Tenaga Nasional Berhad v Tan Li Hua (PA-12BNCvC-23-09/2023)

Plaintif menghujahkan bahawa Seksyen 38 (3) hingga Seksyen 38

ABE1990 memperuntukkan bahawa Plaintif mempunyai hak statutori untuk menuntut melalui guaman sivil terhadap pengguna berdaftar bagi kerugian akibat perlakuan kesalahan dibawah Seksyen 37(1), (3) dan

ABE 1990 yang merupakan kesalahan yang berkaitan dengan pengusikan meter dan penggunaan elektrik secara haram. [11] SP1 dan SP2 telah membuat pemeriksaan ke atas meter di Premis Defendan dan telah menemui kesan-kesan pengusikan ke atas meter tersebut yang telah menyebabkan meter tersebut gagal merekodkan bacaan yang tepat selaras dengan bekalan elektrik yang dibekalkan ke Premis Defendan. SP1 telah melakukan ujian kejituan dengan menggunakan alat ujian Test Set jenis PWS 2.3. Hasil ujian kejituan menunjukkan bahawa meter di Premis Defendan telah gagal merekodkan penggunaan sebenar arus elektrik selaras dengan bekalan elektrik yang dibekalkan. Selepas ujian kejituan dilakukan oleh SP1, beliau juga mendapati terdapat usikan pada sil penutup meter dan pelekat keselamatan. [12] Semasa pemeriksaan balas, SP1 dan SP2 telah secara konsisten memberi keterangan bahawa skru link tidak akan menjadi longgar secara sendiri dan alat memeriksa meter, iaitu test set adalah dalam keadaan fizikal yang baik dan berfungsi seperti sediakala dengan bacaan yang tepat. Ujian kejituan yang dibuat selepas tindakan pembetulan menunjukkan meter berada dalam keadaan baik dan normal serta menunjukkan arus sebenar yang dibekalkan oleh Plaintif dan juga dapat merekodkan arus sebenar penggunaan elektrik pada meter dengan betul. SP1 juga telah membuat laporan polis berkenaan dengan penemuan pengusikan meter dan didapati terdapat bukti-bukti secara munasabah bahawa satu kesalahan di bawah Seskyen 37(1) dan/atau Seksyen 37(3) dan/atau Seksyen 37(14) ABE 1990 telah dilakukan pada meter di premis Defendan. [13] Plaintiff merujuk kepada kes Tenaga Nasional Berhad v Ichi-Ban Plastic (M) Sdn. Bhd. [2018] 3 CLJ 557 yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan seperti berikut:- "[27] ...It is clear from section 38(1) and section 38(3) that the person who decides whether an offence has been committed under sections 37(1), (3) or (14) of the Act is the "person employed by a licensee". The licensee is TNB. The finding whether an offence has been committed or not is based purely on the subjective finding of the employee: [See WRP Asia Pacific Sdn Bhd v. Tenaga Nasional Bhd. If the person employed by the licensee decides that an offence under sections 37(1). (3) or (14) has, in his opinion been committed, he may then require the consumer to pay for the loss of revenue. For example, if there is in his opinion, evidence of meter tampering he may then require the consumer to pay for the loss of revenue..." [14] Berdasarkan kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di atas, pihak yang menentukan samada suatu kesalahan dilakukan di bawah Seksyen 37(1), (3) atau (14) ABE 1990 dalam kes di hadapan Mahkamah ini adalah SP1 dan SP2 iaitu pekerja Plantif. Penemuan samada suatu kesalahan telah dilakukan adalah berdasarkan penemuan subjektif SP1 dan SP2. Dalam kes ini, SP1 dan SP2 telah melakukan pemeriksaan ke atas meter di premis Defendan pada 19.2.2019 dan hasil pemeriksaan menunjukkan bahawa meter di premis Defendan telah diusik. [15] Defendan telah mengakui sendiri bahawa beliau adalah penama berdaftar dengan pihak TNB bagi premis Defendan mempunyai kewajipan untuk memastikan bahawa meter di premisnya tidak dirosakkan dan tidak diusik. Ini adalah selaras dengan kes Thomas Thomas v TNB [2017] 4 CLJ 340 yang memutuskan “As TNB’s registered consumer, it was the appellant’s responsibility to ensure that the meter at the premises was not damaged or tampered with…”. Plaintif berhujah bahawa berdasarkan keterangan dan bukti daripada SP1 dan SP2, Plaintif telah berjaya pada tahap imbangan kebarangkalian bahawa meter di premis Defendan telah pun diusik. [16] Tuntutan Plaintif sebanyak RM207,932.65 berserta faedah dan kos akibat usikan adalah dibuat berdasarkan Seksyen 38(3) dan (4) ABE 1990 di mana pengguna dikehendaki membayar apa-apa kerugian hasil yang disebabkan kesalahan yang dilakukan di bawah seksyen 37(1), 37(3) dan 37(14) ABE 1990 termasuklah apa-apa perbelanjaan berkenaan dengan penyambungan semula bekalan elektrik. Seksyen 38(4) ABE 1990 pula memperuntukkan syarat-syarat yang perlu dipenuhi oleh Plaintif bagi menjadikan pernyataan bertulis (mengenai pembayaran yang kena dibuat oleh pengguna) satu keterangan prima facie adalah:-

