THIAGARAJAN A/L RAMAN v Pendakwa Raya (K-05(SH)-276-06/2024)

Perayu atau Tertuduh telah dipertuduhkan dengan dua pertuduhan di Mahkamah Tinggi Jenayah Sungai Petani, Kedah seperti berikut: Pertuduhan Pertama: KB-45A-25-12/2020 Bahawa kamu pada 9 September 2019, jam lebih kurang 10.00 pagi, di No. 188 B, Kg. Sungai, 08000 Sungai Petani, di dalam daerah Kuala Muda, di dalam Negeri Kedah Darul Aman, telah didapati mengedar dadah berbahaya iaitu Heroin seberat 44.94 gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama. Pertuduhan Kedua: KB-45A-19-09/2020 Bahawa kamu pada 9 September 2019, jam lebih kurang 10.00 pagi, di No. 188 B, Kg. Sungai, 08000 Sungai Petani, di dalam daerah Kuala Muda, di dalam Negeri Kedah Darul Aman, telah didapati telah ada dalam kawalan kamu dadah berbahaya iaitu Monoacetyhmorphines seberat 5.8 gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39A(2) Akta yang sama.

Di akhir perbicaraan, Tertuduh telah didapati bersalah atas kedua-dua pertuduhan menurut Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB”) dan dijatuhkan hukuman pemenjaraan seumur hidup dari tarikh tangkap, 9 September 2019 dan 12 sebatan rotan. Bagi pertuduhan kedua pula iaitu kesalahan menurut Seksyen 12(2) ADB dan hukuman menurut Seksyen 39A(2) ADB, Tertuduh dijatuhkan hukuman pemenjaraan bagi tempoh lima (5) tahun dari tarikh tangkap, berjalan serentak dengan hukuman pemenjaraan bagi pertuduhan pertama dan 10 sebatan rotan.

Tertuduh yang tidak berpuas hati telah merayu terhadap sabitan dan hukuman bagi kedua-dua pertuduhan ke Mahkamah Rayuan. Pada 25 September 2025, Mahkamah ini telah mendengar rayuan Tertuduh dan memutuskan untuk menolak rayuan terhadap sabitan dan hukuman atas kedua-dua pertuduhan. Kini, Tertuduh sekali lagi memfailkan rayuan terhadap sabitan dan hukuman ke Mahkamah Persekutuan. Alasan Mahkamah ini dalam menolak rayuan tersebut adalah sebagaimana di bawah.

Mahkamah ini mengambil dapatan fakta oleh YA Hakim Bicara setakat mana berkaitan, sebagaimana berikut;

Pengadu dalam kes ini ialah Inspektor Jagadeesh a/l Dewedree (SP3). Beliau bertugas di Bahagian Narkotik di Ibu Pejabat Polis Daerah Kuala Muda semasa kejadian. Menurut SP3, pada 9 September 2019 jam kira-kira 8.00 pagi, beliau telah menerima maklumat mengenai aktiviti pengedaran dadah yang dijalankan di sebuah rumah pekerja ladang di Kampung Sungai, Sungai Petani, Kedah beralamat No. 188 B, Kg. Sungai ("Rumah Tersebut").

Lanjutan itu, SP3 telah memberikan taklimat pada jam 9.20 pagi kepada anggota pasukan serbuan yang terdiri daripada D/Koperal Hasmadi bin Hashim, L/Koperal Mohamad Amirul bin Aazmi dan Konstabel Mohamad Budriz Sah bin Sulong sebelum bergerak ke ladang tersebut. Setibanya di sana, SP3 mengarahkan pemandu berhenti kira-kira 100 meter dari Rumah tersebut.

Pasukan serbuan telah menghampiri Rumah tersebut secara berjalan kaki. D/Koperal Hasmadi dan Konstabel Budriz bersembunyi di belakang pokok kelapa sawit di bahagian belakang rumah, manakala L/Koperal Amirul di bahagian hadapan. SP3 sendiri berada di belakang pokok kelapa sawit kira-kira 5 meter dari pintu belakang rumah.

