Tengku Zikry Haiqal Bin Tengku Zamri v Aimi Zawani Binti Zulkifli (KF-A73KJ-392-11/2023)

Atas permohonan dan persetujuan semua pihak, dua kes telah digabung untuk dibicarakan bersama. Kes pertama adalah kes Mahkamah Sesyen Kulim dengan nombor pendaftaran kes KF-A53KJ-74-06/2022 (Plaintif selepas ini dikenali sebagai Plaintif Pertama) dan kes kedua adalah kes Mahkamah Majistret Kulim dengan nombor pendaftaran kes KF-A73KJ-392-11/2023 (Plaintif selepas ini dikenali sebagai Plaintif Kedua). Plaintif Kedua turut dijadikan sebagai Pihak Ketiga di dalam kes Mahkamah Sesyen.

Tuntutan Plaintif-Plaintif di dalam kes ini adalah untuk gantirugi akibat kemalangan yang berlaku melibatkan kenderaan motosikal yang ditunggang oleh Plaintif Kedua dan dibonceng oleh Plaintif Pertama dan kenderaan motokar yang dipandu oleh Defendan.

Saksi-saksi yang telah dipanggil oleh pihak-pihak bagi memberi keterangan adalah seperti berikut; Saksi-saksi Plaintif SP1 : Insp. Rus Nizam bin Mahaya Din – Pegawai Penyiasat; SP2 : Tengku Zikry Haiqal bin Tengku Zamri – Plaintif Kedua; SP3 : Muhamad Adli Syakir bin Md Sabri – Plaintif Pertama; Saksi Defendan SD1 : Abdullah bin Ahmad – Pegawai Peronda PLUS SD2 : Aimi Zawani binti Zulkifli – Defendan.

Di akhir perbicaraan, Mahkamah telah memberikan keputusan atas isu liabiliti dan kuantum. Mahkamah telah memutuskan bahawa di atas isu liabiliti Plaintif Kedua adalah bertanggungan cuai sebanyak 80% dan Defendan adalah bertanggungan cuai sebanyak 20%.

Pihak Defendan tidak berpuashati dengan keputusan Mahkamah di atas liabiliti dan merayu bagi keputusan tersebut. B.

Lazimnya di dalam prosiding tuntutan gantirugi yang melibatkan kemalangan jalanraya, liabiliti menjadi isu penting di dalam menentukan pembahagian terhadap pihak manakah yang sepatutnya dipertanggungjawabkan terhadap kemalangan tersebut. Beban pembuktian adalah terletak ke atas plaintif untuk membuktikan atas imbangan kebarangkalian bahawa defendan adalah cuai iaitu bertanggungan sepenuhnya atas kemalangan yang berlaku.

Prinsip mengenai beban pembuktian ini telah dijelaskan dalam kes Mahkamah Persekutuan iaitu kes Wong Thin Yit v. Mohamed Ali [1971] CLJU 151; [1971] 1 LNS 151; [1971] 2 MLJ 175, di mana dalam penghakiman kes ini dinyatakan seperti berikut: In a negligence action, the onus of proof rests wholly on the plaintiff, whether or not the defendant gives evidence. The plaintiff cannot succeed without proof of the defendant's negligence.

Begitu juga dalam kes Mahkamah Tinggi iaitu kes Ng Chul Sia v. Maimon bt Ali [1982] CLJU 95; [1982] 1 LNS 95; [1983] 1 MLJ 110, hakim Hashim Yeop A Sani dalam penghakimannya mengatakan seperti berikut: In an action for negligence the onus of proving the allegation of negligence rests on the person who makes it unless there are disclosed facts which raise a presumption in favour of the plaintiff. The plaintiff must show affirmatively that there has been a breach of a specific or general duty by the defendant and this resulted in the damage to the plaintiff. If he fails to prove this the action must fail.

