Tetuan Fariz Halim & Co. v Flo Construction Sdn Bhd (TA-A52NCvC-8-04/2024)

FLO CONSTRUCTION SDN BHD (No. Syarikat : 762960)

FATIMAH LAILATI BINTI OMAR (No. KP : 730616-11-5020) … DEFENDAN-DEFENDAN ALASAN PENGHAKIMAN

Ini merupakan rayuan yang difailkan oleh pihak Plaintif yang tidak berpuas hati dengan keputusan yang diberikan oleh Mahkamah 28/07/2026 16:08:34 TA-A52NCvC-8-04/2024 Kand. 68 pada 21.5.2026 yang telah menolak tuntutan Plaintif dengan kos sebanyak RM 10,000 diberikan kepada pihak Defendan-Defendan.

Plaintif pada kesemua masa yang material ialah sebuah firma guaman yang berdaftar di bawah Badan Peguam Malaysia.

Defendan Pertama merupakan sebuah syarikat sendirian berhad yang diperbadankan di bawah undang-undang Malaysia.

Defendan Kedua merupakan Pengarah kepada Defendan Pertama.

Pada atau sekitar April 2017, Defendan Pertama telah membawa tindakan undang-undang di Mahkamah Tinggi Kuala Terengganu atas nombor guaman TA-21NCVC-4-04/2017 ke atas Pengarah Jabatan Pengairan dan Saliran Negeri Terengganu, Menteri Besar Terengganu Darul Iman dan Kerajaan Negeri Terengganu untuk suatu tuntutan ganti rugi bagi keingkaran persetujuan bagi suatu Projek Membina Dan Menyiapkan Sistem Saliran Di Padang Negara, Mukim Batu Burok, Kuala Terengganu, Terengganu Darul lman.

Dalam tindakan tersebut, Defendan Pertama telah diwakili oleh peguam cara utama iaitu Tetuan Haniff Khatri.

Pada 04.06.2018, Defendan Kedua selaku Pengarah kepada Defendan Pertama telah menandatangani suatu Surat Aku janji Pelantikan Peguam Sebagai Konsultan yang bersetuju melantik Plaintif selaku peguam konsultasi dan perunding cara yang berurusan secara terus dengan pihak Kerajaan Negeri Terengganu dalam mencapai suatu penyelesaian yang wajar bagi tindakan guaman tersebut.

Menerusi Surat Aku janji tersebut, Defendan-Defendan telah bersetuju melantik Plaintif sebagai Konsultan dan Perunding cara bagi kes tersebut serta bersetuju dan beraku janji untuk memberikan insentif sebanyak 10% daripada nilai pampasan / ganti rugi yang berjaya dituntut dalam tindakan guaman nombor TA- 21NCVC-4-04/2017 kepada Plaintif sebagai insentif konsultasi dan perunding cara.

Defendan-Defendan melalui Surat Aku janji tersebut juga telah bersetuju bahawa Plaintif berhak menuntut insentif tersebut daripada Defendan-Defendan mengikut lunas undang-undang sekiranya Defendan-Defendan gagal/cuai/lalai memberikan insentif tersebut apabila permohonan kes Mahkamah Defendan berjaya.

Atas tanggungjawab sebagai konsultan dan perunding cara kepada Defendan-Defendan, bermula daripada tarikh pelantikan pada 4.6.2018, Plaintif telah berhubung serta menghadiri beberapa siri perbincangan dan perjumpaan dengan pihak Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Terengganu serta agensi-agensi kerajaan Negeri Terengganu yang berkaitan dalam membincangkan dan mencari penyelesaian bagi pertikaian yang berlaku di antara Defendan-Defendan dan pihak Kerajaan Negeri Terengganu tersebut sehingga suatu penyelesaian secara persetujuan bersama berjaya dicapai oleh pihak-pihak.

Melalui Penghakiman Persetujuan bertarikh 9.10.2018, Defendan Pertama telah merekodkan persetujuan dengan pihak Pengarah Jabatan Pengairan dan Saliran Negeri Terengganu, pihak Menteri Besar Terengganu dan Kerajaan Negeri Terengganu yang bersetuju untuk menyelesaikan pertikaian tersebut dengan bayaran sebanyak RM2,500,000.00 kepada Defendan Pertama.

Plaintif menyatakan persetujuan tersebut adalah sebahagian besar daripada hasil usaha Plaintif yang bertungkus-lumus berbincang dengan pihak agensi-agensi Kerajaan Negeri Terengganu yang terlibat. Berdasarkan amaun penyelesaian RM2,500,000.00 tersebut, Plaintif selayaknya mendapat 10% daripada jumlah tersebut sepertimana dipersetujui iaitu sebanyak RM250,000.00.

Atas keingkaran Defendan-Defendan melunaskan pembayaran insentif sepertimana yang dipersetujui di dalam Surat Aku janji bertarikh 4.6.2018, Plaintif melalui surat bertarikh 23.10.2018 menuntut bayaran 10% tersebut daripada Defendan-Defendan, walau bagaimanapun Defendan-Defendaan tidak memberikan sebarang maklum balas terhadap surat Plaintif tersebut.

Plaintif seterusnya menghantar Notis Peringatan dan Rundingan Penyelesaian bertarikh 27.2.2019 kepada Defendan-Defendan akan tetapi tiada balasan diterima daripada Defendan-Defendan.

Seterusnya pada 1.4.2024 Plaintif telah menghantar Notis Tuntutan bertarikh 26.3.2024 yang menuntut pembayaran insentif 10% berjumlah RM250,000.00 tersebut daripada Defendan-Defendan dalam tempoh tujuh (7) hari daripada tarikh penerimaan Notis tersebut. Walau bagaimanapun sehingga hari ini Defendan-Defendan tetap tidak memberikan sebarang tindakan balas berhubung tuntutan Plaintif tersebut.

Kemungkiran Defendan-Defendan melunaskan bayaran 10% insentif sepertimana dipersetujui telah meletakkan Plaintif dalam kerugian berterusan manakala Defendan-Defendan menikmati keuntungan tidak wajar daripada keingkaran tersebut. Defendan Pertama dan Defendan Kedua adalah bertanggungan secara bersesama dalam melunaskan pembayaran kepada Plaintif tersebut.

Plaintif kemudiannya pada 16.04.2024 telah memfailkan Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan yang menuntut daripada Defendan-Defendan perkara berikut :- a) Pembayaran jumlah wang sebanyak RM250,000.00 yang bersamaan dengan 10% daripada pampasan ganti rugi yang berjaya Defendan Pertama tuntut dalam kes Guaman No. TA- 21NCVC-4-04/2017 sebagai bayaran insentif Plaintif selaku peguam konsultasi dan perunding cara dalam tindakan tersebut; b) Ganti rugi tauladan berjumlah RM10,000.00; c) Kos permohonan ini; dan d) Lain-lain Perintah yang difikirkan suai dan manfaat oleh Mahkamah Yang Mulia ini.

Pembelaan Defendan-Defendan Defendan-Defendan menyatakan bahawa tuntutan Plaintif adalah cacat dan tidak teratur kerana tiada bil guaman rasmi yang dikeluarkan oleh Plaintif kepada Defendan-Defendan. Plaintif telah tidak mematuhi Seksyen 124 Akta Profesion Undang-Undang 1974 dan Aturan 59 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012.

Pelantikan Plaintif adalah tidak sah kerana Surat Aku janji Pelantikan Peguam bertarikh 4.6.2018 adalah defektif, tidak lengkap dan telah dibatalkan oleh Defendan-Defendan sebelum persetujuan penyelesaian dibuat oleh pihak Kerajaan Negeri Terengganu.

Peguam Utama dan perunding cara yang mewakili Defendan-Defendan merupakan Tuan Hj Mohamed Haniff Khatri bin Abdulla dan bukannya Plaintif.

Surat Aku janji Pelantikan Peguam bertarikh 4.6.2018 tersebut telah dibatalkan melalui surat Defendan Kedua bertarikh 14.8.2018.

Defendan Kedua juga telah menghantar surat bertarikh 23.9.2018 untuk mengesahkan bahawa Surat Aku janji Pelantikan Peguam bertarikh 4.6.2018 tersebut telah dibatalkan disebabkan oleh Plaintif gagal mematuhi tempoh satu (1) minggu daripada pelantikan untuk penyelesaian tersebut dicapai seperti yang dipersetujui melalui perbincangan di aplikasi 'WhatsApp' pada 28.6.2018 antara Haji Fariz lrwan bin Mustafa dan Defendan Kedua.

Jumlah tuntutan 10% iaitu sebanyak RM250,000-00 oleh Plaintif adalah melampau, tidak munasabah dan bersifat menindas. Kerja yang dibuat oleh Plaintif hanyalah membuat satu surat sahaja untuk Defendan-Defendan bertemu dengan YB Dato’ Penasihat Undang-Undang Negeri Terengganu, namun pertemuan tersebut juga tidak berjaya dilakukan.

Sama ada Plaintif berhak menuntut insentif 10% berjumlah RM250,000 yang dipersetujui pihak-pihak melalui Surat Aku janji bertarikh 4.6.2018 seterusnya menuntut ganti rugi tauladan berjumlah RM10,000.00;

Sama ada surat aku janji tersebut telah terbatal atau masih berkuat kuasa?

Sama ada pembatalan Surat Aku janji oleh Defendan Kedua bersifat “afterthought” setelah mendapati persetujuan penyelesaian telah dicapai dengan pihak Kerajaan Negeri Terengganu dalam guaman nombor TA-21NCVC-4-04/2017;

Sama ada jumlah insentif berjumlah RM 250,000 tersebut adalah munasabah atau menindas?

