Terumurugan A/L Kolandai Gounder v Pendakwa Raya (W-05(SH)-29-02/2023)

pertuduhan pindaan yang dibuat secara berasingan iaitu:

Satu (1) pertuduhan pindaan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 di atas kesalahan mengedar dadah jenis Methamphetamine seberat 713.5 gram; dan

Satu (1) pertuduhan pindaan di bawah seksyen 30(3) Akta Racun 1952 di atas kesalahan memiliki racun jenis Flubromazolam seberat 167.1 gram. [2] Perincian bagi kedua-dua pertuduhan pindaan tersebut adalah seperti berikut:

WA-45A-22-03/2021 “Bahawa kamu pada 22/07/2020 jam lebih kurang 5.45 petang bertempat di tempat di bawah Blok 100 PPR Sri Pantai ke arah kawasan tempat letak kereta, di dalam Daerah Brickfields dalam Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur telah mengedar dadah berbahaya jenis Methamphetamine [berat bersih: 713.5 gram], dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B (1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B (2) Akta yang sama.”

WA-45-1-03/2021 “Bahawa kamu pada 22/07/2020 jam lebih kurang 5.45 petang bertempat di tempat di bawah Blok 100 PPR Sri Pantai ke arah kawasan tempat letak kereta, di dalam Daerah Brickfields dalam Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur telah memiliki racun jenis Flubromazolam [berat bersih: 167.1gram], dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 30(3) Akta Racun 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 30(5) Akta yang sama.” [3] Di akhir kes pembelaan, pada 25 Januari 2023, Hakim Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur yang bijaksana telah mendapati Perayu bersalah terhadap kedua-dua pertuduhan pindaan tersebut. [4] Bagi pertuduhan pindaan di bawah seksyen 39B (1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952, Perayu telah dijatuhi hukuman pemenjaraan seumur hidup dari tarikh tangkap (22 Julai 2020) dan 15 kali sebatan rotan. [5] Bagi pertuduhan pindaan di bawah seksyen 30(3) Akta Racun, Perayu telah dijatuhi hukuman pemenjaraan selama satu (1) tahun dari tarikh tangkap (22 Julai 2020). [6] Kedua-dua hukuman pemenjaraan tersebut berjalan secara serentak. [7] Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, pada 1 Februari 2023 dan 22 Ogos 2023 Perayu telah memfailkan dua Notis Rayuan secara berasingan ke Mahkamah Rayuan terhadap sabitan dan hukuman bagi kedua-dua pertuduhan pindaan tersebut. [8] Bagi memudahkan rujukan, kami akan merujuk Perayu sepertimana panggilannya di Mahkamah Tinggi iaitu Perayu sebagai Tertuduh. Fakta Kes Pendakwaan [9] Pada 22 Julai 2020, jam lebih kurang 3.30 petang, pengadu, lnsp. Mohamad Reza Bin Dato' Ab Wahab (SP3) telah memanggil anggota operasi Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Ibu Pejabat Polis Daerah Brickfields, Kuala Lumpur dan menyampaikan taklimat berkenaan tugas operasi yang akan dijalankan di kawasan Blok 100, PPR Sri Pantai, Pantai Dalam, Kuala Lumpur. [10] Taklimat dibuat ekoran daripada maklumat yang diterima berkenaan aktiviti pengedaran dadah yang dijalankan oleh seorang lelaki India di sekitar Blok 100, PPR Sri Pantai, Pantai Dalam, Kuala Lumpur. [11] Suspek ini juga dikatakan akan menjalankan transaksi pengedaran dadah di sekitar bawah Blok tersebut di antara jam lebih kurang 4.30 petang sehingga 10.00 malam. Di dalam taklimat lebih kurang 1 (satu) jam itu, SP3 telah membuat perancangan keselamatan dan cara-cara untuk menjayakan operasi ini tanpa sebarang kesilapan. [12] Pada tarikh yang sama, jam lebih kurang 5.00 petang, SP3 bersama-sama anggota pasukannya telah menaiki dua (2) buah kereta pasukan yang tidak berlambang polis tiba di tempat yang dituju pada jam lebih kurang 5.30 petang. Pemantauan oleh pihak polis dibuat di sekitar bahagian bawah Blok tersebut bagi mengesan lelaki sebagaimana maklumat yang diterima. [13] Setelah membuat pemerhatian selama 15 minit di kawasan berkenaan, pada jam lebih kurang 5.45 petang, SP3 telah melihat seorang lelaki India berpakaian baju kelabu berkolar dan berseluar panjang di dalam keadaan yang mencurigakan sedang menjinjit satu beg plastik di tangan kanannya sambil berjalan kaki di bawah Blok 100 tersebut. [14] SP3 bersama anggota pasukannya telah menghampiri suspek (Tertuduh) dan memperkenalkan dirinya sebagai pegawai kanan polis dengan menunjukkan kad kuasanya. SP3 melihat wajah Tertuduh kelihatan pucat, berpeluh, takut dan panik. SP3 membuat pemeriksaan ke atas badan Tertuduh namun tidak menjumpai apa-apa barang salah yang menyalahi undang-undang. [15] SP3 kemudiannya telah merampas satu (1) beg plastik putih bertulisan “TERIMA KASIH” dari tangan kanan Tertuduh tersebut. Di hadapan Tertuduh dan anggota pasukan polis yang hadir, SP3 telah membuat pemeriksaan di dalam beg plastik putih tersebut dan mendapati di dalamnya mengandungi barang-barang berikut:

Satu bungkusan plastik berwarna hijau bertulisan “GUANYINWANG” yang di dalamnya mengandungi bungkusan plastik lutsinar berisi serbuk dan ketulan kristal yang disyaki dadah jenis Methamphetamine;

(ii) Satu (1) bungkusan plastik bertulisan “LAZADA” berwarna oren dan putih di mana di dalamnya terdapat sepuluh (10) ikatan gelang getah dan pada setiap satu ikatan mengandungi 10 keping foil aluminium berisi pil yang disyaki dadah jenis Erimin 5. [16] Setelah pemeriksaan ini dijalankan, Tertuduh dan barang kes yang dirampas telah dibawa oleh SP3 menaiki kereta pasukan menuju ke Pejabat Narkotik, Ibu Pejabat Polis Daerah Brickfiedls, Kuala Lumpur. [17] Setelah tiba di Pejabat Narkotik tersebut, SP3 telah menimbang satu (1) bungkusan plastik berwarna hijau bertulisan GUANYINWANG yang di dalamnya mengandungi satu (1) bungkusan plastik lutsinar berisi serbuk dan ketulan kristal yang disyaki dadah jenis Methamphetamine dengan anggaran berat 1,020 gram. Timbangan yang dibuat SP3 ini telah disaksikan oleh beberapa anggota polis dan Tertuduh sendiri. [18] SP3 juga telah menimbang satu

plastik bertulisan LAZADA berwarna oren dan putih di mana di dalamnya terdapat sepuluh (10) ikatan gelang getah dan pada setiap satu ikatan mengandungi sepuluh (10) keping foil aluminium berisi pil yang disyaki dadah jenis Erimin 5 dengan anggaran berat 265 gram. (Jumlah keseluruhan pil Erimin 5 berjumlah 1,000 biji). [19] SP3 kemudiannya telah menyerahkan Tertuduh dan barang kes yang dirampas tersebut kepada pegawai penyiasat kes iaitu lnsp. Khairul lzwan bin Zainal Abidin (SP4). [20] Pada 27 Julai 2020 jam lebih kurang 2.00 petang, SP4 telah bergerak ke Jabatan Kimia Malaysia Petaling Jaya, Selangor bagi tujuan penghantaran barang kes untuk dianalisa. Setelah sampai di Jabatan Kimia Malaysia Petaling Jaya, SP4 telah menyerahkan satu (1) kotak bertanda 'KR' (ekshibit P13) berserta borang POL. 31 kepada Ahli Kimia iaitu Dr. Saravana Kumara a/I Jayaram (SP2). [21] Analisa yang dijalankan oleh SP2 terhadap kandungan di dalam kotak ekshibit P13 mengesahkan seperti berikut:

Bahan kristal jernih dalam plastik bertanda “A1a” mengandungi 713.5gram Methamphetamine; dan

1,000 biji pil berwarna oren dari 100 keping foil bertanda "B1 hingga B100" seberat 167.1gram yang mengandungi Flubromazolam. Flubromazolam adalah bahan yang secara strukturnya diterbitkan dari 1, 4-benzodiazepine dan ditetapkan dalam Jadual Pertama dan Jadual Ketiga (Bahan Psikotropik) Akta Racun 1952. Laporan pemeriksaan SP2 ditandakan sebagai ekshibit P22. Fakta Kes Pembelaan Ringkasan Keterangan Tertuduh (SD1) [22] Tertuduh tidak mengetahui kandungan di dalam beg plastik yang dibawanya ketika beliau ditangkap mengandungi dadah berbahaya jenis Methamphetamine dan racun jenis Flubromazolam. [23] Pada 22 Julai 2020, ketika Tertuduh sedang berada di rumahnya, beliau telah menerima panggilan telefon dari rakannya bernama Parthiban a/l Muniandy (SD2) yang juga dikenali sebagai Jeeva yang mengajaknya turun makan di sebuah kedai makan di kawasan bawah perumahan mereka. Kedai makan itu terletak berhampiran dengan perhentian bas. [24] Ketika Tertuduh sedang makan, SD2 telah menerima satu (1) panggilan telefon itu. SD2 menyuruh Tertuduh untuk duduk di situ dan makan. SD2 pun terus beredar dari kedai makan itu. [25] Selepas beberapa ketika, SD2 telah menelefon Tertuduh dan menyuruh Tertuduh pergi ke tingkat 10 Blok 100. Tertuduh terus pergi ke tingkat 10 tersebut sepertimana yang diminta oleh SD2. [26] Apabila tiba di tingkat 10 tersebut, Tertuduh telah menelefon SD2 dan SD2 yang ketika itu berada di luar telah meminta Tertuduh untuk menolongnya mengambil satu (1) beg plastik yang berada di tangga di tingkat 10 tersebut. SD2 meminta Tertuduh membantunya menghantar beg plastik tersebut pada sebuah kereta berwarna biru gelap yang dinaiki oleh dua orang pemuda Melayu yang sedang menunggu berdekatan dengan kedai berhampiran perhentian bas. [27] Tertuduh ada bertanyakan kepada SD2 apakah barang yang terdapat di dalam beg plastik tersebut. Namun SD2 hanya menyuruh Tertuduh untuk menyerahkan sahaja beg plastik tersebut kepada lelaki melayu yang ada di dalam kereta tersebut dan SD2 menyuruh Tertuduh katakan bahawa "Boy Sungai Besi" yang memberikannya. Tertuduh mengakui bahawa disebabkan SD2 meminta pertolongan segera padanya maka Tertuduh pun tidak bertanya kepada SD2 siapakah Boy Sungai Besi ini. SD2 hanya menyuruh Tertuduh buat sahaja. [28] Tiba di kereta tersebut, kedua-dua lelaki melayu di dalam kereta tersebut telah menyuruh Tertuduh masuk. Tertuduh duduk di bahagian penumpang belakang manakala kedua-dua lelaki tersebut duduk di hadapan bahagian kenderaan. [29] Tertuduh mengatakan bahawa dua orang lelaki melayu di dalam kereta Axia berwarna biru gelap itu wujud. [30] Tertuduh juga mengatakan bahawa selain daripada umur kedua-dua lelaki Melayu itu yang berada di dalam lingkungan 30 tahun, Tertuduh mengakui tidak nampak ciri-ciri lain yang ada pada mereka. [31] Setelah Tertuduh menyerahkan beg plastik itu dan ketika beliau hendak keluar dari kereta itu, terdapat dua (2) lelaki melayu yang datang dari arah kedua-dua pintu kereta telah menyerbu masuk ke dalam kereta dan memperkenalkan diri mereka sebagai polis dan mereka terus membawa Tertuduh ke Jalan Klang Lama. [32] Tertuduh menafikan kandungan di dalam Laporan Tangkap SP3 (ekshibit P23) yang mengatakan bahawa polis nampak Tertuduh sedang berjalan sambil menjinjit satu beg plastik di tangan kanan dan kemudian Tertuduh telah ditahan oleh SP3. [33] SP3 telah menyuruh Tertuduh membuat pengakuan dan SP3 telah memukul Tertuduh sebanyak tiga kali. Tertuduh hanya memberitahu SP4 sahaja tentang kejadian memukul ini. Ringkasan Keterangan Jeeva (SD2) [34] Pada 22 Julai 2020, SD2 ada meminta bantuan Tertuduh untuk pergi ke tingkat 10 Blok 100, di tepi tangga untuk mangambil dan menghantar satu bungkusan plastik yang berwarna putih dan membawanya ke kereta Axia biru gelap dan SD2 memberitahu Tertuduh bahawa barang itu adalah kepunyaan Boy Sungai Besi yang menunggu di bawah Blok tersebut. [35] Mengikut SD2, bungkusan itu diletakkan di tangga oleh Boy Sungai Besi. Meskipun SD2 ada bertanya kepada Boy Sungai Besi apakah kandungan yang terdapat di dalam bungkusan tersebut, namun Boy Sungai Besi tidak menjelaskan kepadanya cuma Boy Sungai Besi mengatakan ianya bukan barang salah. [36] SD2 mengesyaki barang yang dihantar oleh Boy Sungai Besi adalah barang yang salah sebab dari atas turun ke bawah, Boy Sungai Besi boleh sanggup bayar RM200 kepada SD2. Malah sebelum ini pun, Boy Sungai Besi juga pernah sekali meminta SD2 menghantar barang dengan cara sebegini dan SD2 dapat RM300 daripada Boy Sungai Besi. [37] SD2 sendiri pun tidak mengetahui apakah kandungan yang terdapat di dalam beg plastik yang SD2 minta tolong Tertuduh untuk serahkan ke kereta Axia biru gelap itu. SD2 hanya menerima bayaran penghantaran sebanyak RM200 sahaja daripada Boy Sungai Besi. [38] SD2 tidak menghantar sendiri bungkusan tersebut kerana beliau mempunyai urusan lain semasa itu. SD2 hanya meminta tolong Tertuduh untuk menghantar bungkusan itu ke kereta yang menunggu di bawah Blok 100. [39] SD2 mengatakan bahawa bungkusan yang dipegang oleh Tertuduh ketika ditahan oleh pihak polis bukan milik Tertuduh tetapi ianya adalah kepunyaan Boy Sungai Besi. [40] Tertuduh tidak mengetahui kandungan di dalam beg plastik tersebut. Dapatan Mahkamah Tinggi Di Akhir Kes Pembelaan [41] Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah mengupas keterangan kes pembelaan dan menyimpulkan seperti berikut: [93] The defence of the accused in summary is that he was asked to do a favour for SD2 by picking up a white plastic bag left on a staircase on the 10th floor of a block of flats. [94] After picking up the bag he was asked by SD2 to deliver it to the occupants of a blue car near a bus stop. After the accused entered the said car at the behest of one of the car occupants he was ambushed by the police and arrested. [95] The accused said that he was unaware of the contents of the plastic bag as the incriminating items were not visible. The defence led also is that because the contents of the packages were not visible to the naked eye, the accused could not have known the contents were in fact dangerous drugs. [96] The accused testified that he knew SD2 while he was still young and that he had been in touch with him throughout. That is the reason the accused said that he did not suspect anything when SD2 made the request of him. [97) The defence led was that SD2 left the accused while at the stall and later called the accused and asked him to go to the 10th floor of the flats where he would find a bag at the staircase. [98] The accused said that he asked SD2 what was in the bag but he was told not to ask about anything but just to help out. The accused said that SD2 told him that he had other business to attend to and thus could not deliver the bag himself. [99] The accused also said that SD2 asked him to deliver the package to certain individuals waiting in a blue car and to tell them that the said bag was from someone called "Boy Sungai Besi". The defence led by the accused is therefore that he is an innocent carrier. [100] The accused said that SD2 had previously never asked him for help. [101] These circumstances, even assuming his testimony was true, which I find as a fact that it was not, this ought to have aroused the suspicion of the accused as to the real contents of the bag. [102] The evidence of the accused was that when he asked SD2 about the contents of the bag, he was told not to ask but to just help out. As I noted earlier even if this evidence was true and I have found as a fact that it was not true, this also ought to have raised a "red flag" on the part of the accused which would render him being guilty of "wilful blindness". In any event for the reasons stated below, I have found that the defence of innocent carrier is altogether rejected. [103] The evidence of the defence revealed that a police report was lodged by the accused on 14.09.2021 ("Pantai/007936/21") ("D1”) where it was explained that the plastic bag was taken by the accused on the instructions of SD2 in order to deliver it to a person or persons waiting inside a dark blue Perodua Axia car waiting nearby. [104] It is glaring however that the said police report (D1) was lodged more than a year after the arrest of the accused. The alleged reason advanced for the delay in lodging the said report is that the accused only realized the nature of the case against him only after the documents under section 51A of the Criminal Procedure Code were served on him and was instructed accordingly by counsel. [105] This explanation however, ignores the fact that the accused would have at the very outset have seen fit to instruct his counsel at the very first opportunity available if the contents of D1 were indeed true. [106] D1 also contained the allegation again for the very first time, that the accused had upon his arrest revealed the contention of the defence to the investigating officer and the recording officer. [107] This piece of information again ought to have been conveyed to learned counsel by the accused at the earliest opportunity. [108] I find therefore that the contents of the police report (D1) amounts to no more than an afterthought by the accused. It also amounted to an attempt to pre-empt the anticipated suggestion that the accused had failed to give or had given an insufficient "Alcontara'' Notice to the police. [109] With regard to the fact that SP3 had agreed that the name Jeeva and his address was mentioned, SP3 did say that investigations were conducted into this except that the details could not be revealed. [110] This does not assist the defence firstly, because this reveals that there was evidence that investigations were conducted and secondly, that there is no indication that the revelation of the name and address of "Jeeva" per se would exonerate the accused. [111] In any event, the cross examination of SP4 reveals that he was unable to investigate the existence of Jeeva as he was only given the name but no other proper details and he further said that the name "Jeeva" might only have been a nickname. [112] The accused said that he entered the said blue Perodua Axia car when he was ambushed by the police whereas there were no instructions given by SD2 to enter the said car but to merely deliver the bag to the person/s in the said car. [113] This version by the accused is of course at variance and diametrically opposed to the version of the police who all testified that the accused was arrested while he was walking alone with the bag in his hand. [114] Although the accused testified that he was tasked to take the bag to deliver it to person or persons waiting in a blue Axia car, he was unable to provide an accurate description of their features, nor was he able to describe their clothing's and color. [115] The accused was also unable to provide the registration number of the said blue Axia car in full or even partially. [116] Weighing all of this and considering that the prosecution witnesses never testified as to the presence of the Axia car at or near the scene, I find as a fact that there was no such car present at the scene with two men present inside when the accused was arrested. [117] The said evidence regarding the existence of the said Axia car and the two men inside was but a figment of imagination of the accused and SD2 made up in order to craft a defence with a view to exonerating the accused. [118] I therefore find as a fact that the accused was acting alone when he was arrested by the police with the bag in his hand. [119] The evidence of the prosecution witnesses was also categorical in denying that any such blue Perodua Axia car was anywhere in the vicinity of where the accused was arrested. [120] There is no evidence that the accused was previously known to any of the police witnesses and so there does not exist any "axe to grind" nor does there exist any reason or motive for the police to want to frame the accused up. [121] In all the circumstances I therefore hold that the accused was walking alone when he was arrested and there was no such car as described. The said Axia car and the person who were said to be inside was but a mere figment of imagination by the accused. [122] As far as SD2 is concerned, his evidence is that he found out about the arrest of the accused the day after the latter's arrest and that he knew that the accused was arrested in connection with drugs from his mother. [123] SD2 said that he was scared and hence he only decided to explain this matter in court only now as he was afraid of the police. [124] I find this on the contrary to be an afterthought for if he was so concerned about the welfare of the accused he would have at least lodged a police report without any fear or restraint if his evidence that he did not know the contents of the packages were true. [125] In all the circumstances, I find this also to amount to an afterthought on the part of SD2. [126] SD2 testified that he received RM300 from the said "Boy Sungai Besi" for the delivery of the package. This aspect of SD2's evidence defies credulity as it would have been more economical to engage the services of ''Grab" or "Lalamove". In fact, it would have been considerablycheaper and safer from SD2's perspective to engage these services. [127] The defence testimony is that the bag containing the impugned drugs were left unattended on a staircase. The weight of the dangerous drugs is 713.5 grams nett of Methamphetamine while the poison is of the type Flubromazolam weighing 167.1 grams nett. [128] The amounts are by no means small amounts and their street value would be high. It is therefore most unlikely for something that fetches a considerable value to be left unattended on a public staircase by a reasonable or any right-minded person and risk the possibility of it being stolen. [129] It is therefore my finding that the evidence given by SD2 is patently untrue and devoid of belief and therefore does not raise a reasonable doubt in the prosecution case of possessron nor does it rebut the statutory presumption of trafficking. [130] I find as a fact that SD2 was never involved in the transaction that day and neither was he present with the accused as alleged. SD2 had fabricated the evidence in favour of the accused for the sole purpose of exonerating the accused of any blame for the trafficking of the said dangerous drugs. [131] In light of my findings of fact above that the accused was alone on the day of the arrest and that SD2 was in fact not present nor involved in the transaction as alleged, the defence of the accused that he was an innocent carrier and the issue of whether the accused was guilty of wilful blindness is hereby rejected. [132] This is because the defence of innocent carrier and therefore wilful blindness can only be a relevant consideration when it is found as a fact that the accused was carrying a bag given to him by someone else. [133] The finding of fact by this court is that the accused here was acting alone in carrying the bag when he was arrested by the police. Prinsip Undang-Undang di Peringkat Rayuan [42] Secara prinsipnya, mahkamah di peringkat rayuan jarang sekali campurtangan atau mengganggu dapatan fakta yang dibuat hakim perbicaraan melainkan terdapat alasan-alasan yang kukuh dan mendesak untuk berbuat demikian. [43] Di dalam kes Herchun Singh & Ors v. PP [1969] MLRA 382, Ong Hock Thye CJ (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: "An appellate Court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the Judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.” [44] In Ye Wei Gen v. Public Prosecutor [1999] 4 SLR 101, Yong Pung How CJ (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “It is trite law that an appellate court will be slow to overturn the trial judge's finding of fact unless it can be shown that his decision was plainly wrong or against the weight of the evidence before him... These cases thus stand for the principle that findings of fact by the trial judge are prima facie correct unless there are very good grounds for disturbing them.” [45] Di dalam PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 2 MLRA 590, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut: “Now, it settled law that it is no part of the function of an appellate Court in a criminal case-or indeed any case to make its own findings of fact. That is a function exclusively reserved by the law to the trial Court. The reason is obvious an appellate Court is necessarily fettered because it lacks the audio-visual advantage enjoyed by the trial Court."