Begitu juga dalam peruntukkan undang-undang berkaitan beban pembuktian iaitu dalam s. 101 Akta Keterangan 1950 yang menyatakan seperti berikut:

Whoever desires any court to give judgment as to any legal right or liability, dependent on the existence of facts which he asserts, must prove that those facts exist.

When a person is bound to prove the existence of any fact, it is said that the burden of proof lies on that person.

Isu beban pembuktian adalah isu yang mantap yang jelas bahawa beban pembuktian adalah terletak pada pihak Plaintif untuk membuktikan kesnya. C.

Pada tarikh 17.11.2019, jam lebih kurang 7.00 petang semasa Plaintif Kedua sedang menunggang motosikal bernombor pendaftaran PHE 396 dan dibonceng oleh Plaintif Pertama telah terlibat dalam kemalangan dengan sebuah motorkar yang dipandu oleh Defendan dengan nombor pendaftaran WUF 9964.

12.

Apabila memasuki kawasan laluan utama BKE Plaintif Kedua telah menunggang di laluan paling kanan iaitu di laluan A4 – A5 untuk membuat pusingan U [dari bawah ke atas dan membuat pusingan U di Rajah Kasar – P1]. Plaintif Kedua telah memberikan lampu isyrat untuk membuat pusingan U lebih kurang 50 meter.

Semasa hendak membuat pusingan U, tiba-tiba sebuah motokar yang dipandu oleh Defendan telah melanggar bahagian belakang motosikal yang dinaiki oleh kedua-dua Plaintif. Akibat perlanggaran tersebut, motosikal yang dinaiki kedua-dua Plaintif telah terbabas dan tertolak ke hadapan sehingga melepasi kawasan untuk membuat pusingan U.

Plaintif Pertama, walaupun sebagai seorang pembonceng juga telah menceritakan versi yang sama sebagaimana keterangan Plaintif Kedua tentang bagaimana kemalangan tersebut telah terjadi.

Plaintif Kedua membuat laporan polis pada 8.6.2023 iaitu hampir 3 tahun 8 bulan selepas kemalangan berlaku. Manakala Plaintif Pertama membuat laporan polis pada 17.12.2021 iaitu selepas 2 tahun kemalangan.

Defendan pula di dalam keterangannya menyatakan bahawa pada hari kemalangan tersebut, Defendan dalam perjalanan dari Sg Seluang menuju ke Juru menggunakan laluan BKE. Apabila Defendan sampai di KM 18.8, tiba-tiba sebuah motosikal yang dinaiki oleh kedua-dua Plaintif, telah membuat pusingan U di mana pergerakan motosikal tersebut adalah dari sebelah kiri motokar. Disebabkan jarak yang terlalu dekat dan cubaan oleh Defendan untuk membrek, perlanggaran masih tetap berlaku. Defendan membuat laporan polis pada hari yang sama lebih kurang 2 jam selepas kemalangan.

Saksi Pertama Defendan (SD1) merupakan seorang pegawai peronda lebuh raya BKE. Pada Tarikh kemalangan tersebut berlaku, SD1 adalah pegawai yang bertugas meronda Kawasan BKE. Sejurus selepas mendapat maklumat berkenaan kemalangan tersebut, SD1 telah sampai di lokasi pada jam 7.16 petang di mana daripada pemerhatian SD1 kemalangan berlaku di lorong paling kanan.

Lorong paling kanan di BKE adalah untuk kenderaan menghala keluar dari tol selepas pembayaran dibuat. Bagi pengguna motosikal pula, terdapat laluan lorong khas di bahagian tepi BKE yang memisahkan laluan ini dengan kenderaan berat yang lain di mana laluan motosikal bermula pada KM 14.4 BKE. Tujuan utama penyediaan lorong motosikal adalah untuk mengelak sebarang kemalangan di antara motosikal dan kenderaan berat.

