Tetuan Asiah & Hisam v Mohd Shahfarizan Bin Mohd Arif (BA-12B-89-08/2024)

This appeal serves as a reminder of a well-recognised reality in civil litigation: obtaining judgment is often only half the battle. A successful judgment creditor frequently faces further challenges in enforcing the judgment against an unwilling or uncooperative judgment debtor. The enforcement process, therefore, becomes a necessary but sometimes arduous continuation of the legal journey.

In the present case, the judgment creditor invoked section 4 of the Debtors Act 1957 by initiating Judgment Debtor Summons proceedings to compel satisfaction of a judgment debt. Dissatisfied with the outcome of those proceedings, the Judgment Creditor has now brought this appeal to challenge the Order made by the learned Sessions Court Judge.

The primary issue for determination in this appeal is whether there exists any valid ground for this Court to intervene and vary the Order made by the learned Sessions Court Judge pursuant to the Judgment Debtor Summons proceedings.

On 5 May 2023, the Appellant obtained a judgment in default of appearance against the Respondent for the sum of RM634,231.26.

The Respondent subsequently applied, on 7 June 2023, to set aside the judgment in default. That application was dismissed by the Sessions Court on 20 September 2023.

As the Respondent failed to satisfy the judgment debt, the Appellant proceeded to commence Judgment Debtor Summons proceedings under section 4 of the Debtors Act 1957.

At the conclusion of those proceedings, the learned Sessions Court Judge ordered the Respondent, as judgment debtor, to pay the judgment sum of RM634,231.26 by way of monthly instalments of RM1,000.00.

The rationale underpinning the learned Sessions Court Judge’s Order was set out in the following paragraphs of the Grounds of Judgment.

Mahkamah telah mempertimbangkan beberapa faktor sebelum membuat keputusan pambayaran RM1000.00 setiap bulan sehingga selesai, Pertamanya Mahkamah melihat kepada kemampuan Penghutang Penghakiman untuk melunaskan amaun tuntutan tersebut. Mahkamah telah meneliti semua keterangan yang dikemukakan. Jadi adakah jumlah dan tempoh yang diberikan itu adalah suatu yang munasabah?

Apakah itu satu kemunasabahan, Mahkamah telah dirujuk kepada prinsip ini yang telah dicerminkan dalam kes Sathappan v Lim Chooi Hock & Anor [1 962] 1 MLJ 378. Seterusnya Dalam satu keputusan rayuan di Mahkamah Rayuan laitu kes Ang Teck Wang v Big Sdn Bhd [2020] MLJU 1016, Mahkamah telah memutuskan bahawa Mahkamah Sesyen telah bertindak dengan teliti apabila mempertimbangkan segala keterangan, termasuk dakwaan jualan bagi hartanah bernilal RM1.59 juta, dan kemudiannya menetapkan bayaran ansuran yang memakan tempoh kira-kira 19 tahun. Lantas, tempoh yang panjang bukanlah satu sebab dalam menidakkan bayaran secara ansuran sebaliknya, “Reasonableness is the key”, Dalam menentukan "kemunasabahan", pihak Penghutang.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan Penghutang Penghakiman bahawa adalah wajar untuk keseluruhan keterangan Afidavit Sokongan Kandungan 12 diambil kira dalam mencari titik kemunasabahan, Berdasarkan siri pemeriksaan balas, selain menyokong naratif Penghutang Penghakiman, telan bertentangan dengan Pliding Pemiutang Penghakiman sendiri. Pemiutang Penghakiman telah memplidkan bahawa sejumlah wang yang dimasukkan ke dalam akaun Cipta Anggun adalah secara salah dan cuai oleh pihak Pemiutang Penghakiman sendiri.

Dalam Pliding, sama sekali tidak dinamakan siapakah individu yang memasukkan wang tersebut dan apakah kesilapan atau kecuaian yang dimaksudkan. Malah, nama Shah Helmi juga tidak diplidkan sama sekali. Lantas, siri pemeriksaan balas ini sebenarnya menyokong naratif Penghutang Penghakiman dalam Afidavit Lampiran 12, bahawa beliau mengesahkan menerima wang daripada individu Shah Helmi yang dikatakan melabur bagi pihak syarikatnya yang tidak diketahui butiran Syarikat tersebut, bahawa beliau secara bona fide menerimanya sebagai suntikan modal pelaburan dan seterusnya telah memulangkan sebahagian wang tersebut kepada Shah Helmi ini.