Sama ada Hakim Bicara yang bijaksana telah terkhilaf apabila mendapati Tertuduh gagal untuk memberikan Notis Alcontara yang secukupnya kepada pihak polis;

(ii) Sama ada Hakim Bicara yang bijaksana telah terkhilaf apabila gagal memilih inferensi yang menyebelahi Tertuduh pada setiap masa;

(iii) Sama ada Hakim Bicara yang bijaksana telah terkhilaf apabila gagal membuat dapatan bahawa siasatan polis adalah tidak lengkap dan memprejudiskan pembelaan Tertuduh;

(iv) Sama ada Hakim Bicara yang bijaksana telah terkhilaf apabila mendapati Tertuduh bukan seorang ''innocent carrier" yang mempunyai pengetahuan tentang kandungan yang terdapat di dalam beg plastik ekshibit P14 tersebut; dan

Sama ada Hakim Bicara yang bijaksana telah terkhilaf apabila menggunapakai doktrin wilful blindness terhadap Tertuduh.

Hakim Bicara yang bijaksana telah mengambil pandangan yang sempit mengenai maksud Notis Alcontara dengan menghadkannya kepada laporan polis sahaja dengan mengenepikan keterangan bahawa Tertuduh telah memaklumkan kepada pihak polis berkenaan kewujudan penama Jeeva pada peringkat awal Tertuduh ditangkap;

Penama Jeeva (SD2) bukanlah suatu rekaan dan imaginasi Tertuduh kerana SD2 telah dipanggil untuk memberi keterangan di mahkamah bagi mengesahkan keterangan Tertuduh.

Pembelaan Tertuduh bukan suatu pemikiran terkemudian ("afterthought") kerana Tertuduh telah meletakkan pembelaannya dari awal kes pendakwaan terhadap saksi-saksi pendakwaan yang material.

Pihak polis gagal menjalankan siasatan yang sempurna dan lengkap. Ini telah memprejudiskan pembelaan Tertuduh serta mengundang ketidakadilan kepadanya.

Tertuduh merupakan seorang innocent carrier dan bukannya wilful blindness. Tertuduh tidak mempunyai peluang untuk memeriksa kandungan beg tersebut kerana ia berlaku dalam tempoh yang singkat dan cepat.

Tertuduh tidak mempunyai mens rea pemilikan atau pemilikan terus dan pengetahuan terhadap dadah-dadah dan racun berkenaan. Tambahan lagi, kandungan di dalam beg plastik yang mengandungi ekshibit yang menyalahi undang-undang (incriminating-exhibits) tersebut tidak dapat dilihat dari luar dan keterangan ini disokong sendiri oleh keterangan saksi-saksi pendakwaan sendiri.

Rantaian keterangan kes pendakwaan telah terputus apabila SP4 gagal menghantar barang kes kepada pakar cap jari bagi mendapatkan pengesahan cap jari individu yang mempunyai pemilikan ke atas barang kes tersebut. Dusting yang dibuat oleh lnspektor Mohd Faizol bin Ismail yang gagal mengesan atau menimbulkan cap jari pada barang kes kerana permukaan eksibit yang berminyak tidak mencukupi bagi menyempurnkan dan melengkapkan siasatan SP4.

Tertuduh hanya mempunyai penjagaan sementara (momentary custody) sahaja terhadap beg plastik ekshibit P14 tersebut kerana beg tersebut adalah kepunyaan Boy. Tertuduh hanya setakat membawa sahaja beg plastik tersebut tanpa mengetahui kandungan di dalamnya. Tertuduh juga tiada kuasa pelupusan (power of disposal) kerana beg tersebut bukan kepunyaannya.

SP3 dan SP4 bukan merupakan saksi-saksi yang kredibel. SP4 hanya memberi keterangan “tidak pasti” bila disoalbalas tentang kewujudan penama Jeeva manakala jawapan yang diberikan oleh SP3 tentang penama Jeeva adalah “tidak boleh diperihalkan”. Tiada keterangan yang dapat menunjukkan bahawa siasatan telah dilakukan dan/atau tindakan-tindakan susulan yang diambil oleh pihak polis untuk mengesan penama Jeeva tersebut. Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai bila pihak pendakwaan gagal untuk memanggil pegawai forensik untuk mengesahkan perkara ini.

Saksi-saksi pembelaan adalah kredible dan konsisten sepanjang perbicaraan kes pembelaan dan keterangan mereka sepatutnya diterima oleh mahkamah ini.

Terdapat lebih daripada satu inferensi yang dizahirkan melalui fakta kes yang dibentangkan. Maka inferensi atau keraguan yang munasabah yang memihak kepada Tertuduh wajar diberikan kepadanya.

Wujudnya kelompangan di dalam kes pendakwaan bila pihak pendakwaan gagal untuk memanggil Boy, seorang saksi yang material untuk merungkai naratif kes pendakwaan dan peristiwa yang berlaku sehingga membawa kepada tangkapan terhadap Tertuduh.

Terdapat kebenaran di dalam pembelaan Tertuduh. Jika sekalipun Hakim Bicara yang bijaksana tidak mempercayai pembelaan Tertuduh, namun seandainya pembelaan tersebut berkemungkinan sesuatu yang benar, maka Tertuduh perlu dilepaskan dan dibebaskan;

Pihak pembelaan telah berjaya mematahkan anggapan pengedaran dadah berbahaya di atas imbangan kebarangkalian dan membangkitkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan.

Versi Pendakwaan Dan Pembelaan Yang Berbeza [i] Adalah penting untuk kami memulakan perbincangan dengan mengulangi bahawa di dalam kes ini terdapat dua (2) versi kejadian yang berbeza di antara kes pendakwaan dan pembelaan. [ii]

Any fact is relevant which shows or constitutes a motive or preparation for any fact in issue or relevant fact.

The conduct of any party, or of any agent to any party, to any suit or proceeding in reference to that suit or proceeding, or in reference to any fact in issue therein or relevant thereto, and the conduct of any person an offence against whom is the subject of any proceeding, is relevant if the conduct influences or is influenced by any fact in issue or relevant fact, and whether it was previous or subsequent thereto.' [62] Seksyen 14 Akta Keterangan 1950 memperuntukkan seperti berikut: Facts showing existence of state of mind or of body or bodily feeling

