Teo Yun Nong v Low Chee Loon (CA-A52-1-05/2022)

Tuntutan-tuntutan plaintif, adalah berpunca dari dua (2) kausa tindakan-

kontrak kerja-kerja pengubahsuaian dan menaiktaraf ke atas sebuah rumah berkembar satu tingkat yang terletak di No.10, di antara beliau dan defendan, Alan ; dan

pernyataan-pernyataan yang didakwa berunsur fitnah dan tidak berasas ke atas beliau yang diterbitkan oleh En Alan Low melalui Profil WeChat beliau pada 16.3.2022 dan 17.3.2022.

En Alan Low menafikan tuntutan-tuntutan tersebut dan selanjutkan memfailkan tuntutan balas (yang mana dinafikan oleh plaintif) ekoran daripada penerbitan pernyataan-pernyataan yang didakwa berunsur fitnah oleh En Teo ke atas beliau dalam dua (2) halaman Facebook yang berasingan iaitu-

dan

Nanyang Siang Pau pada sekitar 15.10.2022.

Kes tidak dapat diselesaikan di luar Mahkamah, maka perbicaraan penuh telah dijalankan.

Bagi tujuan perbicaraan tersebut, pihak-pihak telah memfailkan Kandungan 65 di mana isu-isu berikut adalah isu-isu yang perlu diputuskan oleh Mahkamah-

Sama ada defendan adalah seorang kontraktor pengubahsuaian atau telah merepresentasikan beliau sebagai kontraktor pengubahsuaian?

(ii) Sama ada defendan atau kontraktor, telah gagal memulakan dan menyempurnakan kerja pengubahsuaian pada masa yang ditetapkan?

(iii) Sama ada terdapat defek-defek bagi kerja pengubahsuaian yang dilakukan oleh defendan atau kontraktor?

(iv) Sama ada defendan atau kontraktor telah gagal memperbaiki defek-defek tersebut?

Sama ada plaintif telah menanggung kerugian akibat daripada kelewatan defendan atau kontraktor dan defek-defek tersebut?

(vi) Jika terdapat defek selepas kerja pengubahsuaian disiapkan, adakah defendan atau kontraktor bertanggungan untuk membuat kerja pembaikian?

(vii) Jika defendan atau kontraktor bertanggungan terhadap defek selepas kerja pengubahsuaian disiapkan, berapa lama tempoh masa tanggungan defek tersebut?

(viii) Sama ada defendan telah memaparkan pernyataan fitnah terhadap plaintif di profil Wechat beliau?

(ix) Sama ada pernyataan fitnah tersebut menuju kepada plaintif?

Sama ada pernyataan tersebut berunsur fitnah?

(xi) Sama ada plaintif berhak untuk menuntut terhadap defendan seperti yang diplidkan dalam Pernyataan Tuntutan?

(xii) Sama ada plaintif menerbitkan pernyataan fitnah di halaman S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

(xiii) Sama ada pernyataan fitnah tersebut menuju kepada defendan?

(xiv) Sama ada pernyataan-pernyataan tersebut berunsur fitnah?

(xv) Sama ada defendan berhak terhadap tuntutan balas ke atas plaintif seperti yang dinyatakan dalam tuntutan balas terpinda? Saksi-Saksi

Bagi membuktikan isu-isu di atas, pihak-pihak telah memanggil saksi-saksi berikut-

Lim Chee Seng - SP1

Teo Yun Nong - SP2

Joseph Loh Yoong Pin (Saksi Sapina) - SD1

Low Chee Loon - SD2

Lee Kin Yip - SD3

Cheong Chee Wai (saksi sapina) - SD4 6. Dan dokumen-dokumen yang telah ditanda oleh Mahkamah adalah sebagaimana dinyatakan dalam perenggan 4 Hujahan pihak defendan. Dan Mahkamah tidak akan mengulanginya di sini. Soalan Pertama Sama ada defendan adalah seorang kontraktor pengubahsuaian atau telah merepresentasikan beliau sebagai kontraktor pengubahsuaian?

Dengan kata lain, apakah hubungan kontrak antara En Alan Low dan En Teo?

Untuk itu, Mahkamah ini akan mulakan dengan apa yang diplidkan dalam pliding yang difailkan. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Pernyataan Tuntutan Pembelaan & Tuntutan Balas Perenggan 6 Perenggan 3 Pada setiap masa yang material, Defendan merupakan seorang pemilik bagi sebuah perniagaan pemilikan tunggal dengan nama dan gaya sebagai Pandan Damai 2/212, Taman Pandan Damai, 25150 Kuantan, Pahang Darul Makmur. Diakui oleh defendan Perenggan 7 Perenggan 4 Pada setiap masa yang material, Defendan juga memperkenalkan dirinya sebagai seorang kontraktor pengubahsuaian hartanah yang berpengalaman. Defendan menafikan keseluruhan pengataan di perenggan 7 hingga 12 Pernyataan Tuntutan dan Plaintif diminta membuktikan pengataannya dengan beban pembuktian yang ketat. Sebaliknya defendan mengatakan seperti berikut:-

Sejak awal, Defendan tidak pernah memperkenalkan diri atau memberi representasi bahawa Defendan adalah seorang kontraktor pengubahsuaian hartanah.

Apa yang dipaparkan oleh Defendan dalam akaun media social adalah pekerjaan Defendan sebagai seorang ejen hartanah.

Selain menjalankan perniagaan sebagai ejen hartanah, Defendan juga mempunyai kenalan pihak bank dan Perenggan 8 Defendan merupakan seorang pemilik dan pengguna aplikasi media sosial WeChat chee loon dengan telefon nombor +60178877988 Perenggan 9 Pada atau sekitar Januari 2021, Plaintif ingin mengubahsuaikan (renovate) dan menaik taraf (upgrade) Hartanah tersebut untuk tujuan menyewakan Hartanah tersebut. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA kontraktor ubahsuai rumah untuk kemudahan pelanggan.

Dalam kes sekarang, Plaintif telah menghubungi Defendan pada sekitar bulan Januari 2021 untuk membuat kerja pengubahsuaian rumah di alamat No.10, Lorong Haji Ahmad ½, 25300

Kemudian, Defendan telah memperkenalkan kepada Plaintif rakan kontraktor yang boleh membuat kerja pengubahsuaian tersebut. Plaintif sendiri yang berbincang dengan kontraktor tersebut dan akhirnya Plaintif telah bersetuju dengan sebutharga berjumlah RM33,401.00 daripada kontrktor tersebut bernama

Sepanjang pengetahuan Defendan, sebutharga tersebut telah dipersetujui oleh Plaintif sendiri dan Kontraktor tersebut. Selain itu, tiada perjanjian berkenaan terma dan syarat termasuk tempoh tanggungan kecacatan ditandatangani sama ada antara Plaintif, Defendan atau Kontraktor tersebut berkenaan kerja ubahsuai yang dibuat melainkan berdasarkan apa yang terkandung dalam sebutharga yang telah dipersetujui Plaintif sahaja.

Plaintif dan Defendan juga tidak pernah membuat persetujuan berkenaan sebarang ganti rugi kelewatan. Ini kerana sepanjang tempoh kerja ubahsuai dibuat, Plaintif sendiri telah menyumbang kepada penundaan kerja ubahsuai tersebut seperti kelewatan barang yang dipesan Plaintif dan kelewatan kemasukan elektrik TNB, selain faktor sektor ekonomi yang belum dibuka sepenuhnya pada waktu tersebut akibat wabak Covid-19.

Sepanjang pengetahuan Defendan, kerja yang dibuat oleh Kontraktor tersebut telah dibuat mengikut apa yang dipersetujui dalam sebutharga dan semua kerja dibuat dengan sempurna dan munasabah mengikut standard semasa.

Malah selepas serahan kunci dan kerja ubahsuai tersebut pada sekitar bulan Septamber 2021, Defendan telah mengarahkan Kontraktor untuk membuat kerja pembaikian yang diadukan oleh Plaintif. Selepas banyak kali kerja pembaikian dibuat, Defendan mengatakan tidak akan membuat kerja pembaikian lagi dan ia telah dipersetujui Plaintif.

Namun begitu, selepas beberapa bulan Plaintif masih meminta Defendan membuat kerja pembaikian. Pada waktu ini Defendan enggan lagi S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA meminta Kontraktor membuat kerja pembaikian kerana semua kerja-kerja pembaikian telah diselesaikan sebelum ini.

Malangnya, Plaintif tetap mengganggu Defendan kononnya masih terdapat kecacatan/defek pada kerja pengubahsuaian tersebut.

Adalah tidak munasabah jika Plaintif menganggap Defendan perlu menanggung sebarang kecacatan ataupun memberikan waranti selama-lamanya. Namun begitu, Plaintif tetap membuat gangguan dengan menelefon Defendan berulang kali sehingga mengganggu kehidupan dan pekerjaan Defendan. Perenggan 10 Dalam hal ini, Defendan telah memperkenalkan dirinya sebagai seorang kontraktor pengubahsuaian yang amat berpengalaman dan berkeupayaan untuk mencapai kehendak dan keperluan pelanggan beliau dengan tahap hasil kerja yang berkualiti tinggi Perenggan 11 Selain itu, Defendan juga telah sentiasa, melalui profil aplikasi media social Facebook merepresentasikan bahawa pengalaman-pengalaman beliau dan S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA pasukan beliau dalam projek-projek pengubahsuaian hartanah. Perenggan 12 Pada 19.3.2021, berdasarkan Representasi dan pengalaman yang dipaparkan oleh Defendan dalam profil Facebook Defendan, Plaintif telah melantik Defendan untuk mengubahsuaikan dan menaiktaraf Hartanah Perenggan 15 Perenggan 5 Bagi tujuan Kerja Pengubahsuaian tersebut, Plaintif telah membuat bayaran sebanyak RM32,345.00 kepada Defendan seperti berikut:- Defendan menafikan pengataan fakta-fakta di perenggan 13 hingga 16 Pernyataan Tuntutan tersebut dan meminta Plaintif membuktikan pengataannya dengan beban pembuktian yang ketat kecuali fakta tentang bayaran kos pengubahsuaian sebanyak RM33,401.00 yang dipersetujui. Defendan menegaskan bahawa kerja pengubahsuaian yang dilakukan adalah mengikut sebutharga yang telah dipersetujui di antara Plaintif dan Kontraktor. Perenggan 16 Defendan telah mengisukan satu invois bertarikh 16.10.2021 bagi jumlah sebanyak RM33,000.00 kepada Plaintif.

Berdasarkan pliding di atas, jelas menunjukkan bahawa hubungan di antara En Teo dan En Alan Low bermula apabila En Teo sedang mencari pihak yang boleh membuat kerja-kerja pengubahsuaian dan menaiktaraf Rumah beliau.

Atas carian tersebut, En Teo menemui akaun Facebook kepunyaan En Alan Low.

Berdasarkan maklumat-maklumat yang dimuatnaik di akaun Facebook tersebut, En Teo telah menghubungi En Alan Low pada 30.12.2020 melalui mesej dalam akaun facebook tersebut.

Plaintif telah mengemukakan bukti mesej tersebut sebagaimana Eksibit P8 di muka surat 10 dan 11 Ikatan B yang disalinkan di sini bagi menyenangkan rujukan-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

Kepercayaan En Teo bahawa En Alan Low boleh menjalankan kerja-kerja pengubahsuaian dan menaiktaraf Rumah tersebut diperkukuhkan lagi dengan gambar-gambar dan kapsyen-kapsyen dalam Facebook tersebut yang dimuat naik oleh En Alan Low seperti di dalam Eksibit-Eksibit P9 dan P10 di bawah-

6.1.2021 Pelanggan membelanjakan wang untuk pengubahsuaian, adalah untuk keselesaan, harga murah adalah kurang penting, pentingnya adalah kualiti, hasil mestilah sempurna, barulah dapat menjawab terhadap keyakinan pelanggan kepada kami

7.1.2021 Akhirnya hari ini pecah kosong, bersyukur kepada pelanggan saya yang tidak pernah berjumpa, tidak melihat rumah, lagipun yakin dengan saya, terima kasih. Banker Team kamu juga sangat baik, membantu saya meluluskan satu lagi loan. Pengubahsuaian Team, kamu perlu mengubahsuaikan rumah saya dengan cantic-cantik.

9.1.2021 S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

Setelah berpuas hati bahawa En Alan Low mampu dan boleh menjalankan kerja-kerja pengubahsuaian dan menaiktaraf Rumah beliau, satu sebutharga telah dipersetujui oleh kedua-dua belah pihak sebagaimana Eksibit P12 di muka surat 32 Ikatan B-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

Tindakan-tindakan berikutnya telah diambil oleh kedua-dua pihak yang boleh dilihat daripada perbualan-perbualan aplikasi WhatsApp antara En Teo dan juga En Alan Low sendiri-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Eksibit P11A dan P11B (menunjukkan pembayaran yang dibuat oleh En Teo kepada En Alan Low) S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Eksibit P13 (merujuk kepada permohonan En Teo untuk diskaun bagi sebutharga kerja-kerja yang akan dilakukan)

Sehinggalah satu invois dikeluarkan oleh defendan sebagaimana di Eksibit P2 di muka surat 2 Ikatan B di mana sebutharga yang muktamad adalah sebanyak RM33,000.00.

Berdasarkan bukti-bukti dan keterangan-keterangan di atas, Mahkamah ini berpuashati atas dasar imbangan kebarangkalian bahawa-

K adalah orang yang boleh membuat kerja-kerja pengubahsuaian dan menaiktaraf Rumah beliau.

D

Oleh itu, kontrak yang telah dimasuki oleh En Teo dan En Alan Low adalah kontrak kerja-kerja pengubahsuaian dan menaiktaraf Rumah

Mahkamah Persekutuan dalam kes Lau Sieng Nguong v Hap Shing Co Ltd [1969] 1 MLJ 190 menyatakan seperti berikut-It is clear law that where a contract is to be deduced from a set of documents it is necessary to look into the whole of the correspondence between the parties to see if the parties have come to a binding agreement (see Hussey v Horne Payne (1879) 4 App Cas 311, Bristol Cardiff and Swansea Aerated Bread Co S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA v Maggs (1890) 44 ChD 616, May v Thomson (1882) 20 ChD 705 723 and Lau Brothers & Co v China Pacific Navigation Co

Dan Kontrak Pengubahsuaian tersebut adalah berdasarkan Sebut Harga sebagaimana Eksibit P12 di atas.

Sebagai pembelaan, En Alan Low cuba membuktikan kepada Mahkamah bahawa beliau hanyalah seorang agen hartanah sebagaimana dalam Eksibit-Eksibit berikut-

Eksibit 26 di muka surat 170-173 Ikatan B

Eksibit 39 di muka surat 5-42 Ikatan C

Eksibit 46 di muka surat 119-124 Ikatan C

Eksibit P9 di muka surat 14-18 Ikatan B

Eksibit P10 di muka surat 19-22 Ikatan B S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA dan tiada pada bila-bila masa dalam dokumen-dokumen yang dirujuk oleh plaintif menunjukkan bahawa En Alan Low mengaku bahawa beliau adalah seorang kontraktor.

Berikut adalah hujahan pihak defendan-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

Dalam buku Brooking on Building Contracts1 telah menyatakan bahawa the question whether agreement exists or not is one of The Bell Group Ltd (In liq) v Westpac Banking Corporation (No 9) (2013) 298 ALR 666, the from what is manifested by its commun 1 Dr Damien J Cremean, Michael H Whitten dan Michael F Sharkey, Brooking on Building Contracts, 5th Edition, LexisNexis Butterworths, Australia (2014) S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA whether looking at the entire body of conduct of the parties, [he could] Mareva Building Consultants v Zevon.