Sama ada Defendan Kedua bertanggungan secara bersesama atau berasingan dengan Defendan Pertama; dan 6. Sama ada Defendan-Defendan telah mengingkari tanggungjawab kontraktual yang wujud di dalam Surat Aku janji bertarikh 4.6.2018 dan telah menikmati keuntungan tidak wajar daripadanya.

PERBICARAAN Perbicaraan penuh telah berlangsung selama lima hari pada 27.10.2025, 28.10.2025, 29.10.2025, 14.12.2025 dan 11.01.2026. Pihak Plaintif telah memanggil tiga orang saksi manakala Defendan hanya memanggil seorang saksi.

Saksi-saksi yang telah dipanggil adalah sebagaimana berikut: a) SP1 : Fariz Irwan bin Mustafa (Plaintif) b) SP2 : Nor Raihan binti Abdullah (pembuat surat aku janji) c) SP3 : Azran Amin bin Mazlan (pegawai Daerah Kuala Terengganu) d) SD1 : Fatimah Lailati binti Omar (Defendan Kedua)

Mahkamah setelah meneliti keterangan saksi-saksi yang ada, dokumen-dokumen berkaitan serta hujahan kedua-dua belah pihak, atas imbangan kebarangkalian memutuskan bahawa Plaintif telah gagal membuktikan kesnya. Oleh yang demikian tuntutan Plaintif telah ditolak dengan kos.

Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, Plaintif telah memfailkan notis rayuan bertarikh 2.6.2026 merayu ke Mahkamah Tinggi atas keseluruhan keputusan yang telah diberikan. HUJAHAN PLAINTIF Sama ada Plaintif Telah Melaksanakan Tanggungjawab Kontraktual Di Bawah Surat Aku Janji Bertarikh 4.6.2018 Dan Seterusnya

Berhak Kepada Bayaran 10% Insentif Tuntutan pihak Plaintif adalah berdasarkan surat aku janji bertarikh 4.6.2018 yang ditandatangani oleh pihak-pihak bagi melantik Plaintif sebagai peguam konsultan yang memperuntukkan bahawa Plaintif akan menerima bayaran insentif sebanyak 10% tertakluk kepada pelaksanaan tanggungjawab yang dipersetujui.

Menurut Plaintif, Surat Aku janji tersebut menggunakan terma-terma yang jelas, laras bahasa yang cukup mudah untuk difahami oleh orang kebanyakan serta tidak mengandungi terma undang-undang yang sukar diterjemahkan.

Surat Aku janji tersebut merupakan suatu kontrak yang sah dan mengikat, yang mengandungi elemen-elemen asas kontrak iaitu tawaran, penerimaan, balasan dan niat untuk mewujudkan hubungan undang-undang.

Dalam kes Mahkamah Persekutuan Lai Fee & Anor V Wong Yu Vee & Ors [2023] 3 MLRA 495, telah dinyatakan sebagaimana berikut: “[58] There are, in law, several essential ingredients present in a valid contract. First, there must be an offer (‘proposal’) which is communicated to the other party (ss 2(a), 3 and 4(1), Contracts Act). Second, the party accepting the offer must also have communicated his acceptance to the proposer (ss 4(2), 7 and 8, Contracts Act). Third, the contract must be for a lawful consideration (s 10, Contracts Act), in the sense that the consideration of a contract must be lawful within the meaning of ss 24 and 25, Contracts Act. Fourth, all contracts must be made by the free consent of the parties (s 10, Contracts Act). The parties to a contract are said to consent ‘when they agree upon the same thing in the same sense’ (s 13, Contracts Act); this is also known by the Latin phrase ‘consensus ad idem’ — which has been defined in the Australian Legal Dictionary as ‘Agreement to do the same thing. The common consent necessary for a binding contract’. Consent is said to be only free within the meaning of s 14 of the Contracts Act (this requires a more detailed discussion and will be dealt with below). Fifth, the parties to the contract must be legally competent or have legal capacity to enter into a contract (ss 10, 11 and 12, Contracts Act). Sixth, all contracts must have certainty— contracts which are vague or where the meaning of which is not certain, or capable of being made certain, are void (s 30, Contracts Act). Lastly, contracts must be for a lawful object (ss 10, 24 and 25 Contracts Act).”

Defendan Kedua mengakui menandatangani surat aku janji tersebut tetapi telah menyatakan bahawa dia tidak memahami implikasi perjanjian tersebut. Menurut pihak Plaintif, penafian tersebut merupakan satu penafian semata-mata kerana Defendan Kedua memiliki latar belakang yang baik yang menunjukkan dia merupakan seorang yang terpelajar serta mempunyai pengalaman kerja sebagai kontraktor. Surat aku janji tersebut telah ditandatangani tanpa sebarang paksaan.

Plaintif berhujah bahawa apabila seseorang individu menandatangani perjanjian, selagi mana tiada unsur-unsur paksaan, pengaruh tidak wajar, “fraud”, “misrepresentasi” atau tersilap, maka perjanjian tersebut telah mengikatnya dan memberikan kesan obligasi kontraktual ke atasnya atas faktor dia telah memberikan “free consent” ke atas perjanjian tersebut.

Seksyen 14 Akta Kontrak 1950 menyatakan sebagaimana berikut:

“Free consent” Consent is said to be free when it is not caused by—

(a) coercion, as defined in section 15;

(b) undue influence, as defined in section 16;

(c) fraud, as defined in section 17;

(d) misrepresentation, as defined in section 18; or

(e) mistake, subject to sections 21, 22 and 23. Consent is said to be so caused when it would not have been given but for the existence of such coercion, undue influence, fraud, misrepresentation, or mistake.

Defendan Kedua sedar dan bersetuju dengan pelantikan Plaintif dan jumlah insentif 10% tersebut lebih awal sebelum proses tandatangan tersebut benar-benar berlaku, iaitu semasa sesi perbincangan bersama SP1 dan Tuan Haniff Khatri pada malam 23.05.2018 di Seri Selangor Golf Club.

Perjanjian lisan pada malam tersebut telah pun membentuk satu ikatan kontrak ke atas pihak-pihak, tidak kira sama ada ia disusuli dengan perjanjian bertulis ataupun tidak selagi mana ianya memenuhi elemen-elemen kontrak di bawah Seksyen 10 Akta Kontrak 1950 iaitu:

What agreements are contracts

Pihak Plaintif berhujah bahawa peguamnya Tuan Haji Fariz Irwan bin Mustafa, SP1, telah menjalankan tugas-tugasnya dengan sempurna. SP1 melalui keterangan-keterangannya di Mahkamah telah memaklumkan perbincangan-perbincangan yang SP1 hadiri sama ada secara formal di Pejabat Menteri Besar dan/atau Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Terengganu serta secara tidak formal di kediaman rasmi Penasihat Undang-Undang Negeri Terengganu dan/atau di mana-mana program lain yang melibatkan figura tersebut.

Menurut Plaintif, sama ada perbincangan dan/atau rundingan tersebut berjalan secara rasmi atau tidak rasmi bukanlah menjadi isu utama, sebaliknya yang utama dan perlu diakui di sini adalah Plaintif telah pun menjalankan kewajipan kontraktualnya selaku peguam perunding dan konsultasi yang dilantik oleh Defendan Pertama melalui Defendan Kedua sepertimana pada Surat Aku janji tersebut.

Bukti paling nyata adalah dengan merujuk kepada surat Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Terengganu (“Pejabat PUU”) kepada Plaintif bertarikh 31.07.2018 (muka surat 1 Ikatan Dokumen Bersama Bahagian C) yang menyenaraikan di dalam surat tersebut, tarikh-tarikh surat Plaintif yang dihantar ke Pejabat PUU. Begitu juga di dalam surat Pejabat PUU kepada Plaintif bertarikh 9.8.2018, disebutkan persetujuan Plaintif untuk menghadiri perbincangan kes pada 12.08.2016 jam 2.30 petang (muka surat 2 Ikatan Dokumen Bersama Bahagian C).

Surat aku janji tersebut tidak memperuntukkan sebarang klausa atau syarat tambahan selain daripada pencapaian hasil yang dipersetujui. Tiada klausa kerja-kerja rundingan perlu diselesaikan dalam tempoh seminggu sebagaimana dakwaan SD1, tiada klausa berkenaan ke boleh batalan Surat Aku janji tersebut oleh pihak-pihak, tiada klausa yang menyatakan secara jelas kaedah rundingan yang perlu dipatuhi oleh Plaintif, juga tiada klausa yang menyatakan Plaintif perlu melaporkan perjalanan rundingan daripada masa ke masa kepada Defendan-Defendan.

Plaintif telah menjalankan peranan yang dipersetujui selaku peguam perunding konsultasi selanjutnya usaha dan tindakan Plaintif telah menyumbang secara langsung kepada pencapaian hasil yang kemudiannya direkodkan secara rasmi melalui Penghakiman Persetujuan bertarikh 9.10.2018. Bahkan, Defendan-Defendan telah menikmati sepenuhnya manfaat daripada hasil usaha Plaintif tersebut.

Objektif Defendan-Defendan melalui Surat Aku janji telah tercapai dan dibuktikan melalui pembayaran RM2,500,000.00 oleh pihak Kerajaan Negeri kepada Defendan Pertama. Sehubungan itu, Plaintif berhak kepada bayaran insentif sebanyak 10% daripada RM2,500,000.00 tersebut sebagaimana dipersetujui yang berjumlah RM250,000.00. Sama ada surat aku janji tersebut telah terbatal atau masih berkuat kuasa?

Defendan-Defendan mendakwa bahawa Surat Aku janji tersebut telah terbatal melalui surat pembatalan oleh Defendan-Defendan bertarikh 14.08.2018 kepada Plaintif, yang hanya diterima oleh Plaintif pada 1.10.2018.