Facts showing the existence of any state of mind, such as intention, knowledge, good faith, negligence, rashness, ill-will or goodwill towards any particular person, or showing the existence of any state of body or bodily feeling, are relevant when the existence of any such state of mind or body or bodily feeling is in issue or relevant. [63] Di dalam kes Parlan Dadeh v. PP [ 2009] 1 CLJ 717, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut: “[38] In this case the reaction of the appellant in looking stunned or shocked upon being approached by the police is clearly admissible under s. 8 since it has a direct bearing on the fact in issue as the drugs found were tucked away in the front of the jeans worn by him. The explanation for his reaction must therefore be offered by he himself as required by s. 9. The court cannot, on its own, offer an explanation for his reaction. However, in his defence the appellant did not offer any explanation at all for his reaction upon being approached by the police. It can therefore be validly used as evidence against him. The inference to be drawn from the evidence of conduct of the appellant against the background of the other evidence is that he knew what he was carrying (see DPP v. Brooks [1974] 2 All ER 840). It follows that the stand taken by the appellant in relation to the evidence of conduct is not sustainable. Be that as it may, the evidence of conduct in this case is not very significant in view of the manner in which the appellant carried the drugs on his person from which it can reasonably be inferred that he had knowledge of the drugs in his possession (see the cases referred to earlier, and, in particular, Tunde Apatira & Ors v. PP [2001] 1 CLJ 381 and PP v. Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337). [64] Di dalam kes Aedy Osman v. PP [2011] 1 CLJ 273, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh James Foong HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: "On the evidence as presented at the stage of the prosecution case, we find no error committed by the trial judge in coming to such a decision. Regarding intention derived from the struggle between the appellant and the police officers who apprehended him, this relates to the appellant's conduct which is admissible under s. 8 of the Evidence Act 1950. This element of conduct has been discussed by this court in detail in Parlan Dadeh v. PP (supra). It is not necessary for us to repeat except to say that the trial judge has correctly exercised his discretion in concluding that in the circumstances of this case, the struggle between the appellant and the police officers, though in plain clothes, is a factor, amongst others, to imply that the appellant has knowledge of what was inside the bag. We agree that there may be another inference to this: such as the appellant being scared when pounced upon by certain men unknown to him but then, as the trial judge has said, other factors like the appellant walking in a suspicious manner and carrying a bag over his shoulder which contained the incriminating drugs considered as a whole implies that the appellant has knowledge of what was inside the bag." [65] Jika benar nama Jeeva (SD2) disebut sekali pun oleh Tertuduh kepada SP3, adakah ini mampu melepaskan Tertuduh daripada kesalahan yang dilakukannya ini. Pastinya tidak, kerana sesuatu keterangan yang dikemukakan harus dilihat secara menyeluruh dan tidak secara berasingan. [66] Di dalam usaha Tertuduh untuk melepaskan tanggungan yang dipikulnya, Tertuduh kini mengalih pula pandangannya dengan menunding jari kepada pihak polis dengan dakwaan bahawa dia telah dipaksa, dipukul di belakang badan dan tapak kaki oleh SP3 untuk tidak menyatakan berkenaan kenderaan Axia biru gelap, dua (2) lelaki melayu di dalamnya dan hubungan Tertuduh dengan SD2, di dalam rakaman percakapannya kepada SP4. Pada hemat kami dakwaan yang dibangkitkan tiada kebenaran dan hanya lah suatu dakwaan kosong Tertuduh kerana tiada apa-apa keterangan sokongan yang dapat menyokong dakwaan palsu yang dibuat oleh Tertuduh ini. [67] Rumusan yang dapat kami simpulkan adalah Tertuduh dan SD2 bukanlah saksi-saksi yang kredibel. Notis Alcontara/Penama Jeeva [68] Menyentuh mengenai isu sama ada Tertuduh telah memberikan Notis Alcontara yang mencukupi atau tidak, peguam Tertuduh yang bijaksana telah merujuk kepada kes Alcontara a/l Ambrose Anthony v. Public Prosecutor [1996] 1 MLJ 209, di mana Edgar Joseph Jr, di m/s 218 menyatakan seperti berikut: “Speaking generally, in a criminal trial, the whole point and purpose of the defence having to put its case to such of the prosecution witnesses as might be in a position to admit or deny it, is to enable the prosecution to check on whether an accused’s version of the facts is true or false, and thus avoid the adverse comment, that the defence is a recent invention – in other words, “kept up its sleeve”, as it were – and revealed for the first time when the accused makes his defence from the witness box or the dock, thus detracting from the weight to be accorded to the defence. However, failure on the part of the defence to put up its case, as aforesaid, can never, by itself, relieve the prosecution of its duty of establishing the charge against the accused beyond reasonable doubt.” [69] Peguam Tertuduh yang bijaksana menghujahkan bahawa Hakim Bicara yang bijaksana telah terkhilaf apabila melabelkan pembelaan Tertuduh sebagai pemikiran terkemudian (“afterthought") bila beliau mendapati laporan polis Tertuduh (ekshibit D1) dibuat hanya selepas setahun dari tarikh tangkapan dan sebelum perbicaraan bermula sedangkan SP3 di dalam keterangannya mengesahkan bahawa nama Jeeva (SD2) telah disebut oleh Tertuduh semasa tangkapan dibuat terhadap Tertuduh. [70] SP3 di dalam keterangannya semasa pemeriksaan balas menyatakan seperti berikut: Peguambela: …Baik, lepas tangkapan, ada tak kamu soal siasat dengan Tertuduh? SP3 : Ada jalankan soal siasat. Peguambela: Apa dia kata? Ada tak dia kata apa-apa? Haa... maksud? Err... maksud tuan? Peguambela: Apa Tertuduh beritahu kepada kamu? Ada, ada tak... apa yang kamu soal siasat kepada dia? Initial investigation, ada kan? Dari sudut maklumat? Peguambela: Maklumat... betul. Ada. Peguambela: Apa... ada Tertuduh beritahu kepada kamu apa-apa? YA, saya rasa dalam perkara ni, saya tidak boleh memperincikan tentang maklumat saya perolehi. Tetapi saya nyatakan bahawa ada maklumat yang telah disampaikan oleh OKT pada masa tersebut kepada saya. Peguambela: Baik. Daripada maklumat tu, ya... ada tak Tertuduh beritahu kepada kamu barang itu... barang yang dia pegang itu, diberi oleh seorang yang bernama Jeeva? Di mana saya katakan tadi, nyatakan tadi... saya tidak boleh memperincikan walaupun nama. Peguambela: Hmm... Tapi... err, maklumat yang diperolehi, ada. PB: Ada? Ada. Peguambela: Setuju jika saya katakan, ada nama yang disebutkan oleh Tertuduh? Ada. Peguambela: Ada? Ada. Peguambela: Dan setuju jika saya katakan bahawa Tertuduh juga telah menunjukkan kepada kamu di mana orang yang bernama Jeeva ini berada. Di tingkat berapa, di bangunan apa. Err... secara umumnya, ada. Peguambela: Ada? Ada... dan selepas maklumat diperolehi, kita telah buat siasatan. Peguambela: Baik. Baik, adakah... setuju atau tidaklah. Setuju atau tidak, saya cadangkan kepada kamu, Tertuduh beritahu kepada kamu, bahawa orang yang memberikan plastik kepadanya adalah bernama Jeeva dan dia berada di Blok 96, Tingkat 15, setuju? Saya bersetuju tentang ada maklumat, tapi saya tak boleh