Suatu pernyataan bertulls oleh seseorang pekerja pemegang lesen yang diperakui dengan sempurnanya oleh pemegang lesen atau mana-mana orang yang diberikuasa oleh pemegang lesen, yang menyatakan -

amaun kerugian hasil atau perbelanjaan yang dilakukan oleh pemegang lesen; dan

orang yang bertanggungan bagi pembayarannya, hendaklah menjadi keterangan prima facie mengenai pembayaran yang kena dibuat oleh pengguna di bawah subseksyen (3).

Amaun yang dinyatakan dalam pernyataan bertulis itu hendaklah, dalam tempoh yang dinyatakan dalam pernyataan itu, menjadi genap masa dan kena dibayar kepada pemegang lesen dan jika tidak dibayar, amaun itu hendaklah didapatkan kembali melalui tindakan sivil di mahkamah." [17] Plaintif telah mengemukakan Eksibit P1 yang telah memenuhi syarat-syarat Seskyen 38(4) iaitu (i) Eksibit P1 adalah bertulis, (ii) disediakan oleh SP1 dan SP2, (iii) menyatakan jumlah kerugian hasil dan kos operasi iaitu RM207,932.65 dan (iv) menyatakan nama Defendan sebagai pihak yang bertanggungan selaku pengguna berdaftar. SP3 telah menyediakan pengiraan bil kebelakang/kerugian hasil dan perbelanjaan bagi kes pengusikan meter dan SP4 pula telah menyemak, memperakui dan meluluskan pengiraan kerugian hasil. Berdasarkan keterangan SP3 dan SP4, pengiraan bil kebelakang untuk bekalan elektrik yang tidak direkodkan akibat pengusikan meter premis Defendan adalah munasabah. Oleh itu, tuntutan Plaintif hendaklah dibenarkan oleh Mahkamah yang mulia ini. E. HUJAHAN DEFENDAN [18] SP2 telah menunjukkan sil penutup meter yang putus sebagai bukti bahawa pepasangan meter itu diusik namun apabila dilihat dengan mata kasar, sil penutup meter itu putus kerana adanya kesan kekaratan di tempat yang terputus. Sil pelekat keselamatan pula adanya kesan “wear and tear” dan ianya boleh berlaku kerana pepasangan meter itu sudah 12 tahun lamanya. Plaintif juga tidak merujuk kepada apa-apa benda lain pada pepasangan meter yang dikatakan telah diusik seperti sil terminal tiada, pelekat keselematan diusik dan skru link voltan bagi fasa merah dilonggar di dalam meter dan bagaimanakah voltan paparan meter bagi fasa merah boleh menunjukkan nilai 0v juga tidak dijelaskan oleh SP2. [19] Selain itu, Defendan mencabar ketepatan hasil bacaan peralatan test set EWS 2.3 dan memohon SP1 untuk mengemukakan sijil calibration bagi alatan tersebut yang digunakan oleh Plaintif dalam ujian kejituan namun Plaintif gagal mengemukakan dokumen tersebut. Tiada penjelasan lanjut berkenaan apakah yang dimaksudkan dengan ujian kejituan, fungsi peralatan dan mekanisme ujian tersebut. [20] Defendan menyatakan tiada usikan telah dilakukan kepada pepasangan meter tersebut. Sekiranya ada, usikan tersebut sudah tentu dapat dikesan dari awal lagi dan bukannya pada hari pemeriksaan. Dalam hal ini, SP2 mengesahkan pembaca meter boleh membuat bacaan meter dan boleh nampak dengan jelas bacaan pada voltan fasa merah itu sifar. Ini tidak mungkin boleh terlepas pandang. Tambahan pula, Defendan menegaskan tidak mungkin usikan pepasangan meter itu boleh berlanjutan berbulan-bulan tanpa dikesan langsung oleh Plaintif. Defendan dalam hal ini merujuk kes Mahkamah Rayuan TNB v VISION PINES SDN BHD (2022) 1 LNS 3171 di mana Mahkamah membuat penelitian:- “[64] The Respondent also submits that the Appellant had chose a wrong sudden drop date of 26.9.2005. It is not disputed that interim inspections during the claim period have been carried out by the appellant on 26.9.2005,

