Tengku Amran Bin T. Awang v Tg Ngah Hamzanusi Bin Tg Hamad @ Tg Hamzah (TA-B52NCvC-10-08/2024)

PENDAHULUAN Ini merupakan rayuan pihak Defendan terhadap keputusan Mahkamah yang diberikan pada 16.7.2025 yang telah membenarkan Notis Permohonan Plaintif [Lampiran 11] di bawah Aturan 14 kaedah 1 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 13/08/2025 16:26:45 TA-B52NCvC-10-08/2024 Kand. 53 (KKM 2012) dengan kos sebanyak RM3000 diberikan kepada Plaintif.

Melalui Lampiran 11, pihak Plaintif telah memohon untuk perintah-perintah berikut: a) Penghakiman sebanyak RM 605,000. b) Kos guaman mengikut skala peguam cara dan klien; c) Kos tindakan ini; d) Apa-apa relief tambahan yang pada hemat Mahkamah adil dan suai manfaat.

Bagi permohonan ini, Mahkamah telah meneliti kertas kausa seperti yang berikut: a) Writ Saman bertarikh 28.8.2024 (Lampiran 1); b) Pernyataan Tuntutan bertarikh 25.8.2024 (Lampiran 2); c) Pembelaan dan Tuntutan Balas bertarikh 13.10.2024 (Lampiran 7); d) Jawapan kepada Pembelaan dan Pembelaan kepada Tuntutan Balas bertarikh 24.10.2024 (Lampiran 10); e) Notis Permohonan Plaintif untuk Penghakiman Terus bertarikh 28.10.2024 (Lampiran 11); f) Afidavit Sokongan Plaintif yang diikrarkan pada 27.10.2024 (Lampiran 12). g) Afidavit Jawapan Defendan yang diikrarkan pada 15.11.2024 (Lampiran 16). h) Afidavit Balasan Plaintif yang diikrarkan pada 2.12.2024 (Lampiran 17)

Mahkamah pada 16.7.2025 telah membenarkan permohonan Plaintif ini di Lampiran 11. Mahkamah telah membenarkan para

serta menolak para (b). Mahkamah membenarkan para (c) iaitu kos sebanyak RM3000 diberikan kepada Plaintif.

Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, pihak Defendan telah memfailkan notis rayuan bertarikh 21.7.2025 bagi merayu terhadap keputusan tersebut ke Mahkamah Tinggi.

LATAR BELAKANG Plaintif dan Defendan merupakan individu. Plaintif, Defendan dan isteri Defendan iaitu Suziana bt A. Ghani telah memasuki perjanjian penyelesaian bertarikh 28.2.2023 berkaitan pembayaran hutang Defendan kepada Plaintif sejumlah RM 1,100,000.00 (Perjanjian Penyelesaian).

Antara klausa penting dalam Perjanjian Penyelesaian tersebut adalah Defendan dan isteri Defendan akan memindah milik nama empat bidang hartanah milik isteri Defendan kepada Plaintif bagi membayar sejumlah RM 450,000 hutang Defendan. Baki RM 650,000 lagi akan dibayar secara ansuran bulanan kepada Plaintif di mana pembayaran seharusnya dibuat pada atau sebelum 25 haribulan setiap bulan melalui post-dated cheque atas nama peguam cara Plaintif, Tetuan Azman, Wan Helmi & Associates. Sebanyak 26 keping post- dated cheque sepatutnya dikeluarkan bagi jumlah RM 30,000 setiap satu cek.

Sekitar September 2023, setelah urusan pindah milik tanah empat lot tanah tersebut ke atas nama Plaintif telah berjaya disempurnakan oleh isteri Defendan, Defendan telah menyerahkan 6 keping post-dated cheque atas nama Tetuan Azman, Wan Helmi & Associates yang setiap satunya berjumlah RM30,000.00 dan boleh ditunaikan setiap 26 hari bulan setiap bulan bermula 26.11.2023 sehingga 26.4.2024.

Plaintif hanya berjaya menunaikan satu keping post-dated cheque bertarikh 26.11.2023 untuk pembayaran bulan November 2023 yang berjumlah RM30,000.00. Untuk Disember 2023, Defendan telah menghubungi peguam cara Plaintif untuk tidak menunaikan post-dated cheque Disember dan seterusnya kerana sedang mengalami masalah kewangan. Bayaran terakhir yang diterima oleh pihak Plaintif adalah berjumlah RM 15,000 melalui ‘DuitNow Transfer’ sebagai sebahagian bayaran bulan Disember 2023.

Jumlah pembayaran balik yang diterima oleh Plaintif hanyalah sejumlah RM45,000.00 setakat Disember 2023 dan Defendan sejak itu telah gagal menyambung pembayaran ansuran bulanan sebagaimana yang dijanjikan.

Plaintif sekarang menuntut pihak Defendan untuk membayar jumlah baki hutang sebanyak RM 605,000.00 kepada Plaintif berserta faedah dan kos.

Pembelaan Defendan Defendan menyatakan bahawa pada semua masa material, Defendan merupakan pemegang saham utama bagi syarikat Paka Petroleum Sdn Bhd [No. Syarikat: 201301031428 (1061257-A)].

Tuntutan Plaintif terhadap Defendan kononnya berasaskan satu ‘perjanjian penyelesaian’ adalah pada hakikatnya berasaskan perjanjian yang tidak sah dan bertentangan dengan undang-undang di mana prinsip ex turpi causa non oritur actio adalah terpakai.

Tuntutan Plaintif juga merupakan satu penyalahgunaan proses Mahkamah dan bertentangan polisi awam kerana ia terjumlah kepada transaksi tidak sah di bawah Akta Pemberi Pinjam Wang 1951.

Perjanjian Penyelesaian tersebut tidak boleh dikuatkuasakan di mana Plaintif dan/atau peguam cara Plaintif hanya membayar duti setem sebanyak RM10 sedangkan jika ia merupakan satu perjanjian penyelesaian yang sah, ia perlu ditaksir oleh Pemungut Duti Setem dan dikenakan duti setem ad valorem menurut Jadual Pertama, Akta Setem 1949 dan sehingga kini, tiada sijil setem dikeluarkan oleh Pemungut Duti Setem, Lembaga Hasil Dalam Negeri untuk memperakukan transaksi penyelesaian yang didakwa.

Defendan dan isteri Defendan tidak berhutang atau mempunyai apa-apa liabiliti peribadi untuk bayaran kepada Plaintif kerana kesemua pendahuluan yang dikatakan dikeluarkan oleh Plaintif adalah sebenarnya dibuat bagi pihak syarikat Paka Petroleum Sdn Bhd yang merupakan satu entiti berasingan.