Plaintif menghujahkan bahawa Surat Aku janji tersebut kekal sah dan berkuat kuasa atas sebab-sebab berikut :- a) Bahawa tiada klausa pembatalan diperuntukkan dalam Surat Aku janji; b) Bahawa tiada asas undang-undang untuk pembatalan secara unilateral; c) Bahawa tiada pelanggaran material dibuktikan; dan d) Bahawa Plaintif telah dengan secara nyata tidak menerima pembatalan tersebut.

Plaintif menghujahkan bahawa surat pembatalan Defendan bertarikh 14.08.2018 bukanlah suatu penamatan yang sah kerana tidak disokong oleh terma jelas berkenaan penamatan unilateral di dalam Surat Aku janji. Defendan-Defendan juga telah gagal membuktikan berlakunya keingkaran terma yang material di pihak Plaintif serta Plaintif telah dengan secara jelas menyatakan ke tidak setujuan ke atas pembatalan tersebut.

Defendan mendakwa Plaintif tidak melaksanakan tugas, namun tiada bukti pelanggaran material dikemukakan. Sekiranya benar Plaintif telah melanggar terma dengan tidak menjalankan tugas-tugas rundingan, Defendan-Defendan berhak untuk memberikan notis peringatan atau apa-apa saja kaedah pengawasan ke atas Plaintif. Sebaliknya apa yang berlaku Defendan-Defendan terus mengeluarkan surat bertarikh 14.8.2018 yang kononnya membatalkan kontrak.

Surat pembatalan Defendan-Defendan bertarikh 14.08.2018 hanya diterima oleh Plaintif pada 01.10.2018. Kelewatan hampir satu bulan setengah ini menunjukkan bahawa kononnya kegagalan Plaintif menyelesaikan rundingan bukanlah satu isu yang mendesak. Di sini dapat dilihat bahawa Defendan-Defendan sendiri tidak bertindak secara konsisten dengan dakwaan pelanggaran serius yang dikatakan tersebut.

Jika benar berlaku pelanggaran material, tindakan sewajarnya mestilah diambil serta-merta dan tegas. Sebaliknya, yang lebih jelas dilihat, adalah tindakan Defendan-Defendan yang bertindak di saat-saat akhir iaitu lebih kurang seminggu sebelum Penghakiman Persetujuan direkodkan di Mahkamah, barulah Defendan-Defendan muncul dengan idea pembatalan tersebut.

Plaintif melalui surat bertarikh 23.10.2018 telah membalas surat pembatalan Defendan dan secara jelas menyatakan tidak bersetuju dengan pembatalan tersebut. Apabila satu pihak cuba menamatkan kontrak tanpa asas secara sebelah pihak, pihak satu lagi mempunyai pilihan sama ada untuk menerima penamatan tersebut atau bertegas bahawa kontrak masih berkuat kuasa. Dalam kes ini, Plaintif memilih untuk menegaskan Surat Aku janji masih sah.

Dalam kes McGirvanmedia (Asia) Sdn Bhd V. HSS Integrated Sdn Bhd [2025] MLRHU 2654 apabila Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur memutuskan bahawa Defendan yang membatalkan perjanjian dengan Plaintif secara sebelah pihak, adalah satu kesalahan dan membawa kepada keingkaran kontrak. “[17] The Plaintiff's stand was that the Teaming Agreement was a standalone agreement capable of being enforced regardless of the absence of the subconsultancy agreement. The Defendant on the other hand contended that as the parties did not execute the sub-consultancy agreement there was no agreement between the parties and hence the defendant's unilateral right to terminate the agreement with the plaintiff. …. …. [41] By wrongfully terminating the agreement the defendant has breached the agreement with not only the plaintiff but also IRDA. A party suffering the breach is entitled to compensation as stipulated under s 74 of the Contracts Act 1950…” Sama ada Pembatalan Pelantikan Plaintif Selaku Peguam Perunding Dan Konsultasi Adalah Satu Perbuatan “Afterthought”

Dan Sah Di Sisi Undang-Undang Pihak Defendan-Defendan mendakwa bahawa Plaintif tidak menyediakan laporan bertulis yang menunjukkan bahawasanya pihak Plaintif telah menjalankan segala kerja rundingan bagi menyelesaikan tuntutan oleh pihak Defendan Pertama dengan pihak-pihak yang berwajib yang berkaitan.

Plaintif berhujah bahawa tidak pernah dalam Surat Aku janji tersebut telah menetapkan bahawa pihak Plaintif perlu memberikan status terkini proses rundingan sama ada perlu dilakukan melalui laporan bertulis berkala, kemas kini status secara mingguan dan dalam apa jua jenis komunikasi yang perlu kepada pihak Defendan-Defendan.

Dakwaan pihak Defendan-Defendan yang menyatakan bahawa pihak Plaintif tidak mengemas kini kerja rundingan yang dilakukan adalah tidak berasas dan bersifat fikiran terkemudian (afterthought) kerana ia tidak terdapat di dalam Surat Aku janji.

Dakwaan tersebut hanya muncul pada ketika ini apabila pihak Plaintif memulakan tindakan Mahkamah untuk menuntut semula bayaran insentif dan/atau elaun mengikut Surat Aku janji tersebut yang telah dipersetujui sejak awal lagi.

Pihak Defendan-Defendan tidak pernah pada bila-bila masa telah mengemukakan sebarang dokumen ke dalam mahkamah ini untuk menunjukkan bahawa sama ada pihak Defendan-Defendan tidak berpuas hati dengan cara kerja Plaintif, tidak pernah memberikan sebarang teguran jika benar dakwaan Plaintif wajib untuk kemas kini status proses rundingan kepada Defendan-Defendan mahupun tiada sebarang peringatan semasa proses rundingan tersebut berjalan.

Alasan tiada “update” daripada pihak Plaintif juga hanya timbul setelah Penghakiman Persetujuan telah direkodkan oleh Tetuan Hanif Khatri dengan pihak Kerajaan Negeri bertujuan untuk mengelak daripada membayar wang insentif sepertimana yang dipersetujui melalui Surat Aku janji kepada Plaintif dan bukannya sebelum Penghakiman Persetujuan direkodkan.

Proses kerja rundingan yang dilakukan oleh Plaintif adalah salah satu proses yang bersifat konsultasi melalui rundingan secara terus dengan pihak Kerajaan Negeri untuk mendapatkan satu jumlah yang dipersetujui oleh pihak-pihak sebagai bentuk pampasan kepada pihak Defendan dalam kes tersebut.

Kerja rundingan yang dijalankan tersebut juga adalah bersifat sulit. Kerja rundingan tersebut bukanlah satu proses sepertimana penyediaan kertas-kertas kausa mahkamah yang dapat dibuktikan melalui rekod-rekod pemfailan yang ada. Sama ada jumlah insentif berjumlah RM 250,000 tersebut adalah munasabah atau menindas?

Plaintif berhujah bahawa jumlah yang dipersoalkan merupakan jumlah yang telah dipersetujui secara nyata dalam Surat Aku janji yang dimeterai secara sukarela antara pihak-pihak.

Tiada saksi memberi keterangan terdapatnya unsur paksaan, salah nyata atau apa-apa keadaan yang boleh menjadikan isu amaun 10% insentif tersebut tidak adil, serta tiada dokumen atau analisis dikemukakan bagi menunjukkan bahawa jumlah tersebut bersifat tidak munasabah atau menindas Defendan-Defendan. Sama ada Defendan Kedua Bertanggungan Secara Bersesama

Atau Berasingan Dengan Defendan Pertama Defendan Kedua selaku Pengarah kepada Defendan Pertama tidak boleh berlindung di sebalik prinsip tabir korporat yang tidak bertanggungan atas liabiliti syarikat.

Menjadi prinsip asas undang-undang yang mantap bahawa sesebuah syarikat merupakan entiti berasingan daripada pengarahnya. Walau bagaimanapun Plaintif menyatakan bahawa prinsip tersebut bukanlah suatu perlindungan penuh ke atas seseorang pengarah syarikat.

Plaintif sesungguhnya percaya bahawa Mahkamah mempunyai pertimbangan dan bidang kuasa untuk mengetepikan tabir korporat dalam keadaan sesebuah syarikat digunakan sebagai perlindungan liabiliti pengarah.

Kandungan Surat Aku janji menunjukkan penglibatan peribadi Defendan Kedua dan bukan sekadar tandatangan formal sebagai wakil syarikat. Perkataan yang digunakan menunjukkan Defendan Kedua dalam kapasiti individu memberikan kuasa dan jaminan pelantikan tersebut.

Plaintif melaksanakan tanggungjawab berdasarkan representasi yang dibuat oleh Defendan Kedua. Apabila Defendan Kedua membuat representasi bahawa Defendan Kedua mempunyai kuasa ke atas Defendan Pertama, dan Plaintif bertindak atas kepercayaan tersebut, maka Defendan Kedua tidak boleh kemudiannya menafikan tanggungjawab apabila Defendan Pertama gagal membayar kepada Plaintif .

Plaintif menghujahkan atas prinsip ekuiti bahawa ekuiti tidak membenarkan seseorang membuat representasi untuk mendapatkan manfaat dan kemudian berlindung di sebalik entiti korporat untuk mengelakkan liabiliti.

Fakta kes telah menunjukkan bahawa kedua-dua Defendan telah menerima manfaat daripada pembayaran RM2,500,000.00 daripada Kerajaan Negeri Terengganu. Sekiranya Mahkamah mendapati bahawa Defendan Pertama telah gagal dan / atau enggan membayar walaupun telah menerima manfaat daripada jumlah tersebut, dan Defendan Kedua terlibat secara langsung dalam urusan tersebut, maka adalah tidak adil untuk membenarkan Defendan Kedua berlindung di sebalik tabir korporat semata-mata untuk mengelakkan liabiliti kerana Defendan Kedua adalah pihak yang mendapat manfaat secara langsung daripada jumlah penghakiman RM2,500,000.00 tersebut.