9.11.2005, 23.1.2006, 16.1.2007. In all these inspections, the appellant confirmed there was no meter tempering. The complaint is if the Respondent has been cleared of meter tampering by the interim inspections, the alleged meter tampering could not have continued uninterrupted from 26.9.2005 to 21.6.2008 as alleged by the appellant. [21] Dengan merujuk kes di atas, Defendan menghujahkan Plaintif telah gagal membuktikan bahawa terdapatnya pengusikan pada pepasangan meter untuk tempoh dari 6.5.2014 hingga berlanjutan ke 19.2.2019 yang melibatkan penggunaan elektrik sebanyak RM207,932.65. Menurut Defendan, bagi pengiraan kehilangan hasil, apa yang penting yang hendak dikira adalah titik permulaan usikan pada pepasangan meter. Malahan SP1 sendiri sudah menyatakan dengan jelas bahawa pasukan teknikal TNB tidak berupaya mengira titik permulaan usikan pada pepasangan meter. SP3 juga tidak dalam kenyataannya menyatakan bagaimana SP2 boleh memulakan pengiraanya pada tarikh 6.5.2014. Justeru, Plaintif juga gagal membuktikan amaun tuntutannya. F. ANALISA DAN KEPUTUSAN [22] Dalam membuat keputusan, saya merujuk kepada undang-undang yang mantap bahawa Mahkamah ini tidak akan campur tangan dengan keputusan Hakim Bicara melainkan Hakim tersebut didapati telah salah (plainly wrong) dalam membuat keputusan. Merujuk kepada kes Icon City Development Sdn Bhd v K-Shin Corporation Sdn Bhd [2022] 1 MLRA 151, Mahkamah telah memutuskan seperti berikut:- [14] We were mindful of the limited role of the appellate court in relation to findings of facts made by the court of first instance. In the case of Lee Ing Chin v. Gan Yook Chin & Anor [2003] 1 MLRA 95; [2003] 2 MLJ 97; [2003] 2 CLJ 19; [2003] 2 AMR 357 where the Court of Appeal held as follows: "... an appellate court will not, generally be speaking, intervene unless the trial court is shown to be plainly wrong in arriving at its decision. But appellate interference will take place in cases where there has been no or insufficient judicial appreciation of the evidence." [16] In the Federal Court case of Ng Hoo Kui & Anor v. Wendy Tan Lee Peng, Administrator of the Estates of Tan Ewe Kwang, Deceased & Ors [2020] 6 MLRA 193; [2020] 12 MLJ 67; [2020] 10 CLJ 1, Zabariah Mohd Yusof FCJ delivering the judgment of the court, held inter alia as follows:"

