TENG WAI KEAT v Pang Jing Yuan (CB-12B-12-10/2023)

Ini adalah rayuan terhadap keputusan Hakim Mahkamah Sesyen berkaitan bagi satu tuntutan gantirugi kemalangan jalan raya. Rayuan ini adalah terhadap kuantum sahaja. Pada masa yang sama terdapat rayuan balas oleh Responden/Plaintif terhadap isu kuantum juga.

Penelitian kepada alasan penghakiman hakim bicara didapati bahawa liabiliti telah diputuskan bahawa Perayu/Defendan adalah 100 % bertanggungan dalam kes ini. Ia tidak dipertikaikan oleh Perayu dan Responden dalam kes ini.

Isu kuantum yang dipertikaikan ialah keputusan Hakim Mahkamah Sesyen kes Perayu yang menyatakan bahawa Responden berumur 17 tahun semasa kejadian dan tidak memerlukan menggunakan prosthesis seumur hidup adalah tidak tepat.

Sementara itu Responden menyatakan bahawa Hakim Mahkamah Sesyen terkhilaf apabila mengambil kira laporan pakar Perayu dan memberikan award RM 184,000.00 dan bukannya RM 449,500.00 seperti yang dicadangkan oleh laporan pakar Responden.

Hakim Mahkamah Sesyen menyatakan seperti yang berikut:

Kos Prosthesis Peguam Defendan telah menghujahkan, Plaintif tidak memerlukan prosthesis untuk tangan memandangkan pembedahan yang disyorkan boleh membantu tangan Plaintif. Secara alternatif, Peguam Defendan berhujah, jika Mahkamah memutuskan Plaintif memerlukan prosthesis tanpa pembedahan, sejumlah RM184,000.00 seperti yang disyorkan oleh pihak prosthesis Defendan. Manakala Peguam Plaintif telah menghujahkan RM449,500.00 mengikut laporan orthosis dari Pusat Anggota Tiruan Central Sdn Bhd. Mahkamah memutuskan bahawa jumlah RM184,000.00 untuk kos prosthesis adalah berpatutan seperti yang disyorkan oleh pihak prosthesis Defendan. [6] Penelitian kepada rayuan ini oleh kedua-dua pihak adalah didapati bahawa isu utama dalam kes ini ialah sama ada Hakim Mahkamah Sesyen terkhilaf apabila mengambil kira laporan pakar Responden dan menjadikan asas kepada keputusan Hakim Mahkamah Sesyen. Sementara Hakim Mahkamah Sesyen mengambil kira jumlah yang dicadangkan oleh pakar Responden dan tidak menerima jumlah yang dicadangkan oleh pakar Perayu. Analisa [7] Adalah menjadi prinsip yang mantap Mahkamah yang mendengar rayuan tidak sewajarnya campur tangan dalam dapatan fakta dan Mahkamah ini juga perlu meneliti dengan berhati-hati berkenaan dengan keputusan yang dibuat oleh Hakim Mahkamah Sesyen dan menentukan tentang amaun yang diputuskan berkenaan dengan gantirugi tersebut. Mahkamah ini tidak sewajarnya menggantikan dapatan berkenaan amaun gantirugi tersebut semata-mata disebabkan tidak bersetuju. Sebaliknya hendaklah meneliti dapatan Hakim Mahkamah Sesyen itu mengikut kaca mata undang-undang serta memutuskan sama ada ia wajar diganggu atau sebaliknya. [8] Prinsip yang jelas berkenaan dengan perkara ini telah lama dinyatakan dan telah diketahui dalam kes Thomas v Thomas [1947] AC 484 seperti yang berikut: “I do not find it necessary to review the many decisions of this House, for it seems to me that the principle embodied therein is a simple one, and may be stated thus: I. Where a question of fact has been tried by a judge without a jury, and there is no question of misdirection of himself by the judge, an appellate court which is disposed to come to a different conclusion on the printed evidence, should not do so unless it is satisfied that any advantage enjoyed by the trial judge by reason of having seen and heard the witnesses, could not be sufficient to explain or justify the trial judge's conclusion; II. The appellate court may take the view that, without having seen or heard the witnesses, it is not in a position to come to any satisfactory conclusion on the printed evidence; III. The appellate court, either because the reasons given by the trial judge are not satisfactory, or because it unmistakably so appears from the evidence, may be satisfied that he has not taken proper advantage of his having seen and heard the witnesses, and the matter will then become at large for the appellate court.” [9] Dalam konteks kes ini Mahkamah harus berhati-hati dalam mengganggu dapatan hakim bicara. Apa yang lebih menarik dalam kes ini ialah keputusan Hakim Mahkamah Sesyen untuk menerima laporan yang dikemukakan oleh satu pihak dan tidak menerima laporan pihak yang lain. Dalam erti kata lain Hakim Mahkamah Sesyen mengutamakan satu keterangan daripada keterangan yang lain. [10] Pada masa yang sama Mahkamah juga perlu melihat bagaimana pendekatan yang digunakan oleh Mahkamah yang mendengar rayuan dan mengenal pasti sama ada terdapatnya kesilapan yang ketara dan kegagalan menilai keterangan dengan sewajarnya. Ini penting bagi meneliti sama ada wajar atau tidak Mahkamah ini mengganggu dapatan Hakim Mahkamah Sesyen dalam kes ini. Hal ini telah dinyatakan dalam kes Ng Hoo Kui & Anor v. Wendy Tan Lee Peng, Administrator of The Estates of Tan Ewe Kwang, Deceased & Ors [2020] 10 CLJ 1 seperti yang berikut: “[54] Premised on Thomas v. Thomas (supra) and Henderson (supra) Lord Reed qualified that the "plainly wrong" test only comes into play in the absence of the following:

material error of law;

(ii) critical factual finding which had no basis in evidence;

(iii) demonstrable misunderstanding of relevant evidence; and

(iv) demonstrable failure to consider relevant evidence. In the presence of any of the above, the appellate court is entitled to set aside the judgment of the trial court without having to consider the "plainly wrong" test. Lord Reed reiterates that these four identifiable errors are however not exhaustive. It appears that the other examples which could be added to this non-exhaustive list, are as listed in Thomas v. Thomas (supra) namely:

There is misdirection by the judge;

(ii) There is no evidence to support a particular conclusion;

(iii) There is material inconsistencies or inaccuracies;

(iv) The trial judge fails to appreciate the weight and bearing of circumstances admitted or proved.” [11] Walau bagaimanapun dalam kes ini adalah didapati bahawa alasan Hakim Mahkamah Sesyen berkenaan dengan penerimaan laporan daripada suatu pihak tidak dijelaskan mengapakah ianya diterima. Apa yang ada ialah Hakim Mahkamah Sesyen berpendapat bahawa kos untuk prosthesis sebanyak RM 184,000.00 itu adalah lebih berpatutan. [12] Ketiadaan alasan yang menjelaskan mengapa jumlah tersebut diambil kira dan bukannya laporan yang dikemukakan oleh pihak Responden menyebabkan Mahkamah ini tidak dapat mengetahui apakah asas kepada keputusan Hakim Mahkamah Sesyen tersebut. [13] Persoalannya adakah ini boleh digolongkan sebagai kegagalan Hakim Mahkamah Sesyen menilai keterangan dengan secukupnya. Di samping itu adakah ia merupakan satu kesilapan ketara yang memerlukan campur tangan Mahkamah ini? [14] Oleh yang demikian adalah wajar untuk hakim bicara dalam alasan penghakimannya menjelaskan secara ringkas apakah asas kepada keputusan hakim bicara di dalam menerima sesuatu keterangan dan menolak keterangan yang lain. Ini akan dapat memberikan gambaran yang jelas kepada Mahkamah yang mendengar rayuan dan menentukan sama ada campur tangan diperlu dilakukan atau sebaliknya dalam dapatan tersebut. [15] Pada masa yang sama Mahkamah juga berpendapat adalah sukar untuk menyatakan bahawa disebabkan kegagalan hakim bicara memperincikan asas kepada dapatan hakim bicara ia secara automatik menyebabkan dapatan tersebut perlu diganggu oleh Mahkamah yang mendengar rayuan. [16] Dalam kes ini adalah didapati bahawa hakim bicara telah memberi keutamaan kepada laporan pakar satu pihak daripada pihak yang lain. Ini bermakna keputusan hakim bicara adalah berdasarkan kepada keterangan yang telah dikemukakan di hadapan hakim bicara. Penelitian kepada nota keterangan dalam kes ini menunjukkan bahawa laporan-laporan pakar tersebut dikemukakan di Mahkamah tanpa memanggil saksi pakar tersebut memberikan keterangan. [17] Ini bermakna hakim bicara telah melihat kedua-dua laporan tersebut dan berpendapat bahawa salah satu daripada laporan tersebut wajar diutamakan daripada laporan yang lain. Penelitian kepada laporan-laporan tersebut menunjukkan bahawa kedua-dua laporan tersebut mempunyai asas kepada cadangan yang dikemukakan oleh pakar di dalam laporan tersebut. Hakim bicara telah memilih salah satu daripada laporan tersebut. Apakah ia adalah satu kekhilafan hakim bicara yang memerlukan campur tangan Mahkamah ini? [18] Bagi meneliti apakah yang perlu dilakukan oleh Mahkamah apabila terdapat dua laporan pandangan pakar yang bertentangan di antara satu dan lain, Mahkamah ini merujuk kepada kes Collector of Land Revenue v Alagappa Chettiar; Collector