Pada hari kejadian, SD1 sahkan bahawa lorong motosikal adalah beroperasi seperti biasa. SD1 menyatakan bahawa bagi penunggang motosikal yang ingin membuat pusingan U, hendaklah keluar dari “exit” laluan lorong motosikal di kawasan Penanti dan tidak dibenarkan untuk membuat pusingan U di kawasan laluan utama kenderaan berat atau tempat kemalangan berlaku.

Pegawai Penyiasat (SP1) telah mengambil dan memulakan siasatan bagi kemalangan ini. SP1 di dalam keterangannya, berpandukan kertas siasatan, mengesahkan bahawa kemalangan ini melibatkan 2 buah kenderaan iaitu motosikal yang dinaiki oleh kedua-dua Plaintif dengan sebuah motokar yang dipandu oleh Defendan.

SP1 juga sahkan bahawa beliau telah melawat tempat kerjadian dan melakarkan rajah kasar [ekshibit P1 dan P1K] dan telah arahkan jurufoto untuk merakam 14 keping gambar kenderaan-kenderaan serta gambar tempat kejadian [P2 A-N] semasa siasatan di tempat kejadian di buat.

Siasatan ke atas kerosakan kenderaan-kenderaan telah dibuat dan SP1 sahkan kerosakan kenderaan-kenderaan adalah seperti berikut; Motosikal i) Mudguard belakang pecah; ii) Nombor plat belakang pecah; iii) Lampu belakang pecah; iv) Absorber belakang sebelah kanan bengkok; v) Ekzos kemek; vi) Cover bateri sebelah kanan pecah; vii) Raga bengkok; viii) Cover handle hadapan pecah; dan ix) Lampu hadapan pecah. Motokar i) Cermin besar hadapan pecah; ii) Bonet hadapan kemek; dan iii) Bumper hadapan rosak.

SP1 juga mengesahkan bahawa terdapat kesan pecahan komponen-komponen kenderaan di lorong A4 – A5 BKE. SP1 sahkan bahawa terdapat 4 laporan polis yang telah dibuat berkait dengan kemalangan ini termasuk satu laporan polis yang dibuat oleh anggota inkuiri Balai Polis (Trafik) Kulim. SP1 juga sahkan bahawa terdapat lorong khas bagi pengguna motosikal yang menggunakan laluan BKE.

Hasil siasatan yang telah dijalankan oleh SP1, tiada mana-mana pihak yang dikenakan sebarang tindakan saman. Kes telah diputuskan sebagai RTM (Refer to Magistrate). D.

Isu yang menjadi pertikaian di sini adalah samaada Plaintif-Plaintif telah berjaya membuktikan bahawa Defendan telah cuai di dalam pemanduannya sehingga menyebabkan berlakunya kemalangan tersebut.

Di dalam menentukan liabiliti di dalam kes ini, Mahkamah telah meneliti keterangan kedua-dua pihak dengan dibantu oleh keterangan senyap.

Mahkamah ini telah mengambil panduan bahawa di dalam menentukan dua versi yang bertentangan adalah dengan menentukan versi manakah yang lebih berkemungkinan ("inherently probable") sebagaimana yang telah dinyatakan di dalam kes Noorianti Zainol Abidin & Ors v. Tang Lei Nge [1990] 2 CLJ 545; [1989] 2 MLRH 666; [1990] 2 MLJ 242 di mana mahkamah di dalam kes tersebut telah memutuskan seperti berikut: It has been stated in numerous cases that the fact that the evidence given by the witnesses of one party was unshaken or unbroken is not per se an all sufficient acid test of credibility and that the inherent probability or improbability of the fact in issue must be the prime consideration - see for instance Muniandy & Ors v. PP [1966] CLJU 110; [1966] 1 LNS 110; [1966] 1 MLRA 495; [1966] 1 MLJ 257, Dato Mokhtar Hashim v. PP [1983] CLJ (Rep) 101; [1983] 1 MLRA 7; [1983] 2 MLJ 232 and PP v. Neoh Wan Kee [1984] CLJU 135; [1984] 1 LNS 135; [1984] 2 MLRH 109; [1985] 1 MLJ 368 at p 372. It has also been said that a trial judge should not approach the case upon the basis of deciding which of the two conflicting stories he should believe but rather on the basis of considering which version is inherently probable or improbable...