Berpandukan prinsip tersebut dan setelah meneliti keterangan dan bukti-bukti yang dikemukakan, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak defendan gagal untuk melepaskan beban pembuktian kes bahawa defendan bukanlah pihak yang boleh membuat kerja-kerja pengubahsuaian dan menaiktaraf Rumah tersebut iaitu maksud representasi-representasi yang ditunjukkan dalam kapsyen-kapsyen Facebook defendan dan mesej dalam Facebook di antara kedua-dua pihak seperti yang dinyatakan di atas.

Berikut adalah alasan-alasan dapatan Mahkamah di atas-

Keterangan dan hujahan En Alan Low sendiri telah menguatkan lagi kes plaintif apabila beliau telah menunjukkan kepada Mahkamah ini bagaimana sesuatu kontrak pengubahsuaian sesebuah hartanah dijalankan iaitu melalui pasukan beliau S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA sendiri yang terdiri daripada beliau dan kenalan pihak bank dan juga kontraktor-kontraktor ubah suai rumah.

Inilah cara kerja En Alan Low sehingga difahami oleh plaintif kerja-kerja pengubahsuaian dan menaiktaraf Rumah beliau.

Malah, En Alan Low sendiri, semasa pemeriksaan balas, bersetuju bahawa beliau tidak pernah menafikan apabila ditanya oleh En Teo sama ada beliau membuat kerja-kerja pengubahsuaian.

En Alan Low mempunyai budibicara untuk jumlah kerja-kerja pengubahsuaian dan menaiktaraf Rumah tersebut.

En Alan Low sendiri mengaku menerima pembayaran berkaitan dengan kerja-kerja pengubahsuaian dan menaiktaraf Rumah tersebut.

Sebagai sokongan, SD1 telah bersetuju sewaktu pemeriksaan balas bahawa En Alan Low adalah bos atau majikan beliau dan membayar beliau.

Dan SD1 turut bersetuju bahawa En Teo tidak pernah membuat bayaran terus kepada beliau.

SD1 juga bersetuju semasa pemeriksaan balas bahawa arahan kerja diberikan oleh En Alan Low kepada beliau. Beliau bersetuju bahawa segala kecacatan (defects) perlu ditanggung oleh En Alan Low. (Pemeriksaan Semula SD1) S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA (Pemeriksaan Semula SD1)

Walaupun SD1 pernah berkomunikasi dengan En Teo, namun daripada pemeriksaan semula ke atas beliau, menunjukkan ianya adalah arahan daripada En Alan Low sendiri.

SD1 adalah saksi defendan sendiri dan beliau adalah wakil syarikat kontraktor dalam pasukan En Alan Low berkaitan kerja-kerja pengubahsuaian dan menaiktaraf Rumah tersebut iaiatu Tai Tiling Trading.

SD1 atau syarikat beliau, Tai Tiling Trading tidak dibawa masuk oleh defendan sebagai pihak ketiga.

Jelas, objective intention kedua-dua belah pihak, plaintif dan defendan adalah untuk suatu kontrak menjalankan kerja-kerja pengubahsuaian Rumah tersebut.

Dan kerja-kerja pengubahsuaian Rumah tersebut dilakukan oleh En Alan Low dengan pasukan beliau.

Maka, Mahkamah ini menjawab isu pertama di atas sebagai ya. Soalan Kedua Sama ada Defendan atau kontraktor, telah gagal memulakan dan menyempurnakan kerja pengubahsuaian pada masa yang ditetapkan?

Mengikut keterangan En Teo (sila rujuk Q&A no. 12 PSP-2), defendan telah memulakan kerja-kerja pengubahsuaian Rumah tersebut pada 17.3.2021 dan pihak-pihak telah bersetuju bahawa tarikh siap kerja dan serah balik kunci (vacant possession) adalah pada 4.5.2021.

Ini boleh dilihat daripada perbualan En Teo dan En Alan Low pada 9.5.2021 (Eksibit P15(A) dan (B) di muka surat 35-36 Ikatan B) di mana menurut En Teo, beliau telah menggesa En Alan Low untuk menyelesaikan pengubahsuaian tersebut dengan cepat.

Disebabkan progress kerja yang lambat, maka, menurut En Teo lagi, tarikh siap kerja dan serah balik kunci telah dipersetujui ditangguh sehingga 10.9.2021 (rujuk Eksibit P16(A) dan (B) di muka surat 49- 50 Ikatan B).

Walaubagaimanapun, En Teo menambah lagi, En Alan Low hanya menyerahkan balik Rumah tersebut kepada beliau, dengan erti kata lain, telah menyerahkan kunci Rumah tersebut kepada beliau pada 14.10.2021 atau dalam bulan Oktober 2021.

Ini bermakna, menurut plaintif, En Alan Low telah mengambil masa 6 bulan dan 27 hari atau lebih kurang 7 bulan untuk menyiapkan kerja-kerja pengubahsuaian tersebut. Maka, berlaku kelewatan di pihak defendan.

Bagi menjawab keterangan di atas, pihak defendan telah berhujah bahawa-

Tiada kelewatan dalam kerja-kerja pengubahsuaian kerana pihak-pihak telahpun bersetuju untuk melanjutkan serahan kepada 10.9.2021.

Jikapun ada kelewatan, ia adalah berpunca dari plaintif sendiri yang mana barang-barang yang dipesan plaintif lambat sampai dan isu kemasukan meter elektrik TNB ke dalam Rumah tersebut sebagaimana kenyataan defendan dalam perbualan WhatsApp antara beliau dan En Teo di Eksibit D30 di muka surat 158-159 Ikatan C.

Bukan itu sahaja. Perenggan 22 Pernyataan Tuntutan Plaintif jelas menunjukkan bahawa pihak plaintif mengakui telah memberikan masa lanjutan untuk menyiapkan kerja-kerja pengubahsuaian Rumah tersebut dan melalui pemeriksaan balas, perlanjutan tempoh tersebut dibenarkan tanpa pihak plaintif meminta sebarang pampasan.

Malah, melalui pemeriksaan balas juga, plaintif telah bersetuju bahawa kerja-kerja pengubahsuaian sebenarnya telah disiapkan pada 4.9.2021. Cuma, pihak plaintif tidak berpuas hati isu kecacatan (defects) dan minta dibaiki.

Setelah meneliti keterangan dan hujahan-hujahan yang dikemukakan, Mahkamah ini mendapati bahawa tiada isu berkenaan S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA bila pihak defendan memulakan kerja-kerja pengubahsuaian ke atas Rumah tersebut.

Yang menjadi isu adalah bila kerja-kerja pengubahsuaian Rumah tersebut disempurnakan (menggunapakai perkataan dalam isu kedua di atas).

Perbezaan tarikh yang dikemukakan oleh kedua-dua belah pihak menunjukkan pemahaman mereka terhadap perkataan

menyerahkan kembali kunci Rumah tersebut dengan segala kecacatan (defects) yang diadu, telah diperbaiki.

Dalam hal ini, dengan berpegang kepada keterangan En Alan Low sendiri di Q&A no.33 PSD2, beliau sendiri telah mengaku bahawa beliau telah mengarahkan kontraktor untuk membuat kerja pembaikian seperti yang diadukan oleh plaintif. Namun, setelah banyak kali kerja pembaikian dibuat, akhirnya 10.10.2021 adalah merupakan tarikh di mana kerja-kerja pembaikian dibuat dan selepas itu tiada lagi kerja pembaikian akan dibuat. Ia dipersetujui plaintif.

Pihak defendan mempunyai pendirian yang berlainan.

mengambil kira kerja-kerja pembaikian tersebut. Oleh itu, tiada isu kelewatan. Atas sebab itulah, pihak defendan berpendirian bahawa kerja-kerja pengubahsuaian sebenarnya telah disiapkan pada 4.9.2021. Cuma, pihak plaintif tidak berpuas hati isu kecacatan (defects) dan minta dibaiki.

Asas kepada kontrak antara plaintif dan defendan hanyalah Eksibit P12 iaitu sebutharga di muka surat 32 Ikatan B yang dibaca Bersama dengan Eksibit P13 di muka surat 31 Ikatan B dan Eksibit P2 di muka surat 2 Ikatan B.

Cabarannya adalah terma-terma kontrak tidak ditulis secara terperinci terutamanya berkenaan completion date kerja-kerja pengubahsuaian tersebut.

Saya ingin merujuk kepada satu petikan dalam buku yang sama Brooking on Building Contract di muka surat 34 seperti berikut-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA the expressed arrangements and expectations of those engaged in business, notwithstanding that there are areas of uncertainty and notwithstanding that particular terms have been omitted or not fully necessarily concluded by logical reasoning or a priori analysis. And to the exercise. Arguments invoking alleged uncertainty, or alleged inadequacy in the machinery available to the courts for making contractual rights effective, exert mini courts will endeavor to find a construction of a contract that is written agreement should be given the natural meaning they bear.

Dalam kes Sime Hok Sdn Bhd v Soh Poh Sheng [2013] 2 MLJ 149 (MP) Jeffrey Tan HMP (pada ketika itu) menyatakan seperti berikut- [7] The oral agreement did not specify when the respondent must settle with the proprietors of Lot 3660. 'Where a party undertakes by contract to do an act, the performance of which depends entirely on himself, and the contract is silent as to the time of performance, the law will imply a term that the act should be performed within a reasonable time: see Chitty on Contracts (29th Ed), para 21 020. Such a term will be implied because it represents the unexpressed intention of the parties or is necessary to give business efficacy to the contract '(National Car Parks Ltd v Baird (Valuation Officer) and another [2004] EWCA Civ 967 per Sir Andrew Morritt VC). S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA That common law principle finds codification in s 47 of the Act, which reads: Where, by the contract, a promisor is to perform his promise without application by the promisee, and no time for performance is specified, the engagement must be performed within a reasonable time. Explanation The question 'what is a reasonable time' is, in each particular case, a question of fact. [8] In Penang Development Corporation v Khaw Chin Boo & Anor [1993] 2 MLJ 161, Mohamed Dzaiddin J (as he then was) explained: So when no time is specified, the contract must be performed within a reasonable time s 47 of the Contracts Act 1950. What is 'a reasonable time' is, in each particular case, a question of fact (ibid). However, the plaintiffs cannot arbitrarily fix the time. It must be reasonable having regard to the state of things at the time when notice was given. [31] On reasonable time for performance, in Ellis v Thompson and Kebbel (1838) 3 M&W 445 Alderson, B, said that: The correct mode of ascertaining what reasonable time is in such a case is by placing the court and Jury in the same situation as the contracting parties themselves were in at the time they made the contract; that is to say, by placing before the jury all those circumstances which were known to both parties at the time the contract was made and under which the contract took place. By so doing you enable the court and Jury to form a safer conclusion as to what is the reasonable time which the law implies and within which the contract is to be performed. Leake on Contracts, p 200: S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Under a written contract for the sale of goods appointing the time for payment, but silent as to the time for delivery; and, therefore, presumptively importing delivery within a reasonable time upon credit, evidence was held admissible of a usage in the trade, that the delivery should be made concurrently with the payment and could not be demanded before, Field v Lelean, 6 H&N 617, distinguishing or over-ruling Spartali v Benecke, 10 CB 212.

Berbalik kepada kes di hadapan saya, bukti-bukti di hadapan Mahkamah menunjukkan bahawa terma-terma berkenaan beberapa perkara penting berkaitan dengan kerja-kerja pengubahsuaian Rumah tersebut adalah dibuat melalui perbincangan secara verbal dan/atau WhatsApp memandangkan projek ini bukanlah suatu projek berskala besar.

Semasa pemeriksaan balas, En Alan Low sendiri telah bersetuju bahawa kerja-kerja perlu disiapkan dan kunci hendaklah diserahkan sebelum 10.9.2021.

Malah SD1 turut bersetuju semasa pemeriksaan balas bahawa sesuatu projek belum boleh dikatakan siap jika masih ada kecacatan (defects).

Dan beliau seterusnya menyatakan kunci telah diserahkan kepada plaintif apabila semua kecacatan (defects) telah diperbetulkan. Kenyataan ini adalah selari dengan keterangan defendan berkenaan tarikh akhir kerja-kerja pembaikian dibuat iaitu 10.10.2021 yang mana secara tersiratnya pada waktu tersebut lah kunci Rumah tersebut diserahkan kembali kepada plaintif.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpendapat, bagi menjawab soalan kedua di atas, terdapat kelewatan di pihak defendan untuk menyempurnakan kerja-kerja pengubahsuaian Rumah tersebut.

Namun, Mahkamah ini mengambil maklum akan pernyataan tuntutan plaintif yang tidak menuntut ganti rugi kelewatan daripada pihak defendan.

Jikapun Mahkamah ini salah dalam dapatan tersebut dan sepatutnya mendapati memang benar kerja-kerja pengubahsuaian Rumah tersebut telah disempurnakan oleh defendan pada tarikh yang dinyatakan iaitu 4.9.2021 dan tiada kelewatan di pihak defendan, Mahkamah ini mendapati bahawa defendan masih terikat dengan tempoh liabiliti kecacatan.

Sebagaimana yang Mahkamah ini nyatakan sebelum ini bahawa antara plaintif dan defendan tiada satu kontrak bertulis yang terperinci yang mengandungi, inter alia, terma berkenaan tempoh liabiliti kecacatan tersebut.

Namun, ia tidak bermaksud bahawa pihak plaintif tidak berhak ke atas tempoh liabiliti kecacatan tersebut. Ia adalah satu terma yang tersirat yang datang bersama dengan dengan kewajipan dan tanggungjawab defendan untuk melakukan kerja-kerja pengubahsuaian dengan proper skill and care (lihat kes Young & Marten Ltd v McManus Childs Ltd [1969] 1 AC 454). Ia adalah hak di bawah common law warranty berkenaan kemahiran/kerja-kerja yang dilakukan. Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak plaintif. (Rujuk juga kes-kes KC Leong Holdings Sdn Bhd v Datin Moh Bee Ling [2015] 7 MLJ 10 dan Choy Meng Heng @ Chai Min Hin and Anor v Immediate Strategy Sdn Bhd and Others [2010] MLJU 147).

Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpendapat bahawa defendan tidak boleh menafikan hak dan tanggungjawab yang tersirat tersebut dan melepaskan tanggungjawab hanya kerana tiada terma tersebut yang dipersetujui secara bertulis oleh kedua-dua pihak.

Dan ini adalah relevan untuk soalan-soalan berikutnya. Soalan Ketiga, Soalan Keempat, Soalan Keenam, dan Soalan Ketujuh Sama ada terdapat defek-defek bagi kerja pengubahsuaian yang dilakukan oleh defendan atau kontraktor? Sama ada defendan atau kontraktor telah gagal memperbaiki defek-defek tersebut Jika terdapat defek selepas kerja pengubahsuaian disiapkan, adakah defendan atau kontraktor bertanggungan untuk membuat kerja pembaikan? Jika defendan atau kontraktor bertanggungan terhadap defek selepas kerja pengubahsuaian disiapkan, berapa lama tempoh masa tanggungan defek tersebut?

Kesemua soalan di atas adalah berkaitan dengan kecacatan-kecacatan yang wujud selepas kerja-kerja pengubahsuaian.

Inilah sebenarnya punca kepada tuntutan plaintif difailkan ke atas defendan.

Plaintif tidak berpuas hati dengan kualiti kerja yang dilakukan oleh defendan ke atas Rumah tersebut kerana masih berlaku kecacatan (defects).

Dalam hal ini, Mahkamah mendapati bahawa-

defendan dan SD1 sendiri mengakui kewujudan kecacatan (defects) tersebut.

SD1 adalah kontraktor dalam pasukan defendan. Dan kecacatan (defects) tersebut sebagaimana hujahan defendan, adalah selepas kerja-kerja pengubahsuaian tersebut disiapkan pda 4.9.2021.

Namun, pendirian pihak defendan adalah sebagaimana Q&A no.33 PSD2, kecacatan (defects) tersebut telah diperbaiki selepas defendan menerima aduan daripada plaintif. Dan perkara ini juga disahkan oleh SD1 (rujuk muka surat 77-78 Nota Keterangan).