Plaintif sebenarnya telah mendesak Defendan serta isterinya untuk menandatangani perjanjian penyelesaian tersebut sedangkan pada masa tersebut, pihak Plaintif mempunyai peguam cara tetapi Defendan tidak diwakili peguam cara dan tidak mendapat nasihat guaman bebas berkenaan terma-terma yang dimasukkan oleh peguam cara Plaintif.

Plaintif dan peguam caranya juga telah memasukkan jumlah tambahan sebanyak RM100,000.00 kononnya sebagai ‘hibah’ ke atas tuntutan hutang yang melibatkan syarikat Paka Petroleum Sdn Bhd.

Defendan percaya bahawa ‘hibah’ tersebut hanyalah terma untuk menggantikan perkataan ‘faedah’ bagi menghalalkan transaksi pinjaman tanpa lesen yang sebenarnya bercanggah dengan Seksyen 5(1) dan Seksyen 10OA Akta Peminjam Wang 1951.

Keseluruhan transaksi yang didakwa dalam perjanjian penyelesaian tersebut merupakan satu skim pemberian wang atau pinjaman yang tidak sah dan bertentangan dengan peruntukan undang-undang seperti seksyen 24 dan 25 Akta Kontrak 1950, seksyen 4 dan 89 Akta Pencegahan Penggubahan Wang Haram, Pencegahan Pembiayaan Keganasan dan Hasil Daripada Aktiviti Haram 2001, Seksyen 143 Akta Perkhidmatan Kewangan 2013 dan Seksyen 5, 10OA dan 29A Akta Pemberi Pinjaman Wang 1951.

Defendan memohon tuntutan balas berikut: a) Satu deklarasi bahawa Perjanjian Penyelesaian bertarikh 28.2.2023 adalah tidak sah dan tidak boleh dikuatkuasakan; b) Satu deklarasi bahawa Defendan tidak bertanggungan membayar Plaintif apa-apa kehutangan atau pinjaman yang diberikan bagi manfaat dan operasi syarikat Paka Petroleum Sdn; c) Satu deklarasi bahawa tuntutan Plaintif untuk hibah sebanyak RM100,000.00 adalah tidak sah dan terjumlah kepada satu pengkayaan tidak wajar; d) Plaintif membayar kos tindakan bagi tuntutan balas ini kepada Defendan; dan

Plaintif telah bersetuju untuk memberikan suatu pinjaman persahabatan (friendly loan) sebanyak RM 1,000,000 kepada Defendan. Defendan telah gagal membayar pinjaman persahabatan tersebut. Pihak-pihak kemudiannya telah menandatangani Perjanjian Persetujuan bagi menyelesaikan pinjaman persahabatan tersebut.

Perjanjian Penyelesaian tersebut dimasuki oleh tiga pihak iaitu Plaintif, Defendan dan juga Suziana Binti A Ghani iaitu isteri Defendan. Perjanjian Penyelesaian tersebut telah ditandatangani pada 28.2.2023 berkenaan pembayaran hutang sebanyak RM 1,000,000.00 berserta hibah sebanyak RM100,000.00 kepada Plaintif.

Berdasarkan Perjanjian Penyelesaian tersebut, terdapat dua cara penyelesaian hutang iaitu yang pertama, melibatkan pindah milik empat lot tanah milik isteri Defendan ke atas nama Plaintif. Pindah milik tersebut dikatakan untuk membayar sejumlah RM 450,000 yang terhutang. Cara kedua adalah untuk pihak Defendan membayar sejumlah RM650,000.00 iaitu baki terhutang secara ansuran bulanan kepada Plaintif selama 22 bulan di mana pembayaran seharusnya dibuat pada atau sebelum 25 hari bulan setiap bulan melalui post-dated cheque.

Pihak Plaintif hanya telah menerima pindah milik hartanah milik isteri Defendan tersebut dan sejumlah RM 45,000 sahaja daripada jumlah bayaran ansuran yang sepatutnya dijelaskan oleh pihak Defendan. Oleh yang demikian, Plaintif sekarang menuntut jumlah baki yang terhutang sebanyak RM 605,000.

Pihak Defendan dikatakan tidak mempunyai sebarang pembelaan yang bermerit memandangkan kausa tindakan adalah berasaskan Perjanjian Penyelesaian bertarikh 28.2.2023 tersebut dan pihak Defendan telah pun membuat sebahagian daripada bayaran yang dipersetujui. Pihak Defendan telah gagal membuat bayaran-bayaran lanjut sebagaimana sepatutnya.

Permohonan Plaintif untuk Penghakiman Terus diperuntukkan di bawah Aturan 14 kaedah 1(1) KKM 2012 seperti yang berikut : “1.(1) Jika dalam suatu tindakan yang baginya kaedah ini terpakai suatu pernyataan tuntutan telah disampaikan kepada Defendan dan Defendan itu telah memasukkan kehadiran dalam tindakan itu, Plaintif boleh, atas alasan bahawa Defendan tidak mempunyai pembelaan kepada suatu tuntutan yang termasuk dalam writ, atau kepada suatu bahagian tertentu suatu tuntutan itu, atau tidak mempunyai pembelaan mengenai suatu tuntutan itu atau sebahagian daripadanya kecuali tentang amaun apa-apa ganti rugi yang dituntut, memohon kepada Mahkamah untuk penghakiman terhadap Defendan itu”.

Merujuk kepada kes National Company for Foreign Trade v Kayu Raya Sdn Bhd [1984] 2 MLJ 300 yang mana Mahkamah Persekutuan telah menggariskan syarat awal yang perlu dipenuhi sebelum penghakiman terus diberikan seperti yang berikut: “We think it appropriate to remind ourselves once again that in every application under Order 14 the first considerations are (1) whether the case comes within the Order and (b) whether the plaintiff has satisfied the preliminary requirements for proceeding under Order 14. For the purposes of an application under Order 14 the preliminary requirements are:

the defendant must have entered an appearance;

(ii) the statement of claim must have been served on the defendant; and

(iii) the affidavit in support of the application must comply with the requirements of Rule 2 of the Order 14. ...If the plaintiff fails to satisfy either of these considerations, the summons may be dismissed. If however, these considerations are satisfied, the plaintiff will have established a prima facie case and he becomes entitled to judgement. This burden then shifts to the defendant to satisfy the Court why judgment should not be given against him”.

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa Plaintif telah memenuhi syarat awal permohonan di bawah Aturan 14 Kaedah 1 KKM 2012 iaitu Memorandum Kehadiran telah difailkan oleh Defendan pada 24.9.2024, Pernyataan Tuntutan telah diserahkan kepada Defendan dan Afidavit Sokongan Plaintif bagi permohonan di bawah Aturan 14 telah mematuhi syarat di bawah Aturan 14 kaedah 2 KKM 2012.