An appellate court should not interfere with the trial judge's conclusions on primary facts unless satisfied that he was plainly wrong. The 'plainly wrong' test operates on the principle that the trial court has had the advantage of seeing and hearing the witnesses on their evidence as opposed to the appellate court that acts on the printed records. [23] Sesuatu Mahkamah yang bersidang dalam bidang kuasa rayuan tidak boleh sewenang-wenangnya mengetepikan keputusan Mahkamah Bicara sekalipun ia mempunyai pandangan berbeza daripada Mahkamah Bicara kerana kelebihan pada Mahkamah Bicara ialah Mahkamah Bicara mempunyai peluang menilai saksi dan keterangannya. [24] Perayu, dalam kes sivil mempunyai beban untuk menunjukan dimana kekhilafan Hakim Bicara dan bagaimana keputusan Hakim Bicara telah menyebabkan kegagalan keadilan yang serius. Sebarang perkara tidak boleh mengugat keputusan Hakim Bicara. [25] Asas rayuan di hadapan saya adalah sama ada Plaintif berjaya membuktikan atas imbangan kebarangkalian terdapatnya pengusikan pada meter Defendan. Dengan kata lain saya boleh simpulkan persoalan ini seperti berikut iaitu samada: [a] HMS telah terkhilaf apabila gagal memutuskan terdapat kegagalan Plaintif untuk membuktikan terdapat pengusikan pada pepasanagn meter di premis Defendan. Kegagalan ini telah mengakibatkan satu usikan di bawah seksyen 37 ABE 1990 tidak dibuktikan; [b]` Plaintif tidak berhak kepada tuntutan Plaintif di bawah Seksyen 38 ABE 1990." [26] Beban pembuktian adalah terletak Plaintif iaitu: [a] berlakunya usikan pada meter untuk menunjukkan bacaan adalah tidak tepat atau janggal ketara di antara bacaan meter dengan penggunaan sebenar. [b] Meter dalam premis dan kawalan Defendan. [c] Terdapat kerugian secara salah yang ditanggung oleh Plaintif. [27] Semasa pemeriksaan dilakukan oleh Plaintif, meter Defendan adalah dalam berkeadaan Sil terminal tiada, Sil penutup meter putus, pelekat keselamatan diusik, didapati voltan paparan meter bagi fasa merah menunjukkan nilai 0 volt dan Skru link voltan bagi fasa merah dilonggarkan di dalam meter. [28] Adalah tidak dinafikan bahawa meter tersebut berada di premis Defendan dan dalam kawalannya. Keterangan oleh SP1 dan SP2 yang merupakan Juruteknik Tingkatan Biasa TNB (ahli Special Engagement Against Losses (SEAL)) telah mengesahkan secara bertulis dan lisan bahawa berlakunya pengusikan pada pepasangan meter tersebut. Defendan pula dalam pembelaannya menafikan mengusik pepasangan meter tersebut tetapi mendakwa ianya berlaku disebabkan kesan “wear and tear” dan berkarat. [29] HMS seharusnya menerima keterangan bahawa SP1 dan SP2 adalah kompeten bagi melakukan pemeriksaan dan ujian tersebut dan merupakan juruteknik yang berpengalaman dalam bidangnya. Mahkamah tidak ada sebab untuk menolak keterangan saksi-saksi ini membawa keterangan bahawa berlakunya usikan pada meter dan menerima keterangan seolah-olah Plaintif yang telah bertindak mengusik meter itu sendiri. HMS tidak memberi pertimbangan bahawa tiada keterangan yang menyokong oleh Defendan untuk membuktikan keadaan meter tersebut adalah disebabkan oleh haus dan lusuh (wear and tear) dan berkarat. Pengusikan pada meter yang berada didalam premis Defendan membawa anggapan Defendan sebagai pengguna akan mendapat manfaat jika meter tersebut mencatat bacaan yang kurang. Semestinya pihak yang mendapat keuntungan akibat daripada usikan pada meter elektrik adalah Defendan sendiri dan bukannya Plaintif. Usikan pada meter elektrik itu hanya boleh dilakukan oleh Defendan atau dengan pengetahuannya. Defendan dalam memberi memberi keterangan bahawa mereka tidak melakukan usikan pada meter tanpa bukti menyokong hanya berbentuk penafian semata-mata. Defendan adalah mempunyai tanggungjawab penuh untuk memastikan atas meter di premisnya tidak disuik sebagaimana diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Thomas Thomas v Tenaga Nasional Berhad [2017] 4 CLJ 340 yang memutuskan: [21] As TNB's registered consumer, it was the appellant's responsibility to ensure that the meter at the premises was not damaged or tampered with. This responsibility remains with the appellant throughout the duration of the agreement unless by his tenancy agreement with the tenant, he had assigned such responsibility to the tenant. Even then such agreement would not bind TNB, not being a party to the tenancy agreement. [30] Saya dapati tiada alasan yang munasabah bagi HMS untuk tidak mempercayai dan menerima bahawa berlaku pengusikan ke atas meter dan/atau pepasangan meter di premis Defendan kerana keterangan SP1 dan SP2 jelas menunjukkan terdapat kesan kacau ganggu kepada meter tersebut. [31] Setelah memberi pertimbangan kepada keterangan SP1 dan SP2 dan disokong dengan keterangan dokumentari, saya berpendapat memang terdapat usikan pada meter elektrik di premis Defendan. Berdasarkan kes di atas, keterangan oleh SP1 dan SP2 yang adalah memadai untuk menentukan bahawa usikan meter telah terjadi dan satu kesalahan di bawah seksyen 37(1), (3) or (14) telah dilakukan. [32] Mahkamah Persekutuan dalam kes Tenaga Nasional Berhad v. Ichi-Ban Plastic (M) Sdn. Bhd. [2018] 3 CLJ 557, menyatakan penemuan sama ada suatu kesalahan telah dilakukan atau tidak adalah berdasarkan sepenuhnya kepada penemuan subjektif pekerja. Mahkamah Persekutuan menyatakan- "[27] ...It is clear from section 38(1) and section 38(3) that the person who decides whether an offence has been committed under sections 37(1), (3) or