Defendan juga berpendirian bahawa kerja-kerja pembaikian telah banyak kali dibuat yang mana akhirnya pada 10.10.2021 S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA kedua-dua pihak telah bersetuju bahawa 10.10.2021 merupakan tarikh akhir kerja-kerja pembaikian dijalankan.

Untuk itu, pihak defendan telah bergantung kepada Eksibit D31 di muka surat 128-134 Ikatan Dokumen C dan juga pemeriksaan balas ke atas plaintif di muka surat 78-79 nota keterangan.

Malah, menurut defendan, selepas kerja pembaikian terakhir tersebut dilakukan, plaintif telah membuat bayaran terakhir sebanyak RM1,284.60 pada 14.10.2021 (Q&A no.2 di PSP-2).

Disebabkan kedua-dua pihak sudah bersetuju bahawa kerja-kerja pembaikian pada 10.10.2021 merupakan kerja-kerja terakhir yang akan dilakukan dan telah dilakukan, maka pihak defendan enggan menuruti permintaan plaintif untuk membuat semula kerja pengubahsuaian kerana beliau mendakwa masih terdapat kecacatan (defects).

Persoalan utama yang perlu diputuskan adalah adakah benar berdasarkan Eksibit D31 di muka surat 128-134 Ikatan C plaintif telah bersetuju bahawa kerja-kerja pembaikian pada 10.10.2021 merupakan kerja-kerja yang terakhir?

Berikut adalah hujahan defendan-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

Sebagai jawapan, plaintif telah berhujah seperti berikut-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

Mahkamah ini telah meneliti Eksibit D31 dan mendapati bahawa tiada suatu persetujuan kedua-dua belah pihak telah diperolehi berkenaan dengan tarikh akhir kerja-kerja pembaikian yang perlu dibuat.

Apa yang difahami daripada Eksibit D31 terutamanya di muka surat 128 dan 134 Ikatan C adalah ianya adalah kata-kata akhir oleh defendan kepada plaintif setelah beliau berasa seolah-olah-olah kerja-kerja pembaikian yang dibuat masih tidak memuaskan hatinya.

Malah, petikan yang diguna pakai dan dirujuk oleh defendan dalam hujahan beliau tidak menyeluruh.

Jika dilihat secara keseluruhan, Mahkamah berpendapat bahawa plaintif menafikan bahawa beliau pernah bersetuju dengan tarikh terakhir kepada kerja-kerja pembaikian.

Berdasarkan dapatan di atas, persoalan sekarang adalah, setakat mana tempoh defendan harus bertanggungjawab atas kecacatan-kecacatan sebagaimana yang dibangkitkan oleh pihak plaintif dalam kes di mana tiada peruntukan atau terma yang terperinci dipersetujui berkenaan tempoh tanggungan kecacatan?

Kecatatan yang menjadi asas tuntutan plaintif pada hari ini adalah seperti berikut-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

Gambar-gambar kecatatan-kecatatan (defects) tersebut di muka surat 63-85 Ikatan B tersebut telah ditanda sebagai Eksibit P5A-Y. Manakala video-video penuh di bawah item-item nombor 37-49 Ikatan B telah ditanda sebagai Eksibit P6(A)-(M).

Satu perkara yang perlu ditekankan bahawa pihak defendan tidak pernah menafikan bahawa kecatatan-kecatatan (defects) di atas adalah berkaitan dengan kerja-kerja pengubahsuaian yang dilakukan sebagaimana di Eksibit P12.

Apa yang ditekankan oleh defendan adalah kecatatan-kecatatan (defects) tersebut telah diperbaiki oleh defendan dan pihak plaintif telah bersetuju bahawa kerja-kerja pembaikian tersebut telah tamat pada 10.10.2021.

Masalahnya adalah, kecatatan-kecatatan (defects) tersebut masih berlaku dan plaintif tidak berpuas hati.

Bagi menyokong dakwaan plaintif, SP1 telah memberi keterangan berkenaan kerja-kerja pembaikian ke atas kecacatan-kecacatan tersebut dan mengemukakan Eksibit P4 di muka surat 192 Ikatan B iaitu invois bagi jumlah kerja yang perlu dijalankan iaitu sebanyak

Menurut defendan, kos sebanyak RM40,941.00 tersebut tidak boleh diletakkan kepada defendan kerana sepertimana keterangan oleh SP2, SD1 dan SD2, kerja ubahsuai tersebut telah siap pada 4.9.2021 S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA sepertimana dalam eksibit D29 di muka surat 117-118 Ikatan C. Segala kerja pembaikian kecacatan-kecacatan tersebut yang telah diadukan juga telah dibuat dan pihak-pihak telah bersetuju bahawa kerja pembaikian pada 10.10.2021 adalah yang terakhir sepertimana dalam Eksibit D31.

Menurut defendan lagi, P4 tersebut bukanlah satu dokumen yang boleh digunakan bagi menunjukkan kononnya jumlah yang diperlukan untuk membuat kerja pembaikian. Ini kerana ia disediakan oleh SP1 yang mana beliau bukanlah orang yang berkelayakan untuk menilai jika ada sebarang kecacatan yang perlu dibaiki.SP1 tidak mempunyai lesen kontraktor daripada CIDB yang mana ia adalah bertentangan dengan undang-undang. Oleh itu SP1 bukanlah seorang saksi yang kredibel.

Sebagaimana yang Mahkamah ini nyatakan sebelum ini adalah kerja-kerja pengubahsuaian Rumah tersebut bukanlah satu projek berkala besar. Sebab itulah tiada dokumen-dokumen penting seperti pelan lakar, terma untuk tempoh tanggungan kecacatan, dan juga terma berkaitan pengesahan peringkat dan kualiti kerja.

Jika pihak defendan memanggil SD1 untuk mengesahkan bahawa kerja-kerja pembaikian kecacatan tersebut telah disempurnakan, maka tidak salah untuk plaintif memanggil SP1 kerana SP1 adalah pihak yang melihat kecacatan-kecacatan tersebut di lapangan dan memberi sebutharga berdasarkan kecacatan-kecacatan yang ditunjukkan.

Malah, apabila dirujuk kepada video-video kecacatan-kecacatan tersebut sebagaimana Eksibit P6 di muka surat 37-49 Ikatan B, SP1 boleh menerangkannya dan memberi jawapan yang munasabah dan yakin terhadap soalan-soalan yang dikemukakan oleh peguam defendan semasa pemeriksaan balas. Dan Mahkamah ini tidak nampak isu kredibiliti yang timbul daripada keterangan SP1 tersebut.

Oleh itu, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan di perenggan 19- 20 Hujahan Balas Plaintif.

Malah, semasa pemeriksaan balas, tiada langsung pertikaian ditimbulkan sama ada kerja-kerja pembaikian kecacatan sebagaimana dalam Eksibit P4 tersebut adalah bukan berkaitan dengan apa yang telah dibuat oleh SD1.

Berbalik kepada soalan setakat mana tempoh defendan harus bertanggungjawab atas kecacatan-kecacatan sebagaimana yang dibangkitkan oleh pihak plaintif dalam kes di mana tiada peruntukan atau terma yang terperinci dipersetujui berkenaan tempoh tanggungan kecacatan?

Berpandukan prinsip yang sama terpakai dan dibincangkan dalam kes Sime Hok Sdn Bhd v Soh Poh Sheng [2013] 2 MLJ 149 (MP), supra, Mahkamah ini juga berpendapat bahawa tempoh tanggungan kecacatan tersebut adalah satu tempoh yang munasabah mengikut kes semasa.

Dalam kes ini jelas bahawa kedua-dua pihak mengetahui tujuan kerja-kerja pengubahsuaian tersebut perlu dilakukan iaitu bagi tujuan penyewaan.

Dan terma di mana kerja-kerja yang dilakukan hendaklah mencapai kualiti dan standard of workmanship adalah terma yang tersirat dalam sesebuah kontrak pengubahsuaian.

SP1 yang mempunyai pengalaman dalam kerja-kerja pengubahsuaian (walaupun terdapat isu lesen dengan CIDB) selama S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA lebih kurang 20 tahun telah mengesahkan kecacatan-kecacatan sebagaimana aduan pihak plaintif dalam kes ini.

Memandangkan Rumah tersebut masih belum boleh dan tidak layak untuk disewakan dan kecacatan-kecacatan tersebut adalah berkaitan dengan waranti yang tersirat dalam kerja-kerja yang dilakukan oleh defendan, maka, Mahkamah ini berpendapat bahawa defendan adalah bertanggungan untuk membetulkan kecacatan-kecacatan tersebut.

Dengan mengambil kira pertelingkahan plaintif dan defendan ini, adalah munasabah kerja-kerja pembaikian kecacatan-kecacatan tersebut dilakukan sehingga disahkan oleh pihak ketiga yang mempunyai kepakaran dalam penilaian kerja-kerja pengubahsuaian.

Namun, dalam kes ini pihak defendan enggan untuk menjalankan sebarang kerja-kerja pembaikian lanjut. Oleh itu, suatu perlanggaran kontrak.

Berdasarkan perkara-perkara di atas, Mahkamah ini menjawab persoalan-persoalan di atas seperti berikut-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Sama ada terdapat defek-defek bagi kerja pengubahsuaian yang dilakukan oleh defendan atau kontraktor? Ya Sama ada defendan atau kontraktor telah gagal memperbaiki defek-defek tersebut? Ya Jika terdapat defek selepas kerja pengubahsuaian disiapkan, adakah defendan atau kontraktor bertanggungan untuk membuat kerja pembaikan? Ya Jika defendan atau kontraktor bertanggungan terhadap defek selepas kerja pengubahsuaian disiapkan, berapa lama tempoh masa tanggungan defek tersebut? Tempoh yang munasabah mengikut keadaan kes. Dalam kes ini adalah sehingga kecacatan-kecacatan tersebut dibaiki dan sebaiknya disahkan oleh pakar, pihak ketiga. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Soalan Kelima Sama ada plaintif telah menanggung kerugian akibat daripada kelewatan defendan atau kontraktor dan defek-defek tersebut

Terdapat dua (2) kerugian yang didakwa dialami oleh plaintif akibat keengganan dan/atau kelewatan defendan untuk membetulkan kecacatan-kecacatan tersebut-

Terpaksa melantik kontraktor baru dengan harga yang ditawarkan sebanyak RM RM40,941.00; dan

Telah hilang penyewa dan terpaksa membayar gantirugi kepada bakal penyewa yang telah menandatangani perjanjian sewaan sebagaimana Eksibit P58 di muka surat 37 Ikatan B.

Bagi perenggan (a), Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan plaintif di Perenggan 44 sehingga 54 Hujahan Bertulis plaintif.

Manakala perenggan (b), keterangan plaintif bahawa penyewaan terpaksa dibatalkan telah menyokong bahawa beliau telah rugi dengan kehilangan peluang untuk penyewaan Rumah tersebut.

Keterangan plaintif yang telah terpaksa membayar penyewa duit sebanyak RM12,000.00 telah dibuktikan dengan Eksibit P24 di muka surat 155-157 Ikatan B.

Namun, selepas membaca dan meneliti Perjanjian Penyewaan tersebut, Mahkamah ini mendapati perkara-perkara berikut-

tiada peruntukan berkenaan gantirugi atau pampasan tersebut.

Tiada sebab yang munasabah diterangkan kenapa jumlah RM12,000.00 dijadikan sebagai jumlah pampasan sedangkan jumlah yang perlu dibayar oleh penyewa pada awal perjanjian tersebut adalah sebanyak RM7,500.00 sahaja iaitu Advance Rental sebanyak RM1,800.00 dan deposit sebanyak RM5,700.00.

Perjanjian tersebut walaupun telah disetemkan lewat dan penalty telah dibayar akibat kelewatan tersebut, bahagian tandatangan-tandatangan di muka surat 47 Ikatan B adalah tidak lengkap. Bahagian in the presence of tidak ditandatangani oleh sesiapa yang mana selalunya ditandatangani oleh peguam. Oleh itu, Mahkamah ini bersetuju dengan defendan bahawa kehadiran kedua-dua Lim Hong Yie dan Yeo Siok Kuan adalah penting.

Walaubagaimanapun, fakta bahawa plaintif telah kehilangan peluang utk penyewaan adalah masih kekal dan tiada bukti sebaliknya dikemukakan oleh pihak defendan. Dan jumlah sewa bulanan yang hilang adalah sebanyak RM1,800.00 sebagaimana di muka surat 46 Ikatan B. Soalan Kelapan, Soalan Kesembilan, Soalan Kesepuluh, Soalan Kesebelas, Soalan Keduabelas, Soalan Ketigabelas, Soalan Keempatbelas dan Soalan Kelimabelas Sama ada defendan telah memaparkan pernyataan fitnah terhadap plaintif di profil Wechat beliau? Sama ada pernyataan fitnah tersebut menuju kepada plaintif? Sama ada pernyataan tersebut berunsur fitnah? Sama ada plaintif berhak untuk menuntut terhadap defendan seperti yang diplidkan dalam Pernyataan Tuntutan? Sama ada plaintif menerbitkan pernyataan fitnah di halaman Sama ada pernyataan fitnah tersebut menuju kepada defendan? Sama ada pernyataan-pernyataan tersebut berunsur fitnah? Sama ada defendan berhak terhadap tuntutan balas ke atas plaintif seperti yang dinyatakan dalam tuntutan balas terpinda?

Kesemua soalan di atas adalah melibatkan tuntutan berkenaan dengan kenyataan-kenyataan yang dikeluarkan oleh kedua-dua belah pihak di media sosial yang didakwa berbaur fitnah.

Berdasarkan kes Ayob Saud v TS Sambanthamurthi [1989] 1 CLJ 152 dan kes Datuk Seri Anwar bin Ibrahim v Wan Muhammad Azri bin Wan Deris [2014] 9 MLJ 605 terdapat tiga (3) elemen fitnah yang perlu dibuktikan-

Perkataan-perkataan yang diadukan adalah bersifat fitnah.

(ii) Perkataan-perkataan fitnah tersebut merujuk kepada plaintif/defendan.

(iii) Perkataan-perkataan fitnah tersebut telah diterbitkan kepada pihak ketiga. (rujuk juga IFCON Technologies Sdn Bhd & Ors v Luqmanul Hakim Abd Rahim (2023) 1 MLRH 102) S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

Antara ketiga-tiga elemen di atas, elemen (i) yang paling sukar dan penting untuk diputuskan.

Dalam menentukan elemen (i) sama ada perkataan-perkataan yang diadukan adalah bersifat fitnah, Mahkamah perlu mentafsirkan dokumen yang dirujuk dalam konteks keseluruhan isi kandungan dokumen tersebut (rujuk kes Sivabalan A/L Asapathy v The New Straits Times Press (M) Bhd [2010] 7 CLJ 885) dan sama ada tulisan tersebut secara langsung merosakkan reputasi plaintif atau defendan in their natural and ordinary meaning (rujuk kes Chok Foo Choo v The China Press Bhd [1999] 1 CLJ 461 dan Thong King Chai v Ho Khar Fun [2018] CLJU 374).

Berlandaskan prinsip-prinsip di atas, Mahkamah ini seterusnya meneliti hujahan-hujahan yang dikemukakan oleh kedua-dua belah pihak.

Kita mulakan dengan dakwaan fitnah ke atas plaintif oleh defendan. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Dakwaan Fitnah Ke atas Plaintif oleh Defendan

Berkenaan dakwaan tersebut, terdapat tiga (3) penerbitan yang disiar di akaun WeChat kepunyaan defendan yang telah dirujuk.