Sebagai alternatif, sekiranya Mahkamah mendapati Defendan Kedua adalah terlindung di sebalik tabir korporat, Plaintif menghujahkan bahawa Defendan Kedua adalah bertanggungan secara “tortious liability” apabila Defendan Kedua membuat representasi secara peribadi dan terlibat secara aktif dalam perbincangan dengan Plaintif kerana Defendan telah diberi kuasa dan mempunyai kuasa untuk mewakili Defendan Pertama pada setiap masa material.

Defendan Kedua telah bertindak secara “bad faith” dari awal tindakan lagi di mana Defendan Kedua menggunakan kuasanya sebagai pengarah Defendan Pertama telah membatalkan pelantikan Plaintif, dengan sengaja enggan membayar insentif 10% kepada Plaintif, bahkan berpura-pura tidak faham kewajipan kontraktual yang wujud dalam Surat Aku janji. Defendan Kedua telah secara aktif mendorong Plaintif untuk menyediakan khidmat profesional dengan representasi bahawa bayaran akan dibuat.

Defendan Kedua merupakan individu yang menguruskan segala urusan dengan SP1 bagi pihak Defendan Pertama. Dapat dilihat bahawa Defendan Kedua telah melakukan representasi penuh bahawa Defendan Kedua merupakan individu yang bertanggungjawab membawa hala tuju Defendan Pertama dari awal urusan pelantikan Plaintif sehinggalah keengganan bayaran 10% insentif kepada Plaintif.

Surat Aku janji telah ditandatangani oleh Defendan Kedua manakala Plaintif telah melaksanakan tanggungjawabnya. Rentetan daripada itu, penyelesaian telah berjaya dicapai dan RM2,500,000.00 telah diterima oleh Defendan Pertama bahkan dinikmati keuntungannya oleh Defendan Kedua. Akan tetapi insentif 10% yang dipersetujui tidak dibayar kepada Plaintif.

Sekiranya Mahkamah mendapati bahawa Defendan Kedua terlibat secara langsung dalam membuat representasi dan membenarkan syarikat mengingkari obligasi tersebut selepas manfaat diperoleh, maka Mahkamah berhak mempertimbangkan liabiliti Defendan Kedua secara bersesama demi memastikan keadilan substantif kepada Plaintif tercapai . Sama ada Defendan-Defendan Telah Meraih Keuntungan Yang

Tidak Wajar (Unjust Enrichment) Seksyen 71 Akta Kontrak 1950 menyatakan sebagaimana berikut: “Where a person lawfully does anything for another person, or delivers anything to him, not intending to do so gratuitously, and such other person enjoys the benefit thereof, the latter is bound to make compensation to the former in respect of, or to restore, the thing so done or delivered”

Dalam kes Great United Store Ltd V Al Bimar Bin Isting (T/A Bimar Trading) & Anor [2024] 10 MLJ 146 Mahkamah telah menyatakan: “By definition, unjust enrichment is premised on the maxim that no one should benefit at the expense of another. In other words, a person should not be enriched in an unjust manner.”

Prinsip pengayaan tidak wajar atau “unjust enrichment” adalah berdasarkan situasi di mana satu pihak memperoleh manfaat atau keuntungan yang tidak adil daripada pihak lain tanpa memberikan pampasan yang setimpal. Dalam konteks “tidak adil” merujuk kepada keadaan di mana keuntungan yang diperoleh adalah hasil daripada eksploitasi atau ketidakadilan terhadap pihak yang terjejas yang tidak mendapat haknya.

Tindakan pihak Defendan jelas menunjukkan bahawa mereka telah menikmati manfaat daripada kerja-kerja konsultasi dan rundingan pihak Plaintif dengan pihak Kerajaan Negeri sehingga berjaya merekodkan Penghakiman Persetujuan sebanyak RM2.5 juta yang tidak dapat diselesaikan oleh peguam utama Defendan-Defendan sehinggalah selepas pelantikan pihak Plaintif sebagai perunding cara di luar mahkamah tanpa niat memberikan pampasan yang adil sepertimana dipersetujui.

Kos yang dikeluarkan oleh pihak Defendan dalam menjalankan kerja-kerja awalan bagi projek dengan Kerajaan Negeri tersebut hanyalah bernilai sekitar lebih kurang RM400 ribu. Defendan telah mendapat keuntungan lebih kurang RM2 juta lebih hasil daripada Penghakiman Persetujuan yang telah berjaya direkodkan tersebut.

Namun begitu, pihak Defendan masih enggan dan memberikan pelbagai alasan untuk tidak membayar walau se sen kepada pihak Plaintif nilai bayaran insentif yang berjumlah RM250,000.00 kepada Plaintif. Ini jelas menunjukkan bahawa pihak Defendan dengan niat mala fide telah gagal membayar bayaran insentif yang telah dipersetujui dan mengaut keuntungan yang tidak wajar atas jumlah bayaran wang yang sepatutnya dibayar kepada pihak Plaintif.

Tindakan Plaintif Tidak Selari Dengan Prosedur Yang Sewajarnya Pihak Defendan-Defendan menghujahkan bahawa tindakan Plaintif ini adalah tidak teratur dari awal lagi kerana apa yang dituntut oleh Plaintif dalam tindakan ini ialah yuran profesional guaman (professional legal fees) yang dipertikaikan oleh Defendan-Defendan, dan bukannya suatu hutang kontrak biasa yang boleh terus diambil melalui writ saman.

Fakta kes jelas menunjukkan Plaintif merupakan sebuah firma guaman, dan tuntutan utama Plaintif adalah berdasarkan dokumen yang dirujuk oleh Plaintif sebagai Surat Aku janji Pelantikan Peguam bertarikh 4.6.2018 yang didakwa mewujudkan pelantikan Plaintif bagi kerja-kerja guaman berkaitan kes Mahkamah Tinggi Kuala Terengganu No. TA-21NCVC-4-04/2017. Maka sifat tuntutan ini adalah jelas merupakan pertikaian di antara peguam-dan anak guam berhubung yuran guaman.

Dalam kes pertikaian yuran antara peguam dan anak guam, undang-undang telah menyediakan satu mekanisme yang khusus, adil dan terkawal oleh Mahkamah, iaitu melalui pentaksiran (taxation). Mekanisme ini diwujudkan supaya yuran guaman dinilai berdasarkan kerja sebenar yang dibuat, tahap tanggungjawab, dan sama ada caj itu munasabah atau tidak.

Pendekatan bahawa pertikaian yuran peguam-anak guam perlu ditangani melalui taksiran jelas ditunjukkan dalam kes Subbaiyammah a/p Kanna Naidu v Tetuan Geethan Ram [2025] MLJU 1741, iaitu satu keputusan taksiran di mana Mahkamah (melalui Senior Assistant Registrar) menilai bil peguam secara peguam-dan anak guam basis dan menekankan bahawa kerangka yang terpakai adalah penilaian munasabah, di mana semua kos dibenarkan kecuali setakat ianya “unreasonable in amount” atau “unreasonably incurred” menurut Aturan 59 kaedah 17(2), Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012.

Dalam kes Subbaiyammah tersebut juga, Mahkamah menegaskan bahawa sekiranya bil guaman tidak terperinci atau hanya dinyatakan sebagai satu jumlah keseluruhan (“lump sum”), Pegawai Penaksir berhak meminta butiran kerja yang sebenar supaya Mahkamah boleh menilai sama ada caj itu wajar dan munasabah. Ini menunjukkan bahawa pertikaian berhubung kos guaman memang sepatutnya ditentukan melalui proses taksiran yang dikendalikan oleh Mahkamah, dan bukan dipintas dengan memfailkan tuntutan sivil biasa.

Plaintif dalam kes ini langsung tidak pernah mengemukakan atau menyampaikan apa-apa bil kos guaman profesional kepada Defendan-Defendan sebelum tindakan ini difailkan. Sepanjang keterangan di Mahkamah, tiada sebarang bil kos terperinci yang menunjukkan pecahan kerja, tarikh kerja, masa yang diperuntukkan atau kadar caj profesional yang dikenakan.

Seksyen 124 Akta Profesion Undang-Undang 1974 secara jelas mensyaratkan bahawa seorang peguam cara tidak boleh menuntut atau mengambil tindakan untuk mendapatkan bayaran yuran guaman melainkan suatu bil kos yang sewajarnya telah terlebih dahulu disampaikan kepada anak guam. Kehendak ini selaras dengan rangka kerja Aturan 59 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 yang memperuntukkan bahawa yuran guaman hendaklah dinilai melalui proses pentaksiran oleh Pegawai Penaksir.

Plaintif bukan sahaja gagal membawa tuntutan melalui proses yang betul iaitu secara penaksiran/taxation, malah gagal mengeluarkan bil kos profesional sebagai asas tuntutan. Tanpa bil kos tersebut, tiada jumlah yang boleh dianggap sebagai “due and payable”. Maka tuntutan RM250,000.00 yang dinyatakan di dalam Writ adalah tidak lebih daripada suatu angka sepihak (unilateral figure) yang tidak pernah disahkan, dinilai atau ditentukan mengikut undang-undang.

Tuntutan Terhadap Defendan Kedua Adalah Tidak Berasas Fakta kes menunjukkan bahawa tindakan Mahkamah Tinggi No. TA-21NCVC-4- 04/2017 telah dibawa oleh Defendan Pertama, iaitu sebuah syarikat. Peguam utama yang mengendalikan kes tersebut juga bertindak bagi pihak Defendan Pertama sahaja sebagai klien. Tiada keterangan bahawa Defendan Kedua, atas kapasiti peribadinya, pernah melantik Plaintif atau bersetuju untuk menanggung sebarang yuran guaman secara individu.