Selepas pemerhatian selama 5 minit, SP3 memberi isyarat untuk menyerbu masuk melalui pintu belakang yang tidak berkunci. Di dalam sebuah bilik (Bilik No. 2), SP3 menahan seorang lelaki India (Tertuduh) yang sedang duduk di atas pangkin kayu sedang membungkus serbuk dan ketulan disyaki dadah heroin.

Pelbagai barang kes dirampas termasuk paket-paket plastik berisi dadah, alat impulse sealer, penimbang digital, sudu plastik dan peralatan membungkus. Tertuduh dan barang rampasan dibawa ke IPD Kuala Muda.

Pegawai Penyiasat, Inspektor Nor Izzati binti Abdul Rahman (SP4) menerima barang kes dan menghantarnya ke Jabatan Kimia Alor Setar. Ahli Kimia, Puan Haslinda binti Ismail (SP5) mengesahkan kandungan dadah tersebut adalah 44.94 gram Heroin dan 5.8 gram Monoacetylmorphines. DAPATAN YA HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES

Isu utama yang dipertimbangkan oleh Hakim Bicara adalah sama ada SP3 merupakan pegawai yang menangkap Tertuduh, sama ada rantaian keterangan barang kes (chain of evidence) terjaga, dan sama ada elemen pengedaran telah berjaya dibuktikan oleh pihak Pendakwaan.

Hakim Bicara memutuskan bahawa walaupun pihak pembelaan mencabar kredibiliti SP3 atas alasan terdapat beberapa laporan polis pembetulan dan ketiadaan nombor rumah dalam laporan awal, beliau mendapati penjelasan SP3 adalah munasabah dan kesilapan tersebut hanyalah bersifat teknikal atau perkeranian.

Hakim Bicara mendapati rantaian keterangan (chain of evidence) adalah utuh daripada masa rampasan sehingga barang kes berkenaan dikemukakan di Mahkamah. Keterangan langsung menunjukkan Tertuduh mempunyai milikan fizikal, kawalan dan pengetahuan terhadap dadah tersebut. Berdasarkan berat dadah heroin yang melebihi 15 gram, anggapan pengedaran di bawah Seksyen 37(da)(i) ADB terpakai.

Atas alasan-alasan di atas, Hakim Bicara mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie atas penelitian maksima dan Tertuduh dipanggil untuk membela diri.

Tertuduh (SD1) telah memberikan keterangan secara bersumpah. Tertuduh mendakwa dia berada di ladang tersebut untuk bertemu seorang penyelia bernama Chandran (SD3) bagi urusan mencari kerja. Tertuduh mendakwa sedang berteduh dari hujan di luar rumah apabila ditahan oleh dua anggota polis Melayu yang keluar dari rumah dengan membawa dadah tersebut.

Pihak pembelaan juga telah memanggil Gengatharan a/l Pandiah (SD2) yang mendakwa melihat Tertuduh dibawa dengan motosikal oleh dua lelaki Melayu.

Selepas menilai keseluruhan keterangan pihak pembelaan, Hakim Bicara mendapati terdapat percanggahan nyata antara keterangan Tertuduh dan saksi-saksi pembelaan. SD3 menafikan ada membuat janji temu dengan Tertuduh pada hari tersebut. Dakwaan bahawa Rumah tersebut berkunci dan tidak boleh diakses juga disangkal dengan penemuan bil elektrik aktif atas nama “Tulus”.

Hakim Bicara juga mendapati keterangan SP3 adalah lebih konsisten dan boleh dipercayai. Kegagalan Tertuduh untuk memberikan maklumat mengenai saksi alibi (SD2) kepada Pegawai Penyiasat di peringkat awal juga menjejaskan kredibiliti pembelaannya.