Ketiga-tiga penerbitan tersebut adalah sebagaimana Eksibit P22 di muka surat 185-191 Ikatan B seperti berikut- (Gambar secara keseluruhan)

Adalah menjadi hujahan pihak plaintif

Pihak defendan telah memplid dalam pembelaan dan tuntutan balas terpinda di perenggan 10 dan 10.1 bahawa beliau tidak pernah menerbitkan Pernyataan-Pernyataan Fitnah seperti yang didakwa. Malah, semasa pemeriksaan balas, defendan cuba menafikan kaitan beliau dengan wechat tersebut-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

Namun, melalui perbicaraan, bukti menunjukkan pendirian yang diambil oleh defendan adalah penafian kosong tanpa justifikasi yang kukuh.

Pertamanya, di dalam Wechat tersebut terdapat gambar notis tuntutan yang dikeluarkan oleh peguam plaintif kepada defendan secara personal dan bukan orang lain. Jadi, kebarangkalian adalah lebih tinggi bahawa akaun Wechat tersebut adalah milik defendan kerana notis tersebut adalah dituju kepada beliau sendiri.

Keduanya, jika akaun Wechat tersebut bukan milik defendan, adalah mustahil dan tidak lojik untuk plaintif menyebar dan memaparkan apa-apa pernyataan buruk mengenai reputasi sendiri di kalangan orang awam yang akan merosakkan reputasi beliau sendiri. Terutamanya apabila defendan sendiri semasa pemeriksaan balas mengaku dan bersetuju bahawa kenyataan dalam Eksibit P22A adalah berunsur fitnah dan merupakan perkataan yang tidak baik.

Di pihak defendan pula, ianya dihujahkan bahawa-

Plaintif menyatakan bahawa beliau memperoleh Eksibit P22 dari rakan plaintif dan seterusnya membuat tangkap skrin ke atasnya. Namun, plaintif gagal menunjukkan profil atau ID WeChat tersebut yang dapat menunjukkan pemilik sebenar akaun tersebut.

Tambahan pula plaintif gagal memanggil rakan beliau yang dikatakan memberi WeChat tersebut kepada plaintif untuk mengesahkan Eksibit P22 dibuat oleh defendan kerana defendan hanya bersandarkan kepada pengataan yang dibuat oleh rakan tersebut yang mengatakan kononya ia dibuat oleh defendan. Kes IFCON Technologies Sdn Bhd adalah dirujuk.

Adalah tidak selamat untuk bergantung kepada keterangan plaintif semata-mata dan tiada keterangan lain yang menyokong dan mengesahkan bahawa Eksibit P22 tersebut dibuat oleh defendan.

Dalam membalas hujahan defendan di atas, ianya dihujahkan bagi pihak plaintif

Dalam kes yang dirujuk oleh defendan IFCON Technologies Sdn Bhd, Mahkamah Tinggi dalam kes tersebut bukan sahaja merujuk keterangan dua (2) saksi yang mengenalpasti pengguna akaun Facebook yang berkenaan tetapi juga bukti sokongan dokumen yang lain.

It is questionable that the Defendan would deny making the defamatory post especially when the user who posted the Wechat post is also called Defendant. Not only this, a look at the defamatory content posted Defendant also included pictures of the letter of demand issued o the Defendant. It is then curious as a copy of the letter of demand addressed to the Defendant only..

Anggapan statutori di bawah s. 114A Akta Keterangan 1950 adalah terpakai ke atas defendan. Dan defendan gagal untuk mematahkan anggapan tesebut.

Berdasarkan hujahan-hujahan di atas jelas menunjukkan bahawa hanya identiti pemilik akaun WeChat dalam Eksibit P22 yang menjadi isu.

Dalam isu tersebut, Mahkamah ini ingin mula dengan andaian statutory di bawah s.114A Akta Keterangan. Pihak plaintif menggunakan peruntukan tersebut untuk mengandaikan bahawa defendan adalah pemilik akaun WeChat tersebut.

Seksyen 114A memperuntukkan-Presumption of fact in publication

(1) A person whose name, photograph or pseudonym appears on any publication depicting himself as the owner, host, administrator, editor or sub-editor, or who in any manner facilitates to publish or re-publish the publication is presumed to have published or re-published the contents of the publication unless the contrary is proved.

A person who is registered with a network service provider as a subscriber of a network service on which any publication originates from is presumed to be the person who published or re-published the publication unless the contrary is proved.

Any person who has in his custody or control any computer on which any publication originates from is presumed to have published or re-published the content of the publication unless the contrary is proved.

For the purpose of this section:

"network service" and "network service provider" have the meaning assigned to them in s. 6 of the Communications and

"publication" means a statement or a representation, whether in written, printed, pictorial, film, graphical, acoustic or other form displayed on the screen of a computer.

Dalam kes Mahkamah Persekutuan Peguam Negara Malaysia v Mkini Dotcom Sdn Bhd & Anor [2021] 3CLJ 603, Rohana Yusuf PCA (pada ketika itu) menyatakan seperti berikut bagi keputusan majoriti berkenaan s.114A Akta Keterangan- [47]Section 114A was legislated via Amendment Act A1432 in 2012. The explanatory statement to the Bill outlined the objective of enacting this provision. It sought to provide for the presumption of fact in the publication. This presumption will assist in identifying and in proving the identity of an anonymous person involved in the publication through the Internet. [48] The Hansard of the Dewan Rakyat during the tabling of the amendment on 18 April 2012 revealed that the objective was to alleviate problems and weaknesses that occur in cybercrime activities on the Internet. One of the main aims was to tackle the issue of Internet anonymity. We refer below to the excerpts of the revealing speech read out in Parliament by the Minister to appreciate the rationale behind s. 114A: Perkembangan yang pantas dalam penggunaan Internet dan teknologi maklumat pada masa kini telah membawa kepada berleluasanya jenayah siber dan kesalahan jenayah yang dilakukan melalui Internet. Sehubungan dengan itu, kerajaan telah mengenal pasti bahawa Akta Keterangan 1950 perlu dipinda bagi menangani isu ketanpanamaan Internet iaitu, dengan izin, Internet anonymity. Susan W. Brenner, seorang professor undang-undang dan teknologi di University of Dayton School of Law telah menggambarkan isu Internet anonymity, dengan izin, seperti yang berikut, dengan izin. "A man can be a S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA woman, a woman can be a man. A child can be an adult, a foreigner can pass for a native. All of which makes the apprehension of cyber criminal that much more difficult". Penggunaan Internet membolehkan sesiapa sahaja menyembunyikan identiti sebenar mereka dan ini menjadikan "ketanpanamaan" pelaku kesalahan jenayah satu halangan paling besar dalam menangani aktiviti jenayah siber. Jenayah yang dilakukan melalui Internet seperti menghasut, menipu, menghina mahkamah, menceroboh dan mencuri maklumat. ... Walaupun dapat dikenal pasti dengan jelas lokasi, alamat IP dan pemiliknya tetapi amat sukar untuk membuktikan siapakah yang sebenarnya menghantar e-mel tersebut. Penyelesaian bagi masalah ini ialah dengan mengalihkan tumpuan kepada pihak lain yang boleh dikenal pasti seperti pemilik komputer, pemilik alamat IP, IP address, dengan izin, pemilik alamat e-mel dan pemilik kelengkapan dan peralatan yang daripadanya kesalahan jenayah dilakukan dan mengenakan anggapan liabiliti ke atas mereka tanpa mengira bahawa penglibatan mereka adalah secara langsung atau tidak langsung. Oleh yang demikian, kerajaan mencadangkan peruntukan sewajarnya mengenai anggapan yang berasaskan owner honest principal dimasukkan dalam Akta Keterangan 1950. Tujuan peruntukan anggapan berasaskan owner honest principal, dengan izin, adalah untuk meringankan beban pembuktian berhubung dengan fakta tertentu. Walau bagaimanapun, pihak pendakwa yang ingin bersandar kepada peruntukan anggapan mesti membuktikan terlebih dahulu kewujudan fakta-fakta tertentu sebelum anggapan boleh dibuat terhadap seseorang. Apabila wujud keterangan yang cukup untuk dibuat anggapan terhadap seseorang dan mahkamah berpuas hati bahawa anggapan boleh dibuat, beban pembuktian untuk membuktikan atau menyangkal anggapan itu berpindah kepada orang yang terhadapnya anggapan dibuat. Beban pembuktian orang yang terhadapnya anggapan dibuat adalah atas imbangan kebarangkalian, dengan izin, balance of probabilities yang lebih ringan daripada beban pembuktian yang diletakkan ke atas pihak pendakwa. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA (emphasis added) [49] From the above speech, it is apparent that the challenges in identifying cybercriminals trickle down to tracing the offenders who naturally can hide behind the cloak of Internet anonymity. Although the email address, IP address, location, owner of the computer can be traced, the verification of the identity of the sender or commentator remains difficult. This warranted a provision on presumption based on the "owner honest principal" to ease the burden of proof in respect of certain facts. At first blush, the principal actor such as the Internet owner etc should be the first target to be imputed with liability. [50] However, the Minister in his statement did caution that the Public Prosecutor must be able to prove the existence of the basic facts before invoking that presumption. [51] Plainly stated, the presumption in s.114A is a rebuttable one. Rebuttal raised must be on the balance of probabilities.

Oleh itu, sebelum anggapan statutori tersebut terpakai, pihak plaintif perlulah membuktikan terlebih dahulu the required basic fact or facts untuk menjadi asas anggapan tersebut dibuat.

Dalam kes Peguam Negara Malaysia v Mkini Dotcom Sdn Bhd tersebut, pihak Peguam Negara mendakwa bahawa pihak Malaysiakini telah membantu dalam penerbitan komen yang berbaur S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA fitnah tersebut. Namun, ianya dinafikan oleh pihak responden sebagaimana yang dinyatakan dalam kes seperti berikut- [35] Though admitting that the said impugned comments are contemptuous and not condoned by them, the respondents maintained that they both played no role in publishing them. The crux of the respondents' case is in essence; they cannot be held liable for contempt because they were not the direct author or editor of the impugned comments. They emanated from third party online subscribers, albeit on the first respondent's cyber platform. In short, the respondents were saying that they were not the makers or the publishers of the impugned comments, nor did they have anything to do with the publication of them.

Namun, mahkamah mendapati, fakta asas yang jelas adalah Malaysiakini telah menggambarkan diri mereka sebagai the host to the publication dan berdasarkan fakta asas tersebutlah anggapan statutori di bawah s.114A(1) adalah terpakai di mana Malaysiakini dianggap telah menerbitkan komen yang berbau fitnah tersebut.

Dalam kes Selva Kumar Suppiah & Anor v Gobalakrishnan Nagapan [2023] CLJU 805 seorang kawan plaintif-plaintif yang dikenali sebagai Murali, PW1 (Murali) telah menghantar kepada plaintif kedua, tangkap layar dua pesanan bertulis S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA fitnah oleh defendan berkenaan plaintif-plaintif. Plaintif kedua, kemudian, menunjukkan penerbitan-penerbitan tersebut kepada plaintif pertama. Plaintif-plaintif merupakan suami dan isteri.

Murali telah menyediakan satu akuan bersumpah berkenaan bagaimana defendan menghantar kepada beliau penerbitan-penerbitan tersebut iaitu melalui aplikasi WhatsApp.

Murali juga telah dipanggil oleh plaintif-plaintif untuk memberi keterangan. Untuk memudahkan rujukan, Mahkamah ini memetik kenyataan berikut- [10] In addition to analysing the plaintiffs' testimony, it is imperative to analyse Murali's testimony, as the source of all those allegations. Murali testified that the 1st and 2nd impugned publications, as well as the 3rd impugned publication, were received directly from the defendant. As a result, he screenshotted the impugned publications and sent them to the second plaintiff. Having known the plaintiffs for a long time, he was shocked to hear those allegations made by the defendant against them.

Bagi membuktikan kesan penerbitan-penerbitan tersebut ke atas reputasi mereka, plaintif-plaintif turut memanggil Palani A/L Savariappan, PW4 iaitu pentadbir kepada satu chat group dan berikut adalah petikan yang berkaitan- [11] The plaintiffs' final witness, Palani A/L Savariappan ("Palani" or "PW4"), testified that he is the group administrator of a WhatsApp chat group called "Udhaiyasoorian" that has 247 members. He claims that at 10.22 pm on 06.06.2019, someone using the pseudonym 'BATMA' and the phone number 014930XXXX forwarded a recording message made by the defendant lasting about 5 minutes and 49 seconds to the Udhaiyasoorian chat group. It became apparent to him after hearing the defendant's audio recording, which has been confirmed as the 3rd impugned publication, that the defendant was attacking the second plaintiff and tarnishing her reputation. Afterwards, Palani forwarded the 3rd impugned publication to the second plaintiff. The second plaintiff appears to have been advised by Palani to prepare a response to the 3rd impugned publication so that it could be forwarded to the Udhaiyasoorian chat group. Following that, the second plaintiff forwarded her response to Palani, who forwarded it to the chat group. This voice response is the subject of the defendant's counterclaim against the second plaintiff.

Defendan menafikan penerbitan-penerbitan yang dipertikaikan tersebut adalah dikeluarkan oleh beliau. Defendan tiada pengetahuan berkenaan penerbitan-penerbitan tersebut. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA [13] As for the plaintiffs' allegations against him, the defendant testified that he was unaware of the 1st, 2nd and 3rd impugned publications and that the alleged defendant's mobile telephone number was not his. Accordingly, he denied sending or publishing any defamatory statements in the 1st, 2nd and 3rd impugned publications. His testimony also indicated that he has known Murali as a politician. Murali contacted him in 2019, claiming the second plaintiff forced him to provide testimony against the defendant. He also claimed he advised Murali to lodge a police report. When Murali still testified, the defendant believed that Murali testified for fear of harassment from the second plaintiff who may cause him trouble.