Tandatangan Defendan Kedua pada dokumen yang dirujuk Plaintif, walaupun diterima sekalipun, adalah dibuat atas kapasiti Defendan Kedua sebagai pengarah syarikat dan bukan sebagai individu yang mengambil tanggungjawab peribadi terhadap bayaran tersebut.

Lebih penting lagi, tiada satu pun terma di dalam dokumen yang dirujuk oleh Plaintif menunjukkan bahawa Defendan Kedua bertindak sebagai penjamin (“guarantor”) kepada obligasi pembayaran Defendan Pertama. Dokumen tersebut tidak mengandungi apa-apa klausa jaminan peribadi, indemniti peribadi atau aku janji bahawa Defendan Kedua akan menanggung hutang syarikat sekiranya syarikat gagal membuat bayaran.

Di sisi undang-undang, liabiliti pengarah syarikat adalah berasingan daripada liabiliti syarikat itu sendiri selaras dengan prinsip personaliti undang-undang berasingan sesebuah syarikat. Oleh itu, seorang pengarah tidak boleh dipertanggungjawabkan secara peribadi terhadap obligasi kontrak syarikat melainkan terdapat bukti jelas bahawa pengarah syarikat secara nyata dan khusus telah bersetuju menjadi penjamin kepada hutang tersebut.

Dalam kes ini, Plaintif tidak mengemukakan sebarang dokumen jaminan, perjanjian penjaminan atau bukti persetujuan nyata oleh Defendan Kedua untuk memikul tanggungan peribadi terhadap yuran guaman yang dituntut. Ketiadaan bukti tersebut adalah fatal kepada tuntutan Plaintif terhadap Defendan Kedua kerana Mahkamah tidak boleh menyimpulkan kewujudan jaminan secara andaian semata-mata.

Sehubungan itu, tiada sebarang hubungan kontrak secara peribadi antara Plaintif dan Defendan Kedua, dan tiada juga bukti bahawa Defendan Kedua pernah bersetuju menjadi penjamin kepada apa – apa obligasi pembayaran bagi Defendan Pertama. Surat Aku janji Pelantikan Tidak Sah Dan Tidak Boleh

Dikuatkuasakan Tetuan Haniff Khatri merupakan peguam cara yang dilantik secara sah untuk mewakili Defendan Pertama bagi tindakan Mahkamah Tinggi Kuala Terengganu No. TA-21NCVC-4- 04/2017.

Plaintif bukan peguam rekod dalam tindakan tersebut. Plaintif tidak pernah memfailkan Notis Pelantikan, tidak pernah hadir dalam mana-mana prosiding Mahkamah Tinggi, tidak pernah mengendalikan pengurusan kes di Mahkamah bagi kes No. TA- 21NCVC-4-04/2017 tersebut.

Meskipun Plaintif pada setiap masa material, mengetahui bahawa Defendan Pertama telah pun diwakili oleh Tetuan Haniff Khatri dalam tindakan tersebut, Plaintif tetap berurusan secara terus dengan Defendan Kedua berhubung perkara yang sama sehingga membawa kepada tandatangan dokumen yang kini dirujuk sebagai “Surat Aku janji Pelantikan Peguam sebagai Konsultan” bertarikh 4.6.2018 (selepas ini dirujuk sebagai “Surat Aku janji tersebut”).

Tindakan Plaintif yang berurusan secara terus dengan Defendan Kedua tanpa merujuk dan/atau berhubung dengan Tetuan Hanif Khatri sebagai peguam sedia ada berhubung perkara yang sama adalah bercanggah dengan Rule 42 Legal Profesion (Practice and Etiquette) Rules 1978 yang melarang seorang peguam berhubung dengan seseorang pihak mengenai sesuatu perkara yang diketahuinya diwakili oleh peguam lain tanpa kebenaran nyata daripada peguam tersebut.

Rule 42 Legal Profession (Practice and Etiquette) Rules 1978 memperuntukkan seperti berikut: Rule 42. : Advocate and solicitor not to communicate with a person represented byanother advocate and solicitor. An advocate and solicitor shall not communicate with a person upon any matter in respect of which to his knowledge that person is represented by another advocate and solicitor except with the other's express consent.

Plaintif tidak pernah mengemukakan sebarang bukti atau dokumen di Mahkamah ini yang menunjukkan bahawa Plaintif pernah mendapatkan kebenaran daripada Tetuan Haniff Khatri sebelum mendapatkan tandatangan Defendan Kedua pada Surat Aku janji tersebut dan tiada juga bukti bahawa Tetuan Hanif Khatri mempunyai pengetahuan tentang perkara tersebut.

Kegagalan untuk memaklumkan atau mendapatkan kebenaran daripada Tetuan Haniff Khatri telah menimbulkan persoalan serius terhadap kewajaran cara dokumen tersebut diperoleh.

Defendan Kedua menandatangani Surat Aku janji tersebut tanpa kehadiran peguam utamanya sendiri, iaitu Tetuan Haniff Khatri, walhal Tetuan Hanif Khatri merupakan peguam yang pada masa itu sedang mewakili Defendan Pertama dalam kes yang sama.

Hal ini juga menimbulkan persoalan serius sama ada tandatangan Defendan Kedua pada Surat Akujanji tersebut benar-benar merupakan suatu persetujuan bebas (free consent) atau diperoleh dalam keadaan di mana Defendan Kedua bergantung kepada representasi dan penjelasan Plaintif semata - mata.

Defendan Kedua telah menandatangani dokumen tersebut berdasarkan representasi Plaintif bahawa dokumen itu hanyalah formaliti dan tidak membawa implikasi kewangan yang serius. Representasi tersebut adalah material kerana ia mempengaruhi keputusan Defendan Kedua untuk menandatangani dokumen tersebut tanpa mendapatkan nasihat peguam caranya sendiri. Hubungan Kepercayaan Dan Pergantungan Defendan Kedua/SD1

Kepada SP1 Keterangan menunjukkan bahawa sepanjang urusan berkaitan kes tersebut, SP1 berulang kali memberi jaminan kepada Defendan Kedua bahawa SP1 boleh dipercayai dan perkara tersebut tidak perlu dirisaukan.

Ini jelas melalui komunikasi di Ikatan Dokumen Bahagian B m/s 45 di mana SP1 menyatakan kepada Defendan Kedua: “Kak Li dok soh rusing ar… Kak Li kan anak beranak saya jugak.”

Kenyataan tersebut bukan sekadar perbualan biasa tetapi menunjukkan SP1 mewujudkan hubungan kepercayaan peribadi dan meyakinkan Defendan Kedua bahawa beliau tidak akan diprejudiskan serta bahawa perkara tersebut tidak memerlukan nasihat undang-undang lain. Ia selaras dengan keterangan Defendan Kedua bahawa dia menandatangani dokumen atas anggapan perkara tersebut hanyalah formaliti.

Defendan Kedua menandatangani dokumen tersebut atas kepercayaan kepada jaminan SP1 tersebut dan atas anggapan bahawa dokumen berkenaan hanyalah formaliti tanpa implikasi kewangan yang serius.

Defendan – Defendan berhujah bahawa sekiranya representasi sebenar diberikan, iaitu bahawa dokumen tersebut akan dijadikan asas tuntutan bayaran profesional sebanyak 10% (RM250,000.00), adalah munasabah bahawa Defendan Kedua tidak akan menandatangani dokumen tersebut pada ketika itu.

Dalam keadaan tersebut, tandatangan Defendan Kedua tidak boleh dianggap sebagai persetujuan bebas tetapi diperoleh melalui salah gambaran mengenai sifat sebenar dokumen tersebut, dan dokumen itu sendiri tidak selamat untuk dikuatkuasakan terhadap Defendan-Defendan.

Surat Aku janji tersebut tidak boleh dianggap sebagai suatu kontrak yang mengikat di sisi undang-undang kerana ia diperoleh tanpa nasihat bebas dan dalam keadaan yang mewujudkan elemen pengaruh tidak wajar (undue influence).

Cara Dokumen Surat Aku janji Tersebut Dibuat Dan Diperoleh Surat Aku janji tersebut telah disediakan oleh Plaintif sendiri dan disaksikan oleh peguam daripada firma Plaintif sendiri. Dalam erti kata lain, pihak yang menyediakan dokumen, pihak yang mendapat manfaat daripada dokumen, dan pihak yang menjadi saksi kepada dokumen tersebut adalah daripada entiti yang sama.

Semuanya dibuat dan disaksikan oleh pihak–pihak berkepentingan sahaja tanpa pihak bebas yang dapat mengesahkan bahawa proses tersebut berlaku secara adil dan dengan kefahaman penuh oleh Defendan Kedua.

Plaintif Gagal Melaksanakan Kerja Yang Menjadi Asas Tuntutan Perkara asas yang tidak boleh dipertikaikan ialah rundingan penyelesaian dengan Kerajaan Negeri Terengganu hanya boleh berlaku melalui Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri. Saksi Plaintif sendiri mengakui bahawa urusan dengan Kerajaan Negeri adalah melalui Penasihat Undang-Undang Negeri Terengganu, iaitu Yang Berhormat Dato’ Azhar Hamid.

Apabila diteliti keterangan saksi Plaintif sendiri, tiada bukti bahawa Plaintif memainkan peranan substantif dalam rundingan tersebut. Sebaliknya saksi Plaintif mengakui bahawa keputusan penyelesaian melibatkan pelbagai pihak termasuk Kerajaan Negeri, Exco dan Menteri Besar.

Plaintif bukan pihak yang merundingkan terma penyelesaian sebenar. Rundingan mengenai jumlah bayaran dan persetujuan muktamad dibuat melalui peguam cara Defendan Pertama, iaitu Tetuan Haniff Khatri, bersama pihak Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri.