Mahkamah juga merujuk kes Chen Heng Ping & Ors V Intradagang Merchant Bankers (M) Sdn Bhd (1995) 2 MLJ 363 yang menyatakan seperti yang berikut: “When an application is made for summary judgment under O14 supported by an affidavit showing that there is no defence, the defendants must show why leave to defend must be given. The Defendants must provide answers on oath which constitute evidence that they have a defence which is fit to be tried. Denials in defence do not constitute evidence.”

Oleh yang demikian, beban adalah ke atas Defendan untuk membuktikan bahawa terdapat isu dan pembelaan bermerit yang layak dibicarakan dalam perbicaraan penuh.

Mahkamah Tinggi dalam kes Ampe Sdn Bhd. v. Sweetco Enterprise Sdn Bhd [2023] 1 LNS 2101 menjelaskan bahawa bagi menentang Aturan 14 KKM 2012, Defendan mempunyai beban untuk menunjukkan wujudnya suatu pembelaan yang bermerit serta menimbulkan isu-isu serius yang memerlukan suatu perbicaraan penuh. “Prima facie case for the Respondent [8] The law is settled – in a summary judgment application, a plaintiff needs only to establish a prima facie case by satisfying the requirements under Order 14 rule 1(1) of the Rules of Court 2012. The burden would then shift to the defendant to satisfy the court why judgment ought not to be granted by raising triable issues or issues which would require a full trial of the action – see National Company for Foreign Trade v. Kayu Raya Sdn Bhd [1984] 1 CLJ Rep 283; [1984] 2 CLJ 220; [1984] 2 MLJ 300; Bank Negara Malaysia v. Mohd Ismail Ali Johor & Ors [1992] 1 CLJ 627 and

Cempaka Finance Bhd v. Ho Lai Ying & anor [2006] 3 CLJ ”

Pihak Defendan cuba membangkitkan bahawa terdapatnya isu-isu yang perlu dibicarakan sebagaimana di bawah: a) Perjanjian Penyelesaian adalah satu penyalahgunaan proses Mahkamah kerana terjumlah kepada transaksi tidak sah di bawah Akta Pemberi Pinjam Wang 1951; b) Perjanjian Penyelesaian tidak boleh dikuatkuasakan kerana tiada bayaran duti setem ad valorem dibuat; c) Plaintif adalah diestop daripada memperbaiki pliding dengan menambah fakta-fakta baru ke dalam afidavit sokongan Plaintif; d) Surat-surat rundingan yang dimasukkan plaintif di dalam afidavit merupakan komunikasi tanpa prejudis.

Mahkamah telah meneliti afidavit pihak-pihak dalam permohonan ini berserta dokumen yang telah dikemukakan dan berpendapat bahawa pihak Defendan tidak mempunyai isu dan pembelaan bermerit bagi membolehkan penghakiman terus tidak diberikan.

Dalam kes Lee Choon Beng & Yang Lain V Lee Keng Wang & Yang Lain [2020] 9 CLJ 84 di mana Mahkamah Rayuan di dalam kes tersebut telah memutuskan sepertimana berikut:- “Kami telah menimbangkan isu yang telah dibangkitkan oleh defendan satu persatu seperti yang telah dibincangkan di atas. Berdasarkan penelitian kami tidak ada isu yang perlu dibicarakan atau disiasat lebih lanjut melalui perbicaraan penuh kerana isu yang dibangkitkan boleh diselesaikan melalui keterangan afidavit seperti yang kami telah bincangkan di atas. Berdasarkan keterangan melalui afidavit defendan-defendan tidak berjaya untuk membuktikan bahawa terdapatnya isu-isu untuk dibicarakan. Oleh itu tidak ada apa-apa untuk disiasat lebih lanjut dalam perbicaraan penuh. Mahkamah boleh memutuskan berdasarkan dokumen kontemporari yang dikemukakan melalui afidavit. Selanjutnya, pernyataan pembelaan defendan-defendan tidak menunjukkan apa-apa pembelaan yang bermerit dan boleh dipertahankan. Undang-undang adalah jelas berdasarkan nas-nas yang telah diputuskan sebelum ini di bawah A. 14 seperti yang dinyatakan dalam National Company For Foreign Trade v. Kayu Raya Sdn Bhd [1984] 2 CLJ 220; [1984] 1 CLJ (Rep) 283; Bank Negara Malaysia v. Mohd Ismail Ali Johor & Ors [1992] 1 CLJ 627; [1992] 1 CLJ (Rep) 14; [1992] 1 MLJ 400; dan Malayan Insurance (M) Sdn Bhd v. Asia Hotel Sdn Bhd [1987] 1 CLJ 246; [1987] CLJ (Rep) 182 apabila tiada isu untuk dibicarakan, permohonan plaintif hendaklah dibenarkan.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Plaintif bahawa Defendan adalah terikat dengan terma Perjanjian Penyelesaian yang dimasuki dengan Plaintif di mana Defendan dikehendaki membuat pembayaran kepada Plaintif bagi Hutang Tersebut sebanyak RM1,100,000.00 sepertimana yang diperuntukkan di dalam Perjanjian Penyelesaian tersebut.

Perjanjian Penyelesaian bertarikh 28.2.2023 tersebut dengan jelas menyatakan cara pembayaran balik bagi Hutang Tersebut. Terdapat 2 Klausa utama Perjanjian tersebut yang menyatakan cara pembayaran balik bagi Hutang Tersebut kepada Plaintif: a) Klausa 1.1 dan Klausa 1.2 Perjanjian Penyelesaian menyatakan Defendan (Pihak Kedua) dan isteri Defendan (Pihak Ketiga) bersetuju untuk memindah milik empat (4) lot tanah milik isteri Defendan (Pihak Ketiga) ke atas nama Plaintif (Pihak Pertama) sebagai sebahagian pembayaran balik dan amaun berjumlah RM450,000.00 akan ditolak daripada Hutang Tersebut. b) Klausa 1.3 (a) (b) Perjanjian Penyelesaian menyatakan baki Hutang Tersebut yang berjumlah RM650,000.00 akan dibayar kepada Plaintif sebanyak RM30,000.00 setiap bulan selama dua puluh dua (22) bulan dan bulan terakhir sebanyak RM20,000.00 di mana pembayaran hendaklah dibuat sebelum atau pada 25 hari bulan setiap bulan melalui post-dated cheques atas nama peguam cara Plaintif, Tetuan Azman, Wan Helmi & Associates.