Dalam menentukan sama ada penerbitan-penerbitan tersebut merupakan fitnah, Mahkamah Tinggi dalam kes tersebut adalah dipandu dengan panduan-panduan berikut- [18] As a guide to determining whether the statements mentioned earlier are defamatory in their natural and ordinary sense, the Court finds much comfort in the approach taken by Varghese George J (as His Lordship then was) in Lim Guan Eng v. Utusan Melayu (M) Bhd [2012] 2 CLJ 619; [2012] 2 MLJ 394. In this case, His Lordship laid down the approach to be taken in ascertaining the merits of a defamation action which consist of two-stages test. In the first stage test, the plaintiffs are being imposed with the burden of proof to show the existence of three (3) elements which is firstly, the statements are defamatory, secondly, the statements clearly referred to the plaintiffs and thirdly, the statements had been published to a third party. Upon S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA the satisfaction of the first test, only then will the burden shift to the defendant at the second-stage who will be required to prove the defendant's defence including showing that the alleged words are not defamatory. His Lordship said the following at p 402: APPROACH TO BE TAKEN BY COURT IN DEFAMATION ACTIONS [13] There are two stages involved when the merits of a defamation action were up for adjudication by the court. It had been consistently ruled by our courts that the burden of proof initially would be upon the plaintiff to show that:

the statements or words complained of were capable to have or had the tendency of bearing a defamatory meaning;

the statements or words referred to the plaintiff; and

the statements or words which formed the subject or the action had indeed been 'published' (ie in its technical sense). (see Ayob bin Saud v. TS Sambanthamurthi [1989] 1 CLJ Rep 321; [1989] 1 MLJ 315). [14] Only after the three elements required of the plaintiff had been satisfied, would the burden shift to the defendant, in the second stage of the enquiry that is, to prove on credible evidence the pleaded defence(s) of the defendant and/or that the alleged words or statement were not defamatory. [19] In Chok Foo Choo @ Chok Kee Lian v. The China Press Bhd [1999] 1 CLJ 461; [1999] 1 MLJ 371, Gopal Sri Ram JCA (later FCJ) on behalf of the Court of Appeal explained the working effect of the two-stages test. As defined by His Lordship, the first stage mandated the Court to evaluate the existence of a question of law by assessing S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA the construction that needs to be given to the words alleged to be defamatory. Whereas, for the second stage, it required the Court to make an assessment based on the facts for the purpose of identifying whether the words complained of are defamatory. This is what His Lordship observed at pp 374 & 375: It cannot, I think, be doubted that the first task of a court in an action for defamation is to determine whether the words complained of are capable of bearing a defamatory meaning. And it is beyond argument that this is in essence a question of law that turns upon the construction of the words published. As Lord Morris put it in Jones v. Skelton [1963] 3 All ER 952 at p 958: The ordinary and natural meaning of words may be either the literal meaning or it may be an implied or inferred or an indirect meaning: any meaning that does not require the support of extrinsic facts passing beyond general knowledge but is a meaning which is capable of being detected in the language used can be a part of the ordinary and natural meaning of words (see Lewis v. Daily Telegraph Ltd [1963] 2 All ER 151). The ordinary and natural meaning may therefore include any implication or inference which a reasonable reader, guided not by any special but only by general knowledge and not fettered by any strict legal rules of construction, would draw from the words. The test of reasonableness guides and directs the court in its function of deciding whether it is open to a jury in any particular case to hold that reasonable persons would understand the words complained of in a defamatory sense. In my judgment, the test which is to be applied lies in the question: do the words published in their natural and ordinary meaning impute to the plaintiff any dishonourable or discreditable conduct or motives or a lack of integrity S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA on his part? If the question invites an affirmative response, then the words complained of are defamatory. (See JB Jeyaretnam v. Goh Chok Tong [1984] CLJU 139; [1984] 1 LNS 139; [1985] 1 MLJ 334.) Richard Malanjum J, in an admirable judgment in Tun Datuk Patinggi Haji Abdul-Rahman Ya'kub v. Bre Sdn Bhd & Ors [1995] CLJU 304; [1995] 1 LNS 304; [1996] 1 MLJ 393, collected and reviewed the relevant authorities upon this branch of the subject and I would, with respect, expressly approve the approach adopted by him. The article in the present instance when read as a whole clearly suggests that the appellant is a person who, under the guise of doing service, was in fact making false statements in order to deceive the people of Lukut. The implication is that the appellant is a man given to deception and is untrustworthy. I think that there can be no doubt that to say of a man that he is a cheat and a liar is a serious defamation of him. It has the effect of lowering the appellant in the estimation of right-thinking members of society generally. It follows that the learned judge in the present case clearly fell into error when he held that the words complained of were not defamatory of the appellant. Having decided whether the words complained of are capable of bearing a defamatory meaning, the next step in the inquiry is for a court to ascertain whether the words complained of are in fact defamatory. This is a question of fact dependent upon the circumstances of the particular case. In England, libel actions are tried by judge and jury and the question is left for the jury to determine. However, in this country, libel actions are tried by a judge alone, he is the sole arbiter of questions of law as well as questions of fact. He must, therefore, make the determination. In the present instance, it is quite apparent that it is as a matter of pure fact that the article defames the appellant. It literally calls him a cheat and a liar. There can, in my opinion, be no dispute that the appellant was in fact libelled. I am, therefore, unable to agree with the opposite conclusion arrived at by the learned judge who tried the action.

Memandangkan, hanya tiga (3) sahaja elemen yang perlu dibuktikan oleh plaintif-plaintif, setelah menganalisa bukti-bukti yang dikemukakan, Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa pihak plaintif-plaintif berjaya memenuhi ketiga-tiga elemen tersebut. Beban pembuktian sebaliknya kemudian berpindah kepada defendan. Namun, beliau gagal untuk membuktikan sebaliknya. [36] The defendant raised the issue of whether he was the one who made the defamatory statements. According to the defendant, Murali failed to demonstrate that he had saved the defendant's number in his handphone. It is acknowledged by the Court that in order for Murali to display the actual number behind the saved name, the name had to be removed or uninstalled from the mobile number. As it turns out, the defendant missed this aspect of the case. [37] There is another crucial element to the case: the defendant's WhatsApp contact information clearly shows his picture and his mobile phone number. It is undoubtedly the defendant's picture when compared to the defendant who was present in court. During cross-examination, the defendant said it must be his photo with his wife on WhatsApp's contact information page. [38] In light of the above, the Court finds that the plaintiffs have managed to establish a presumption that the defendant's mobile phone number was used based on the available circumstances. In S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA order to rebut this presumption, the defendant must present evidence to the contrary. Many ways can be used to accomplish this, including having the defendant show his actual phone number. Ultimately, it is up to him to rebut that presumption, which he failed. Regarding this issue, the Court also holds that the plaintiffs were not required to provide verification from MCMC. [39] In support of his position, the defendant cited Pushparajan R Thachanamoorthy v. Chin Wai Yee [2023] 1 CLJ 97. Nevertheless, in that case, there was no profile photo or phone number of the defendant in the iMessage screenshot, hence the presumption under Section 114A of the Evidence Act 1950 failed to operate in that case. So, the plaintiffs' presumption is conclusive enough as the defendant failed to rebut this.

Dalam kes Pushparajan R Thachanamoorthy v Chin Wai Yee [2023] 1 CLJ 97 isteri plaintif telah menerima satu teks pesanan melalui iPhone messaging application melalui michellechin0X@iclaoud.com yang dihantar ke telefon beliau.

Teks pesanan tersebut menurut plaintif adalah satu kenyataan fitnah yang menyatakan bahawa beliau mempunyai hubungan luarnikah.

Defendan menafikan bahawa beliau adalah orang yang menghantar teks pesanan tersebut dan seterusnya menekankan bahawa beliau tidak pernah memiliki iCloud email address tersebut. Namun, defendan tidak pernah menafikan bahawa nombor telefon yang digunakan adalah milik beliau. Namun, beliau menafikan bahawa nombor telefon tersebut mempunyai kaitan dengan iMessage dan the iCloud email address tersebut.

Berikut adalah keputusan Mahkamah Tinggi- [8] The crux of our present case is whether the iMessage that was sent to the plaintiff's wife was made and/or sent by the defendant. Thus, it is of the utmost importance that I deal with this issue first as it will be futile to go into the elements of defamatory without addressing the core dispute of this claim. Whether The iMessage Was Sent And/Or Published By The Defendant? [9] It is pertinent in any defamation action to establish that it was the defendant who actually uttered the words as reflected in the impugned statements. If it cannot be established that she has never made the impugned statements, she could not be held liable no matter how defamatory the words are (see Siti Sakinah Meor Omar Baki v. Zamihan Mat Zin & Anor [2018] CLJU 553; [2018] 1 LNS 553; [2018] 7 MLJ 487). S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA [13] The plaintiff cited s. 114A of the Evidence Act 1950 to impose a presumption that the iCloud email address was owned by the defendant at all material times. Section 114A of the Evidence Act 1950 provides as follows: [14] The above section speaks for itself where, unless the contrary is proven by the defendant, at all times any person whose name, photograph or pseudonym appears on any publication depicting himself as the owner, host, administrator, editor, or sub-editor, or who in any manner facilitates to published or re-published is deemed to be him. In YB Dato' Hj Husam Hj Musa v. Mohd Faisal Rohban Ahmad [2015] 1 CLJ 787; [2015] 3 MLJ 364, the Court of Appeal had allowed the appeal and held that the respondent failed to rebut the presumption under s. 114A and mere denial was not acceptable as the identity had been established on the balance of probabilities. [15] In our case, the iMessage was sent via the iCloud email address. The plaintiff contended that the defendant's English name is Michelle, and this was evidently shown by her current Apple ID 'michellexxx@hotmail.com' and her iCloud ID phone's name 'Michelle XS xxx'. This fact was also never disputed by the defendant. Thus, the plaintiff argued that the defendant must be the owner of the iCloud email address. [16] However, the defendant had firmly positioned that the iCloud email address was not and has never been her email address and the screenshot iMessage had never displayed her profile picture nor her handphone number. Thus, the presumption under s. 114A had failed. In this regard, I agree with the defendant's contention. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA [17] Firstly, by observing the iMessage, it has never shown any phone number nor the defendant's profile picture. This was admitted by SP2, who is the plaintiff's himself in his testimony during cross-examination: [20] In the present case, it is the plaintiff's contention that it was the defendant who had sent the iMessage, as the defendant's name, "Michelle Chin" was stated in the iCloud email address. Other than this mere presumption, the plaintiff could not bring any additional document or evidence that the iCloud email address belongs to the defendant. The plaintiff argued that the ownership of the iCloud email address could not be checked due to the privacy policy held by Apple. However, the plaintiff's argument here only relied solely on Apple's webpage and was not in any way confirmed by any officer from Apple nor the Malaysian Communications and Multimedia Commission

(MCMC). Nor has the plaintiff shown any correspondence to show that they have attempted to check on or enquire about this. [21] On top of that, it was also stated in the iMessage that 'the sender is not in your contact list report junk which indicates that the sender is not in the contact list of the recipient's (SP3's) mobile phone. This is contrary to what had been testified by SP3 during cross-examination, where she stated that she had saved the defendant's number in her phone. [22] If at all, the iCIoud email address user is the defendant, such reminder that 'the sender is not in your contact list report junk would S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA not appear at the bottom of the iMessage. Along with it, the plaintiff has never proved to this court that neither he nor his wife nor any witness had ever contacted the defendant via the iCloud email address or that any one of them has ever been contacted by the defendant through the iCloud email address. To further, SP3 has also confirmed in her testimony that she at all times communicated with the defendant via WhatsApp and not iMessage. Just because the iCloud email address contains the words "Michelle Chin" and the defendant has an alias "Michelle" and her family name is "Chin", one cannot simply associate the defendant with the iCloud email address. Bearing in mind iMessage application is used by Apple products (iPhone, iPad, MacBook to name a few) users worldwide and there are millions of such users globally, there could be many iCloud users bearing the name "Michelle Chin" or prefer to name themselves or use the words "Michelle Chin" in their iCloud email addresses. On top of this, the iMessage only shows an icon and shows no picture of the sender or what more to say the picture of the defendant. More must be tendered to show that the iCloud email address is/was used and owned by the defendant. This plaintiff has failed in this. [56] In our present case, the plaintiff does not prove on the balance of probabilities that the iCloud email address which sent the iMessage was the defendant's. Again, the presumption under s. 114A of the Evidence Act was also unsuccessful given the fact that there was no such indication that the defendant was the tortfeasor/sender. Undoubtedly, she has verily made it clear from the beginning that the iCloud email address has never been her iCloud email address. Since the plaintiff has not established that the owner of the iCloud S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA email address was indeed the defendant, it is safe to say that the entire defamation claim has failed regardless of whether the defendant had pleaded or not her current email address registered with Apple or iCloud.

Dalam kes Siti Sakinah bt Meor Omar Baki v Zamihan Mat Zin & Anor [2018] 7 MLJ 487 defendan pertama adalah seorang pegawai di Kementerian Dalam Negeri yang memegang portfolio program pemulihan pelampau yang dituduh atau yang telah disabitkan di bawah undang-undang keselamatan yang berkaitan.

Pada 27.6.2014 terdapat kenyataan-kenyataan yang dibuat oleh defendan pertama telah diterbitkan dalam The Star Online yang dikawalselia oleh defendan kedua.

Plaintif mendakwa bahawa kenyataan-kenyataan tersebut merupakan fitnah yang telah mengaitkan plaintif dengan puak pelampau, kumpulan Syiah.

Persoalan utama berkenaan isu fitnah yang diputuskan oleh Mahkamah adalah berkenaan sama ada kenyataan-kenyataan yang S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA dipertikaikan tersebut adalah dibuat atau dikeluarkan oleh defendan pertama. Did the first defendant utter the impugned statements? [9] Before I proceed with the ingredients of a defamatory action, let me dispose of another issue, which is whether the first defendant did actually utter the words as reflected in the impugned statements. If it can be established that he never made the impugned statements, then he could not be possibly liable, no matter how defamatory the words are. If, on the other hand, and on the balance of probabilities, it can be proven that the first defendant did in fact make the impugned statements, the next stage would be for me to deliberate on the issue of whether such statement was defamatory.

Mahkamah telah meneliti pembelaan yang difailkan. [10] In his defence, the first defendant pleaded that he never referred to the plaintiff by name, as reported by the Star Online. In fact, he the interview. It was in fact, a bare denial.

Kemudian, Mahkamah telah menganalisa bukti-bukti yang dikemukakan. [11] The impugned statements were allegedly made by the first defendant during an interview conducted by two journalists from S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Bernama TV June 2014. In her witness statement, SP1 testified that the interview. She confirmed that what was reported in P1 was the [12] During cross-examination, learned counsel for the first defendant suggested to the witness that the first defendant did not at [13] SP2 who also was at the interview confirmed that the contents of the interview were as reflected in exh P1. During cross-examination, it was suggested to her that the first defendant did not [14] In other words, both witnesses who interviewed the first and that exh P1 reflected the accuracy of the interview.

Dan dapatan Mahkamah adalah seperti berikut- [15] The line of questioning on the part of learned counsel for the first defendant during cross-examination of the two witnesses revolved on two issues. First is that, although the audio recording and notes were made by both witnesses, they were not exhibited in court. Secondly, they were two versions of the news as carried by Bernama, one in English and the other in Bahasa Melayu. The Bahasa Melayu version, which was carried by Utusan Malaysia Online on 27 June S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA 2014 had omitted any reference to Syria Care, Free Syrian Army and Syria Foundation. [16] On the first issue, SP1 explained that her MP3 had a very limited storage and after a certain period, which is normally between two to three months, she would normally delete it to clear the memory for the purpose of future assignments. SP2 gave the same explanation in respect of the audio recording, which she captured through her mobile phone. I accept this explanation. I also take cognisance that journalist do keep their audio recording made during assignments and even interview notes only for a certain period of time only. Since the interview was conducted in 2014, I accept that it is normal for the notes to be destroyed, especially so when there was no complaint made by any party after two or three months had lapsed. [17] With regard to the different versions, to my mind, the issue is irrelevant for the determination of the case. The omission of the mention of Syria Care in the Bahasa Melayu version of the report does not negate that it was uttered by the first defendant during the said interview, which was confirmed by both SP1 and SP2 who interviewed him. Both SP1 and SP2 were shown with P1, and they confirmed that it was the accurate version of the report when compared to the said interview. [18] The first defendant denied having referred to Syria Care in the conceded referring to certain NGOs but denied any reference ever made to Syria Care. In answer to Q18 of his witness statement - S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA [19] The first defendant was served wrth the letter of demand by the solicitors acting for the plaintiff dated 18 June 2015, demanding him to retract the impugned statements and further, to apologise for the same. The letter of demand, marked as P6 was received by the first defendant on 23 June 2015. He duly acknowledged receipt of the letter. Despite claiming that he was not aware of the publication of the impugned statements in exh P1, the first defendant did not take any proactive step to rectify the matter after having received the letter of demand. If at all he did not make any reference to Syria Care in the said interview, he could have responded to the letter of demand and explained things. Unfortunately, there was nothing before the court that he did that. [20] Despite having pleaded in para 27 of his defence that he had in his witness statement that he actually did so. On the contrary, the first defendant, in answer to Q20 to his witness statement testified I find the first defendant to be unreliable witness as his a nswers were dithering and contradictory as against his own pleadings. [21] In my considered opinion, the subsequent conduct of the first defendant after having received the letter of demand is a relevant factor. In Tan Sri Lim Guan Teik v Tan Kai Hee [2014] 9 MLJ 363; [2013] 10 CLJ 771, the defendant too, did not respond to the S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA letter of demand served on him in respect of an alleged defamatory remarks made by the defendant. The court held that such a failure to dispute .the contents could be construed against the defendant. Further, I do not find any rhyme or reason for SP1 and SP2 to bear false testimonies against the first defendant as they are professional independent witnesses without any interest whatsoever in the outcome this proceedings. I accept them as the witnesses of truth and I so hold. [22] Since the first defendant had alleged that exh P1 was not what he actually said in the said interview, the onus was on the first defendant to prove the same. Save for the bare denial, the first defendant had failed to discharge this onus. In the circumstances, having weighed the totality of evidence and on a balance of probabflitfes, I hold that the first defendant had in fact made the impugned statements as reported in exh P1.