Pada akhirnya, Hakim Bicara memutuskan bahawa pembelaan Tertuduh hanyalah satu penafian kosong dan gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Tertuduh juga gagal mematahkan anggapan pengedaran atas imbangan kebarangkalian. RAYUAN DI HADAPAN MAHKAMAH INI Hujahan Peguam Perayu di hadapan Mahkamah ini

Peguam Perayu menghujahkan bahawa terdapat percanggahan material dalam keterangan SP3 yang telah menjejaskan kes pendakwaan, iaitu:

Terdapat 4 laporan pembetulan terhadap laporan polis asal (P18) melibatkan nama, bangsa, dan nombor kad pengenalan;

(ii) Keterangan bercanggah sama ada Perayu sedang membungkus atau sudah selesai dan mahu keluar;

(iii) SP3 mendakwa bersembunyi di sebalik pokok sawit di belakang rumah, namun Pegawai Penyiasat (SP4) mengesahkan tiada pokok di belakang rumah tersebut kerana keadaan tanah yang cerun menuju ke sungai;

(iv) Tandatangan SP3 pada laporan polis (P18 - P22) adalah sangat berbeza dengan tandatangan pada pernyataan saksinya (P16); dan

SP3 pada masa material bertugas sebagai Pegawai Penyiasat dan bukannya Pegawai Serbuan.

Peguam Perayu menghujahkan bahawa berdasarkan percanggahan yang digariskan ini, ianya menunjukkan bahawa SP3 sebenarnya tidak terlibat dalam tangkapan Perayu, dan namanya hanya digunakan untuk memenuhi keperluan Seksyen 42 ADB.

Justeru, Peguam Perayu memohon agar rayuan Perayu dibenarkan, sabitan dan hukuman terhadap Perayu menurut Seksyen 39B(1)(a) dan Seksyen 12(2) ADB diketepikan, atau secara alternatif, digantikan dengan sabitan atas pertuduhan yang lebih ringan. Hujahan pihak Pendakwaan (Responden) di hadapan Mahkamah ini

Pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa berdasarkan keseluruhan keterangan yang dikemukakan oleh saksi-saksi pendakwaan, adalah jelas bahawa keterangan-keterangan berkenaan telah menimbulkan elemen-elemen pertuduhan ke atas Perayu sepertimana yang dikehendaki oleh undang-undang.

Berhubung isu-isu percanggahan yang dibangkitkan oleh Peguam Perayu, pihak pendakwaan secara ringkasnya menghujahkan sebagaimana berikut: Dakwaan bahawa Pegawai Tangkapan (SP3) bukanlah pegawai yang menangkap Perayu pada hari kejadian

SP3 telah membuat 4 laporan pembetulan untuk memperbetulkan butiran laporan tangkapan Sungai Petani No. 23474/19 termasuk ejaan nama SP3. Menurut SP3, laporan-laporan pembetulan ini telah dibuat untuk meminda maklumat asas seperti nama Tertuduh, nama SP3 sendiri, nombor kad pengenalan Tertuduh dan bangsa SP3 sahaja. Penjelasan oleh SP3 telah telah diterima oleh Mahkamah Tinggi.

Peguam Perayu membangkitkan isu bahawa SP3 telah gagal untuk memasukkan alamat rumah kejadian walaupun telah membuat 4 laporan pembetulan untuk memperbetulkan butiran laporan tangkapan Sungai Petani No. 23474/19. Dalam hal ini, SP3 telah menjelaskan di dalam keterangannya bahawa semasa serbuan dibuat, beliau sememangnya “tak perasan ada nombor rumah di depan rumah itu”. Oleh kerana itulah, tiada sebarang pembetulan dibuat berhubung perkara ini. SP3 juga telah mengesahkan bahawa Rumah tersebut sememangnya tempat kejadian yang dimaksudkan dan keterangan SP3 ini telah pun diterima oleh Hakim Bicara. Dakwaan bahawa tanda tangan SP3 pada laporan polis yang telah dibuat adalah berlainan dari tanda tangan pada pernyataan saksi beliau