Klausa 1.1 dan Klausa 1.2 telah pun selesai di mana fakta yang tidak dipertikaikan bahawa hartanah isteri Defendan telah dipindah milik kepada pihak Plaintif. Pihak Defendan dalam tuntutan balasnya memohon satu deklarasi bahawa Perjanjian Penyelesaian bertarikh 28.2.2023 adalah tidak sah dan tidak boleh dikuatkuasakan. Namun begitu, pihak Defendan tidak membuat sebarang permohonan lanjut berkaitan pindah milik hartanah tersebut.

Pembelaan Defendan serta afidavit yang difailkan oleh pihak Defendan tidak membangkitkan berkaitan pindah milik yang telah dibuat melainkan mengakui bahawa pindah milik tersebut telah pun dibuat. Pihak Defendan tidak memohon untuk pindah milik tersebut dibatalkan dan hartanah tersebut dikembalikan semula kepada isteri Defendan. Mahkamah juga bersetuju bahawa memandangkan obligasi isteri Defendan iaitu Suziana bt A. Ghani telah pun selesai, tiada keperluan untuk pihak Plaintif untuk turut menyaman isteri Defendan dalam kes ini.

Apabila pindah milik tersebut telah selesai dan tidak menjadi isu pihak-pihak, ini bermaksud peringkat pertama perjanjian penyelesaian ini telah dilaksanakan. Para 1.1 dan 1.2 telah dilaksanakan. Cuma tinggal para 1.3 sahaja yang belum dilaksanakan sepenuhnya dan menjadi pertikaian di sini.

Pihak Plaintif telah menjelaskan dalam afidavitnya berkaitan bagaimana rundingan untuk Perjanjian Penyelesaian tersebut dibuat. Pada asalnya bayaran bulanan adalah selama 12 bulan, tetapi telah dilanjutkan kepada 22 bulan dan jumlah bayaran bulanan juga telah ditukar daripada RM45,800.00 sebulan kepada RM25,000.00 dan akhirnya kepada RM30,000.00 setiap bulan selama dua puluh dua (22) bulan dan bulan terakhir sebanyak RM20,000.00 sebulan.

Mahkamah berpendapat bahawa fakta berkaitan rundingan tersebut bukanlah sesuatu yang membaiki pliding. Itu hanyalah sekadar penjelasan lanjut perkaitan Perjanjian Penyelesaian yang telah dimasuki pihak-pihak. Tumpuan Mahkamah pada peringkat ini adalah berkaitan Perjanjian Penyelesaian yang telah ditandatangani.

Aturan 18 Kaedah 7(2) KKM 2012 membenarkan sebarang dokumen atau perbualan penting dinyatakan secara ringkas sekiranya ia material. Aturan 18 Kaedah 7(2) KKM 2012 menyatakan sebagaimana berikut:

Facts, not evidence, to be pleaded (O. 18, r. 7)

Subject to the provisions of this rule and rules 10, 11 and 12, every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which those facts are to be proved, and the statement shall be as brief as the nature of the case admits.

Without prejudice to paragraph (1), the effect of any document or the purport of any conversation referred to in the pleading shall, if material, be briefly stated, and the precise words of the document or conversation shall not be stated, except in so far as those words are themselves material.

Defendan telah melaksanakan para 1.3 dengan mengeluarkan post dated cheque tetapi hanya satu yang berjaya ditunaikan. Plaintif juga telah membuat bayaran terakhir secara pemindahan atas talian (transfer online).

Memandangkan Defendan telah melaksanakan obligasinya mengikut perjanjian tersebut, walaupun masih belum sepenuhnya, Defendan adalah dihalang (estop) daripada menafikan perjanjian penyelesaian tersebut. Hal ini adalah kerana Defendan telah pun membuat tindakan untuk pihaknya bagi memenuhi Perjanjian Penyelesaian tersebut.

Dalam kes Polygram Records Sdn Bhd V Hillary Ang & Ors (Collectively Known As “The Search”) & Anor [1994] 3 MLJ 127 Yang Arif Visu Sinnadurai J telah menyatakan sebagaimana berikut: “The general principle of law, of course, is that a party who signs a written contract is bound by the terms of the contract, except in the limited cases where fraud, undue influence, or misrepresentation may be established. This rule is so strict that even if a party to a contract has not read the contents of a contract, he is held to be bound by its terms.”

Tindakan Defendan yang telah melaksanakan sebahagian obligasinya menunjukkan Defendan terikat dengan terma-terma perjanjian penyelesaian tersebut. Dalam kes Serangoon Garden Estate Ltd V Marian Chye [1959] 1 MLJ 113, Mahkamah telah menyatakan sebagaimana berikut: “I think it is quite clear that when a party signs a contract knowing it to be a contract which governs the relations between them, then, to use the words of Denning J. in the case of Curtis v. Chemical Cleaning and Dyeing Co. supra, “his signature is irrefragable evidence of his assent to the whole contract, including the exempting clauses, unless the signature is shown to be obtained by fraud or misrepresentation.” In L’Estrange v F Graucob Ltd (1934) 2 KB 394. Scrutton L.J. said “When a document obtaining contractual terms is signed, then, in the absence of fraud, or, I will add, misrepresentation, the party signing it is bound, and it is wholly immaterial whether he has read the document or not.”

Dalam kes Green Building Development Sdn Bhd V Intra Design [2015] MLJU 2204 di mana Mahkamah Rayuan di dalam kes tersebut telah menghuraikan prinsip perundangan bagi Penghakiman Terus sepertimana berikut:- [28] Now the principles governing an Order 14 summary judgment have been laid down in a long line of decided cases in this country and are so settled that it seems rather mundane or superfluous to even mention them here. Be that as it may, it would be quite in order as a reminder to list out at least some of the basic core principles governing an order 14 application as follows:-

Order 14 of the RHC (now Rules of Court 2012) is not intended to shut out defendant. The jurisdiction of the Court is only to be exercised in very clear cases;

An order 14 summary judgment can only be granted in a plain and obvious case where the defendant has failed to show any arguable or bona fide defence on the merits;

A defendant facing a summary judgment application can show an arguable or bona fide defence on the merits by raising triable issues;

What amounts to a triable issue must necessarily depend on the facts and law arising from each cases as disclosed in the affidavit evidence before the Court.

Mahkamah telah merujuk pada kes Bank Negara V Mohd Ismail & Ors [1992] 1 MLJ 400 yang telah diputuskan oleh Mahkamah Agung sepertimana berikut:- “The scope of O 14 proceedings meant for cases which are virtually uncontested or uncontestable is now determined by the Rules of the High Court 1980. Generally where a defendant shows that he has a fair case for defence, or reasonable grounds for setting up a defence, or even a fair probability that he has a bona fide defence, he ought to have leave to defend. Order 14 is not intended to shut out a defendant. The jurisdiction should only be exercised in very clear cases (Malayan Insurance (M) Sdn Bhd v Asia Hotel Sdn Bhd, Gunung Bayu Sdn Bhd v Syarikat Pembinaan Perlis Sdn Bhd). It was held in the well known House of Lords’ case of Jacob v Booths’s Distillery Co that a complete defence need not be shown. The defence need only show there there is a triable issue or question or that for some other reason there ought to be a trial, and leave to defend ought to be given. In fact, even though the defence is not clearly established, but only reasonable probability of there being a real defence, leave to defend should be given (Manger v Cash).”