of the Act is the "person employed by a licensee". The licensee is TNB. The finding whether an offence has been committed or not is based purely on the subjective finding of the employee: [See WRP Asia Pacific Sdn Bhd v. Tenaga Nasional Bhd. If the person employed by the licensee decides that an offence under sections 37(1). (3) or (14) has, in his opinion been committed, he may then require the consumer to pay for the loss of revenue. For example, if there is in his opinion, evidence of meter tampering he may then require the consumer to pay for the loss of revenue..." [33] Selanjutnya, HMS dalam alasan penghakimannya telah menerangkan bahawa Plaintif gagal menjelaskan dengan lebih lanjut berkenaan ujian kejituan mahupun mekanisme ujian tersebut. HMS merumuskan oleh kerana Plaintif tidak dapat menunjukan usikan maka dengan itu Plaintif telah gagal membuktikan mengenai ujian kejituan dan ujian perbandingan arus. [34] Sungguhpun begitu, perkara ini tidak mampu mematahkan kes Plaintif kerana sepertimana prinsip yang diterangkan dalam kes Tenaga Nasional Berhad v. Ichi-Ban Plastic (M) Sdn. Bhd. [2018] 3 CLJ 557, penemuan sama ada suatu kesalahan telah dilakukan atau tidak adalah berdasarkan sepenuhnya kepada penemuan subjektif pekerja. Ini pada pandangan saya termasuklah ujian yang digunakan oleh SP1 dan SP2 dalam menentukan terdapatnya pengusikan meter dalam kes ini. [35] Defendan juga merujuk kepada kes TNB v Vision Pines Sdn Bhd