Plaintif juga gagal mengemukakan sebarang dokumen yang menunjukkan mereka memanggil mesyuarat, menghadiri perbincangan rasmi, atau berhubung secara substantif dengan pihak Kerajaan Negeri mengenai terma penyelesaian.

Bukti kerja Plaintif hanyalah satu surat permohonan pertemuan yang tidak menghasilkan sebarang mesyuarat atau maklum balas. Tiada surat balasan, tiada minit mesyuarat, dan tiada rekod komunikasi yang menunjukkan rundingan sebenar berlaku melalui Plaintif.

Tuntutan Plaintif hanya timbul selepas penyelesaian direkodkan dan jumlah pampasan diketahui. Sepanjang tempoh sebelum itu, tiada invois terperinci, tiada tuntutan bayaran dan tiada bukti Plaintif melaksanakan kerja rundingan secara berterusan. Ini menunjukkan tuntutan Plaintif bukan berpunca daripada kerja yang dibuat tetapi berpunca daripada kewujudan hasil penyelesaian itu sendiri.

DAPATAN MAHKAMAH Mahkamah merujuk kepada kronologi kes ini sebagaimana berikut:

23.05.2018 Pertemuan kali pertama Puan Fatimah Lailati dengan Tuan Fariz untuk tujuan memperkenalkan Tuan Fariz dengan Tuan Haji Haniff Khatri di Seri

Selangor Golf Club

4.6.2018 Surat Aku Janji Pelantikan Peguam Tetuan Fariz Halim sebagai Peguam/Konsultan Defendan Pertama

3.

28.06.2018 Perbualan WhatsApp di antara Puan Fatimah Lailati binti Omar dengan Tuan Fariz di mana Puan Fatimah telah memberitahu Tuan Fariz bahawa tempoh 1 minggu yang diberikan telah tamat, maka Surat Aku Janji Pelantikan Peguam Tetuan Fariz Halim sebagai Peguam/Konsultan Defendan Pertama adalah terbatal (rujuk perenggan pertama Surat pembatalan pelantikan FLO Construction Sdn Bhd kepada Tetuan Fariz Halim & Co. Bertarikh 23.9.2018)

4.

31.7.2018 Surat Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Terengganu kepada Tetuan Fariz Halim & Co.

5.

9.8.2018 Surat Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Terengganu kepada Tetuan Fariz Halim & Co.

6.

14.08.2018 Surat pembatalan pelantikan daripada FLO Construction Sdn Bhd kepada Tetuan Fariz Halim & Co.

7.

15.08.2018 Surat Tetuan Haniff Khatri kepada Construction Sdn Bhd 8.

04.09.2018 Surat Tetuan Haniff Khatri kepada Construction Sdn Bhd 9.

17.09.2018

Surat Tetuan Fariz Halim & Co. (dirujuk dalam surat pembatalan bertarikh 23.9.2018)

23.09.2018 Surat pembatalan perlantikan FLO Construction Sdn Bhd kepada Tetuan Fariz Halim & Co.

24.09.2018 Surat Tetuan Haniff Khatri kepada

Construction Sdn Bhd

09.10.2018 Penghakiman Persetujuan bagi kes Guaman No.: TA-21NCvC-4-04/2017 direkodkan.

10.10.2018 Surat Tetuan Haniff Khatri kepada

Construction Sdn Bhd

23.10.2018 Surat Tetuan Fariz Halim & Co. kepada FLO

Construction Sdn Bhd menyatakan bantahan kepada pembatalan pelantikan

24.02.2019 Perbincangan di antara Puan Fatimah Lailati binti Omar dengan pihak Fariz Halim & Co. iaitu Tuan

Fariz dan Puan Hajah Nor Raihan

27.02.2019 Surat Notis Peringatan dan Rundingan Penyelesaian daripada Tetuan Fariz Halim & Co. kepada Fatimah Lailati binti Omar

15.04.2019 Perbualan WhatsApp di antara Puan Fatimah

Lailati binti Omar dengan Tuan Fariz

26.03.2024 Notis Tuntutan Tetuan Fariz Halim & Co. kepada

FLO Construction Sdn Bhd dan Fatimah Lailati binti Omar

16.04.2024 Writ Saman difailkan oleh Tetuan Fariz Halim & Co terhadap FLO Construction Sdn Bhd dan Puan Fatimah Lailati binti Omar

Kes ini berpunca daripada perjumpaan SP1 dan juga Defendan Kedua di Seri Selangor Golf Club pada 23.5.2018 di mana perbincangan telah dikatakan berlaku antara pihak-pihak terlibat yang bersetuju melantik Plaintif sebagai peguam konsultan.

Peguam cara utama dalam kes TA-21NCVC-4-04/2017 iaitu Tuan Hj Mohamed Haniff Khatri bin Abdulla pada asalnya disenaraikan sebagai salah seorang saksi pihak Defendan. Namun begitu, saksi tersebut tidak dibenarkan dipanggil memandangkan kegagalan pihak Defendan-Defendan untuk memfailkan penyata saksi sebagaimana arahan Mahkamah.

Kes TA-21NCvC-4-04/2017 merupakan tindakan saman oleh Defendan Pertama terhadap Kerajaan Negeri Terengganu dalam pentadbiran terdahulu berkaitan Projek Membina Dan Menyiapkan Sistem Saliran Di Padang Negara, Mukim Batu Burok, Kuala Terengganu, Terengganu Darul lman yang melibatkan rundingan terus yang dikatakan pada awalnya telah diberikan kepada Defendan Pertama tetapi kemudiannya telah diserahkan kepada pihak ketiga.

Apabila berlakunya pertukaran pentadbiran negeri, kes-kes yang melibatkan kerajaan negeri terdahulu cuba diselesaikan melalui rundingan. Pertukaran kerajaan negeri Terengganu memberi satu kelebihan kepada SP1 di mana bapa SP1 turut terlibat dengan pengurusan dan pentadbiran kerajaan negeri Terengganu yang terkini dan firma Plaintif telah dilantik sebagai peguam panel bagi syarikat berkaitan kerajaan negeri, anak-anak syarikat kerajaan, badan-badan berkanun, kerajaan tempatan dan agensi-agensi negeri di bawah Kerajaan Terengganu Darul Iman.

Mahkamah juga telah merujuk surat aku janji bertarikh 4.6.2018 tersebut dan mendapati surat tersebut merupakan surat pelantikan sebagai peguam konsultan di samping peguam utama. Pihak Plaintif sendiri juga mengakui bahawa surat tersebut pada asasnya berfungsi sebagai suatu bentuk surat pelantikan atau retainer yang memformalkan hubungan profesional antara Plaintif selaku peguam perunding dan Defendan-Defendan selaku klien.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Defendan-Defendan bahawa hubungan antara Plaintif dan Defendan-Defendan merupakan hubungan yang melibatkan peguam dan anak-guam. Oleh yang demikian, Plaintif adalah terikat dengan Akta Profesion Undang-Undang 1976.

Plaintif selaku firma guaman perlulah mengeluarkan bil guaman dan sebarang pertikaian mengenai bil guaman perlulah ditaksirkan. Oleh yang demikian, Mahkamah menolak hujahan pihak Plaintif bahawa kes ini melibatkan kontrak semata-mata.

Berdasarkan surat aku janji tersebut, skop tugasan adalah “untuk memberikan konsultan dan runding cara di samping peguam utama dalam semua hal melibatkan kes TA-21NCVC-4-04/2017 di Mahkamah Tinggi Malaya di Kuala Terengganu dan/atau mana-mana pihak lain yang berkaitan serta memberi kepercayaan mengendalikan kes tersebut dan juga lain-lain perkara berkaitan.

Plaintif tidak menjelaskan dengan lebih lanjut kerja-kerja konsultasi yang telah dibuat. Tugasan yang dibuat oleh sebenarnya Plaintif agak kabur. Adakah ia merupakan satu mesyuarat, perjumpaan tidak rasmi atau sekadar panggilan telefon atau WhatsApps atau pun sebarang perbualan atau perbincangan dengan ayah SP1 bagi mendapat maklum balas tertentu daripada pihak-pihak pentadbiran kerajaan negeri?

Surat ID2 yang bertarikh 9.8.2018 iaitu dari Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Terengganu menyatakan bahawa Plaintif telah menyatakan persetujuan untuk menghadiri perbincangan berkenaan kes terlibat pada 12.8.2018, tetapi tiada rekod bahawa Plaintif telah menghadiri perbincangan tersebut atau pun perbincangan tersebut diteruskan. Apa yang pasti, perbincangan telah dibuat di antara Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Terengganu dan peguam Hanif Katri pada 14.8.2018 yang mana tidak melibatkan pihak Plaintif.

Mahkamah menerima Plaintif ada memainkan peranannya sebagai peguam konsultan, tetapi sejauh mana peranan yang dijalankan tidak dapat dipastikan dan apakah bentuk tugasan yang telah dibuat menjustifikasikan bayaran guaman yang dipohon tersebut.

Pada masa yang sama, terdapat persoalan utama sama ada Plaintif telah menjalankan tugasan tersebut dalam tempoh waktu yang sewajarnya atau Plaintif masih lagi menjalankan tugasan walaupun mendapat makluman bahawa pelantikan tersebut telah dibatalkan serta adakah Plaintif merupakan penyumbang utama yang membolehkan kes TA-21NCVC-4-04/2017 tersebut dapat diselesaikan dengan merekodkan penghakiman persetujuan dengan jumlah ganti rugi yang dipersetujui sebanyak RM 2.5 juta tersebut?