Dalam kes Syarikat Kerjasama Serbaguna V Ghazali Bin Ibrahim [1985] 2 MLJ 225 di mana Mahkamah telah menyatakan sebagaimana berikut: “The issue here is whether or not there is a triable defence. This simply means that it is for the Defendant to show on merits, he has a good defence to the claim, or that a difficult point of law is involved, or the dispute is as to the fact which is to be tried or any other circumstances showing reasonable grounds of a bona fide defence”.

Mahkamah pada peringkat ini, tidak melihat ke belakang terlalu jauh terutamanya berkaitan dakwaan pihak Defendan bahawa kesemua pendahuluan yang dikatakan dikeluarkan oleh Plaintif adalah sebenarnya dibuat bagi pihak syarikat Paka Petroleum Sdn Bhd. Perjanjian Penyelesaian ini sebenarnya turut melibatkan Paka Petroleum Sdn Bhd. Plaintif dikatakan dengan niat mala fide telah mendesak Defendan dan isteri Defendan untuk menandatangani Perjanjian Penyelesaian tersebut kononnya bagi menjadikan liabiliti peribadi Defendan sedangkan pihak Defendan dan isteri menandatangani perjanjian tersebut atas kapasiti mereka sebagai pengarah syarikat Paka.

Ini kerana Perjanjian Penyelesaian tersebut telah pun ditandatangani dan pihak-pihak telah pun melaksanakan sebahagian obligasi yang dipersetujui. Oleh sebab itu, isu berkaitan hibah juga tidak diambil kira oleh pihak Mahkamah memandangkan ia merupakan salah satu terma yang dipersetujui pihak-pihak.

Mahkamah berpendapat, Perjanjian Penyelesaian tersebut merupakan satu perjanjian yang untuk menyelesaikan hutang tertunggak. Oleh yang demikian, isu pinjaman yang diberikan sama ada ia merupakan transaksi tidak sah di bawah Akta Pemberi Pinjam Wang 1951 adalah tidak terpakai dalam kes ini.

Tambahan pula, tiada sebarang dokumen atau ekshibit yang difailkan di Mahkamah ini yang menyokong atau memberi penjelasan berkaitan pinjaman yang diberikan. Perjanjian penyelesaian yang ada merupakan satu pengakuan terdapatnya hutang yang diakui oleh pihak-pihak dalam kes ini dan merupakan satu persetujuan berkaitan kaedah untuk menyelesaikan hutang yang diakui oleh pihak-pihak terlibat.

Dalam kes Huat Hing Rubberwood Sdn Bhd V Goodnite Sdn Bhd & Ors [2018] MLJU 1650 di mana Mahkamah memperuntukkan seperti berikut:- “Although Learned Counsel for the 1st Defendant tried to salvage the case somewhat in re-examination, the damage was done and I am of the view that, on balance, the Plaintiff is not carrying on the business of moneylending. There is no evidence of any system or continuity in the giving of loans on interest by the Plaintiff. To prove that a man is a moneylender, it is necessary to show some degree of system and continuity in his moneylending transaction. That is absent in the present case. Accordingly, I find that the Plaintiff’s claim would not be defeated by the defence that the Investment Agreement is in reality a moneylending transaction.”

Perjanjian Penyelesaian merupakan perjanjian yang sah dan berkuat kuasa menurut Akta Setem 1949 kerana telah dimatikan setem di Lembaga Hasil Dalam Negeri.

Mahkamah menolak hujahan pihak Defendan bahawa Perjanjian Penyelesaian tersebut hanya dibuat bayaran penyeteman sebanyak RM10 sahaja sedangkan sebarang transaksi penyelesaian perlu dikenakan bayaran duti setem atas dasar ad valorem pada kadar 0.5% atas keseluruhan jumlah penyelesaian tersebut di mana jumlah yang sepatutnya RM5,500.00 (0.5% x RM1,100,000.00) dan bukannya RM10.

Bagi Mahkamah, bayaran setem sebanyak RM10 adalah mencukupi bagi menunjukkan bahawa perjanjian tersebut telah dimatikan setem. Perjanjian tersebut telah dimatikan setem walaupun bukan dengan jumlah bayaran yang sepatutnya. Pada masa yang sama, kegagalan untuk membayar bayaran duti setem mengikut jumlah yang dinyatakan dalam perjanjian tersebut tidak menjejaskan matlamat utama Perjanjian Penyelesaian tersebut yakni cara atau kaedah untuk membuat bayaran bagi jumlah yang terhutang.

Dalam kes Malayan Banking Bhd V Agencies Service Bureau Sdn Bhd & Ors [1982] 1 MLJ 198 Mahkamah Persekutuan telah memutuskan bahawa pengecualian kebolehterimaan instrumen atau dokumen yang tidak disetemkan dengan sempurnanya bukanlah suatu pengecualian mutlak tapi bersyarat dengan pembayaran duti dan penalti:- “However, in order to consider the new submission as to whether the court should have impounded the exhibit, we must examinethe implication of section 52(1). This section enacts: “52(1) No instrument chargeable with duty shall be admitted in evidence for any purpose by any person having by law or consent of parties authority to receive evidence,or shall be acted upon, registered, or authenticated by any such person or by any public officer, unless such instrument is duly stamped: Provided that:

any such instrument shall, subject to all justexceptions, be admitted in evidence on payment of the duty and the penalty, if any, chargeable in respect thereof under the provisions of section 43 or section 47 of this

…

…” It is clear that under this section except for certain types of instruments prohibition against admissibility of an instrument on account of not being duly stamped is not an absolute prohibition but conditional on payment of a duty or a penalty, if any, under sections 43 and 47.”