Manakala di dalam kes kes Chua Chong Cher v. Teo Lang Keow & Ors [1970] CLJU 18; [1970] 1 LNS 18; [1970] 1 MLRA 83; [1970] 2 MLJ 27, Mahkamah Rayuan turut dirujuk di mana telah menyatakan seperti berikut: As often happens, a court on the evidence before it, has to decide which of two conflicting versions in the version to accept. In such a case, a court in considering which is the more probable one, ought to try and derive what assistance it can get from undisputed facts, if any, which are relevant for the purpose. A court also ought to consider, from undisputed facts whether a version put forward as evidence is one which is inherently improbable or not.

Selanjutnya, dalam menentukan versi mana yang lebih berkemungkinan, maka gambar-gambar kemalangan, rajah kasar, keadaan tempat kemalangan dan kerosakan pada kenderaan boleh memberi bantuan sebagai satu keterangan senyap yang boleh menjadi panduan kepada mahkamah ini.

Sebelum Mahkamah memberi alasan atas bagaimana kemalangan tersebut berlaku, adalah lebih baik untuk Mahkamah menilai dahulu satu isu yang Mahkamah rasakan penting yang boleh memberi satu penentuan muktamad bagi kes ini. Isu ini dibangkitkan oleh pihak Defendan. Isunya adalah samaada kegagalan pihak Plaintif-Plaintif menggunakan laluan lorong motosikal akan meletakkan liabiliti sepenuhnya ke atas mereka? Seterusnya, adakah pengguna motosikal dikehendaki menggunakan laluan motosikal tersebut secara khusus di bawah undang-undang?

Keterangan dari SP1 dan SD1 dengan jelas menyatakan bahawa di tempat kemalangan terdapat satu laluan lorong khas pengguna motosikal di sepanjang laluan BKE. Bagi fakta ini, Mahkamah sendiri boleh mengambil judicial notice berkenaan dengan perkara ini kerana pernah menggunakan laluan tersebut banyak kali.

Persoalan di sini ialah, adakah Plaintif-Plaintif dilarang menggunakan laluan utama sebaliknya hendaklah menggunakan laluan lorong motosikal sahaja. Sebelum itu, adalah lebih elok untuk merujuk kepada Seksyen 70 Akta Pengangkutan Jalan 1987 yang berbunyi seperti berikut;

Power to restrict use of vehicles on specified roads

The Minister charged with the responsibility for works in relation to a Federal road, and the appropriate authority after consultation with the Director General in relation to a road other than a Federal road, within the area of such authority, may by order published in the Gazette, prohibit or restrict the driving or use of vehicles or of any specified class or description of vehicles on any road or any part thereof specified in the order, in any case in which it appears to such Minister or the appropriate authority, as the case may be, that such vehicles cannot be used, or cannot without restriction be used on that road without endangering the safety of the vehicles, or of the persons therein, or of other persons or vehicles using the road, or that the road is unsuitable for use, or for unrestricted use, by any such vehicles, or is a road on which the prohibition or restriction is necessary or desirable to facilitate repair or reconstruction of such road.

Seksyen 70(1) Akta Pengangkutan Jalan 1987 di atas dengan jelas menerangkan bahawa bagi tujuan menghalang (prohibit) sesuatu jenis kenderaan atau kelas kenderaan dari menggunakan sesuatu kawasan, maka satu gazet dari pihak YB Menteri Pengangkutan hendaklah dikeluarkan bagi maksud tujuan tersebut.

Pihak Defendan di dalam hujahannya menyatakan bahawa, berdasarkan keterangan SD1, Plaintif-Plaintif adalah tidak dibenarkan menggunakan laluan utama tempat kemalangan untuk membuat pusingan U. Ini bermakna ianya adalah satu tegahan untuk Plaintif-Plaintif menggunakan laluan tersebut.