Berbalik kepada kes semasa di hadapan Mahkamah pada hari ini isu utama adalah sama sepertimana dalam kes Pushparajan R Thachanamoorthy v Chin Wai Yee dan Siti Sakinah bt Meor Omar Baki v Zamihan Mat Zin & Anor di atas iaitu sama ada kenyataan-kenyataan di dalam Eksibit P22 tersebut diterbitkan oleh defendan.

Dalam pembelaan dan tuntutan balas terpinda yang difailkan, defendan memplidkan bahawa beliau-

Tidak mengakui fakta-fakta di perenggan 36 hingga 43 Pernyataan Tuntutan.

Menafikan fakta-fakta di perenggan 36 hingga 43 Pernyataan Tuntutan.

Defendan meneruskan penafian tersebut apabila di perenggan 10.1 beliau memplidkan bahawa beliau tidak pernah menerbitkan Pernyataan-Pernyataan Fitnah seperti yang didakwa.

Pada pandangan Mahkamah ini, ia adalah suatu penafian kosong semata-mata.

Kemudiannya, defendan memplidkan di perenggan 10.2, apa yang dikatakan oleh plaintif dalam Pernyataan Tuntutan tersebut hanyalah berdasarkan tafsiran/pandangan plaintif semata-mata tanpa verifikasi dari pihak berautoriti yang mempunyai kepakaran dalam bahasa cina.

Pada peringkat ini, Mahkamah ini mendapati seolah-olah kenyataan dalam perenggan tersebut tidak konsisten dengan penafian yang dinyatakan dalam perenggan sebelum itu.

Malah, apabila disoal balas berkenaan cadangan bahawa akaun WeChat beliau juga menggunakan nama Chee Loon, defendan hanya menjawab tidak pasti.

Ini jelas menunjukkan suatu penafian kosong semata-mata di pihak defendan. Jawapan tersebut amat berbeza dengan penegasan-penegasan yang dibuat oleh defendan-defendan dalam kes-kes yang dirujuk di dalam perenggan sebelum ini.

Walaupun plaintif menyatakan bahawa kawan-kawan dan rakan-rakan kerja beliau yang memberitahu berkenaan kewujudan penerbitan-penerbitan tersebut dalam medial social WeChat atas nama Chee Loon, plaintif kemudiannya dengan sendiri telah membuat pengesahan dengan mencari nama defendan dalam aplikasi WeChat dan menyatakan seperti berikut dalam pemeriksaan utama-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

Ini berbeza dengan kes-kes yang dirujuk sebelum ini apabila kenyataan-kenyataan fitnah yang dipertikaikan tersebut diperolehi atau diterima daripada orang ketiga dan mereka telah dipanggil sebagai saksi bagi mengesahkan perkara tersebut.

Malah, apabila notis tuntutan bertarikh 22.4.2022 (Eksibit P23 di muka surat 110-114 Ikatan B) diserahkan, defendan tidak memberikan apa-apa tindakbalas kepada surat tersebut. Apatah lagi membuat laporan polis memandangkan jika benar ada pihak ketiga telah menyamar sebagai diri defendan untuk mewujudkan akaun WeChat tersebut.

Eksibit P22A secara khususnya telah memuatnaik sebahagian gambar notis tuntutan yang dikeluarkan oleh peguam plaintif bertarikh 14.3.2022 kepada defendan.

Eksibit P22A telah dimuatnaik pada 16.3.2022 iaitu tidak berapa lama selepas notis tuntutan tersebut diterima oleh defendan.

Oleh yang demikian, keterangan-keterangan di atas jelas menunjukkan the required basic fact or facts yang berjaya dibuktikan S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA oleh pihak plaintif untuk menggunapakai anggapan statutori di bawah s.114A Akta Keterangan 1950.

Dan Mahkamah ini berpuas hati bahawa defendan adalah pihak yang membuat penerbitan-penerbitan yang dipertikaikan tersebut sebagaimana Eksibit P22. Sama ada elemen-elemen fitnah berjaya dibuktikan oleh plaintif

Dalam kes GS Realty Sdn Bhd v Lee Kong Seng [2018] CLJU 2167 telah dinyatakan seperti berikut-

Fakta bahawa Eksibit P22 telah diterbitkan dalam aplikasi Wechat adalah tidak dipertikaikan. Sebab itulah bagaimana kewujudan Eksibit P22 tersebut telah disedari oleh kawan-kawan dan rakan sekerja plaintif terlebih dahulu, sebelum ia sampai ke pengetahuan plaintif kemudiannya.

Begitu juga elemen bahawa penerbitan-penerbitan dalam Eksibit P22 tersebut adalah merujuk kepada plaintif, tidak dipertikaikan.

Oleh itu, isu yang tinggal hanyalah sama ada kenyataan-kenyatan dalam Eksibit P22 tersebut adalah suatu fitnah.

Bagi tujuan tersebut, ujian yang digunakan adalah sama ada kenyataan-kenyataan tersebut secara langsung merosakkan reputasi plaintif. Gopal Sri Ram HMR (pada ketika itu) dalam kes Chok Foo Choo v The China Press Bhd [1999] 1 CLJ 461 menyatakan seperti berikut-In my judgment, the test which is to be applied lies in the question: do the words published in their natural and ordinary meaning impute to the plaintiff any dishonourable or discreditable conduct or motives or a lack of integrity on his part? If the question invites an affirmative response, then the words complained of are defamatory. (See,JB Jeyaratnam v. Goh Chok Tong [1989] CLJU 34; [1989] 1 LNS 34[1985] 3 MLJ 334.) Richard Malanjum J, in an admirable judgment in Tun Datuk Patinggi Hj Abdul-Rahman Ya'kub v. Bre Sdn Bhd & Ors [1995] CLJU 304; [1995] 1 LNS 304;[1996] 1 MLJ 393 collected and reviewed the relevant authorities upon this branch of the subject and I would, with respect, expressly approve the approach adopted by him.

Dalam kes i Dr Mohamad Salleh Ismail & National Feedlot Corporation Sdn Bhd v Nurul Izzah Anwar & Saifuddin Nasution [2018] 9 CLJ 285 pula telah memberi panduan kepada Mahkamah agar sesuatu kenyataan fitnah yang dipertikaikan perlulah dilihat dan diteliti bukan secara berasingan tetapi dalam konteks keseluruhan kenyataan yang dibuat. stated in the work by Gatley on Libel & Slander [supra] namely that the impugned statements must be viewed not in isolation, but rather in the context of the totality of the whole statement of which the impugned statement was but a part thereof.

Mohd Radzi Harun J dalam kes Veefat Industries (M) Sdn Bhd v Go Boon Keng & Anor [2024] CLJU 189 telah memutuskan bahawa defendan gagal membuktikan tuntutan fitnah oleh beliau ke atas plaintif.

Dalam kes tersebut terdapat tiga (3) kenyataan fitnah yang dipertikaikan seperti berikut-Kenyataan Pertama terjemahan dari tulisan cina ke Bahasa Malaysia S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA ("Pencuri Veefat - Malam tadi adalah perkara paling malang yang saya hadapi dalam hidup saya, iaitu, saya ternampak pencuri dalam keluarga yang lebih teruk daripada binatang. Dia mencuri semua data komputer syarikat saya dan masih mempunyai keberanian untuk mencetak kandungan data tersebut tanpa apa-apa pindaan langsung dalam invoisnya. Selepas dia terdedah dan tindakannya diketahui oleh semua orang, dia masih bersahaja membawa seluruh keluarganya ke pasar malam berhampiran saya seolah-olah tiada apa-apa yang berlaku. Muka pencuri ini adalah begitu tebal sehingga dia tidak boleh ditembak dengan peluru!!!* [Dia] tidak faham apa-apa mengenai nilai-nilai etika dan integriti dan apa yang dilakukan oleh diri sendirinya telah memalukan nenek moyangnya, mencemarkan reputasi keluarga dan kerabatnya. * * Sebagai manusia, seseorang mungkin tidak moga mempunyai kemahsyuran beratus-ratus tahun yang datang, tetapi tidak harus bernama busuk beribu-ribu tahun kemudian! * ") Kenyataan Kedua terjemahan dari tulisan cina ke Bahasa Malaysia ("Pencuri yang tidak malu, mengambil perkara-perkara dengan diri sendirinya untuk berkongsi dengan orang lain. Seseorang yang melakukan jenayah akan menanggung seratus peratus liabiliti sendiri, tetapi dia hanya memegang 30% saham sahaja! Adakah ini berbaloi?") Kenyataan Ketiga terjemahan dari tulisan cina ke Bahasa Malaysia Saya kini mempunyai bukti yang mencukupi untuk membuktikan bahawa anda telah mencuri semua data komputer syarikat kami. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Saya ingin bertemu dengan anda untuk membincangkan perkara ini. Sila berikan saya jawapan. Ini adalah kes kecurian komersial yang sangat serius, jangan tunda lagi, jika tidak, anda perlu menanggung akibatnya.

Setelah meneliti kenyataan-kenyataan di atas secara keseluruhan, YA Hakim Mahkamah Tinggi menyatakan seperti berikut- [50] When this Court viewed the impugned statement in the context of the totality of the whole statement of which the impugned statement was, I could not find the statement was spreading, by way of its publication, of falsehoods, laced as it were, with malice, for good measure, such that the falsity of the allegation, if any, has caused adverse implications on the Defendants' reputation such that damages must flow from the Plaintiff on successful proof by the Defendants of the alleged defamation. [51] Having considered the impugned statements in their entirety, I found that the impugned statements contained falsity. But that alone is not enough. For the Defendants to succeed in their claims for defamation, they must show proof that such false allegations by the Plaintiff and PW1 had caused adverse implications on the Defendants' reputation. The Defendant must bring in evidence to proof that ordinary person would understand those statements in that light. There was no such evidence before this Court. I found the Defendants failed to prove this 1st element.

Berbalik kepada kes semasa di hadapan Mahkamah pada hari ini.

Bagi memudahkan rujukan, Mahkamah ini memetik sekali lagi kenyataan-kenyataan fitnah yang dipertikaikan tersebut-Penerbitan 1 Kebaikan saya tidak harus dilukai oleh kamu, bertahan sekali demi sekali, tahu kamu barulah membina keluarga, tidak mahu mengambil kira dengan kamu, ingat saya takut pada kamu, memandangkan kamu telah membuat pilihan, kamu perlu mengalami apa yang kamu perlu alami, hanyalah seorang Nestle yang menjual milo, siapakah yang memberikan keberanian yang begitu besar untuk asyik membuli orang lain? Siapa yang terlibat dalam penipuan seksual (badger game), saya akan mengumumkan perbuatan jahat kamu semua. Penerbitan 2 Kamu hadiahkan saya bom, saya mesti memulangkan misil (missile) kepada kamu. Si Nestle, ingat keluar untuk menerimanya, penipu, saya telah berpengalaman banyak, kamu ini, terlalu lemah, bermain dengan kamu secara perlahan-lahan. Penerbitan 3 Bersyukurlah terdapat Milo untuk dijual, menjadi orang biasa secara serius, tetapi kamu pilih mengikut jalan sesat, menjadi seorang penipu secara curi-curi, secara tersembunyi, kamu ini sohai (bermaksud gila) tidak mempunyai kemahiran yang mencukupi, datang secara terbuka, ingat akan menang kerana melantik peguam! Giliran saya sekarang, saya akan menggunakan segala upaya untuk memastikan kamu menderita.

Bagi membuktikan bahawa seorang biasa pun jika membaca ketiga-tiga penerbitan yang dipertikaikan secara bersama dan menyeluruh in their natural and ordinary meaning and/or by implication dan dalam konteks berkaitan pertelingkahan antara kedua-dua pihak membawa maksud suatu fitnah telah dibuktikan dengan keterangan plaintif sendiri dan juga melalui keterangan defendan melalui pemeriksaan balas.

Dengan itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa plaintif telah berjaya membuktikan tuntutan fitnah ke atas defendan.

Selain dari isu bahawa bukan defendan yang mengeluarkan penerbitan-penerbitan tersebut, tiada pembelaan lain yang dikemukakan oleh pihak defendan. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Dakwaan Fitnah Ke atas Defendan oleh Plaintif

Kenyataan fitnah yang dipertikaikan adalah terkandung dalam Eksibit D34 di muka surat 156 Ikatan C dan D35 di muka surat 136-138 Ikatan C seperti berikut-Eksibit D34

Eksibit D34 telah diterbitkan di laman facebook Warga Kuantan II. Manakala Eksibit D35 diterbitkan di Nanyang Siang Pau.

Berikut adalah hujahan defendan-

Plaintif tidak menafikan yang beliau menerbitkan pernyataan di Eksibit D34.

Plaintif dalam Eksibit D34 telah mengatakan defendan seorang yang tidak bertanggungjawab, menipu, melarikan diri dan mengugut. Plaintif telah mendakwa bahawa defendan telah S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA mengabaikan kerosakan-kerosakan dan tidak memperbetulkannya. Malah plaintif telah mengatakan defendan telah memrepresentasi atau memperkenalkan dirinya sebagai kontraktor.

Namun, dakwaan tersebut adalah tidak konsisten dengan bukti-bukti yang ada sebagaimana di Eksibit P12, Eksibit D29 dan Eksibit D31 serta keterangan SD1. Malah, defendan telah membuat kerja-kerja pembaikian kerosakan-kerosakan tersebut di luar tempoh yang dipersetujui.

Defendan juga menafikan sebarang representasi sebagaimana dakwaan. Beliau hanyalah seorang ajen hartanah.

Oleh itu, kesemua dakwaan plaintif adalah satu fitnah.

Orang biasa yang membaca kenyataan dalam Eksibit D34 tersebut akan memahami bahawa defendan seorang penipu dan tidak jujur, tidak beretika, berbahaya kepada orang awam dan orang awam harus berhati-hati dan pekerjaan defendan adalah untuk menipu orang ramai.

Penerbitan di Eksibit 34 tersebut adalah berniat jahat dengan tujuan untuk merosakkan dan memusnahkan reputasi defendan tanpa alasan yang munasabah.

Tiada hujahan dikemukakan berkenaan Eksibit D35.

Sebagai balasan, ianya telah dihujahkan bagi pihak plaintif-

Melalui Eksibit D34, plaintif hanya menceritakan pengalaman beliau dalam mengguna perkhidmatan defendan sebagai seorang beliau untuk memperbetulkan kerosakan-kerosakan Rumah tersebut dan seterusnya tidak mengendahkan atau memperdulikan plaintif selepas dakwaan bahawa Rumah tersebut diserahkan semula.

Kenyataan tersebut disokong dengan tangkap skrin perbualan WhatsApp antara kedua-dua pihak dan gambar-gambar yang menerangkan maksud kerosakan-kerosakan tersebut.

Niat plaintif hanyalah untuk meminta pendapat dan pandangan orang ramai berkenaan masalah dan cabaran yang beliau hadapi. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Bukan niat untuk memusnahkan kedudukan defendan di mata mereka yang membaca kenyataan tersebut.

Niat plaintif berkenaan Eksibit D34 adalah agar orang awam yang lain tidak mengalami nasib yang sama seperti beliau kerana pengalaman yang dihadapi adalah pengalaman yang benar-benar terjadi.

Semasa pemeriksaan balas, defendan sendiri mengakui bahawa beliau bukan seorang kontraktor sebagaimana kenyataan yang diterbitkan dalam Facebook akaun beliau sendiri.

Berkenaan Eksibit 35, tiada langsung nama defendan disebut dalam penerbitan tersebut. Lagipun, plaintif bukanlah maker/publisher kenyataan tersebut dan beliau tidak mempunyai kawalan ke atas kenyataan tersebut kerana beliau hanya ditemuramah berkenaan pengalaman.