Berhubung dakwaan ini, SP3 telah mengesahkan bahawa kedua-dua tanda tangan tersebut tersebut adalah tanda tangan beliau. SP3 juga di dalam keterangannya telah menjelaskan bahawa; “Sebab tandatangan masa saya di bahagian Narkotik, saya guna tandatangan seperti mana ada dalam laporan polis dan barang kes dan apabila saya bertukar ke Pasukan Simpanan Persekutuan iaitu di Ipoh sebagia Inspektor XXX, saya ubah tandatangan saya.” Keterangan SP3 ini juga telah pun diterima oleh Hakim Bicara. Keterangan SP3 berkenaan keadaan muka bumi di belakang Rumah tersebut bercanggah dengan keterangan

Pihak pendakwaan telah merujuk kes Dorai Pandian a/l Munian & Anor v PP [2009] 4 MLJ 525, di mana Mahkamah memutuskan seperti berikut: “Discrepancies and contradictions there will always be in a case. In considering them, what the court has to decide is whether they are of such a nature as to discredit the witness entirely and render the whole of his evidence worthless and untrustworthy (see De Silva v Public Prosecutor [1964] MLJ 81). One hardly comes across a witness whose evidence does not contain a grain of untruth or at any rate exaggerations, embroideries or embellishments (see Ugar v State of Bihar AIR 1965 SC 277) …”

Pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa percanggahan ini adalah tidak material kepada kes di hadapan Mahkamah ini kerana subject matter kes ini adalah di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952 dan bukan di bawah Akta Kualiti Alam Sekeliling 1974 [Akta 127] atau Akta Perhutanan Negara 1984 (Akta 313). Isu tiada “power point” atau bekalan elektrik di bilik yang memungkinkan Perayu menggunakan bersama “sealer” biru bagi membungkus dadah untuk pengedaran dadah

SP3 di dalam keterangannya seperti berikut: “S: Kamu cakap dah siap packing tu kamu nampak apa? Boleh jelaskan tak? J: Sebab saya tengok masa saya tangkap saya dapat tahu sealer tu tak panas. Tapi sealer tu ada di atas pangkin kayu tu bersebelahan dengan dadah dan barang-barang lain seperti sudu dan alat penimbang. Jadi keadaan situasi tu memang keadaan di mana selepas siap packing.”

Dalam hal ini, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa SP3 di dalam keteranganya tidak menyatakan bahawa Perayu sedang sealkan dadah tersebut. Oleh itu, isu ketiadaan power point adalah tidak relevan kepada isu kredibiliti SP3. Dakwaan bahawa dadah yang telah dikemukakan di Mahkamah bukanlah dadah yang dirampas oleh SP3

Pihak pendakwaan menghujahkan bahawa dadah yang dikemukakan di Mahkamah tersebut sememangnya merupakan dadah yang dirampas oleh SP3, di mana beliau telah mengesahkan perkara ini sebagaimana di Kand. 5 Jilid 2 ms 85 - 86.

Di dalam hujahannya, pihak Pendakwaan telah merujuk kes PP v Teh Cheng Poh [1980] 1 MLJ 251, di mana Gunn Chit Tuan (selepas itu Hakim Besar Malaya) telah memutuskan seperti berikut: “...Be that as it may, although I would agree that the evidence of any witness should of course be scrutinised with care, I would not, with respect, subscribe to any proposition that the evidence of a police witness must invariably be corroborated in the circumstances described in the above-mentioned passage. I would however, with respect, refer to and adopt the following dictum of Thomson CJ (as he then was) in the case of Public Prosecutor v. Mohamed Ali [1962] MLJ 257 ,258 when his Lordship said as follows: When a Police witness says something that is not inherently improbable his evidence must in the first instance be accepted. If he says he saw a cow jumping over the moon his evidence is, of course, not to be accepted, but if he says he saw a cow wandering along one of the main streets of Kuala Lumpur (the sort of things we all see every day of our lives) there is not the slightest justification for refusing to believe him. Of course if his evidence is contradicted by other evidence or is shaken by cross-examination then it becomes the business of the Magistrate to decide whether or not it should be accepted. In the absence of contradiction, however, and in the absence of any element of inherent improbability the evidence of any witness, whether a Police witness or not, who gives evidence on affirmation, should normally be accepted. Here I would reiterate that I had, of course without undue emphasis on demeanour alone, after seeing and hearing PW2 in the witness box, found him to be a witness of truth and had accepted his testimony as reliable. I also considered that he was not an interested witness but was only a public officer who was only performing his duties and merely related to the Court what he actually saw and did on that day. His evidence was not contradicted by other evidence nor was he shaken in cross-examination and I also found that there was nothing inherently improbable about his evidence which was given on oath. Even if PW2 was an interested witness there is no legal presumption that he should not be believed unless there are cogent reasons for disbelief in the light of evidence to the contrary and the surrounding circumstances (Balasingam v. Public Prosecutor [1959] MLJ 193).”