nyatakan tentang nama. (Nota Prosiding Kandungan 12 Rekod Rayuan Jilid 2 (1) m/s 62-64) [71] Mengikut peguambela yang bijaksana lagi walaupun Tertuduh telah memberikan maklumat berkenaan dan selanjutnya Tertuduh membuat laporan polis (ekshibit D1) yang menyebut nama Jeeva, namun tiada siasatan selanjutnya yang dibuat oleh pihak polis. [72] Sekiranya pihak polis berbuat demikian, kemungkinan besar Tertuduh akan memberikan maklumat yang lebih terperinci dan individu Jeeva ini dapat dikesan oleh pihak polis. Tambahan lagi Tertuduh ada memberitahu orang yang memberikannya plastik tersebut adalah Jeeva dari Blok 96 Tingkat 15. Ini jelas menunjukkan bahawa Tertuduh telah melalui SP3 memberi maklumat (established) bahawa wujudnya seorang penama dengan nama panggilan Jeeva dan Tertuduh sebagai "innocent carrier" beg plastik berkenaan, tidak mempunyai pengetahuan mengenai kandungan yang terdapat beg plastik tersebut. Justeru itu, tiada alasan sama sekali untuk pihak polis mendakwa tidak dapat mengesan Jeeva. [73] Berdasarkan kepada rentetan peristiwa di atas, peguambela Tertuduh yang bijaksana menghujahkan bahawa Notis Alcontara yang diberikan oleh Tertuduh bukan sahaja mencukupi tentang kewujudan dan keberadaan Jeeva “tetapi Notis Alcontara ini telah diberikan oleh Tertuduh pada peluang terawal apabila beliau ditangkap (given at the earliest opportunity by the accused), melalui laporan polis ekshibit D1 dan juga semasa perbicaraan. [74] Dengan itu dihujahkan bahawa Hakim Bicara yang bijaksana telah terkhilaf apabila melabelkan pembelaan Tertuduh sebagai “afterthought” apabila D1 dibuat hanya selepas setahun dari tarikh tangkapan dan sebelum perbicaraan bermula sedangkan SP3 telah mengesahkan bahawa nama Jeeva telah disebut oleh Tertuduh semasa tangkapan dilakukan ke atas Tertuduh oleh SP3. Malah Hakim Bicara yang bijaksana juga telah terkhilaf apabila menyatakan bahawa penama Jeeva hanyalah satu rekaan dan imaginasi Tertuduh sahaja. Dengan kata lain, Hakim Bicara telah terkhilaf apabila gagal membuat dapatan bahawa Tertuduh telah memberi Notis Alcontara yang lengkap kepada pihak polis. [75] SP4 pula di dalam keterangannya semasa pemeriksaan balas menyatakan seperti berikut: Peguambela: Tak pasti. Ada Pengadu beritahu kepada kamu bahawa terdapat seorang lain yang dikenali sebagai Jeeva yang telah memberitahu... maaf, yang telah memberikan barang kes, dalam tindakan ini, kepada Tertuduh. Ada tak tak dia beritahu? Tiada. Peguambela: Tiada. Ada tak Pengadu beritahu bahawa beliau ada buat siasatan awalan untuk pergi ke Blok 100 untuk mencari seorang yang bernama Jeeva? Tak pasti. Peguambela: Tak pasti. Semasa dalam siasatan ya, ada Tertuduh beritahu atau mengujudkan nama seorang Jeeva yang telah memberikan barang ini kepada beliau untuk membawakan ke bawah? Ada tak? Tak pasti. Peguambela: Tak pasti. Err... soalan apa saja, sambung saja, ada kamu buat, jika ada... jika ada, ya... jika ada, ada tak kamu buat apa-apa siasatan terhadap orang yang dinamakan Jeeva tu? Jika ada? Peguambela: Jika adalah. Jika ada, YA... saya takkan dapat jalankan siasatan, mungkin dia sebut penama saja, dia tak ada bagi nombor telefon, maklumat lengkap penama Jeeva, so bagi saya sukarlah. Jika dia ada menyebut nama Jeeva dan untuk saya menjalankan siasatan. Jeeva itu mungkin nama samaran, jadi saya tak boleh nak jalankan siasatan. Kerana maklumat-maklumat seperti nama betul, alamat atau nombor telefon tidak diberikan kepada saya. (Nota Prosiding Kandungan 12 Rekod Rayuan Jilid 2 (1) m/s 108 dan 118) [76] Berdasarkan kepada keterangan SP4 di atas, peguambela Tertuduh yang bijaksana menghujahkan bahawa SP3 apabila disoal-balas mengenai penama Jeeva ini, mengesahkan bahawa terdapat maklumat mengenai penama Jeeva tersebut, namun SP3 dan SP4 tidak di mana-mana jua memberikan keterangan yang menyakinkan untuk menafikan perkara tersebut bahawa Tertuduh telah memaklumkan nama dan butiran Jeeva tersebut. Malah SP4 sekadar memberikan keterangan tidak pasti sahaja berhubung kewujudan penama Jeeva ini. Siasatan yang tidak sempurna dan lengkap oleh SP4 ini telah memprejudiskan pembelaan Tertuduh. [77] Di dalam memutuskan persoalan ini, Hakim Bicara yang bijaksana telah menyatakan seperti berikut: [109] With regard to the fact that SP3 had agreed that the name Jeeva and his address was mentioned, SP3 did say that investigations were conducted into this except that the details could not be revealed. [110] This does not assist the defence firstly, because this reveals that there was evidence that investigations were conducted and secondly, that there is no indication that the revelation of the name and address of "Jeeva" per se would exonerate the accused. [111] In any event, the cross examination of SP4 reveals that he was unable to investigate the existence of Jeeva as he was only given the name but no other proper details and he further said that the name "Jeeva" might only have been a nickname. [78] Kami bersetuju dengan dapatan yang dibuat oleh Hakim Bicara tentang isu ini. [79] Kami juga telah meneliti keseluruhan keterangan SP3 dan mendapati keterangan SP3 yang mengatakan bahawa “saya tidak boleh memperincikan tentang maklumat saya perolehi. Tetapi saya nyatakan bahawa ada maklumat yang telah disampaikan oleh OKT pada masa tersebut kepada saya”, pada hemat kami tidaklah bermaksud SP3 hendak menyembunyikan maklumat yang diberikan oleh Tertuduh. Cumanya SP3 tidak dapat memperincikan maklumat yang diterima daripada Tertuduh kerana perinciannya tidak diberikan oleh Tertuduh bagi membolehkan pihak polis menjalankan siasatan lanjut tentang penama Jeeva ini. [80] Sewajarnya diulangi bahawa keterangan SP3 ini turut disokong dan diperkuatkan lagi oleh keterangan SP4 bilamana SP4 di dalam keterangannya semasa pemeriksaan balas mengatakan seperti berikut: “SP4: …YA, saya takkan dapat jalankan siasatan, mungkin dia sebut penama saja, dia tak ada bagi nombor telefon, maklumat lengkap penama Jeeva, so bagi saya sukarlah. Jika dia ada menyebut nama Jeeva dan untuk saya menjalankan siasatan. Jeeva itu mungkin nama samaran, jadi saya tak boleh nak jalankan siasatan. Kerana maklumat-maklumat seperti nama betul, alamat atau nombor telefon tidak diberikan kepada saya.” [81] SP4 di dalam keterangannya semasa pemeriksaan semula melanjutkan keterangannya dengan mengatakan seperti berikut: Okay. Dan seterusnya saya mohon lnspektor... mohon saksi dirujuk kepada eksibit D1, YA. lni laporan polis oleh Tertuduh sendiri, ya. Tadi lnspektor kata ada pengetahuan tentang laporan ni. Bila tarikh laporan ini dibuat? Pada 14/9/2021, YA. Okay, jadi untuk laporan ini, ada tak sebarang siasatan yang lnspektor buat berkaitan D1 ni? Saya tidak ada jalankan sebarang siasatan, YA, kerana tidak ada sebarang petunjuk untuk saya... Tiada siasatan dibuat kerana? Tiada sebarang petunjuk. Boleh lnspektor terangkan sikit apa dimaksudkan sebagai petunjuk tu? Contoh dia kata Blok 100 ni, okay... bila ketika lawatan ke tempat kejadian, tiada mana-mana CCTV yang saya temui, okay. Kemudian berdasarkan report ni ada penama Jeeva, so saya tidak ada terima maklumat lengkap mengenai penama Jeeva ni, so memang tak dapat jalankan siasatan YA. [82] Berdasarkan kepada keterangan di atas, penghujahan Tertuduh yang mengatakan bahawa pihak polis gagal untuk menjalankan siasatan yang sempurna dan telus sehingga memprejudiskan kes pembelaan serta mendatangkan ketidakadilan kepada Tertuduh adalah tidak bermerit dan wajar ditolak. Malah pada hemat kami juga, pendedahan yang terlalu lewat tentang penglibatan