(2022)1 LNS 3171 dan menimbulkan isu bahawa pengusikan meter seharusnya dikesan seawal 6.5.2014 iaitu tempoh 5 tahun dari 19.2.2019 dan bukannya pada 19.2.2019. Namun, pada pedapat saya, kes Vision Pines perlu dibezakan dengan kes di hadapan Mahkamah ini. Dalam kes Vision Pines, terdapat pemeriksaan terdahulu yang mendapati tiada usikan meter terjadi. Dalam hal ini Mahkamah Rayuan menyatakan: [72] On the ground that there was no proof of meter tampering on 26.9.2005 alone, the appellant's claim period from 26.9.2005 to 21.6.2008 is unreasonable and unfair. In the circumstances, we find the respondent has rebutted the appellant's section 38(4) Statement. The appellant therefore has failed to prove the quantum of its claim. [36] Sebaliknya dalam kes di hadapan saya ini, Plaintif telah membuktikan berlakunya usikan manakala Defendan pula gagal membuktikan sebarang pemeriksaan pada tarikh sebelum 19.2.2019 dilakukan yang mendapati meter dalam keadaan baik pada ketika itu. SP1 membuat ujian kejituan dengan menggunakan Test Set EWS2.3 yang telah dikalibrasi sebelum itu. SP1 juga telah merekodkan Voltan, Arus, Kuasa (Watt) dan Angkakadar kuasa hasil dari ujian kejituan sebagaimana di Ekshibit P1. [37] Memandangkan Plaintif telah berjaya membuktikan bahawa terdapatnya usikan meter, mengikut undang-undang yang mantap bahawa pengguna berdaftar adalah bertanggungan ke atas usikan dan kerugian yang dialami oleh pemegang lesen akibat usikan meter, Defendan hendaklah bertanggungan untuk menanggung rugi Defendan. Dalam hal ini, HMS telah terkhilaf apabila tidak mempertimbangkan secara menyeluruh keterangan saksi-saksi yang hadir dan memutuskan tiada usikan telah berlaku sebagaimana yang diperuntukkan di bawah Seksyen 37 ABE 1990 yang membolehkan tuntutan dibuat oleh Plaintif dibawah Seksyen 38 ABE 1990. [38] Dalam kes Tenaga Nasional Bhd v. Dunia Raya Enterprise Sdn Bhd [2015] 6 CLJ 751 Mahkamah Rayuan menyatakan-

Dari segi kuantum, perayu boleh bergantung kepada kenyataan bertulis yang diperakui untuk membuktikan kes mereka. Untuk bergantung kepada satu kenyataan bertulis, perayu hendaklah, antara lain, (i) mengira kehilangan pendapatan dan direkodkan ke dalam dokumen dan penyataan bertulis; (ii) penyataan bertulis yang disahkan perlu mengandungi butir-butir yang dinyatakan dalam s. 38(4) ESA 1990; (iii) jika pernyataan yang disahkan dikeluarkan, ia perlu disampaikan kepada responden dan jika responden tidak membayar, maka tindakan sivil boleh diambil. Oleh itu, adalah satu syarat terlebih dahulu untuk memulakan tindakan sivil dengan bergantung pada s. 38 ESA 1990 untuk responden mengeluarkan kenyataan bertulis yang disahkan mengikut undang-undang, sebelum tindakan sivil boleh dimulakan.

Berdasarkan fakta, kenyataan yang dimaksudkan di bawah s. 38(4) ESA 1990 tidak mematuhi keperluan mandatori undang-undang dan akibatnya, perayu tidak boleh bergantung kepada kenyataan ini dan memulakan tindakan sivil. Di samping itu, perayu tidak membuktikan secara bebas liabiliti dan kuantum mengikut undang-undang. Hakim bicara telah membuat dapatan dengan betul bahawa oleh kerana kunci tersebut berada pada setiap masa dengan perayu, perayu masih perlu membuktikan bahawa meter tersebut telah diusik oleh responden. Hanya kerana meter tersebut berada di premis responden dan ia didapati diusik, responden tidak boleh disalahkan. Walau bagaimanapun, jika terdapatnya pengusikan oleh responden, perayu tidak membuktikan bagaimana jumlah yang dituntut dicapai. [39] Mengenai tuntutan Plaintif atas jumlah keseluruhan RM207,932.65 adalah berdasarkan kepada Seksyen 38(3) dan (4) ABE 1990. Dalam memenuhi syarat yang telah digariskan di bawah Seksyen 38(4), saya dapati Plaintif telahpun membuktikan amaun tersebut melalui Eksibit P1 yang telah memenuhi syarat-syarat Seskyen 38(4) iaitu (i) Eksibit P1 adalah bertulis, (ii) disediakan oleh SP1 dan SP2, (iii) menyatakan jumlah kerugian hasil dan kos operasi iaitu RM207,932.65 dan (iv) menyatakan nama Defendan sebagai pihak yang bertanggungan selaku pengguna berdaftar. SP3 dan SP4 juga telah memberi keterangan berkenaan cara-cara formula yang standard bagi pengiraan bil kebelakang. Oleh itu, Eksibit P1 ini menjadi satu keterangan prima facie mengenai pembayaran yang kena dibuat oleh Defendan dibawah Seksyen 38(3) ABE