Berdasarkan nas undang-undang di atas, pihak Pendakwaan menghujakan bahawa penjelasan dan keterangan SP3 dalam isu dadah yang dirampas ini boleh diterima oleh Mahkamah ini. Tiada penilaian sewajarnya terhadap keseluruhan keterangan SP3 dan siasatan yang dilakukan oleh SP4, terutamanya berkenaan cara Borang Bongkar ditandatangani

Pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa sebagaimana dinyatakan di dalam alasan penghakiman di Kand 4 Jilid 1 ms 24 - 66, adalah jelas bahawa Hakim Bicara telah meneliti segala keterangan yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan dan juga pihak Pembelaan. Isu “exclusive possession” ke atas dadah-dadah yang telah dirampas, serta Rumah tersebut dihuni oleh Tulus dan boleh diakses oleh pihak ketiga

Pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa Perayu sememangnya mempunyai kawalan dan jagaan terhadap dadah-dadah yang telah dirampas tersebut. Bagi membuktikan pemilikan dadah oleh Perayu, pihak Pendakwaan telah membuat rujukan terhadap beberapa nas undang-undang berkenaan pemilikan atau “possession”, sebagaimana di bawah.

Pertama sekali, prinsip pemilikan atau “possession” adalah berkaitan dengan konsep kawalan, jagaan dan pengetahuan sepertimana yang telah ditakrifkan dalam kes Chan Pean Leon v. PP [1956] 1 MLJ 237, di mana Hakim Thompson di muka surat 237 menyatakan seperti berikut: ““Possession” itself as regards the criminal law is described as follows in Stephen’s Digest (9th Edition pg 304): ‘A movable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need.’ To put it otherwise, there is a physical element and a mental element which must both be present before possession is made out. The accused must not only be so situated that he can deal with the thing as if it belonged to him, for example have it in his pocket or have it lying in front of him on a table. It must also be shown that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so, in other words, that he had some animus possidendi. Intention is a matter of fact which in the nature of things cannot be proved by direct evidence. It can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Whether these surrounding circumstances make out such intention is a question of fact in each individual case. If a watch is in my pocket then in the absence of anything else the inference will be clear that I intend to deal with it as if it were my own and accordingly I am in possession of it. On the other hand, if it is lying on a table in a room in which I am but which is also frequently used by other people then the mere fact that I am in physical proximity to it does not give rise to the inference that I intend to deal with it as if it belonged to me. There must be some evidence that I am doing or having done something with it that shows such an intention. Or it must be clear that the circumstances in which it is found show such an intention. It may be found in a locked room to which I hold the key or it may be found in a drawer mixed up with my own belongings or it may be found, as occurred in a recent case, in a box under my bed. The possible circumstances cannot be set out exhaustively and it is impossible to lay down any general rule on the point. But there must be something in the evidence to satisfy the Court that the person who is physically in a position to deal with the thing as his own had the intention of doing so.”

Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v. Denish Madhavan [2009] 2 CLJ 209, menyatakan seperti berikut: “[16] Before proceeding to consider the reasons for the Court of Appeal’s decision, we will say a few words about 'exclusive' possession. It is inappropriate to speak of possession of an article in criminal law as exclusive possession. One is either in possession or not in possession, although one could be in possession jointly with another or others. To say that the prosecution of a drug case fails because there has been no proof of exclusive possession is apt to convey the wrong impression that it is only in cases where possession is entirely with one person, - that is, 'exclusive' - that a conviction is possible. When the learned trial judge said 'The accused sought to negative the proof of exclusive possession...', we take it that he meant no more than that the respondent sought to show that he was not in possession of the drugs because he had no knowledge of their existence and that the drugs could have been placed in his bags by some other person or persons. [25] The idea of exclusivity features in the meaning of 'possession' in criminal law as one of the elements necessary to constitute possession. As Taylor J said in Leow Nghee Lim v. Reg. [1955] 1 MLJ 28 [TAB 15 ]: '...It is often said that 'possession must be exclusive'. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property. Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that 'possession must be exclusive' is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions.' [19] Once the elements needed to constitute possession are established, including the element of exclusive power to deal, then what is established is possession, not exclusive possession. So much for exclusive possession.”

Seterusnya, dalam kes Leow Nghee Lim v. R [1956] 1 MLJ 28, Taylor J telah menyatakan bahawa: “Custody means having care or guardianship; goods in custody are in the care of the custodian and, by necessary implication, he is taking care of them on behalf of someone else. You cannot take care of goods unless you know where they are and have the means of exercising control over them. A man must know of the existence of a chattel and have some idea of its whereabouts before he can exercise any control over it. The word possession therefore implies some knowledge but not necessarily full or exact knowledge.”

Kes Leow Nghee Lim (supra) juga telah dirujuk oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Okonkwo Ugochukwu Stephen v PP [2019] MLJU 175 [TAB 16].

Seterusnya, dalam kes PP v Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337, Mahkamah Persekutuan telah merujuk kepada kes Tan Ah Tee & Anor v PP [1980] 1 MLJ 49 [TAB 18] mengenai isu “possession” di mana Wee Chong Jin CJ telah memutuskan bahawa: “Even if there were no statutory presumptions available to the prosecution, once the prosecution had proved the fact of physical control or possession of the plastic bag and the circumstances in which this was acquired by and remained with the second appellant, the trial judges would be justified in finding she had possession of the contents of the plastic bag within the meaning of the Act unless she gave an explanation of the physical fact which the trial judges accepted or which raised a doubted in the minds that she had possession of the contents within the meaning of the Act.”

Berbalik kepada rayuan di hadapan Mahkamah ini, SP3 di dalam keterangannya menyatakan seperti berikut: “Masa tu saya nampak OKT dalam posisi duduk dan terdapat barang-barang kes iaitu peket-peket dadah, alat sealer, balance, alat penimbang dan juga sudu dalam keadaan OKT telah siap membungkus semua barang kes macam dia dah siap semua packing. Dia macam keadaan nak gerak keluar dari bilik itu.”

Menurut pihak Pendakwaan, adalah jelas di sini bahawa Perayu berada dalam keadaan sedemikian rupa sehingga dia boleh mengendalikan dadah tersebut seolah-olah ia miliknya. Maka, isu yang dibangkitkan oleh Perayu tidak dapat menafikan hakikat bahawa Perayu mengendalikan dadah tersebut seolah-olah ia miliknya.

Pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa bersandarkan kepada nas undang-undang di atas dan berdasarkan fakta kes ini, adalah jelas Perayu sememangnya mempunyai kawalan dan jagaan terhadap dadah-dadah tersebut.