penama Jeeva yang dibuat Tertuduh melalui laporan polis ekshibit D1 yang dibuatnya pada 14 September 2021 (lebih setahun daripada tarikh Tertuduh ditangkap iaitu pada 22 Julai 2020) tidak berfaedah sama sekali kerana ianya tidak memungkinkan SP4 mempunyai ruang untuk bertindak bagi membolehkannya memberikan pencerahan. Innocent Carrier / Pembawa YangTidak Bersalah. [83] Peguambela Tertuduh yang bijaksana menghujahkan bahawa Tertuduh dikatakan sebagai "innocent carrier" bukannya “wilful blindness” beg plastik berkenaan atas kepercayaan terhadap rakannya Jeeva (SD2) untuk diserahkan kepada orang dalam kenderaan Axia tersebut. Perkara ini telah disahkan oleh saksi pembelaan iaitu SD2 sendiri di mana Tertuduh tidak mempunyai pengetahuan mengenai kandungan di dalam beg plastik tersebut. [84] Mengikut peguam lagi, Tertuduh sememangnya tidak mempunyai peluang untuk memeriksa kandungan di dalam beg tersebut kerana ia berlaku dalam tempoh yang singkat dan cepat. Menurut keterangan saksi-saksi pendakwaan sendiri, keadaan plastik-plastik berkenaan adalah tertutup dan kandungannya tidak boleh dilihat dari pandangan luar. Dengan itu, Tertuduh tidak mempunyai pemilikan terus dan pengetahuan terhadap dadah-dadah berkenaan. [85] Tertuduh telah memberi keterangan bahawa beliau telah mengambil plastik tersebut yang diikat dengan getah dan Tertuduh telah mengambilnya lalu terus pergi ke kereta Axia yang berada di bawah iaitu berdekatan dengan Blok 100 tersebut. Jarak antara tempat plastik berkenaan diambil iaitu di Blok 100 dan tempat di mana ianya diserahkan adalah berdekatan dan bukannya suatu jarak yang jauh. [86] Dengan itu dihujahkan bahawa Tertuduh hanya lah mempunyai penjagaan sementara (momentary custody) sahaja terhadap beg plastik tersebut kerana ianya adalah kepunyaan Boy. Tertuduh hanya setakat membawa beg itu sahaja tanpa mengetahui kandungan di dalamnya. Isu mengenai pengetahuan adalah amat penting untuk membuktikan Tertuduh memiliki dadah tersebut ataupun tidak. Meskipun Tertuduh membawa dan menyerahkan sesuatu barang yang mengandungi dadah, pertuduhan pemilikan terhadap dadah tersebut tidak akan berjaya jika pihak pendakwaan gagal membuktikan Tertuduh mempunyai pengetahuan tentang dadah tersebut. [87] Malah turut juga dihujahkan oleh peguam bahawa jika SP4 menghantar barang kes tersebut untuk pengesahan kepada pakar cap jari, kemungkinan besar jika barang kes adalah milikan Tertuduh, ia akan menimbulkan cap jari Tertuduh di atas barang kes tersebut. Namun SP4 telah gagal untuk mendapatkan laporan cap jari untuk mengesahkan bahawa barang kes dimiliki oleh Tertuduh. Pembelaan menghujahkan bahawa rantaian keterangan telah terputus bila SP4 gagal untuk menghantar barang kes tersebut kepada pakar cap jari bagi mendapatkan pengesahan mengenai milikan individu cap jari pada barang kes itu. [88] Dengan hormatnya, pada hemat kami, penghujahan yang dibangkitkan oleh peguam Tertuduh ini tidak mempunyai asas kekuatan untuk diberikan pertimbangan. Tiada sebarang keterangan yang dapat menyokong dakwaan Tertuduh bahawa beg plastik bertulis "TERIMA KASIH” (ekshibit P14) yang dirampas dari tangan kanan Tertuduh ini berikat dengan getah ketika Tertuduh ditangkap sedang membawanya. SD2 kononnya mengatakan bahawa Boy ada menjelaskan rupa bentuk plasitk tersebut, namun SD2 tiada pula menyebut bahawa ekshibit P14 tersebut diikat dengan getah. Mengikut SP3 hanya bungkusan plastik berwarna hijau bertulis "GUANYINWANG" (ekshibit P15) dan satu plastik bertulisan "LAZADA" (ekshibit P18) berwarna oren sahaja yang tertutup. [89] Keterangan mengenai ekshibit P14 yang dibawa oleh Tertuduh berikat dengan getah hanyalah datang daripada Tertuduh sendiri sahaja ketika pembelaan diri dipanggil. Pada hemat kami keterangan Tertuduh di peringkat ini adalah suatu pemikiran terkemudian sahaja kerana SP3 tidak langsung disoal balas oleh peguambela Tertuduh tentang ekshibit P14 diikat dengan getah. [90] Pada hemat kami juga, pembelaan ini dibuat semata-mata bertujuan untuk mengelak daripada Tertuduh dikatakan mengetahui kandungan yang terdapat di dalam ekshibit P14 dan hanya mempunyai penjagaan sementara (momentary custody) sahaja terhadap beg plastik tersebut. Justeru itu, membuta yang disengajakan atau ‘wilful blindness' terpakai terhadap Tertuduh. Beliau dengan sengaja telah menutup matanya terhadap sesuatu perkara yang amat nyata iaitu beg plastik ekshibit P14 yang dibawanya mengandungi dadah. Namun sekiranya Tertuduh tidak mahu tahu akan kandungan di dalam beg plastik tersebut, maka beliau akan dianggap sebagai tahu tentang kandungannya. [91] Di dalam kes Hoh Bon Tong v. PP [2010] 5 CLJ 240, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Abdul Malik Ishak HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “The defence of innocent carrier must necessarily bring into the picture the concept of wilful blindness. And according to Yong Pung How CJ (Singapore) in Public Prosecutor v. Hla Win (supra) at p. 438, "the concept of wilful blindness qualifies the requirement of knowledge". And his Lordship continued further by saying (at the same page): As Professor Glanville Williams aptly remarked in his Textbook on Criminal Law, at p. 125: ... the strict requirement of knowledge is qualified by the doctrine of wilful blindness. This is meant to deal with those whose philosophy is: 'Where ignorance is bliss, 'tis folly to be wise.' To argue away inconvenient truths is a human failing. If a person deliberately 'shuts his eyes' to the obvious, because he 'doesn't want to know,' he is taken to know'. [92] Di dalam Public Prosecutor v. Herlina Purnama Sari [2016] CLJU 1855; [2016] 1 LNS 1855; [2017] 1 MLRA 499, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohd Raus Shariff PCA (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “The doctrine of 'wilful blindness' can be summarised to be applicable to a situation where the circumstances are such as to raise suspicion sufficient for a reasonable person to be put on inquiry as to the legitimacy of a particular transaction. To put it another way, if the circumstances are such as to arouse suspicion, then it is incumbent on a person to make the necessary inquiries in order to satisfy himself as to the genuineness of what was informed to him. Should he fail to embark upon this course of action, then he will be guilty of 'wilful blindness'. In other words, he is then taken to know the true situation. He then cannot be said to have either rebutted the presumption of knowledge or have raised a reasonable doubt as to his knowledge of the situation”. [93] Adalah nyata bahawa Tertuduh tidak layak untuk dianggap sebagai seorang pembawa yang tidak bersalah. Banyak indikasi yang menunjukkan Tertuduh tahu di dalam beg plastik ekshibit P14 mengandungi dadah berkenaan tetapi beliau sanggup juga mengambil risiko untuk membawa beg tersebut. Keterangan Cap Jari [94] Wajar ditegaskan bahawa Tertuduh ditangkap ketika sedang menjinjit ekshibit P14 yang mengandungi dadah dan pil-pil beracun. Walau bagaimanapun bagi melengkapkan penyiasatan SP4 telah membuat “dusting” untuk penimbulan cap jari pada eksibit yang dirampas. Ini telah diperjelaskan oleh SP4 di dalam keterangannya semasa pemeriksaan utama bila beliau menyatakan seperti berikut: “Pada 23 haribulan 7, 2020, jam lebih kurang 7:30 malam, saya telah memohon bantuan siasatan penimbulan cap jari dari Bahagian Forensik, D10, Jabatan Siasatan Jenayah IPK, Kuala Lumpur. Kemudian pada sekitar jam 8:00 malam, saya bersama Jurufoto, Detektif Koperal Danial telah