Berdasarkan pada undang-undang, sesuatu tegahan penggunaan jalanraya oleh sesuatu kenderaan atau kelas kenderaan hendaklah digazetkan tegahan tersebut. Ianya bukanlah hanya bersandarkan kepada keterangan saksi sahaja. Pihak Defendan hendaklah mengemukakan sebarang arahan atau gazet dari pihak berautoriti yang menyatakan bahawa kawasan pusingan U tersebut hanya boleh digunakan oleh kenderaan berat sahaja selain dari motosikal.

Mahkamah juga cuba untuk mencari sekiranya terdapat gazet kerajaan yang menghalang penggunaan pusingan U tersebut bagi pengguna motosikal, namun tidak terdapat sebarang gazet dijumpai. Oleh yang demikian, Mahkamah memutuskan bahawa penggunaan kawasan laluan utama oleh Plaintif-Plaintif bagi tujuan membuat pusingan U, atas perkara ini sahaja, adalah dibenarkan.

Adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa kegagalan untuk sesuatu pihak untuk mengikuti panduan dan arahan undang-undang tidak meletakkan pihak tersebut cuai sepenuhnya. Apa yang menjadi pertimbangan adalah bagaimana tindakan pihak-pihak yang terlibat di dalam kemalangan tersebut sehingga menyebabkan berlakunya kemalangan.

Mahkamah mendapati bahawa kegagalan Plaintif-Plaintif untuk menggunakan laluan motosikal bukanlah satu kesalahan yang membolehkan liabiliti sepenuhnya diletakkan ke atas Plaintif-Plaintif.

Mahkamah juga telah membuat perbandingan dengan kes undang-undang yang dirujuk oleh pihak Defendan iaitu kes Kalaiarasan a/l Sankar v Tan Yeap Seng [2019] MLJU 399. Di dalam kes ini, fakta yang dibangkitkan oleh pihak Plaintif adalah bahawa lorong motosikal telah ditutup dan tidak dapat digunakan. Di sebabkan keadaan tersebut, Plaintif telah menggunakan laluan utama dan telah berlaku kemalangan apabila Plaintif telah melanggar kenderaan Defendan yang telah berhenti di laluan kecemasan.

Di dalam kes tersebut, isu utama yang diputuskan oleh YA Hakim adalah berkenaan dengan kredibiliti saksi (Plaintif) sendiri yang mana keterangan saksi adalah dipertikaikan kesahihannya di mana YA Hakim telah menyatakan seperti berikut; [12] In finding the plaintiff wholly liable, I am of the considered view that the decision of the learned Sessions Court Judge was arrived at chiefly based on the credibility of witnesses. This can be seen when the learned Sessions Court Judge evaluated the evidence of the investigating officer (PW1) and the PLUS patrolling officer (DW1).

Bagi kes kita ini pula, Mahkamah telah menilai seluruh keterangan Plaintif-Plaintif dan isu penggunaan laluan utama tersebut oleh kedua-dua Plaintif adalah kerana ingin membuat pusingan U bagi mengambil dompet Plaintif Kedua yang tertinggal di rumah. Maka isu penggunaan laluan utama dan bukannya laluan motosikal oleh Plaintif-Plaintif adalah munasabah. Terdapat keterangan dari SD1, iaitu tempat atau laluan untuk Plaintif-Plaintif membuat pusingan U sekiranya Plaintif-Plaintif menggunakan laluan motosikal adalah di kawasan Penanti yang jauh ke hadapan.

Oleh yang demikian, Mahkamah berpendapat bahawa, fakta kes ini dan juga pandangan Mahkamah atas kredibiliti saksi bagi kes Kalaiarasan boleh dibezakan untuk Mahkamah tidak merujuk kepada kes tersebut.