Tambahan pula, tempoh masa yang diberikan oleh pihak Defendan adalah seminggu sahaja. Plaintif sendiri mendakwa bahawa kerja rundingan itu dibuat secara sulit, tidak formal, dan melalui saluran peribadi, namun begitu, Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Defendan bahawa beban tetap terletak pada Plaintif untuk menunjukkan sekurang-kurangnya suatu bentuk rekod kontemporan yang munasabah bahawa kerja-kerja tersebut benar-benar telah dijalankan

Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Defendan-Defendan bahawa Plaintif cuba memberi gambaran seolah-olah Plaintif telah melakukan pelbagai kerja substantif, tetapi Plaintif gagal membuktikan nexus/causal link yang jelas antara kerja-kerja yang didakwa itu dengan penyelesaian yang akhirnya direkodkan melalui Penghakiman Persetujuan tersebut.

Dakwaan bahawa Plaintif ada bertemu atau berbincang dengan pihak-pihak tertentu tidak dengan sendirinya membuktikan bahawa Plaintiflah punca efektif kepada penyelesaian kes atau bahawa Plaintif telah menunaikan obligasi kontraktual yang melayakkan Plaintif kepada tuntutan sebanyak RM250,000.00 tersebut.

Mahkamah merujuk kepada surat aku janji tersebut iaitu di para kedua akhir yang berbunyi: “Saya juga bersetuju melantik pihak tuan sebagai KONSULTAN & PERUNDING CARA bagi kes ini serta bersetuju dan beraku janji untuk memberi insentif sebanyak 10% daripada pampasan/ganti rugi yang berjaya dituntut dalam kes ini sebagai insentif konsultasi dan perunding cara.”

Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Defendan bahawa terma dalam surat aku janji tersebut jelas menunjukkan bahawa bayaran yang dituntut oleh Plaintif bukanlah suatu fi guaman biasa tetap yang perlu dibayar tanpa mengira keputusan kes, tetapi suatu bayaran yang hanya akan dibayar sekiranya kes itu berjaya. Dengan kata lain, bayaran guaman hanya perlu dibuat apabila pihak-pihak berjaya mendapatkan pampasan dan jumlah bayaran adalah berdasarkan jumlah pampasan yang bakal diperoleh.

Perkara tersebut adalah termasuk dalam larangan di bawah Seksyen 112(1)(B) Akta Profesion Undang-Undang 1976, iaitu larangan terhadap suatu perjanjian dalam prosiding pertikaian kes yang mensyaratkan atau membayangkan bahawa bayaran hanya akan dibuat jika prosiding itu berjaya.

Seksyen 112(1)(B) Akta Profesion Undang–Undang 1976 menyatakan seperti berikut:-

Tiada peguam bela dan peguam cara boleh membeli kepentingan klien

Dalam kes Lee Mun Keong v Precise Avenue (M) Sdn Bhd & Anor [2014] 8 CLJ 74, di mana ia menyatakan bahawa seseorang peguam tidak boleh menguatkuasakan hak kepada suatu peratusan daripada hasil kejayaan prosiding atas nama “success fee” atau apa-apa label lain yang seumpamanya;- “[15] In the present case, these facts had been adduced as evidence in court. Firstly, the 2nd defendant had acted as the 1st plaintiff’s solicitor in settling disputes between the 1st plaintiff and its business partner, Unisensa. The dispute had been resolved somewhere in 2008. [16] PW1 was also consistent in maintaining during examination-in-chief and during cross-examination that there was a further arrangement between the 1st plaintiff and the 2nd defendant after the dispute had been resolved whereby the 2nd defendant advised the 1st plaintiff that the 1st plaintiff could still claim against Unisensa an additional sum of RM8 million on a condition that the 2nd defendant is to be paid 30% of the success fee as legal fees in due course. [18] The contention that there must be express stipulation in the agreement to show that such an agreement is champertous in nature was held to be unnecessary as long as there is evidence that the fees to be collected by the solicitor is to be paid only upon a successful legal suit as decided by the Privy Council in the case of Lau Liat Meng v. Disciplinary Committee [1967] 1 MLRA 441. [19] Based on all of the above, I am satisfied that the agreement entered into by both the 1st plaintiff and the 2nd defendant is champertous in nature.”

Selanjutnya, dalam kes Mastika Jaya Timber Sdn Bhd v Shankar Ram Pohumall [2010] 10 CLJ 312, Mahkamah memutuskan bahawa suatu perjanjian lisan yang mengaitkan bayaran dengan hasil tertentu adalah tidak sah/haram (illegal) dan bertentangan dengan kepentingan awam (public policy), dan oleh itu terbatal (void).

Kes ini jelas menguatkan lagi prinsip bahawa seseorang peguam tidak boleh mengasaskan hak bayarannya pada suatu susunan yang bergantung pada kejayaan atau kegagalan hasil pertikaian. Dalam kes tersebut Mahkamah telah menyatakan seperti berikut:- “[14] Under s. 112 of the Legal Profession Act, 1976 which is applicable in West Malaysia, no advocate shall enter into any agreement which stipulates for or contemplates payment only in the event of success in such suit, action or proceeding. There is no similar provision in the Sarawak Advocate Ordinance. However, the common law definition of champerty includes such agreements. In Re Attorney And Solicitor Act 1870, [1875] CH 573 (cited in Mokhtar Ngah & Co lwn. Ye Seng Plantations Sdn Bhd [2007] 4 MLRH 499; [2009] 10 CLJ 348 ), Jessel MR said that a statutory provision that invalidated any agreement which stipulates for or contemplates payment only in the event of success in such suit, action or proceedingcis meant to provide against champerty (see also Aratra Potato Co Ltd v.TaylorcJoynson Garrett (a firm) [1995] 4 All ER 695 and Wallersteiner v. Moir (No 2) [1975] QB 373 that were cited by counsel for defendant). Maintenance and champerty are not actionable torts in England since 1997. However they can still be applied to declare an agreement void on the ground of public policy (see the judgment of James Foong FCJ in Quill Construction Sdn Bhd v. Tan Hor Teng & Anor [2003] 2 MLRH 307; [2003] 6 MLJ 279; [2006] 2 CLJ 358; [2006] 4 AMR 451). As a champertous agreement, the alleged oral agreement is illegal and against public policy. Therefore, the plaintiff in this case cannot maintain this action. On this ground as well it is pointless to allow the case to go to a full trial as the plaintiff would not be able to enforce the so called oral collateral agreement even if it is proved.”

Surat Aku janji bertarikh 4.6.2018, yang memperuntukkan bayaran insentif 10% yang hanya timbul jika kes berjaya, adalah bertentangan dengan seksyen 112(1)(b) Akta Profesion Undang-Undang 1976.

Sehubungan itu, melalui Seksyen 24 Akta Kontrak 1950, objek atau balasan perjanjian tersebut adalah menyalahi undang-undang dan bertentangan dengan dasar awam, dan sekali gus menjadikannya tidak sah sejak awal dan tidak boleh dikuatkuasakan.

Seksyen 120(1) Akta Profesion Undang-Undang 1976 dengan jelas memperuntukkan bahawa “Notwithstanding the existence of any agreement under section 116, a client may change his advocate and solicitor before the conclusion of the business to which the agreement relates”.

Seksyen 120(3) pula memperuntukkan bahawa seseorang peguam “shall not be considered to be entitled to the full amount of the remuneration agreed to be paid to him unless it appears that there has been no default, negligence, improper delay or other conduct on his part affording reasonable ground to the client for changing his advocate and solicitor.”

Setiap firma guaman yang dilantik bukanlah sepanjang masa akan dan boleh bertindak selaku peguam. Ini kerana pihak pelanggan pada bila-bila masa berhak untuk menamatkan pelantikan tersebut tanpa persetujuan pihak firma guaman.

Mahkamah menerima surat bertarikh 14.8.2018 sebagai satu surat yang membatalkan perkhidmatan Plaintif. Ini telah dijelaskan lagi dengan surat bertarikh 23.9.2018 yang menyatakan alasan pembatalan lantikan tersebut iaitu terdapatnya terma dan syarat bahawa Plaintif hanya diberikan tempoh satu minggu untuk menjalankan kerja-kerja konsultasi serta penyelesaian bagi kes tersebut.

Kedua-dua surat tersebut menjelaskan pendirian pihak Defendan bahawa pelantikan Plaintif telah pun ditamatkan. Perkara ini sebenarnya telah sampai ke pengetahuan pihak Plaintif melalui WhatsApp pada 26.8.2018 sebagaimana yang dinyatakan dalam surat bertarikh 23.9.2018.

Perbualan WhatsApp 28.6.2018 yang menyatakan perjanjian tersebut terbatal ini tidak difailkan tetapi memandangkan ia telah dinyatakan dirujuk dalam surat bertarikh 23.92028, Mahkamah menerima bahawa Defendan tegas dan konsisten untuk membatalkan khidmat Plaintif. Tambahan pun SP1 tidak menafikan WhatsApp 28.6.2018 tersebut.

Pada masa yang sama, walaupun surat bertarikh 14.8.2018 serta surat bertarikh 23.9.2018 diterima oleh Plaintif pada 1.10.2018 iaitu beberapa hari sebelum penghakiman persetujuan tersebut direkodkan, dan agak lewat berbanding surat tarikh surat tersebut dibuat, ini tidak bermaksud perkara tersebut merupakan satu kejutan kepada pihak Plaintif dan baru pertama kali dalam pengetahuan Plaintif.

Jika benar Plaintif pada masa itu berpendirian bahawa pelantikan melalui Surat Aku janji tersebut masih sah, tidak dibatalkan, dan kerja-kerja yang dibuat selepas itu benar-benar atas mandat Defendan, maka adalah munasabah untuk dijangkakan bahawa SP1 akan terus menafikan dakwaan pembatalan tersebut dan menjelaskan asas tuntutannya dengan tegas pada masa komunikasi melalui WhatsApp tersebut. Namun, perkara tersebut jelas tidak berlaku dan Plaintif tidak memberi penekanan bagi perkara tersebut.