Dalam kes Eng Say Kuang V Hong Leong Bank Bhd [2008] MLJU 38, Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa isu di mana kebolehterimaan (admissibility) dokumen atau instrumen yang tidak disetemkan dengan sempurna adalah bukan suatu isu untuk dibicarakan di bawah permohonan bagi penghakiman terus. “The final issue advanced by the third defendant is that the documents relating to the guarantee in this case was not duly stamped, i.e it was stamped for a lesser sum thus making the document inadmissible as evidence. To appreciate the defendant's contention, it is worthy to reproduce the passage of Salleh Abbas LP's judgment in the case of Malayan Banking Bhd v. Agencies Service Bureau Sdn Bhd & Ors [1982] CLJ 66 concerning the ambit and purpose of the Stamp Ordinance, 1949. He said: “The purpose of the Stamp Ordinance 1949 is to impose and to collect taxes on legal and commercial documents by compelling these documents to be stamped on pain of being inadmissible. The Ordinance provides that payment of duty can be made before or at the time when documents are executed, and even later except for certain type of documents. The duty must be paid within 30 days of execution or even on a later date when the documents are used provided that an appropriate penalty is paid. Failure to pay the duty or the penalty prevents the use of the instrument. If the use is intended for a judicial proceeding the document is not admissible until the duty or the penalty is paid, unless the document belongs to special categories stated earlier. To ensure that the duty is paid s. 51 imposes an obligation on those whose function is to receive evidence including the Courts to be specially vigilant to see whether a document produced before them is duly stamped or not. If it appears to be unstamped the authority concerned has no choice but to impound the document and admit the same on payment of the necessary duty or penalty under proviso (a) to s. 52(1) and thereafter send the impounded documents to the Collector of Stamp Duty together with the duty or penalty for stamping under s. 53. Because a stamp objection really relates to the need of safeguarding Government revenue, the practice in England regarding an unstamped document is that the Court will admit such document upon payment of the necessary duty or penalty if any, unless of course the lack of stamping goes to the root or the validity of the document itself or the case is a revenue dispute. Further the General Council of the Bar also ruled that it is unprofessional for an advocate to make a stamp objection in those two cases, i.e. revenue cases and cases in which lack of stamping goes to the root or validity of the document.” The law is thus clear that a stamp objection really relates to the need of safeguarding Government revenue unless the lack of stamping goes to the root or the validity of the document itself. In the light of the above I must say that I am unable at this stage to be in agreement with the submission of the learned counsel for the 3rd defendant that the documents involved in this case was not duly stamped and consequently inadmissible in evidence. Conversely I am of the view that the non-stamping of the guarantee is not a triable issue as would require a trial in order to determine it. My findings is well fortified by the views expressed by Gunn Chit Tuan SCJ In American Express International Banking Corp v. Tan Loon Swan [1992] 1 MLJ 727 : “We were referred to and agree with the decision of the Federal Court in Malayan Banking Bhd. v. Agencies Service Bureau Sdn. Bhd. & Ors [1982] CLJ 217 (Rep). in which the Federal Court held that it was clear that under s. 52(1) of the Stamp Ordinance 1949, except for certain types of instruments prohibition against admissibility of an instrument on account of not being duly stamped is not an absolute prohibition but conditional on payment of a duty or a penalty, if any, under ss. 43 and 47 of the Ordinance. We would also agree with the views of the Federal Court that it is the responsibility of the Court under s. 51 of that Ordinance to impound unstamped documents, if produced, and to admit them under proviso (a) to s. 52(1) on payment of stamp duty or penalty, if any. As regards the question whether the Bar Council in this country would consider any of its members as being unprofessional for raising a stamp objection, we also agree that this is a matter left to that body to decide. The Court and Counsel appearing before it as officers of the Court are only under an obligation to draw the Court's attention to its powers under ss. 51 and 52(1) including its provisos. We therefore agreed with and approve the views of V.C. George J expressed in Elders Keep Ltd. (Formerly known as Keep Bros. Ltd.) v. Luen Mei Plastic Industries Sdn. Bhd. & Ors [1989] 1 CLJ 517 (Rep) 520 that the non-stamping of documents concerned does not provide a triable issue.” That case was referred and followed by Zulkefli Ahmad Makinudin J (as he then was) in the case of Public Bank Berhad v. Siaw Sat Lin [2001] 1 LNS 145 , where he opined: “On this issue of unstamped documents I would like to refer to the case of AMERICAN EXPRESS INTERNATIONAL BANKING CORPORATION v. TAN LOON SWAN [1992] 1 CLJ 9; [1992] 1 CLJ 1 (Rep); [1992] MLJ 727 . In that case the document, which was unstamped, was that of a guarantee executed as security for facilities granted by the plaintiff. The defendant in that case raised, as a triable issue, the fact that the said guarantee was unstamped and therefore not admissible. The Supreme Court held that although the guarantee document had not been stamped, the non-stamping of the document did not provide a triable issue. The court has power and responsibility to impound unstamped documents, if produced, and to admit them on payment of stamp duty or penalty, if any, under proviso (a) to Section 52(1) of the Stamp Ordinance 1949”. Based on the authorities referred to above I find that the issue of non-stamping of guarantee raised by the third defendant, is not a triable issue and not relevant in an O.14 application.”

Prinsip undang-undang yang sama telah digariskan di dalam kes Omega Securities Sdn Bhd V Dato' Hamzah Bin Abdul Majid [2011] 8 MLJ 12 yang turut merujuk kepada kes Malayan Banking Bhd Dan Kes Eng Say Kuang di atas sepertimana berikut:- “Issue 4 Whether the MFA is invalid due to non-stamping [38] The fact that the MFA was not stamped does not invalidate it. Stamping of a document required to be stamped is provided for in s 52 of the Stamp Act 1949 (Revised 1989). For convenience, they are set out hereunder:

(1)No instrument chargeable with duty shall be admitted in evidence for any purpose by any person having by law or consent of parties authority to receive evidence, or shall be acted upon, registered, or authenciated by any such person or by any public officer, unless such instrument is duly stamped: Provided that —

(a)any such instrument shall, subject to all just exceptions, be admitted in evidence on payment of the duty and the penalty, if any, chargeable in respect thereof under section 43 or section 47A;

(b)nothing herein contained shall prevent the admission of any instrument in evidence in any criminal court;

(c)nothing herein contained shall prevent the admission of any instrument in evidence in any court when such instrument has been executed by or on behalf of the Government of Malaysia or of any State or of the Government of any other country or where it bears the certificate of the Collector as provided by this Act." [39] The non-stamping of a document does not invalidate the document unless the non-stamping of it goes to the root or validity of the document itself. In the Federal Court case of Malayan Banking Bhd v Agencies Service Bureau Sdn Bhd & Ors [1982] 1 MLJ 198; [1982] CLJ (Rep) 217 Salleh Abas FJ (as he then was) held: The purpose of the Stamp Ordinance 1949 is to impose and to collect taxes on legal and commercial documents by compelling these documents to be stamped on pain of being inadmissible. His Lordship went on to say: Because a stamp objection really relates to the need of safeguarding government revenue … unless of course the lack of stamping goes to the root or validity of the document itself or the case is a revenue dispute. The Malayan Banking Bhd case was cited and followed in the case of Eng Say Kuang v Hong Leong Bank Bhd [2008] 10 CLJ 197 where the High Court held that the issue of non- stamping of the guarantee was not a triable issue and not relevant in an O 14 application. In 1992 Gunn Chit Tuan SCJ (as he then was) similarly held in the Supreme Court case of American Express International Banking Corporation v Tan Loon Swan [1992] 1 MLJ 727; [1992] 1 CLJ (Rep) 1 that the non-stamping of documents concerned does not provide a triable issue. [40] In this case the non-stamping of the MFA did not go to the root or validity of the document itself. It was only an issue of government revenue.”

Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Plaintif bahawa Perjanjian Penyelesaian dalam kes ini merupakan dokumen yang sah dan berkuat kuasa ke atas pihak-pihak serta boleh diterima di sisi undang-undang (admissible). Berdasarkan kes-kes yang dirujuk di atas, isu tiada bayaran duti setem ad valorem bukanlah satu isu yang perlu dibicarakan malah tidak relevan serta tidak perlu dipertimbangkan dalam permohonan penghakiman terus ini.

Perjanjian Penyelesaian adalah bertarikh 28.2.2023. Pihak Defendan telah membangkitkan bahawa terdapat beberapa ekshibit iaitu surat-surat rundingan yang dimasukkan Plaintif di dalam afidavit merupakan komunikasi tanpa prejudis.

Mahkamah merujuk kepada ekshibit-ekshibit yang terlibat sebagaimana yang berikut: a) TGA-1: Surat Tetuan Azman, Wan Helmi & Associates kepada Defendan bertarikh 15.11.2022 yang mencadangkan kaedah penyelesaian hutang; b) TGA-2: Surat balasan Defendan bertarikh 12.12.2022 yang mencadangkan bayaran ansuran; c) TGA-3: Surat Tetuan Azman Wan Helmi & Associates bertarikh 2.1.2023 yang menyerahkan draf Perjanjian Penyelesaian; d) TGA-9: Notis Tuntutan daripada Tetuan Azman Wan Helmi & Associates bertarikh 20.3.2024 dan surat balasan bertarikh 15.4.2024.

Mahkamah bersetuju dengan pihak Plaintif bahawa dokumen-dokumen tersebut merupakan dokumen-dokumen sokongan kepada kronologi peristiwa yang membawa kepada Perjanjian Penyelesaian berkaitan keberhutangan Defendan kepada Plaintif dan dokumen tersebut dalam pengetahuan Defendan sepenuhnya. Ia merupakan fakta material dan bukti dokumentari yang mengesahkan pelaksanaan dan pelanggaran terhadap Perjanjian Penyelesaian dan bukan bersifat prejudis atau mengandungi fakta baru.

Dalam kes High Point Technic Sdn Bhd V Thrustbar Resources Sdn Bhd [2021] MLJU 2782, Mahkamah telah menjelaskan prinsip undang-undang berkenaan komunikasi tanpa prejudis seperti mana berikut:- “Law on ‘without prejudice’ privilege [13] The court is empowered to strike out the parts of a pleading which disclose a ‘without prejudice’ communication. However, it must be determined whether the said communication is entitled to ‘without prejudice’ privilege in the first place. It is trite that a ‘without prejudice’ label on a communication does not, by itself, grant ‘without prejudice’ privilege to the communication. [14] In MKC Corporate & Business Advisory Sdn Bhd v Cubic Electronics Sdn Bhd & Ors [2015] 11 MLJ 775 at 806- 807, the High Court cited the following: “[35] ... without prejudice is not a label which can be used indiscriminately so as to immunise an act from its normal legal consequences, where there is no genuine dispute or negotiation.” [15] In other words, the court must consider the substance of the communication over its form. To qualify for ‘without prejudice’ privilege, the communication must have been made in the course of a negotiation to settle a dispute. [16] In Dusun Desaru Sdn Bhd v Wang Ah Yu [1999] 5 MLJ 449 at 455, the High Court said: “Two common features must be present before this privileged communications could be activated:

(a)some individuals must be in dispute and that dispute led them to negotiate with one another; and

(b)the communication between the parties must contain suggested terms that would finally lead to the settlement of the dispute.” [17] The existence of a genuine dispute and a genuine attempt to compromise it are essential. In Ho Kai Bun v Salina Lee May Lee [2019] MLJU 897, the High Court said (at page 4 of 5): ‘[26] At common law, without prejudice privilege applies to communications made for the purpose of settling a dispute. Being privileged, such communications are inadmissible. The without prejudice rule is founded on public policy of encouraging litigants to settle their differences rather than litigate them to a finish. The existence of a dispute and the attempt to compromise it are at the heart of the without prejudice rule. The rule therefore does not apply to communications which have the purpose other than settlement of a dispute.” There was no dispute existing at the time of his said letter. Since there was no dispute, the letter of the said advocate was not written in an attempt to settle a dispute or in the course of negotiation. The letter of the said advocate is therefore admissible”. [19] The English authority of Avonwick Holdings Limited v Webinvest Limited & Anor [2014] EWHC 3322 (Ch) (affirmed on appeal to the English Court of Appeal in [2014] EWCA Civ 1436) provides further clarity on the matter: “19. For a document to be inadmissible on the grounds that it is “without prejudice ‘: it must form part of a genuine attempt to resolve a dispute. There needs to be both a genuine dispute to be resolved and a genuine attempt to resolve it. If there is no dispute about a liability, but only a negotiation as to how and when it should be discharged, the negotiations, and documents produced in the course of them, are not covered by the “without prejudice” exception to the admissibility of relevant evidence.

The issue is whether at the time of the relevant communications there existed a genuine dispute, and in my view it is clear that none existed at that time. Communications made at a time when there is no dispute cannot, with retrospective effect, be made subject to the without prejudice privilege by subsequently raising a dispute”. [20] The ‘without prejudice’ rule should not extend to negotiation on an admitted liability. The English House of Lords in Bradford & Bingley ple v Rashid [2006] 1 WLR 2066 at 2089 emphasised that: “72 ... If the without prejudice rule is to apply not merely to attempts to resolve a dispute about the existence or extent of a liability but also to discussions as to how an admitted liability is to be paid, that would seem to me a very substantial enlargement of its scope.

In my opinion the without prejudice rule has no application to apparently open communications, such as those here, designed only to discuss the repayment of an admitted liability rather than to negotiate and compromise a disputed liability. I find it impossible to regard the correspondence here as constituting “negotiations genuinely aimed at settlement “ ... or “an attempt to compromise actual or impending litigation “.... Nor does the underlying public policy justification for the rule appear to have any application in circumstances such as these. That justification ... “essentially rests on the desirability of preventing statements or offers made in the course of negotiations for settlement being brought before the court of trial as admissions on the question of liability “. No “statements or offers” were made here with a view to settling a dispute. Since the debt was admitted, there was no dispute.”