Jika Mahkamah ini berpendapat bahawa kedua-dua Eksibit D34 dan D35 adalah kenyataan-kenyataan fitnah, plaintif bergantung kepada pembelaan komen yang wajar dan/atau justifikasi.

Memandangkan defendan tidak berhujah berkenaan Eksibit D35, Mahkamah ini memutuskan bahawa defendan tidak berminat untuk meneruskan tuntutan balas beliau berkenaan Eksibit D35 tersebut.

Jikapun, Mahkamah ini tersilap akan pandangan dan keputusan tersebut, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan yang dikemukakan oleh plaintif di mana defendan gagal membuktikan ketiga-tiga elemen penting bagi kewujudan kenyataan fitnah tersebut.

Berkenaan Eksibit D34-

Plaintif tidak menafikan bahawa beliaulah yang menerbitkan kenyataan tersebut. Begitu juga elemen bahawa kenyataan tersebut adalah merujuk kepada defendan.

Isu yang tinggal hanyalah sama ada kenyataan dalam Eksibit D34 adalah merupakan kenyataan fitnah.

Dalam kes Chew Mei Fun v Tony Pua Kiam Wee & Satu Lagi [2023] CLJU 1357 Roslan Abu Bakar H telah menyatakan seperti berikut-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA [40] Dalam menentukan sama ada perkataan yang digunakan itu merupakan suatu fitnah dalam minda dan anggapan seorang yang berfikiran lurus dan munasabah yang mana berlaku terhadap Plaintif, saya telah berpandukan kepada ujian dan prinsip mantap dalam kes-kes berikut: Kumarasamy a/l Naciappan v. The New Straits Times (M) Bhd [2012] CLJU 997; [2012] 1 LNS 997; [2013] 7 MLJ 361: "Whether the words complained of had the tendency to expose him to hatred, ridicule or contempt in the mind of a reasonable man or had the tendency to lower the Plaintiff in the estimation of right-thinking members of society." Mark Ignatius Uttley v. Wong Kam Hor [2002] 8 CLJ 628; [2002] 4 MLJ 371: "To establish a case in defamation relating to the words complained of, the Plaintiff must show what the ordinary and reasonable man in the street would construe the words used as such." Kian Lup Construction v. Hong Kong Bank Malaysia Bhd [2002] 7 CLJ 32: "The words tend to lower the Plaintiff in the estimation of right-thinking members of the society generally." S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Abdul Rahman Talib v. Seenivasagam & Anor [1964] CLJU 2; [1964] 1 LNS 2; [1965] 1 MLJ 142: "The words expose him (the Plaintiff) to hatred, contempt or redicule." Yussoupoff v. Metro-Goldwyn-Mayer Pictures Ltd [1934] 50 TLR 581: "The words caused him (the Plaintiff) to be shunned or avoided or cut him off from the society." Syed Husin Ali v. Syarikat Percetakan Utusan Melayu Berhad & Anor [1973] CLJU 146; [1973] 1 LNS 146; [1973] 2 MLJ 56: "The words reffered were to a man's discredit or to injure his reputation in his office, trade or profession or to injure his financial credit."

Dalam kes Linawaty Assim v Saidatul Hanum Sazali [2021] CLJU 1884 Latifah Haji Mohd Tahar PK (pada ketika itu) menyatakan- [72] Isu yang timbul ialah sama ada tulisan adalah fitnah atau tidak. [Rujukan perenggan 6 dan 7 Pernyataan Tuntutan Plaintif m.s 91-99 Rekod Rayuan Jilid1) [73] Ujian yang digunakan adalah sama ada tulisan tersebut secara langsung merosakkan reputasi Plaintif/Responden. Fakta S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA rayuan menunjukkan Perayu/Defendan dengan jelas meletakkan nama IG dan FB milik Plaintif pada tulisan yang dibuat. Mahkamah merujuk kepada kes Chok Foo Choo v. The China Press Bhd [1999] 1 CLJ 461 Court of Appeal (GOPAL SRI RAM, JCA; ABU MANSOR ALI, JCA; DENIS ONG, JCA) "... the test which is to be applied lies in the question: do the words published in their natural and ordinary meaning impute to the plaintiff any dishonourable or discreditable conduct or motives or a lack of integrity on his part? If the question invites an affirmative response, then the words complained of are defamatory." [74] Maksud orang biasa yang munasabah boleh dirujuk kepada kes Thong King Chai v. Ho Khar Fun [2018] CLJU 374; [2018] 1 LNS 374 seperti berikut:- "In doing so, I have to first ascertain who is this "ordinary reasonable man"? He has been described as a "man on the Clapham omnibus" (see Hussin Mohd Ali v. Ho Kay Tat & Anor [2004] 2 CLJ 407; [2004] 3 MLJ 140, quoting Diplock J in Silkin v. Beaverbrook Newspapers Ltd & NAnor [1958] 2 All ER 516),; a man of ordinary or average intelligence (see Dato' Seri Anwar bin Ibrahim v. The New Straits Times Press (M) Sdn. Bhd. & Anor [2010] 5 CLJ 301; [2010] 2 MLJ 492); fair-minded, not avid for scandal, not unduly suspicious (see Dato' Seri Anwar bin Ibrahim v. Wan Muhammad Azri bin Wan Deris [2014] CLJU 662; [2014] 1 LNS 662; [2014] 9 MLJ 605 citing with approval the dicta of the House of Lords in Morgan v. Odhams Press Ltd [1971] 2 All ER 1156)... S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA .... in my view, the ordinary reasonable man when the statements were published would the man or woman travelling on the Kelana Jaya LRT or the Ampang LRT who is fair minded, not avid for scandal, not unduly suspicious with ordinary or average intelligence."

Mengguna pakai prinsip-prinsip di atas, Mahkamah ini berpuas hati bahawa orang biasa yang munasabah apabila membaca kenyataan dalam Eksibit 34 akan mempunyai tanggapan negatif terhadap defendan. Beliau akan dipandang sebagai orang sebagaimana yang dihujahkan oleh pihak defendan di atas. Ini secara langsung telah menjejaskan reputasi defendan di mata orang awam yang mempunyai rancangan untuk merenovasi atau mengubahsuai rumah atau bangunan mereka.

Oleh yang demikian, Mahkamah berpuashati bahawa pihak defendan telah berjaya membuktikan kenyataan fitnah yang dibuat ke atas beliau oleh pihak plaintif.

Berkenaan pembelaan komen yang wajar oleh pihak plaintif, Mahkamah ini ingin merujuk sekali lagi kepada kenyataan Latifah Haji Mohd Tahar (PK) pada ketika itu dalam kes Linawaty Assim v Saidatul Hanum Sazali, supra. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA PEMBELAAN KOMEN YANG WAJAR / ULASAN SAKSAMA DAN UNTUK KEPENTINGAN AWAM [135] Undang-undang telah menetapkan prinsip undang-undang yang mantap iaitu pembelaan komen yang wajar / ulasan saksama tidak boleh diterima jika ia dibuat secara niat jahat atau malice. Prinsip ini telah digariskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Rajagopal v. Rajan [1971] CLJU 117; [1971] 1 LNS 117 seperti berikut:- " I may add that on the finding of malice when dealing with the defence of qualified privilege, the defence of fair comment is thereby equally defeated.(Thomas v. Bradbury, Agnew & Co Ltd [1906] 2KB 627 at p.642. As is stated by Viscount Finlay in Sutherland v. Stopes;[1925] AC 47 at p.63. "such a defence on the ground of fair comment will fail if the jury is satisfied that the libel was malicious." [136] Prinsip undang-undang tersebut telah digunakan dan dikekalkan oleh Mahkamah dalam kes-kes Dr Clarence Edwin & Anor v. Harta Kumpulan Sdn Bhd & Anor [2012] 6 CLJ 704. Mahkamah Persekutuan telah menghakimi bahawa:- "Apart from DW1 himself having admitted malice towards P1, malice on the defendants' part was plainly explicit from DW1's conduct and the contents of the series of letters he had written, born out of what appeared to be a bitter grudge against D1." S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Defendan dalam kes tersebut telah menerbitkan kenyataan di sepucuk surat yang menggambarkan elemen penghinaan mahkamah, pencerobohan undang-undang, penipuan dan konspirasi dipihak Plaintif. Mahkamah seterusnya membenarkan rayuan Plaintif dan menolak pembelaan ulasan saksama yang diplidkan dengan menghakimi seperti berikut:- "the clear malicious intention in publishing the words complained of, ipso facto, defeated the pleaded defence of fair comment." [137] Undang-undang menggariskan beberapa elemen untuk menentukan komen adalah wajar:

Perkataan yang dikatakan fitnah adalah komen, walaupun ia mungkin termasuk inferen dari fakta;

Komen ialah mengenai perkara berkepentingan awam;

Komen ialah berdasarkan kepada fakta;

Komen diberikan secara jujur dengan fikiran yang adil berdasarkan fakta yang telah dibuktikan; Lihat Noor Asiah bte Mahmood & Anor v. Randhir Singh & Ors [2000] 5 CLJ 407; [2000] 2 MLJ 175 dan Nurul Izzah binti Anwar v. Tan Sri Khalid Bin Abu Bakar & Anor [2018] 7 CLJ 622; [2018] MLJU 472. [138] Prinsip penting komen wajar juga ialah ia hendaklah ditolak jika orang kebanyakan yang membaca tulisan berkenaan tidak boleh membezakan sama ada ia adalah pemberian pendapat atau S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA fakta. Lihat Dato' Seri Tun Hj Abdul Razak & Anor v. Mohd Rafizi Ramli & Another Appeal [2018] 4 CLJ 41. [139] Prinsip undang-undang juga ialah komen yang wajar tidak boleh diterima sebagai pembelaan jika ia dibuat secara niat jahat atau "malice". Lihat Rajagopal v. Rajan [1971] CLJU 117; [1971] 1 LNS 117. [140] Makna niat jahat pula mengikut undang-undang adalah luas. [141] Tulisan yang dibuat dengan perasaan sakit hati atau dendam adalah termasuk dalam makna "malice". Lihat kes Tun Datuk Patinggi Haji Abdul Rahman Ya'kub v. Bre Sdn Bhd [1995] CLJU 304; [1995] 1 LNS 304. Menulis kata-kata fitnah secara cuai tanpa berfikir betul atau salah adalah termasuk niat jahat. [142] Undang-undang juga menyatakan niat jahat tidak boleh dipatahkan dengan hujah bahawa pemfitnah mempunyai kepercayaan yang jujur dalam tulisannya. Lihat Chong Siew Chiang v. Chua Ching Geh & Anor [1992] 2 CLJ Rep 259.

Berpandukan prinsip di atas, YA Pesuruhjaya Kehakiman memutuskan bahawa pembelaan komen yang wajar tidak boleh diterima oleh Mahkamah kerana kenyataan yang dibuat adalah kerana defendan sakit hati dan berdendam.

Dalam kes tersebut, kenyataan fitnah yang dipertikaikan yang diterbitkan di laman facebook dan Instagram adalah bermula dari transaksi penjualan oleh plaintif di laman Instagram perniagaan palintif bernama megnumluxe.

Disebabkan isu Sarah, kawan defendan yang berpengalaman membeli beg daripada plaintif dan tidak sama dengan apa yang direpresentasi, hubungan plaintif dan defendan menjadi bermasalah. Laporan polis dan laporan KPDNKK dibuat oleh defendan ke atas plaintif, komunikasi-komunikasi melalui Whatsup yang panas sehingga penerbitan kenyataan yang berbaur fitnah pada 30.11.2019, 06.12.2019, 07.12.2019, 08.12.2019 dan 13.12.2019.

Mahkamah berpuas hati bahawa orang biasa yang munasabah apabila membaca tulisan berkenaan bukan sahaja akan cenderung, tetapi pastinya mempunyai tanggapan negatif terhadap Plaintif. Beliau akan dipandang sebagai seorang yang tidak jujur, penipu, bukannya seorang yang amanah, khianat, tidak beretika, kurang ajar dan berpura-pura kaya. Kenyataan-kenyataan yang diterbitkan oleh Defendan dalam instagram dan facebook beliau ini secara langsung telah mencemarkan reputasi Plaintif di mata orang awam yang S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA berkepentingan dalam industri jualbeli / consignment barangan 'preloved' atau terpakai.

Mahkamah menolak pembelaan komen yang wajar dengan alasan berikut- [143] Dengan memakai ujian dan prinsip di atas, Mahkamah berpuas hati bahawa terdapat keterangan yang mencukupi bahawa Defendan mempunyai niat jahat dalam memfitnah Plaintif. Justeru Pembelaan Komen Yang Wajar / Ulasan Saksama Dan Untuk Kepentingan Awam ini tidak boleh diterima oleh Mahkamah. [144] Keterangan berikut menunjukkan Defendan sakit hati dan berdendam:

Defendan mengaku bahawa dia memaki Plaintif secara "non stop" setelah diberitahu mengenai begnya dibawa oleh

Terdapat ugutan untuk melapurkan kepada tribunal KPDNKK dan SSM. Defendan juga memberikan ultimatum: "Give u 1H no refund consider kes makamah" dan "so I'm on my way to make a police report once I'm done I m going to viral this"; dan

Defendan membuat seruan supaya diviralkan dan serlahkan akaun Facebook SP1 dalam tulisannya. "Ni Instagram n fb dia S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA pls share around" dan "Ni facebook dia", " Tolong viral kan org mcm ni sombong bodoh". [145] Mahkamah juga tidak dapat menerima pembelaan ini kerana orang kebanyakan yang membacanya tidak boleh membezakan antara fakta dan komen. Antara contoh ialah "usung sna sini bag tu" dan "So long story short Dear baby girl @anumlashes Yg berpura2 kaya Tp sbnarnya meskin, wujud tau manusia mcm ni yg aca haf2 Tp sbnarnya notin'!!!!" [146] Keterangan dan kenyataan-kenyataan yang digunakan oleh Defendan menunjukkan bahawa tulisan fitnah bukannya dibuat secara jujur malahan terdapatnya niat jahat dipihak Defendan terhadap Plaintif. [147] Unsur-unsur niat jahat (malice) dapat dilihat daripada kenytaan-kenyataan fitnah Defendan seperti berikut:- a) Defendan dengan sengaja menyunting dan menyembunyikan beberapa bahagian bukti komunikasi yang mana menyebabkan pembaca tersimpang daripada fakta sebenar; b) Defendan dengan sengaja menyunting dan menyusun kronologi penceritaan urusniaga antara Plaintif dan Defendan secara tidak berturutan bagi menggambarkan isu refund telah timbul sebanyak 3 kali setelah Plaintif menyalahgunakan beg tangan tersebut; S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA c) Defendan mengetahui dan bersetuju akan terma-terma urusniaga yang ditetapkan Plaintif tetapi membangkitkan isu refund menerusi kenyataan-kenytaan fitnah Defendan; d) Terdapat ugutan untuk melaporkan kepada tribunal Pengguna dan KPDNKK yang mana ultimatum daripada Defendan antaranya::Give u !H no refund consider kes mahkamah" dan "so 'm on my way to make a police report once I'm done I'm going to viral this". e) Defendan mempunyai saluranyang betul dan sah disisi undang-undang bagi menyelesaikan permasalahan denga Plaintif iaitu laporan polis,laporan KPDNKK dan laporan Tribunal Pengguna tretapi tidak meneruskan sehingga ke penyiasatan /perbicaraan terakhir. Malah, Defendan bertindak menarik balik kesemua laporan tersebut sambil menerbitkan kenyataan-kenyataan fitnah defendan tersebut. f) Defendan mengakui bahawa beliau memaki Plaintif secara non-stop setelah diberitahu mengenai begnya dibawa oleh Plaintif; dan g) Defendan membuat seruan supaya viralkan dan dihebohkan akaun facebook Plaintif dalam tulisannya: "Ni Instagram n fb dia pls share around" and "Ni facebook dia". "Tolong viral kan org mcm ni sombong bodoh." S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA [148] Tindak balas Defendan melalui tulisannya adalah keterlaluan dan melampau yang tidak setimpal dengan masalah sebuah beg tangan preloved.