Plaintif juga telah mengambil tindakan agak lambat dengan tidak segera membalas surat bertarikh 23.9.2018 yang diterima ada 1.10.2018 secara rasmi pada 23.10.2018. Bukankah sepatutnya tindakan segera perlu diambil sekiranya Plaintif merasakan pembatalan pelantikannya tersebut adalah tidak wajar.

Surat penjelasan bertarikh 23.9.2018 ada merujuk kepada surat daripada Plaintif kepada Defendan Pertama bertarikh 17.9.2018. Namun begitu, Mahkamah tidak dibekalkan dengan surat bertarikh 17.9.2018 tersebut dan tidak dapat meneliti kandungan sebenarnya surat tersebut.

Pembatalan pelantikan pihak Plaintif telah dinyatakan melalui WhatsApp pada 28.6.2018. Ini diikuti dengan surat rasmi bertarikh 14.8.2018 yang dikeluarkan oleh Defendan Pertama dan diterima pada 1.10.2018. Surat bertarikh 23.9.2018 juga diterima oleh Plaintif pada 1.10.2018. Sebelum itu, Plaintif telah dikatakan mengeluarkan surat bertarikh 17.9.2018 yang tidak difailkan di Mahkamah.

Berdasarkan surat 23.9.2018, Mahkamah membuat kesimpulan bahawa terdapat pelbagai komunikasi telah dibuat antara pihak-pihak berhubung dengan perkara ini dan tidak terhad kepada surat sahaja malahan juga melalui WhatsApp.

Mahkamah mendapati, SP1 dan juga Defendan Kedua mempunyai hubungan persaudaraan dan mempunyai pelbagai urusan bersama. Mahkamah bersetuju terdapatnya pengaruh tidak wajar (undue influence) oleh SP1 terhadap Defendan Kedua. Mahkamah menerima bahawa surat aku janji tersebut merupakan satu formaliti dan ditandatangani tanpa sebarang penjelasan dan penerangan yang sepatutnya oleh pihak SP1 dan telah dipercayai oleh Defendan Kedua bahawa surat tersebut tidak mempunyai kesan perundangan yang serius.

Mahkamah merujuk kepada WhatsApp di antara SP1 dan juga Defendan Kedua di muka surat 48-49 Ikatan Dokumen Bersama Bahagian B iaitu: SD1: “Kak li baru baca ... dlm perbincangan kita hari tu mana ada persetujuan nak bayar sampai10%? Kan kita bincang pasal projek2 lain ? Yg pasal akujanji yg dibuat tu dah dibatalkan dlm surat sebelum ini” SP1: “Dakpe dun wori kak li” SD1: “Surat faris pada kak li hari tu mintak 20k” SP1: “Kak li relaks dulu” “Nanti kita jumpa jupe minta minung air” SD1: “Ok ok SP1: “Kak li dok sih rusing ar” “Kak li kan anok beranok saya jugak” SD1: “Kak li tengah kumpul dokument fasal projek mak kemas” “ Nok bowok ke faris” SP1: “Bagus2”

WhatsApp tersebut bertarikh 15.4.2019 iaitu selepas Surat Notis Peringatan dan Rundingan Penyelesaian daripada Tetuan Fariz Halim & Co. kepada Fatimah Lailati binti Omar yang bertarikh 27.2.2019 dikeluarkan. Pada pendapat Mahkamah, berdasarkan WhatsApp tersebut, jelas menunjukkan bahawa Defendan-Defendan tidak bersetuju dengan bayaran yang dituntut oleh Plaintif dan menafikan adanya persetujuan dibuat mengenai perkara tersebut. Pada masa yang sama, Defendan Kedua telah menegaskan kembali pembatalan surat aku janji yang telah dibuat sebelum ini.

Namun begitu, Plaintif, melalui SP1 telah mengambil sikap yang kurang tegas dengan meminta Defendan Kedua untuk bertenang sahaja dulu. Sikap Plaintif melalui SP1 ini menunjukkan bahawa aku janji tersebut serta pembatalannya serta bayaran yang sepatutnya bukan satu perkara utama bagi pihak Plaintif.

Defendan Kedua apabila ditunjukkan sikap yang demikian oleh SP1, sebagai orang biasa, pasti mempercayai bahawa apa yang berlaku adalah sebagaimana yang telah dilaksanakan oleh pihaknya iaitu melantik Plaintif sebagai peguam konsultasi serta rundingan yang sepatutnya menyelesaikan rundingan kes di Mahkamah Tinggi tersebut dalam tempoh satu minggu dan telah membatalkan lantikan tersebut apabila tempoh masa yang diberikan tamat.

Respons pihak Plaintif dalam perkara ini dengan cara yang demikian tidak selari dengan pendirian seseorang yang benar-benar percaya bahawa 10% itu telah dipersetujui secara jelas, sah dan masih berkuat kuasa. Ia seolah-olah menunjukkan aku janji tersebut masih lagi samar-samar dan tertakluk kepada beberapa perkara dan perbincangan lain seolah-olah tidak dimuktamadkan.

Pihak Defendan Pertama telah menerima notis peringatan dan notis tuntutan tetapi memandangkan sikap Plaintif yang masih “rileks dan steady” dan pihak-pihak juga turut berurusan mengenai banyak perkara lain, sudah pasti Defendan-Defendan tidak menyangka bahawa Plaintif masih ingin teruskan lagi dengan tuntutan yuran konsultasi sebagaimana aku janji yang telah dibatalkan tersebut.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Defendan-Defendan bahawa Defendan Kedua tidak bertanggungan secara peribadi terhadap tuntutan Plaintif ini.

Ini kerana Defendan hanya bertindak sebagai pengarah Defendan Pertama dan bukannya atas kapasiti peribadi. tindakan asal di Mahkamah Tinggi adalah tindakan oleh Defendan Pertama, iaitu FLO Construction Sdn Bhd. Penyelesaian yang direkodkan juga adalah dalam litigasi syarikat tersebut. Oleh itu, sebarang manfaat yang diterima di bawah Penghakiman Persetujuan pada asasnya adalah manfaat kepada Defendan Pertama dan bukannya secara automatik kepada Defendan Kedua secara peribadi.

Defendan Kedua tidak memberikan apa-apa jaminan peribadi yang jelas, nyata dan berasingan daripada kapasitinya yang hanya bertindak untuk Defendan Pertama.

Oleh sebab itu, Defendan Kedua tidak boleh dipertanggungkan secara peribadi hanya kerana Defendan Kedua berurusan dengan Plaintif bagi pihak syarikat atau kerana beliau merupakan pengarah kepada Defendan Pertama. Plaintif telah gagal membuktikan asas yang sah untuk menembusi tabir korporat atau mengenakan liabiliti peribadi ke atas Defendan Kedua.

Mahkamah juga menolak hujahan pihak Plaintif bahawa Defendan Kedua mempunyai liabiliti secara tort bagi tindakan Defendan Kedua yang mewakili Defendan Pertama dalam perkara ini. Mahkamah berpendapat, peranan Defendan Kedua adalah seorang pengarah kepada Defendan Pertama tindak-tanduk Defendan Kedua dalam perkara ini adalah sebagai pihak yang mengendalikan Defendan Pertama sahaja.

Mahkamah juga tidak menerima hujahan pihak Plaintif berkaitan Defendan-Defendan telah meraih keuntungan yang tidak wajar kerana telah berjaya mendapat ganti rugi dalam kes TA-21NCVC- 4-04/2017 tetapi enggan menjelaskan yuran Plaintif sebagaimana yang dijanjikan melalui surat aku janji tersebut.

Ini kerana pada mendapat Mahkamah, ganti rugi yang diperoleh adalah bagi kes TA-21NCVC-4-04/2017 dan bukannya kes ini. Kedua-dua kes TA-21NCVC-4-04/2017 dan juga kes di hadapan Mahkamah ini, merupakan dua kes yang berlainan.

KESIMPULAN Secara keseluruhannya, Plaintif selaku firma guaman perlu merujuk kepada Akta Profesion Undang-Undang 1976 berkaitan dengan tuntutan fee guaman dan tidak boleh bergantung pada kontrak iaitu surat aku janji yang telah ditandatangani pihak-pihak.

Mahkamah mendapati bahawa surat aku janji bertarikh 4.6.2018 tersebut adalah bercanggah dengan Akta Profesion Undang-Undang 1976 terutamanya dengan seksyen 112(1)(b) dan oleh itu adalah tidak sah sejak dari awal (void ab initio) serta tidak boleh dikuatkuasakan.

Mahkamah juga mendapati surat aku janji tersebut telah pun dibatalkan dan Plaintif telah gagal memberikan bukti-bukti berkaitan kerja-kerja yang telah dijalankan yang melayakkan pihak Plaintif untuk mendapatkan yuran guaman sebagaimana sepatutnya.

Berdasarkan alasan-alasan yang telah diberikan, Mahkamah telah memutuskan bahawa tuntutan Plaintif ini sewajarnya ditolak dengan kos RM 10,000 diberikan kepada pihak Defendan-Defendan. Bertarikh : 28 Julai 2026 Wan Nor Aklima binti Wan Salleh Hakim Mahkamah Sesyen Sivil Kuala Terengganu Terengganu Peguam cara bagi pihak Plaintif : Encik Muhamad Fakhrulhakim bin Harun bersama-sama dengan Cik Yuhana binti Junaidi, Tetuan Fariz Halim & Co Peguam bela & Peguam cara Ground & 1st Floor, Grand FHC No. 33, Taman Teratai Off Jalan Sultan Omar 20300 Kuala Terengganu. Peguam cara bagi pihak Defendan-Defendan : Encik Hisyam bin Yusof Tetuan W.A Wan Adnan & Associates Peguam bela & Peguam cara 16-3, Jalan Tasik Raja Lumu L U4/L Taman Subang Delima , Seksyen U4 40150 Shah Alam, Selangor