Pemiutang Penghakiman sendiri, bukan sahaja tidak mengemukakan keterangan untuk menafikan kewujudan Shah Helmi ini, malah berdasarkan siri pemeriksaan balas Ini secara langsung mengakui bahawa penama Shah Helmi ini merupakan kakitangan di firma Pemiutang Penghakiman

Saya bersetuju dengan hujahan Penghutang Penghakiman bahawa ini bukanlah ruang untuk Penghutang Penghakiman menyatakan Pembelaan bagi kes utama terhadapnya yang telah direkodkan suatu Penghakiman ingkar Kehadiran, namun persoalan ini diambil kira dalam menentukan 'kemunasabahan’ Perintah yang akan dikeluarkan terhadap Penghutang Penghakiman, lebih-lebih lagi apabila beliau menyatakan, dan terbukti berdasarkan transaksi pemindahan wang yang dieksibitkan dalam Lampiran 12, Pemiutang Penghakiman tidak mendedahkan fakta sebenar, ditambah dengan keterangan bahawa Penghutang Penghakiman sendiri telah disiasat dan ditahanolehpihak SPRM, AMLA dan PDRM dalam satu siri siasatan yang sama dengan penama Shah Helmi berikutan laporan yang dibuat oleh Pemiutang Penghakiman.

Kesemua ini menjurus kepada suatu proses unjust enrichment’ oleh Pemiutang Penghakiman. Penghutang Penghakiman semasa memberi keterangan bahawa pasca segala tindakan undang-undang oleh Pemiutang Penghakiman, sama ada prosiding sivil, SPRM, AMLA dan PDRM, Penghutang Penghakiman telah mengalami kemerosotan mendadak dalam peniagaannya terutama apabila akaun peribadi dan perniagaannya disekat, ada aset dan liabilitinya disita, dan siri siasatan serta tahanan reman telah mengganggu perjalanan perniagaan, menyebabkan beliau terpaksa melepaskan perniagaannya di Kuantan, melepaskan stok kamera untuk membayar wang para pelabur, menamatkan sewaan kedai dan memberhentikan pekeria.

Penghutang Penghakiman juga telah memberi keterangan bahawa beliau tidak memiliki sebarang aset yang mana rumah dan kereta yang dimilikinya iaitu sebuah rumah di Sg Isap Kuantan, sebuah kereta Mini Cooper dan sebuah kereta Toyota Vellfire (masih dalam tahanan) semuanya masih dalam pembiayaan dengan pihak Bank.

Penghutang Penghakiman sendiri, menerusi keterangan lisan dan Dokumen telah menunjukkan bahawa beliau kini menanggung tunggakan terhadap ketiga-tiga liabiliti rumah, kereta mini cooper dan kereta Toyota Vellfire selain tanggungan seperti bil utiliti dan persekolahan anak-anak.

Bagi persoalan Forex, ketiga-tiga Peguamcara Pemiutang Penghakiman membangkitkan pemeriksaan balas yang panjang bagi isu Ini, bagi menunjukkan bahawa disebabkan Penghutang Penghakiman memiliki ilmu dan akaun Forex, maka beliau sebenarnya mempunyai kemampuan untuk membayar hutang. Penghutang Penghakiman telah menjelaskan mengapa hanya satu muka surat penyata Forex dilampirkan, yakni Forex tersebut membabitkan akaun yang baharu 7 memandangkan akaun lama telah rugi dan ditutup oleh pihak broker, dan akaun baharu ini juga mengalami kerugian, dan beliau mengesahkan bahawa akaun Forex tersebut kini mengalami kerugian dan hanya mempunyai wang sekitar 500 USD, iaitu baki defisit berbanding modal yang dikeluarkan. Malah, Penghutang Penghakiman mengakui bahawa Forex ini memerlukan modal, dan beliau tidak dapat meneruskan Forex sebagai medan keuntungan disebabkan ketiadaan modal,

Mahkamah juga mendapati dalam soal tanggungannya, Penghutang Penghakiman juga memberi keterangan bahawa beliau merupakan penanggung tunggal keluarga. Kesemua barangan peribadi telah dijual bagi menampung perbelanjaan keluarga. Pendapatan bulanannya tidak menentu.

Mahkamah berpendapat dan bersetuju bahawa matlamat Saman Penghutang Penghakiman sebagaimana digariskan dalam kes-kes yang menjadi nas undang-undang lalah bukan “to punish poverty".