Mahkamah ini telah meneliti keseluruhan Rekod Rayuan serta hujahan-hujahan lisan dan bertulis oleh pihak Pendakwaan dalam mematahkan hujahan Peguam Perayu dalam rayuan ini. Berdasarkan penelitian tersebut, Mahkamah ini sebulat suara mendapati bahawa sabitan dan hukuman oleh Hakim Bicara adalah tepat dan betul, di mana tiada kekhilafan dalam keputusan dan dapatan beliau dalam mensabitkan Perayu terhadap kedua-dua pertuduhan. Justeru, tiada sebab untuk Mahkamah ini mengacau ganggu dapatan tersebut.

Terlebih dahulu, Mahkamah ini merujuk kepada kes Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng & Ors v Gan Yook Chin & Anor [2003] 2 MLJ 97 yang memutuskan sebagaimana berikut: “Generally, an appellate court will not intervene unless the trial court was shown to be plainly wrong in arriving at its decision or where there had been no or insufficient judicial appreciation of the evidence.”

Dalam kes Che Omar bin Mohd Akhir v Public Prosecutor [2007] 4 MLJ 309, Mahkamah Persekutuan telah menyatakan seperti berikut: “It is trite law that an appellate court should be slow in disturbing a finding of facts by the trial judge unless such finding is clearly against the weight of evidence which is not the case here.”

Seterusnya, dalam kes Nor Badli Munawir bin Mohamad Alias Lafti v Public Prosecutor [2024] 3 MLJ 572, Mahkamah Rayuan di dalam penghakimannya telah merujuk kepada kes Wan Marzuki bin Wan Abdullah v Public Prosecutor [2008] MLJU 285 yang menyatakan seperti berikut: “There is clear authority for the proposition that in an appeal of this nature which turns on questions of fact particularly in relation to issues of credibility, this court will be reluctant to interfere with the findings made by the primary trier of fact…”

Seterusnya, berhubung isu percanggahan dalam keterangan saksi-saksi pendakwaan khususnya SP3 dan SP5 yang dibangkitkan oleh Peguam Perayu, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan Hakim Bicara yang telah mendapati bahawa percanggahan yang dinyatakan adalah tidak material dan sama sekali tidak menjejaskan elemen-elemen pertuduhan. Apatah lagi, percanggahan yang dibangkitkan oleh Peguam Perayu telah dijawab dan dijelaskan oleh saksi yang berkenaan, dan penjelasan tersebut juga telah pun diterima oleh Hakim Bicara. Dalam hal ini, Mahkamah ini mendapati tidak ada sebab untuk Mahkamah ini mengganggu dapatan Hakim Bicara tersebut, khususnya berhubung kredibiliti saksi-saksi yang memberi keterangan di hadapan beliau.

Menurut Mahkamah ini, Hakim Mahkamah Tinggi atau Hakim Bicara sesungguhnya mempunyai kelebihan “audio visual”, dan adalah jelas berada dalam kedudukan terbaik dalam menilai kredibiliti saksi-saksi dan telah dengan jelas menerima keterangan saksi pendakwaan dan menolak versi pembelaan. Dalam hal ini, Mahkamah ini merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan iaitu Lee Ah Seng & Anor v. PP [2007] 5 CLJ 1 bagi keputusan minoriti yang menyatakan penilaian kredibiliti seseorang saksi adalah lebih sesuai dilakukan oleh hakim bicara yang mempunyai kelebihan “audio visual”.

Dalam rayuan ini juga, Hakim Bicara juga telah menerima keterangan serta penjelasan oleh saksi-saksi yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan. Justeru, Mahkamah ini berpandangan bahawa kredibiliti saksi-saksi pendakwaan yang memberikan keterangan ini adalah utuh dan tiada sebab untuk Mahkamah ini menolak mahupun meragui keterangan mereka (rujuk PP v. Mohamed Ali [1962] 28 MLJ 257 dan Shah lrwan Ton v. PP [2013] 1 LNS 377).