Berkenaan penilaian atas fakta bagi kedua-dua versi yang dikemukakan oleh Plaintif-Plaintif dan Defendan, Mahkamah telah menilai dengan bantuan dari bukti-bukti dokumen dan keterangan senyap yang dikemukakan di dalam Mahkamah.

Plaintif-Plaintif telah mengemukakan versi bahawa kemalangan berlaku apabila motokar Defendan yang datang dari arah belakang telah melanggar motosikal yang dinaiki dan menyebabkan motosikal telah terbabas dan tercampak ke hadapan. Defendan pula mengemukakan versinya bahawa motosikal Plaintif-Plaintif yang datang dari arah kiri telah membuat pusingan U di hadapan motokar yang dipandunya dan menyebabkan kemalangan ini berlaku.

Bagi menentukan versi manakah yang lebih berkemungkinan (inherently probable), Mahkamah telah menilai dengan bantuan dari kesan kerosakan pada kedua-dua kenderaan. Kerosakan pada kenderaan motosikal adalah pada bahagian belakang, tepi sebelah kanan dan hadapan. Kerosakan pada kenderaan motokar adalah keseluruhannya pada bahagian hadapan sehingga ke cermin besar.

Sekiranya kemalangan berlaku sebagaimana yang dinyatakan melalui versi Plaintif-Plaintif, maka adalah wajar dan munasabah bahawa kerosakan adalah pada bahagian belakang seperti kerosakan pada mudguard belakang, nombor plat belakang, lampu belakang pecah dan kerosakan susulan akibat motosikal terbabas seperti raga bengkok, cover hadapan motosikal yang pecah dan lampu hadapan pecah.

Namun, Mahkamah juga memberi perhatian kepada kerosakan pada absorber belakang sebelah kanan yang bengkok dan ekzos yang kemek. Berdasarkan pemerhatian Mahkamah pada gambar P2(M), terdapat kesan hentaman yang agak kuat pada bahagian absorber dan ekzos yang boleh dilihat dengan jelas pada gambar kesan bengkok tersebut.

Maka berdasarkan kepada kerosakan ini, Mahkamah percaya dan berpendapat bahawa versi Defendan bahawa motosikal Plaintif-Plaintif yang datang dari sebelah kiri telah membuat pusingan U dan berada di dalam keadaan melintang di hadapan motokar Defendan adalah lebih berkemungkinan berbanding versi Plaintif-Plaintif bahawa motokar Defendan telah melanggar bahagian belakang motosikal.

Pihak Plaintif-Plaintif juga gagal untuk membangkitkan faktor atau punca, semasa di dalam perbicaraan, bagaimana kerosakan pada bahagian absorber dan ekzos motosikal boleh berada di dalam keadaan bengkok seperti di dalam gambar. Maka Mahkamah berpendapat bahawa, kerosakan pada kedua-dua bahagian motosikal tersebut adalah disebabkan perlanggaran motokar ke atas motosikal Plaintif-Plaintif yang berada di hadapan dalam keadaan melintang di mana bahagian kanan motosikal adalah terdedah kepada bahagian hadapan motokar.

Dapatan Mahkamah ini, berkenaan kedudukan kedua-dua kenderaan sejurus sebelum kemalangan seterusnya boleh menyimpulkan bahawa motosikal Plaintf-Plaintif telah memberi halangan kepada motokar Defendan untuk bergerak terus ke hadapan. Mahkamah merujuk kepada Kaedah 16 Kaedah-Kaedah lalulintas 1959 menyatakan seperti berikut berkenaan dengan kenderaan yang mewujudkan halangan;

Obstruction

No driver in charge of a vehicle shall cause or permit the vehicle on a road so as to cause any unnecessary obstruction thereof.

No driver in charge of any vehicle shall draw up or stop such vehicle in any public road or street except parallel with and as close to the left hand side of the roadway and as close to the edge as possible unless otherwise directed by notices, signs or lines or by a police officer in uniform engaged in the regulation of traffic;

Provided that in a one way road or street, a vehicle may be drawn up or stopped on either side of the roadway but so that it faces in the direction in which traffic may lawfully move.