Mahkamah setelah mendengar keterangan Penghutang Penghakiman mendapati kehidupannya kini sebagai “gali lubang tutup lubang”. Episod perniagaannya bermula dengan sebuah perniagaan peralatan kamera yang mendapat pelaburan daripada pelbagai pihak telah menemukannya dengan penama Shah Helmi dan terlibat dengan satu kitaran pelaburan telah berlalu, dan modal Syarikat tersebut telah dipulangkan kepada Shah Helmi bersama-sama keuntungan. Kitaran pelaburan Kedua pula bermasalah, dan wang tidak dapat dipulangkan pada masa sepatutnya, Maka perintah RM1000 setiap bulan adalah suatu jumlah yang Mahkamah ini fikir wajar dengan kemampuan yang dimiliki Penghutang Penghakiman.

It was obvious that the learned Sessions Court Judge felt sympathy for the Judgment Debtor.

The Appellant has raised a number of grounds in support of its appeal. These grounds were as follows:

Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi undang-undang apabila memutuskan pembayaran secara ansuran sebanyak RM1,000.00 setiap bulan berdasarkan prinsip undang-undang yang tidak wujud dalam kes Sathappan v Lim Chhoi Hock & Anor [1962] 1 MLJ 378 dan Ang Teck Wang v Big Sdn Bhd [2020] MLJU 1016.

Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan pembayaran secara ansuran sebanyak RM1,000.00 setiap bulan dalam keadaan Responden gagal membekalkan dokumen penyata akaun banknya dan perniagaannya dalam tempoh yang dipohon Perayu.

Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan pembayaran secara ansuran sebanyak RM1,000.00 setiap bulan dalam keadaan Responden gagal memberikan dokumen dan maklumat secara penuh (full and frank disclosure) sepertimana yang dipohon oleh Perayu.

Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan Jumlah Penghakiman telah dipulangkan kepada Perayu tanpa membicarakan kebenaran fakta sedemikian.

Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi undang-undang apabila memutuskan pembayaran secara ansuran RM1,000.00 berdasarkan kes Responden dalam Saman Utama yang telah dilupuskan dan bukannya berdasarkan kemampuan dan keupayaan Responden untuk membayar Jumlah Penghakiman tersebut.

Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi undang-undang apabila memutuskan berkenaan merit tuntutan kes ini di prosiding Saman Utama yang telah pun dilupuskan.

Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi undang-undang apabila menilai pliding dalam prosiding Saman Utama kes ini sedangkan kes Saman Utama telahpun dilupuskan dan tiada rayuan dibuat ke atas keputusan kes Saman Utama tersebut.

Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan bahawa ansuran bulanan yang perlu dibayar oleh Responden kepada Perayu adalah sebanyak RM1,000.00 sebulan, menjadikan masa keseluruhan yang perlu diambil untuk penyelesaian penuh adalah selama lebih daripada 52 tahun.

Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi undang-undang apabila gagal menimbangkan kegagalan Responden untuk memajukan dokumen yang dipohon oleh Perayu untuk digunakan semasa perbicaraan.

Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta apabila gagal menimbangkan Responden mempunyai keupayaan, kemampuan dan cara untuk membayar kepada Perayu dalam jumlah yang besar pada tiap-tiap ansuran.

Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal meneliti dan menimbangkan keterangan dan dokumen Responden yang meragukan ketika dalam perbicaraan. [11] In essence, the Appellant’s complaints revolve around the learned Sessions Court Judge’s alleged errors in both fact and law in determining the instalment payment of RM1,000.00 per month. The Appellant contended that the learned Sessions Court Judge had applied non-existent legal principles, failed to consider the Respondent’s lack of full and frank disclosure, and erred in relying on the pleadings and merits of the main suit which had already been disposed of. [12] Additionally, the Appellant argued that the learned Sessions Court Judge had failed to properly assess the Respondent’s financial capacity, the insufficiency of evidence provided, and the disproportionate length of time it would take to satisfy the judgment debt at the ordered instalment rate. The Respondent’s Case [13] The Respondent’s arguments are premised on two principal grounds. [14] The Respondent’s primary contention is anchored on the fact that he had been adjudged a bankrupt pursuant to a Bankruptcy Order dated 22 August 2024. As a result, he argued that all his assets and liabilities now fall under the administration of the Director General of Insolvency. Accordingly, the Appellant, as an unsecured creditor, ought to have filed a Proof of Debt with the Director General of Insolvency in accordance with the Insolvency Act 1967. [15] The Respondent emphasised that upon being declared bankrupt, his property vests in the Director General of Insolvency, who assumes full control as receiver, manager, administrator, and trustee of his estate, as provided under section 8(1)(b) of the Insolvency Act 1967. It was further contended that the High Court’s jurisdiction does not override the statutory framework which mandates the involvement of the Director General of Insolvency, and therefore, the Appellant’s attempt to enforce the judgment debt via Judgment Debtor Summons proceedings was procedurally improper. [16] The Respondent’s second ground centres on the exercise of discretion by the learned Sessions Court Judge in the Judgment Debtor Summons proceedings. The Respondent argued that, notwithstanding the availability of bankruptcy proceedings, the Appellant had opted for Judgment Debtor Summons as the chosen mode of execution. In these proceedings, the Respondent had been extensively examined by counsel and the Judge, with both oral and documentary evidence duly considered. [17] The Respondent contended that the Sessions Court had holistically evaluated the evidence and reached its decision in accordance with the principles of reasonableness and the statutory mandate under section 4 of the Debtors Act 1957. [18] He further submitted that appellate intervention should be restrained unless it is demonstrated that the lower court had erred in principle, considered irrelevant factors, or that its decision had resulted in a miscarriage of justice, as established in Ratnam v Cumarasamy [1964] CLJU 237; [1965] 1 MLJ 228; [1964] 1 MLRA 599 and other cited authorities. [19] The Respondent maintained that no credible evidence was adduced by the Appellant to contradict his testimony, with much of the Appellant’s complaints being speculative in nature. [20] The Respondent also pointed out that the Sessions Court Judge had rightly rejected the Appellant’s arguments on alleged non-disclosure and had assessed his financial means within the correct legal framework, including the principle that Judgment Debtor Summons proceedings are not designed to “punish poverty”. [21] In conclusion, the Respondent submitted that there was no basis for appellate interference with the Sessions Court’s findings and discretionary decision, which were both reasonable and supported by evidence. This Court’s Findings [22] Having considered the grounds advanced by the Respondent and the submissions of both parties, this Court finds no merit in the Respondent’s objections. On the first ground, while it is correct that a bankrupt’s assets vest in the Director General of Insolvency pursuant to section 8 of the Insolvency Act 1967, this does not render the Judgment Debtor Summons proceedings otiose. [23] The Bankruptcy Order was only made on 22 August 2024, after the issuance of the Judgment Debtor Summons proceedings. Until such time, the Appellant was entitled to pursue lawful execution of the judgment debt, including through Judgment Debtor Summons. [24] Furthermore, the Director General of Insolvency’s role does not extinguish the Appellant’s right to enforce the judgment debt but merely channels the mode of enforcement post-bankruptcy in accordance with insolvency law. [25] The argument that the Appellant ought to have filed a Proof of Debt instead of pursuing Judgment Debtor Summons misconstrues the concurrent remedies available under the law, and does not, in this Court’s view, oust the jurisdiction of the Sessions Court in these proceedings. [26] As for the second ground, this Court accepts that appellate intervention on questions of discretion must be approached with caution, guided by established principles. However, it remains incumbent upon this Court to ensure that the discretion exercised was founded upon correct principles and supported by evidence. [27] Upon scrutiny of the records, this Court finds that the Sessions Court Judge had erred in principle by failing to properly assess the Respondent’s financial capacity vis-à-vis the total judgment sum of RM634,231.26. [28] While the learned Sessions Court Judge was entitled to consider reasonableness and proportionality, the evidential threshold under section 4 of the Debtors Act 1957 requires a clear and accurate determination of the Respondent’s present and past means. [29] The Respondent’s assertions of financial incapacity were largely untested by independent verification, and the Sessions Court's heavy reliance on uncorroborated testimony, in the face of allegations of undisclosed assets, fell short of the requisite evidential scrutiny. [30] In light of these shortcomings, this Court is satisfied that the exercise of discretion was flawed and warrants appellate intervention. [31] The Order of the learned Sessions Court Judge is hereby varied. [32] The Order directing the Respondent to pay RM1,000.00 per month is set aside and substituted with an Order for monthly payments of RM10,000.00. [33] For clarity, the enforcement of this Order, given the Respondent’s bankruptcy status, shall proceed in accordance with the relevant provisions of insolvency law. [34] Given the Respondent’s status as an undischarged bankrupt, this Court makes no order as to costs. Dated: 1 July, 2025 sgd [CHOONG YEOW CHOY] Judicial Commissioner High Court of Malaya Shah Alam Counsel: Husna binti Azman for the Appellant / Judgment Creditor (Messrs. Syed Amir, Naqib & Co) Muhammad Amirul Afiq bin Mohamad Lokman for the Respondent / Judgment Debtor (Messrs. Rusnizam & Afiqq)