sampai di D10 Bahagian Forensik JSJ IPK, Kuala Lumpur yang diketuai oleh lnspektor Mohd Faizol bin Ismail telah menjalankan proses penimbulan cap jari pada eksibit di para 7.1 (a) dan 7.2 (a hingga c). Pada masa yang sama, saya telah meminta Jurufoto, iaitu Detektif Koperal untuk merakam dua keping gambar eksibit selepas proses "dusting". Walau bagaimanapun, penimbulan cap jari tidak dapat mengesan kesan cap jari kerana permukaan eksibit yang berminyak”. [95] Pada hemat kami, memandangkan “dusting” yang dibuat tidak membuahkan apa-apa hasil, maka kami tidak nampak di mana wujudnya keperluan untuk SP4 menghantar barang kes tersebut kepada pakar cap jari untuk tujuan pengesahan bagi menentukan cap jari individu pada barang kes tersebut. [96] Pada pandangan kami juga, keterangan laporan forensik daripada pakar cap jari hanyalah bersifat keterangan sokongan sahaja. Ketiadaannya atau kegagalan pihak pendakwaan untuk mengemukakannya sebagai keterangan tidak menyebabkan wujudnya kelompangan yang mampu meruntuhkan kes pendakwaan. [97] Di dalam kes PP v. Ebrahim Mirzaie Hj Ebrahim Deh Mokhtar [2017] 1 CLJ 575, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Ahmadi Asnawi HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[38] The evidential value of CCTV evidence. DNA profiles and fingerprint impressions as decided by high authority is only corroborative. The learned trial judge correctly appreciated the position. In PP v Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233, the Federal Court stated that: Where the identity of a culprit is in question or required to be proved, fingerprint evidence would be of great significance and immense value. In the present case under appeal, however, the charge alleged trafficking in the form of sale and there is evidence indicating the identities of the alleged offenders and the sale transaction. Fingerprint evidence on the newspaper wrapping, white plastic and the loytape, therefore, assumes little value or significance. [39] Now, having scrutinised the evidence, we were with the learned DPP that even without the CCTV evidence, DNA profiles and fingerprint impressions, there are sufficient evidence to prove the prosecution's case. [40] The evidence of both PW2 and PW3 (DSM Hairudin bin Abdullah) were uncontroverted that they saw the respondent pulling the bag, exh. P10, before and at the time they approached the respondent. The bag they saw and seized was a brown coloured bag carrying the “Sphere” brand name, exh. P10. It was the respondent himself who had put the said bag in the scanning machine and it was equally the respondent himself who had carried the said bag to the narcotics office. Both testified that the examination of the said bag was done in the presence of the respondent. These are uncontroverted direct evidence which needs no further support for its sustenance.” [98] Sehubungan ini juga kami ingin merujuk kepada kes Public Prosecutor v. Badrulsham bin Baharom [1987] 1 LNS 72 [1987] CLJU 72, di mana Hakim Lim Beng Choon (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “In the present case, the prosecution had clearly established that the accused was in actual physical custody and control of P3 and its contents. From the totality of the evidence, the prosecution had also clearly established that the accused had the necessary knowledge of P6A-H and the nature of the dangerous drugs in question. In the circumstances, I cannot find fault with the police for failing to send the exhibits to the chemist in order to carry out finger print tests. The contention of the learned defence counsel, with due respect, amounts to nothing more than to ask this court to determine not whether there was sufficient evidence adduced before this court to warrant a conviction of the accused but to determine that the methodology of the police investigation must be 100% correct regardless of the fact that the police had gathered more than sufficient evidence to sustain a conviction of the accused”. [99] Akhir sekali satu lagi faktor relevan yang perlu dipertimbangkan di dalam kes ini adalah jumlah dadah yang dibawa adalah begitu besar iaitu Methamphetamine seberat 713.5gram untuk dikatakan bagi kegunaan sendiri. Amaun dadah yang besar ini membangkitkan inferensi yang kuat bahawa dadah yang dibawa oleh Tertuduh tersebut adalah bertujuan untuk pengedaran. Perbuatan Tertuduh membawa dadah di dalam jumlah yang besar ini adalah suatu “overt act” di pihak Tertuduh untuk mengedar dadah tersebut. [100] Di dalam kes PP v. Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut: “The next question is whether there is evidence of trafficking by the respondent in the said drug. In this case the amount of cannabis involved is 4,826.9 grammes in weight, which is well in excess of 200 grammes, thus triggering the statutory presumption of trafficking as provided in s 37(da) of the Act. Therefore, on the facts of this case it is our finding that the trial Judge had correctly, albeit for different reasons, called upon the respondent to enter upon his defence on the charge". [101] Di dalam kes Public Prosecutor v. Abdul Manaf Bin Muhamad Hassan [2006] 3 MLJ 193, Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut: "As a matter of common sense, the larger the quantity of drugs involved the stronger the inference that they were not intended for the personal consumption of the person carrying them, and the more convincing the evidence needed to rebut it. All that s 15 does is to lay down the minimum quantity of each of the five drugs with which it deals at which the inference arises from the quantity involved alone that they were being transported for the purpose of transferring possession of them to another person and not solely for the transporter' s own consumption. There may be other facts which justify the inference even where the quantity of drugs involved is lower than the minimum which attracts the statutory presumption under s 15. In the instant cases, however, the quantities involved were respectively one hundred times and six hundred times the statutory minimum. Whether the quantity involved be large or small, however, the inference is always rebuttable. The accused himself best knows why he was conveying the drugs from one place to another and, if he can satisfy the court, upon the balance of probabilities only, that they were destined for his own consumption he is entitled to be acquitted of the offence of trafficking under s3. The above passage was quoted with approval by the Court of Appeal in Mohamad Yazri bin Minhat v Public Prosecutor [2003] 2 MLJ 241 where the court upheld the finding of trafficking by the trial judge on the facts and in the circumstances of the case, at p249, Gopal Sri Ram JCA stated the position as follows: To summarize, the fact that the accused is transporting a quantity of drugs from one point to another does not make him a trafficker. Whether he is a trafficker in those circumstances depends on the facts and circumstances of the given case, including the quantity of the drugs and any transaction the accused proposed to enter into. Applying the common sense approach laid down by Lord Diplock in Ong Ah Chuan, the learned judge's conclusion that the appellant was guilty of trafficking is abundantly justified." [102] Berdasarkan kepada keterangan-keterangan yang dizahirkan di atas, kami amat bersetuju dengan dapatan yang dibuat oleh Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana bila beliau di akhir kes pembelaan membuat rumusan berikut:

After considering all the evidence in this case and after reading and considering all the submissions of both parties, both written and oral, the finding of this court is as follows: For the First Charge under section 298(1)(a), the defence has failed to raise a reasonable doubt as to possession of the dangerous drugs and has failed to rebut on a balance of probabilities the statutory presumption of trafficking under section 37(da) of the DDA.

For the Second Charge under section 30(3) of the Poison Act 1952, the defence has failed to raise a reasonable doubt as to possession of the said poison as stated in the charge.” [103] Bagi isu-isu sampingan lain yang diketengahkan oleh kedua-dua pihak, dengan hormatnya kami tidak berhasrat untuk mengupasnya. Ini adalah kerana pandangan kami terhadap isu-isu tersebut tidak akan mempunyai apa-apa kesan terhadap dapatan yang telah kami buat di atas. Kesimpulan [104] Berdasarkan kepada alasan-alasan yang dinyatakan di atas, kami sebulat suara mendapati tiada merit di dalam rayuan ini bagi mewajarkan kami campurtangan terhadap perintah yang telah dibuat oleh Mahkamah Tinggi. [105] Rayuan Tertuduh ditolak. Sabitan terhadap Tertuduh di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan seksyen 30(3) Akta Racun 1952 adalah selamat untuk dikekalkan. [106] Mengenai hukuman di atas kesalahan dadah berbahaya, dengan berkuatkuasanya Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 (Akta 846) pada 4 Julai 2023, kami sebulat suara mengekalkan hukuman pemenjaraan selama tiga puluh (30) tahun dari tarikh tangkap (22 Julai 2020) dan 15 kali sebatan rotan sepertimana yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi. [107] Bagi hukuman di bawah Akta Racun pula, kami turut mengekalkan keputusan Mahkamah Tinggi mengenakan hukuman pemenjaraan selama satu (1) dari tarikh tangkap (22 Julai 2020) terhadap Tertuduh. [108] Kedua-dua hukuman pemenjaraan ini berjalan secara serentak. Tarikh: 17 Mei 2024 - Sgd - Azmi bin Ariffin Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Kaunsel Bagi Perayu Pertama:

Datuk N. Sivananthan

Nabila Habib

Hardave Singh [Sivananthan (Petaling Jaya)] Bagi Responden: Zulkpli Abdullah [Timbalan Pendakwa Raya]