Mahkamah berpendapat bahawa, berdasarkan situasi pergerakan motosikal yang ditunggang oleh Plaintif Kedua yang telah memasuki laluan sah Defendan dan menyebabkan halangan telah meletakkan liabiliti yang besar ke atas Plaintif Kedua.

Disamping itu, Mahkamah juga memberi penilaian kepada laporan-laporan polis yang dibuat oleh pihak-pihak. Defendan, tanpa berlengah telah membuat laporan polis 2 jam selepas kemalangan berbanding laporan polis yang dibuat oleh Plaintif Pertama iaitu selepas 2 tahun kejadian dan Plaintif Kedua yang membuat laporan polis selepas 3 tahun 8 bulan kejadian.

Mahkamah merujuk kepada kes Annamalay Retnam v. Mah Chong Peng & Anor [2010] 6 CLJ 487 di mana Mahkamah menyatakan seperti berikut berkenaan kecepatan dan kelewatan membuat laporan polis; [82] It must be emphasised that the first information report triggers investigation where more salient evidence will be unfolded. The promptness on the part of the driver of the motor lorry in lodging the first information report must be given due weight as compared to the delay in lodging the police report by the rider of the motorcycle - the plaintiff appellant herein. ……………………… [85] The delay in lodging a police report would invite criticisms in that the said report would be construed as an embellishment because there is time to reflect and to concoct. Thus, promptitude in lodging a police report is highly recommended. And such promptness cannot be said in regard to the police report lodged by the rider of the motorcycle in question.

Bersandarkan kepada tempoh membuat laporan polis oleh kedua-dua pihak, Mahkamah berpendapat bahawa versi Defendan adalah lebih berkemungkinan. Ini kerana fakta yang masih segar di dalam fikiran Defendan telah diterjemahkan di dalam laporan polis yang dibuat olehnya.

Berbanding laporan-laporan polis yang dibuat oleh Plaintif-Plaintif, kelewatan membuat laporan polis membolehkan wujudnya kecenderungan kepada ketidaktepatan fakta yang dinyatakan seperti lupa, mereka-reka cerita dan perbincangan dengan pihak lain untuk mencantikkan laporan polis. Oleh demikian, pertimbangan masa atas kecepatan dan kelewatan membuat laporan polis adalah sebahagian faktor utama dalam mencapai keputusan ini.

Tetapi Mahkamah juga mendapati bahawa Defendan juga turut cuai dan menyumbang kepada kemalangan ini. Sebagaimana fakta yang dinyatakan di atas, kesan kerosakan kepada kenderaan- kenderaan juga telah diberi pertimbangan oleh Mahkamah dalam menentukan samaada Defendan turut menyumbang kepada kemalangan ini.

Mahkamah telah memberi perhatian kepada kerosakan yang teruk kepada kedua-dua kenderaan di mana motosikal telah rosak dari bahagian belakang ke hadapan dan kerosakan yang teruk pada bahagian hadapan motokar di mana terdapat kesan kemek yang agak teruk di bahagian bumper hadapan. Mahkamah berpendapat ini adalah kerosakan yang teruk hasil dari impak pertembungan yang kuat dari kedua-dua kenderaan.

Di samping itu, melihat juga kedudukan akhir kenderaan-kenderaan jauh di atas melepasi kawasan tempat pusingan U juga adalah petunjuk bahawa motokar dipandu dengan laju yang memerlukan jarak yang jauh untuk berhenti.

Kes Nui Chai Kian v Hasbi Omar [2021] 7 CLJ 281 menyatakan seperti berikut berkenaan Seksyen 23 Highway Code; [35] Section 23 of The Highway Code states the following as regards speed:

A good driver adjust his speed to road conditions, so that he will not lose control of his vehicle or cause a collision. Reduce your speed upon approaching built-up areas, school, school buses, children, stretches of winding road, bends, brows of hills or situation with limited visibility.