Dalam kes tersebut, Mahkamah menggariskan bahawa ia mesti ditentukan sama ada komunikasi tersebut berhak mendapat perlindungan ‘tanpa prejudis’ terlebih dahulu. Label ‘tanpa prejudis’ pada sesuatu komunikasi tidak, dengan sendirinya, memberikan perlindungan ‘tanpa prejudis’ kepada komunikasi tersebut. Apatah lagi, label ‘tanpa prejudis’ tersebut tidak boleh digunakan dengan sewenang-wenangnya untuk menghalang Mahkamah daripada menerima bukti yang sah.

Prinsip komunikasi ‘tanpa prejudis’ (without prejudice) hanya melindungi rundingan yang bertujuan mencapai kompromi terhadap pertikaian sivil, tidak menghasilkan apa-apa perjanjian muktamad, dinyatakan secara nyata atau tersirat menunjukkan hasrat untuk merahsiakan kandungan rundingan jika ia gagal.

Ekshibit TGA-1, TGA-2, TGA-3 merupakan dokumen yang terlibat sebelum Perjanjian Penyelesaian dibuat. Dalam kes ini, Perjanjian Penyelesaian telah pun ditandatangani dan proses perundingan telah pun selesai. Oleh sebab itu, dokumen tersebut bukanlah dokumen yang dilindungi di bawah prinsip tanpa prejudis.

Prinsip komunikasi tanpa prejudis tidak terpakai kepada dokumen yang menunjukkan pelaksanaan kontrak. Ini selaras dengan kes Malayan Banking Bhd v Foo See Moi [1981] 2 MLJ 17 yang menyatakan sebagaimana berikut: “It is settled law that letters written without prejudice are inadmissible in evidence of the negotiations attempted. This is in order not to fetter but to enlarge the scope of the negotiations, so that a solution acceptable to both sides can be more easily reached. But it is also settled law that where the negotiations conducted without prejudice lead to a settlement, then the letters become admissible in evidence of the terms of the agreement, unless of course the agreement has become incorporated in another document which would then be the evidence of the agreement.”

Ekshibit TGA-9 pula merupakan notis tuntutan dan balasan berkaitan Perjanjian Penyelesaian tersebut. Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Plaintif bahawa sebarang komunikasi yang berlaku selepas satu perjanjian disempurnakan terutamanya jika bertujuan menuntut pelaksanaan atau menunjukkan pelanggaran tidak lagi boleh dianggap tanpa prejudis tetapi adalah relevan dan boleh diterima sebagai bukti.

Mahkamah meneliti surat balasan pihak Defendan berkaitan tuntutan Plaintif tersebut dan mendapati surat tersebut merupakan jawapan kepada tuntutan Plaintif yang menjelaskan keadaan terkini pihak Defendan serta memohon tempoh masa bagi rundingan penyelesaian baru. Pada masa yang sama, pihak Defendan menyatakan hasrat untuk membuat tuntutan balas dan tindakan lanjut sekiranya kes ini diteruskan ke Mahkamah. Mahkamah berpendapat ia tidak lagi dilindungi oleh prinsip tanpa prejudis.

Pada masa yang sama, daripada segi pemberatan penerimaan surat balasan pihak Defendan ini, Mahkamah mendapati bahawa pengakuan mengenai hutang tertunggak tersebut bukanlah satu pengakuan penuh. Hal ini adalah kerana Defendan memohon masa tetapi pada masa yang sama bersedia untuk mencabar Perjanjian Penyelesaian tersebut. Hal ini bermaksud, Ekshibit TGA-9 ini perlulah ditimbangkan dengan bukti-bukti lain yang ada. D.

Secara keseluruhannya, Mahkamah mendapati bahawa Plaintif berhak untuk mendapatkan suatu Penghakiman Terus di bawah Aturan 14 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 terhadap Defendan memandangkan Defendan tidak mempunyai pembelaan yang bermerit dan isu-isu yang wajar untuk dibicarakan.

Ini merupakan kes yang amat ringkas dan jelas (clear and straightforward), di mana Plaintif sekarang menuntut agar Defendan menjelaskan baki keberhutangannya sebanyak RM605,000.00 berdasarkan Perjanjian Penyelesaian yang telah ditandatangani pihak-pihak.

Pihak Defendan telah menandatangi perjanjian penyelesaian tersebut. Walaupun pihak Defendan tidak mempunyai peguam, tetapi pihak Defendan sepatutnya mempunyai masa untuk membuat pertimbangan yang sewajarnya sebelum menandatangani Perjanjian Penyelesaian tersebut.

Pada masa yang sama, perjanjian tersebut telah pun dilaksanakan sebahagiannya iaitu berkaitan dengan pindah milik hartanah. Pihak Defendan juga telah mengeluarkan post dated cheque dan telah membuat bayaran secara atas talian. Tindakan Defendan yang telah membuat bayaran bagi sebahagian jumlah tertunggak menunjukkan Defendan mengakui Perjanjian Penyelesaian tersebut. Pembelaan yang diberikan oleh pihak Defendan, pada pendapat Mahkamah hanya satu pemikiran terkemudian yang bertujuan untuk melengah-lengahkan masa.

Berdasarkan alasan-alasan yang diberikan di atas, setelah Mahkamah menimbang dan mengambil kira kesemua kertas kausa berkaitan, Mahkamah atas imbangan kebarangkalian membenarkan Notis Permohonan Plaintif [Lampiran 11] dengan kos sebanyak RM3000 diberikan kepada pihak Plaintif.

Mahkamah menolak para (b) notis permohanan berkaitan kos guaman mengikut skala peguam cara dan klien memandangkan Mahkamah berpendapat bahawa kes ini melibatkan penghakiman terus dan bukannya satu perbicaraan penuh serta tidak melibatkan isu-isu yang kompleks yang memerlukan penelitian yang mendalam kesemua pihak dalam kes ini. Kos merupakan budi bicara Mahkamah dan Mahkamah berpendapat kos sebanyak RM3000 adalah memadai dalam kes ini. Bertarikh: 13 Ogos 2025 Disediakan oleh: Wan Nor Aklima Binti Wan Salleh Hakim Mahkamah Sesyen Sivil 2 Kuala Terengganu Terengganu. Peguam bagi pihak Plaintif: Madihah Binti Sulong @ A Rashid Tetuan Nordin Kassim & Aziz Peguam bagi pihak Defendan:Mohamad Haziq bin Mohamad