terpakai dan akan mengikat keputusan Mahkamah Majistret ini. [35] Defendan telah membangkitkan berkenaan isu dalam hujahan bertulisnya di samping semasa perbicaraan penuh dijalankan Defendan telah mengemukakan Penghakiman Mahkamah Sesyen bertarikh 15.9.2022 – D32 dan Writ Saman & Penyataan Tuntutan – D31 a-b. Menurut Defendan, keseluruhan writ saman dan penyataan tuntutan dalam tindakan kes no. BJ-A52NCVC-6-20/2021 (kes mahkamah sesyen) dan kes ini adalah verbatim i.e “in verbatim statement of the legal action”. Perbezaan kedua-dua kes adalah pada tarikh pemeriksaan, jenis usikan pada pepasangan meter dan jumlah ganti. Secara ringkas, Mahkamah Sesyen Kuala Selangor telah menolak tuntutan Plantif dan kemudian Plantif telah memfailkan rayuan di Mahkamah Tinggi Klang di mana Mahkamah Tinggi Klang telah menolak rayuan Plantif. Oleh itu, keputusan Mahkamah Sesyen adalah dikekalkan. [36] Walaubagaimanapun, Mahkamah ini tidak bercadang untuk memutuskan adakah prinsip judicial precedence dan stare decisis bagi keputusan kes no. BJ-A52NCVC-6-10/2021 di Mahkamah Sesyen Kuala Selangor yang kemudiannya telah dirayu oleh Plantif di Mahkamah Tinggi Klang adalah terpakai dan akan mengikat keputusan Mahkamah Majistret ini. Hal ini kerana, Mahkamah ini tidak berkewajipan bagi mempertimbangkan perkara-perkara semasa perbicaraan mahupun hujahan yang tidak diplidkan oleh mereka dalam pliding masing-masing. Mahkamah ini merujuk kepada kes JANAGI V. ONG BOON KIAT [1971] 2 MLJ 196 yang memutuskan seperti berikut: It is not the duty of the court to make out a case for one parties when the party concerned does not raise or wish to raise the point. In disposing of a suit or matter involving a disputed question of fact, it is not proper for the court to displace the case made by a party in its pleadings and give effects to an entirely new case which the paty had not made out in its own pleadings. The trial of a suit should be confined to the pleas in which the parties are at variance. WALHASIL [37] Setelah meneliti keterangan saksi-saksi dan dokumentar kedua-dua pihak, serta hujahan-hujahan yang dikemukakan secara keseluruhannya, dan berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah atas imbangan kebarangkalian, berpuas hati dan memutuskan Plantif gagal membuktikan tuntutannya terhadap Defendan. Oleh yang demikian, tuntutan Plantif adalah ditolak dengan kos mengikut skala seperti Aturan 59 Kaedah 23 KKM 2012. Bertarikh pada 13 Julai 2024 Disediakan oleh: SITI HAJAR BINTI ALI Majistret Mahkamah Majistret Kuala Selangor Tetuan Nik Saghir & Ismail Peguamcara pihak Plantif Tetuan Halim Ashgar Peguamcara pihak Defendan