of Land Revenue v Ong Thye Eng And Cross Appeals [1971] 1 MLJ 43 di mana Majlis Privy menyatakan ketika menimbangkan sama ada Mahkamah yang mendengar rayuan boleh campur tangan di dalam keputusan hakim bicara yang telah menerima satu laporan pakar yang diutamakan daripada pandangan pakar yang lain di halaman 46 seperti yang berikut: “The first finding of fact was that the sale by Devarayan of his undivided half-share was not a forced sale but one in the open market between parties at arms length. This finding rested upon the judge's assessment of the credibility of the witnesses who gave oral evidence before him. It was one peculiarly within the province of the trial judge, with which an appellate court should not interfere save in most exceptional circumstances. …” Dan seterusnya menyatakan seperti yang berikut: “A finding that the opinion of one expert witness is to be preferred to that of another, is also one which is not lightly to be disturbed by an appellate court unless it can be demonstrated that the judge who heard and saw them give their evidence has misunderstood it or that his reasons for preferring one to the other are clearly unsound.” [19] Prinsip ini juga telah dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Teoh Kiang Hong v Theow Say Kow @ Teoh Kiang Seng, Henry [2025] 1 MLJ 813. Mahkamah Persekutuan menyatakan bahawa tindakan hakim bicara memberikan keutamaan kepada satu keterangan pakar tidak menjadi suatu kedudukan atau keadaan yang tergolong dalam kesalahan yang ketara. Ini dinyatakan seperti yang berikut: “[146] In the appeals before us, one of the major reasons for accepting DW2 over PW5 by the trial judge has been the production of hard evidence, ie, the specimens used for comparison against the impugned signature. DW2 produced the samples while PW5 did not. Moreover, the documents from where the specimens were obtained and used for analysis by DW2 were not disputed by Henry. In our view, the satisfaction or otherwise of the trial judge in this respect ought to have been given due deference by the Court of Appeal as those reasons advanced by him were substantiated by evidence and his conclusion is therefore not plainly wrong.” [20] Oleh itu dalam kes ini Mahkamah berpendapat keputusan hakim bicara yang memilih salah satu laporan pakar sebagai asas kepada keputusan hakim bicara di samping mengambil amaun yang dicadangkan oleh pakar yang lain adalah merupakan satu tindakan di bawah budi bicara dan kebijaksanaan hakim bicara. Pada hemat Mahkamah ini ia tidak menyebabkan dapatan tersebut adalah suatu kesilapan yang ketara atau kegagalan untuk menilai keterangan-keterangan di hadapan Mahkamah bicara. Ini bermakna ia menyebabkan Mahkamah ini tidak wajar untuk campur tangan di dalam dapatan Hakim Mahkamah Sesyen berkenaan dengan kuantum dalam kes ini. [21] Akhirnya, Mahkamah ini berpendapat tiada alasan untuk campur tangan dalam keputusan Hakim Mahkamah Sesyen. Ini bermakna rayuan Perayu ditolak. Begitu juga rayuan silang Responden juga ditolak. Bertarikh: 11 hb. April 2025 (ROSLAN BIN MAT NOR) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA TEMERLOH, PAHANG DARUL MAKMUR PIHAK-PIHAK: Bagi Pihak Perayu/Defendan GK Ganesan, Ramani dan TP Vaani Tetuan Raj & Co No. 1-6-23, Tingkat 6, Block C Diamond Square Business Centre Jalan 1/50, Off Jalan Gombak 53000 Kuala Lumpur Bagi Pihak Responden/Plaintif Kanakkam Tetuan M Ravendran & Associates No. 52A, Jalan Wawasan 2/3 Bandar Baru Ampang 68000 Ampang Selangor Darul Ehsan