Mahkamah telah meneliti keterangan Defendan (SD2) dan mendapati tiada jawapan berkenaan dengan kelajuan motokar semasa pertembungan berlaku. Namun, di atas pertimbangan yang diberikan ke atas gambar-gambar kerosakan motosikal, Mahkamah berpendapat bahawa kelajuan motokar yang dipandu Defendan adalah tinggi sehingga berlaku kerosakan seperti itu terjadi.

Pemanduan dengan kelajuan semata-mata bukanlah faktor kepada kecuaian sekiranya berlaku kemalangan tetapi kelajuan tersebut hendaklah dilihat bersama faktor-faktor sampingan dan keadaan kawasan sekeliling semasa kemalangan berlaku. Mahkamah mendapati bahawa kawasan ini adalah kawasan yang dibenarkan untuk kenderaan membuat pusingan U dan juga kawasan yang berhampiran dengan kawasan tol (lihat gambar P2B dan P2F).

Dalam keadaan kawasan sekeliling tempat berlaku kemalangan adalah kawasan pusingan U dan juga hampir untuk sampai ke kawasan tol adalah lebih baik untuk Defendan lebih berhati-hati dan cermat dalam pemanduannya untuk mengurangkan kelajuannya di kawasan tersebut. Tetapi perkara ini tidak berlaku.

Ini menunjukkan bahawa pemanduan motokar pada masa kejadian berada pada kelajuan yang tinggi yang telah meninggalkan kesan kerosakan yang sebegitu teruk kepada kedua-dua kenderaan. Maka wajar untuk sebahagian liabiliti turut diletakkan ke atas Defendan di dalam kes ini.

Bagi menutup isu kelajuan ini, Mahkamah merujuk kepada kes Low Tong Nam v Selvaraju Palini & Anor [1994] 3 CLJ 350 di mana YA Hakim menyatakan seperti berikut; “Albeit, the defendant is not entirely free of any blame. As stated in the earlier part of this judgment, he saw the car parked on the plaintiff's side of the road and the plaintiff's car about to overtake the parked car. He had anticipated at that very moment that the plaintiff's car would have encroached into his side of the road and be involved in a collision with his own vehicle and yet all he did was to apply his brakes. Apparently he did so when collision was inevitable. There was nothing to suggest that he could not do so earlier as the road was straight and from the illumination coming from his own head lights as well as the plaintiff's car the parked car could have been in the normal circumstances visible to him from quite a distance. This last minute action by the defendant to slow down his vehicle could only have happened either because he was not paying sufficient attention to the condition and situation of the vehicle on the road in front of him at that time or he was travelling too fast under such circumstances, for both reasons. In so far as the excessive speed is concerned the length of the brake marks, the subsequent roundabout spinning motion taken by his lorry are strong indications of his fast driving. On the evidential facts and inference drawn in this case I would hold that although the plaintiff himself is mainly responsible for the accident, the defendant is 20% liable for contributory negligence. E.

Oleh itu, keputusan Mahkamah untuk meletakkan liabiliti sebanyak 20% ke atas Defendan dan sumbangan cuai oleh Plaintif Kedua sebanyak 80% adalah wajar, adil dan munasabah bersandarkan kepada fakta-fakta yang dikemukakan oleh kedua-dua pihak. Disediakan oleh : (MOHD AZHAR BIN HAMZAH) Hakim, Mahkamah Sesyen Kulim, Kedah Darul Aman. Tarikh : 19 Julai 2026 Kes Mahkamah Sesyen (KF-A53KJ-74-06/2022) Peguamcara Plaintif : Tetuan Paramjit Singh Peguamcara Defenden : Tetuan V.P Nathan & Partners. Peguamcara Pihak Ketiga : Tetuan The Law Chambers of Arasu.