Seterusnya, Mahkamah ini mendapati pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen-elemen pertuduhan bagi kedua-dua pertuduhan yang dikenakan terhadapnya. Berhubung isu pemilikan dan pengedaran, Mahkamah ini merujuk kepada penghakiman Mahkamah Persekutuan dalam kes Ghasem Hozouri Hassan v. PP [2018] MLJU 601 yang telah membincangkan isu milikan dan menyatakan seperti berikut: “[27] Based on the pronouncement of this Court in Denis Mahadevan as reproduced above, possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property. Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. [Emphasis added] [28] Similarly, in the case of Siew Yoke Keong v. PP [2013] 4 CLJ 149; [2013] 4 MLRA 99 the issue pertaining to the failure by the prosecution to prove exclusive possession of the proscribed drugs was again an issue. In that case learned counsel for the accused capitalised on the fact that some ladies' clothing were found in the first house where part of the drugs were found. He therefore contended that others like the accused’s wife had access to the first house in which the proscribed drugs were found. Learned counsel contended that the prosecution should have called her to exclude her as having access to the house and that the failure by the prosecution to do so resulted in its failure to prove exclusive possession or occupation of the first house by the accused resulting in the failure to prove exclusive possession of the proscribed drugs by the accused... [30] In Siew Yoke Keong, this Court held that the presence of the ladies clothing (two female upper garments and two pairs of female jeans) along with male clothing in the third room of the first house did not mean that no possession was established against the accused. The crucial question was whether accused was so situated with respect to the proscribed drugs found in the second and third rooms of the first house that he had the power to deal with the drugs as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances were such that he may be presumed to intend to do so in case of need. [31] Thus, from the above, when we talk about the issue of custody and control what is crucial is that the accused must be so situated that he can deal with the proscribed drugs as if it belonged to him, and it must be shown that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so (he had animus possidendi). The intention to deal with the drugs here refer to the element of knowledge...”

Berdasarkan nas undang-undang yang dirujuk di atas, Mahkamah ini berpuas hati bahawa kelakuan Perayu yang semasa serbuan dibuat, sedang mengendalikan urusan membuat pembungkusan atau “packing” dadah-dadah tersebut, dengan peralatan-peralatan pembungkusan di sekitarnya, dengan jelas menunjukkan dia mempunyai kuasa dan kawalan untuk mengendalikan dadah tersebut seolah-olah ia miliknya.

Mahkamah ini juga mendapati isu-isu yang dibangkitkan oleh Peguam Perayu dalam rayuan ini sama sekali tidak menjejaskan intipati pemilikan dan pengedaran sebagaimana dihujahkan oleh pihak Pendakwaan.

Secara keseluruhannya, Mahkamah ini sebulat suara bersetuju dengan dapatan Hakim Bicara bahawa keterangan-keterangan yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan telah berjaya menimbulkan elemen-elemen pertuduhan ke atas Perayu sepertimana yang dikehendaki oleh undang-undang. Mahkamah ini juga bersetuju bahawa Perayu telah gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan serta gagal mematahkan anggapan pengedaran atas imbangan kebarangkalian.

Dengan itu, kami sebulat suara memutuskan bahawa sabitan serta hukuman yang telah diperintahkan oleh Hakim Bicara adalah selamat untuk dikekalkan bagi kedua-dua pertuduhan.

Oleh itu, Mahkamah ini sebulat suara mengesahkan sabitan dan hukuman oleh Hakim Mahkamah Tinggi dan menolak rayuan Perayu bagi kedua-dua pertuduhan. Keputusan Mahkamah Tinggi bertarikh 25 September 2025 adalah dikekalkan.

Keputusan Mahkamah ini dibuat setelah meneliti alasan penghakiman YA Hakim Mahkamah Tinggi, hujahan bertulis dan hujahan lisan pihak-pihak serta setelah mengambilkira keterangan yang dikemukakan dalam kes ini secara keseluruhannya dan undang-undang yang terpakai. Bertarikh: 30 Mac 2026 -sgd-Bagi pihak Perayu : Muhammad Adam bin Burhanudeen [BURHAN & CO.] Bagi pihak Responden : TPR Atiqah binti Abdul Karim @ Husaini [Jabatan Peguam Negara (AGC)]