Dalam kes Sdn Bhd & Ors [1995] CLJU 304, Richard Malanjum J (pada ketika itu) menyatakan berkenaan pembelaan komen yang wajar seperti berikut-On element (i), it is settled law that a comment is a statement of opinion on facts truly stated. A libellous statement of fact is not a comment or criticism on anything (see Lee Kuan Yew v JB Jeyaretnam [1979] 1 MLJ 281 ). In order to decide whether a statement is capable of being a comment or a statement of fact, should be gathered from the document wherein the words complained of are found. There is no necessity to look at other documents, though relevant, to come to such determination (see Telnikoff v Matusevitch [1991] 4 All ER 817). It has also been stated in our court in the case of Abdul Rahman Talib v Seenivasagam & Anor [1965] MLJ 142, and which I have no reason to differ, that a person cannot avail himself of any fact as justifying his comment of which he was ignorant at the time when he published the words complained of. It is the state of mind of a defendant when he published the defamatory words that is most material. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA In the present case, therefore, I need only to look at Ex PIA in determining whether or not the words complained of are capable of being comments or statements of fact, and whether or not they are in fact either one. Having read and reread Ex PIA, I am unable to find that the words therein complained of are capable of being comments. I am of the view that Ex PIA contains assertions of facts defamatory of the plaintiff and nothing has been shown by the defendants to the contrary. Furthermore, the words complained of are not based on facts nor is there any sufficient substratum of facts stated or inferred therein so as to enable readers to distinguish between the facts and the comments. No doubt the author of the words complained of was also expressing his personal experience on the nomination day. But when it came to referring to the plaintiff he expressed his view based on assertions of facts which I find no or no sufficient credible evidence adduced to establish their truth.

Berbalik kepada kes semasa, setelah meneliti Eksibit D34 secara keseluruhannya, Mahkamah ini tidak dapat menerima bahawa ianya adalah satu komen yang wajar.

Apabila orang kebanyakan membaca tulisan berkenaan terutamanya-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA sempurna Beliau telah menipu saya dan melarikan diri Jika anda ingin nak tahu lebih lanjut, boleh tanya kawan-kawan cina di sekeliling. Ni adalah satu cara dia ingin penyelesaian dengan cara yang mengugut Ia bukanlah suatu pemberian pendapat tetapi lebih kepada isu fakta.

Apa yang ditulis adalah dibuat dengan perasaan tidak puas hati atau marah atau sakit hati dengan tindakan yang dikatakan dilakukan oleh defendan.

Oleh yang demikian, pembelaan komen yang wajar tidak boleh diterima oleh Mahkamah.

Berkenaan pembelaan justifikasi, Latifah Haji Mohd Tahar (PK) pada ketika itu dalam kes yang sama menyatakan seperti berikut- [83] Makna pembelaan justifikasi ialah tulisan berkaitan adalah benar dan bukan rekaan atau ia adalah kesimpulan yang benar S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA yang diambil daripada fakta yang telah dibuktikan. Lihat Dr Chong Eng Leong v. Tan Sri Harris Mohd Salleh [2017] 10 CLJ

[84] Beban pembuktian adalah terletak kepada Defendan untuk membuktikan adanya justifikasi. Lihat Ansari Abdullah v. Shalmon Sanangan [2016] 7 CLJ 73. [85] Prinsip penting juga ialah jika Defendan hanya percaya tulisan berkenaan adalah benar, ia tidak cukup untuk dia memanfaatkan pembelaan justifikasi. Samalah juga dengan pembelaan bahawa ia berdasarkan pengalaman yang dihadapinya. Selanjutnya, Defendan hendaklah membuktikan tulisannya adalah terbukti benar. Lihat Dato' Seri Mohammad Nizar bin Jamaluddin v. Sistem Television Malaysian Sdn Bhd [2014] 3 CLJ 560.

Dalam kes Abdul Rahman Talib v Seenivasagam & Anor [1966] CLJU 5, Barakbah HBM (pada ketika itu) menyatakan seperti berikut berkenaan pembelaan justifikasi-At common law, under the plea of justification, the defendant must prove the truth of all material statements in the libel. There must be a substantial justification of the whole libel. If any material part were not proved true the plaintiff would be entitled to damages in respect of such part, provided, of course, that it would by itself form a substantial ground for an action for libel. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA By s. 8 of the Defamation Ordinance, 1957, however, it is now provided that in an action for libel or slander in respect of words containing two or more distinct charges, a defence of justification shall not fail by reason only that the truth of every charge is not proved if the words not proved to be true do not materially injure the plaintiff's reputation, having regard to the truth of the remaining charges.

Berdasarkan keterangan kesemua saksi, sebagaimana yang dinyatakan dalam perenggan-perenggan sebelum ini, plaintif telah berjaya membuktikan atas imbangan kebarangkalian bahawa

Chee Loon Super adalah akaun facebook milik defendan.

(ii) Defendan adalah property agent yang menjalankan kerja-kerja renovasi atau pengubahsuaian bersama pasukan beliau yang terdiri dari kontraktor-kontraktor dan pihak bank.

(iii) Kerja-kerja pengubahsuaian Rumah plaintif tersebut telah tidak disiap dengan sempurna apabila defendan gagal memperbaiki kerosakan-kerosakan yang berlaku. S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

(iv) Namun, fakta penipuan dan melarikan diri serta ugutan oleh pihak defendan tidak diplidkan. Jika diplidkan pun, tidak dibuktikan.

Apa yang berlaku adalah defendan berpendapat bahawa beliau telah menyempurnakan kerja-kerja pengubahsuaian dan kerja-kerja pembaikian. Oleh itu, beliau sepatutnya tidak bertanggungjawab lagi ke atas kerosakan yang berlaku seterusnya kerana ia adalah luar dari kontrak yang dipersetujui.

(vi) Oleh itu, Mahkamah ini menolak pembelaan justifikasi.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini menolak pembelaan justifikasi. Gantirugi, Kos dan Faedah Tuntutan Plaintif

Atas dasar imbangan kebarangkalian, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak defendan telah melanggar kontrak kerja-kerja pengubahsuaian apabila enggan untuk menjalankan kerja-kerja pembaikian lanjut. Oleh itu, Mahkamah ini membenarkan gantirugi S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA sebanyak RM40,941.00 iaitu berdasarkan sebutharga yang dikeluarkan oleh SP1.

Mahkamah ini juga mendapat bahawa satu kenyataan fitnah telah dikeluarkan oleh defendan sebagaimana di Eksibit P22. Oleh itu, Mahkamah ini membenarkan relif dalam perenggan 44(b) dan (c) Pernyataan Tuntutan.

Berkenaan dengan gantirugi sebagaimana di relif (d), (e) dan (f) Pernyataan Tuntutan, adalah menjadi undang-undang mantap bahawa plaintif yang telah dibuktikan difitnah tidak perlu untuk membuktikan kerugian sebenar kerana undang-undang menganggap terdapat kerugian yang akan dialami oleh mangsa. Atas sebab itu, gantirugi adalah diawardkan atas compensatory basis (rujuk Appeals [1995] 2 MLJ 493).

Dalam kes Stemlife Bhd v Mead Johnson Nutrition (M) Sdn Bhd (formerly known as Bristol-Myers Squibb (M) Sdn Bhd & Anor [2014] CLJU 1398 It is trite that general damages serve three functions. Firstly, it is to act as a consolation to the claimant for the distress he suffers from the S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA publication of the defamatory statement. Secondly, it is to repair the harm to his reputation (including, where relevant, his business reputation). Thirdly, it is a vindication of his reputation (see Gatley on Libel and Slander, 11th Edition, para. 9.2, at page 265).

Dalam kes Chew Mei Fun v Tony Pua Kiam Wee & Satu Lagi, Roslan Abu Bakar H telah merujuk kepada kes-kes Raub Australian Gold Mining Sdn Bhd v Mkini Dotcom Sdn Bhd & Ors [2018] CLJU 62 dan Chin Choon @ Chin Tee Fut v Chua Jui Meng [2005] 2 CLJ 569 dan seterusnya menyenaraikan (antara lain) faktor-faktor berikut dalam menimbangkan pemberian gantirugi kepada plaintif-

perlakuan plaintif ie. perasaannya seperti tekanan mental, sedih etc;

(ii) reputasi, kedudukan dan hubungan plaintif dalam masyarakat;

(iv) nature and severity perkataan-perkataan fitnah;

bentuk dan penyebaran fitnah tersebut;

(vi) ketiadaan permohonan maaf;

(vii) perlakuan defendan sebelum dan selepas writ ini difailkan;

(viii) Pelbagai kes undang-undang; dan

(ix) Kesan dari penerbitan tersebut kepada pihak ketiga

YA Hakim selanjutnya dalam kes yang sama telah menyenaraikan kes-kes berikut sebagai bantuan buat Mahkamah dalam pemberian jumlah gantirugi memandangkan ianya adalah budi bicara Mahkamah-Raub Australian Gold Mining Sdn Bhd v. Mkini Dotcom Sdn Bhd & Ors [supra] RM200,000 kepada tuntutan seorang ahli koperat syarikat (gantirugi am). Datuk Harris Mohd. Salleh v. Datuk Yong Teck Lee & Anor [2018] 1 CLJ 145 FC RM600,000 kepada seorang ahli politik dan Menteri Persekutuan (gantirugi am, aggravated and exemplary). S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA Mohamed Hafiz Mohamed Nordin v. Eric Paulsen & Anor Appeal [2018] CLJU 1731; [2018] 1 LNS 1731; [2019] 1 MLJ 580 CA RM100,000 untuk seorang aktivis masyarakat (gantirugi am). Tan Sri Dato Vincent Tan Chee Yioun v. Haji Hasan bin Hamzah & Ors [1995] 1 CLJ 117; [1995] 1 MLJ 39 RM3,000,000 kepada seorang ahli koperat yang terkenal (gantirugi am). Lau Yeong Nan v. Life Publisher Bhd & 2 Ors [2004] CLJU 384; [2004] 1 LNS 384; [2004] 7 MLJ 7 RM300,000 kepada seorang penyanyi (gantirugi am dan gantirugi aggravated). Utusan Melayu (M) Bhd v. Othman bin Hj Omar [2017] 2 CLJ 413; [2017] 2 MLJ 800 RM250,000 kepada tuntutan seorang biasa (gantirugi am).

Dalam kes Linawaty Assim v Saidatul Hanum Sazali, supra, yang lebih kurang sama dengan kes semasa pada hari ini, Mahkamah Tinggi telah menyatakan seperti berikut apabila mengesahkan jumlah gantirugi yang diberi oleh Mahkamah Sesyen- [175] Mahkamah telah mengambil kira fakta secara keseluruhan. Ia termasuklah SP1 adalah seorang yang S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA mempunyai 31,300 pengikut dalam lamannya. Instagram SD1 menunjukkan dia mempunyai 2,724 pengikut dan komen mengenai tulisannya lebih kurang 30. Terdapat 26 komen, 67 "shares" dan 57 "likes" dalam Facebook SD1. Ia juga terdedah kepada banyak lagi pembacaan oleh orang lain. [176] Kes-kes duluan menunjukkan bahawa ganti rugi yang dibenarkan bagi fitnah yang disebarkan secara meluas kepada seluruh rakyat melalui akhbar adalah sekitar RM100,000-00. Lihat Dato' Ahmad Rejal Arbee & Anor v. Mahfuz Omar [2015] 6 CLJ 149, Chin Choon v. Chua Jui Meng [2005] 2 CLJ 569, Dato' Musa Hitam v. S.H. AlAttas & Ors. [1991] 2 CLJ (Rep) 487, Dato' Hassan Mohamed Ali v. Tengku Putra Tengku Awang & Yang Lain [2010] 7 CLJ 856.

Dalam kes di hadapan Mahkamah ini, pihak plaintif berhujah bahawa-

Beliau mempunyai reputasi yang tinggi apabila mendapat banyak award dalam kerjaya beliau sebagaimana di Eksibit P7 di muka surat 6-8 Ikatan B.

Kenyataan fitnah sebagaimana di Eksibit P22 telah memberi kesan kepada reputasi tersebut kerana ianya, saya petik, has S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA malicious manner.

Malah, defendan tidak menunjukkan sebarang penyesalan apabila langsung tiada permohonan maaf dikemukakan oleh defendan kepada plaintif.

Namun, sebagaimana kes Stemlife Bhd v Mead Johnson Nutrition (M) Sdn Bhd (formerly known as Bristol-Myers Squibb (M) Sdn Bhd & Anor, supra, pihak plaintif tidak berhujah dalam hujahan bertulis mereka jumlah gantirugi yang berpatutan.

Melalui PSP-2 plaintif telah menyatakan seperti berikut-S/N BtNa/3aEuEq0r9bsN2ZtiA

Melihat kembali Eksibit P22, ia adalah berkenaan aplikasi WeChat.

Sebagaimana yang saya nyatakan sebelum ini, dalam kes GS Realty Sdn Bhd v Lee Kong Seng [2018] CLJU 2167 telah dinyatakan seperti berikut-

Namun, pihak plaintif tidak menunjukkan kepada Mahkamah berapakah ahli dalam group WeChat tersebut dan komen-komen yang diberi berkenaan dengan kenyataan-kenyataan yang diterbitkan oleh pihak defendan.

Apa yang diterangkan oleh plaintif adalah tekanan buat beliau yang terpaksa menerangkan apa sebenarnya berlaku kepada ruang lingkup kawan-kawan beliau dan rakan-rakan sekerja sahaja.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpendapat bahawa gantirugi sebanyak RM30,000.00 adalah wajar secara global.

Kos sebagaimana skala di bawah Kaedah-Kaedah Mahkamah.

Faedah pada kadar 5% setahun ke atas jumlah penghakiman dari tarikh penghakiman sehingga penyelesaian penuh. Gantirugi, Kos dan Faedah Tuntutan Defendan

Pihak defendan berhujah bahawa Eksibit D34 telah menyentuh dan mencemarkan reputasi defendan sebagai seorang ejen hartanah yang mempunyai hubungan dengan ramai orang. Ia telah diterbitkan di laman social facebook yang boleh dicapai oleh ramai orang dalam waktu yang singkat.

Bagi perkara ini, prinsip undang-undang yang dinyatakan di atas adalah sama terpakai.

Berbeza dengan kes plaintif, penerbitan dibuat dalam laman facebook akaun Warga Kuantan II.

Namun, sama seperti plaintif, pihak defendan tidak menunjukkan kepada Mahkamah berapakah ahli dalam akaun tersebut tersebut dan komen-komen yang diberi berkenaan dengan kenyataan-kenyataan yang diterbitkan oleh pihak plaintif.

Namun, dengan mengambil kira fakta bahawa defendan juga menjalankan kerja sebagai agen hartanah dan juga mempunyai pasukan yang terdiri daripada beliau, kontraktor dan bank untuk kerja-kerja pengubahsuaian tersebut, Mahkamah ini berpendapat bahawa jumlah gantirugi global sebanyak RM30,000.00 adalah wajar dan munasabah.

Mahkamah juga membenarkan tuntutan balas sebagaimana di relif

Pembelaan dan Tuntutan Balas terpinda serta kos sebagaimana skala di bawah Kaedah-Kaedah Mahkamah.

Lim Sze Han (Iris Tan Li Chie bersama dengan beliau) bagi pihak Plaintif (Tetuan Robin & Partners)

Syamsul Fariq Bin Mohd Isa bagi pihak Defendan (Tetuan Edwin Ng, Syamsul & Associates)