Sebaliknya tiada keterangan yang mencukupi dari Defendan untuk menunjukkan bahawa anggaran tersebut adalah tidak wajar, berlebihan atau salah secara ketara. HMS sepatutnya mendapati bahawa anggaran tersebut telah dibuktikan atas imbangan kebarangkalian. Jika ia telah dibuktikan bahawa meter tersebut telah diusik dan bacaannya tidak menunjukkan penggunaan elektrik yang betul, dan caj tambahan atau caj kebelakang yang dikenakan pada pelanggan tidak ditunjukkan sebagai tidak wajar, berlebihan atau salah secara ketara, jumlah yang harus dibayar telah dibuktikan atas imbangan kebarangkalian. Defendan hanya sekadar bergantung kepada invois-invois elektrik dan tidak memanggil mahupun merujuk kepada pakar bagi mempertikaikan cara pengiraan kaedah ralat yang digunakan oleh pihak TNB. [40] Kedudukan diatas telah diperjelaskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Tenaga Nasional Berhad v AMP Enterprise (M) Sdn Bhd [2015] 1 CLJ 400 yang memutuskan: [25] In the final analysis:

A consumer must pay for the electricity he consumes.

He should not be allowed to benefit from tampering of meters to pay less, as it results in the general public paying more for their electricity.

Since the clock cannot be turned back to re-measure the consumption, only estimates can be made, and if such estimate is not shown to be manifestly unreasonable, excessive or wrong, it may be accepted as proof upon a balance of probabilities of the amount estimated and claimed. [29] The appellant, upon whom the burden of proof lay to prove its case upon a balance of probabilities, having adduced evidence of the estimate and how it is arrived at, the burden shifts to the respondent to show that the estimate is in fact manifestly unreasonable, excessive or wrong. [41] Saya juga merujuk kepada kes Tenaga Nasional Berhad v Bright Rims Manufacturing Sdn Bhd [2015] 1 CLJ 521 dimana Mahkamah Rayuan mengiktiraf bahawa jumlah yang dituntut hanyalah anggaran yang perlu dibuktikan atas imbangan kebarangkalian. Mahkamah menyatakan - [15] The reasoning that the respondent had proved a manifest error upon a balance of probabilities is equally flawed. It is the amount claimed that has to be proved upon a balance of probabilities. A claim for backbilled sums due to meter tampering is necessarily based upon an estimate. That estimate is accepted unless it is demonstrated that there is manifest error. It is a question of whether there is or there is not a manifest error. That there is upon a balance of probabilities a manifest error is insufficient to elevate conjecture to a demonstration of manifest error. [16] We examined why the High Court considered that manifest error was proved upon a balance of probabilities. We concluded it came from the fact that the document D2 referred to in para. 67 of the grounds was produced at the trial by the witness, without the appellant having had an opportunity to check and verify it as to its accuracy. It purported to be prepared from the respondent's records of its operations. Its production was objected to. In a contest between the appellant licensee's estimate and the document generated by the consumer who tampered with the meter, the balance must favour the licensee. [42] Bersandarkan kepada alasan-alasan di atas, saya memutuskan bahawa Defendan bertanggungan ke atas tuntutan Plaintif sebanyak RM207,932.65 dan membenarkan rayuan Plaintif dengan kos sebanyak RM7,000.00. Tarikh: 7 April 2025 Peguamcara Pihak-Pihak Aznil Majid (Tetuan Aznil Naziah Juli & Praba) bagi pihak Perayu. K.C Ang (Tetuan C P Ang & Co.) bagi pihak Responden.