Today's Market (Ulu Tiram) Sdn. Bhd. (di bawah pentadbiran Penerima dan Pengurus yang dilantik Dato Dr. Shanmughanathan A/L Vellanthurai) v BANK KERJASAMA RAKYAT MALAYSIA BERHAD (JA-24NCvC-1541-10/2025)

1.

TODAY’S HOLDING GROUP SDN. BHD. (NO. SYARIKAT: 759068-H) …… DEFENDAN-DEFENDAN ALASAN PENGHAKIMAN

Saman Pemula bertarikh 14.10.2025 ini difailkan oleh Plaintif melalui Penerima dan Pengurus (“R&M”) yang dilantik di bawah Debentur bertarikh 30.8.2012.

Relief utama yang dipohon ialah suatu deklarasi dan perintah agar 3,000,000 unit saham BigPhase Realty Sdn Bhd (“Saham Tersebut”) dipindahkan daripada Defendan Kedua kepada Plaintif selaras dengan Penghakiman Mahkamah Tinggi Johor Bahru bertarikh 19.12.2024 dalam Guaman No. JA-22NCvC-9- 01/2019.

Defendan Kedua membantah atas alasan ‘Res judicata’, Mahkamah ‘functus officio’, Tiada ‘locus standi’ R&M dan Penyalahgunaan proses.

Plaintif telah menerima Kemudahan Pembiayaan berjumlah RM88 juta daripada Defendan Pertama melalui Surat Tawaran 12.3.2012 dan 19.4.2012 (Eksibit SAV-2)

Sebagai sekuriti, Plaintif menandatangani Debentur bertarikh

30.8.2012 (Eksibit SAV-3) yang mewujudkan Gadaian tetap ke atas saham (Klausa 2.2(a)(ii)) Gadaian terapung sekiranya ‘fixed charge’ tidak berkesan. Walaupun tertakluk kepada sekuriti tersebut, Plaintif telah memindahkan Saham Tersebut kepada Defendan Kedua melalui Borang 32A bertarikh 1.10.2012 (Eksibit SAV-6).

Dalam Guaman Sivil terdahulu, Mahkamah melalui Penghakiman

19.12.2024 (Eksibit SAV-7) memutuskan antara lain Defendan Kedua memegang saham dalam amanah untuk Bank (Defendan Pertama) dan saham mesti dipindahkan dalam 14 hari, jika gagal, bayar nilai saham. Tiada rayuan difailkan. Penghakiman tersebut adalah muktamad.

Defendan Kedua gagal memindahkan saham dan R&M (Plaintif) kemudiannya memfailkan prosiding ini sebagai permohonan perintah susulan (‘consequential order’).

Mahkamah merumuskan lima isu utama: Isu (i) - Sama ada Mahkamah mempunyai bidang kuasa untuk memberikan perintah susulan. Isu (ii) - Sama ada permohonan ini terhalang oleh prinsip ‘res judicata’ atau ‘functus officio’. Isu (iii): Sama ada perintah pemindahan kepada Penerima dan Pengurus (R&M) merupakan variasi terhadap Penghakiman 19.12.2024. Isu (iv) - Sama ada Permohonan Ini Bersifat Akademik atau Teoretikal. Isu (v) - Sama ada Permohonan Ini Menimbulkan ‘Double Recovery’ atau Merupakan ‘Abuse of Process’. ANALISIS & DAPATAN MAHKAMAH Isu (i): Sama ada Mahkamah mempunyai bidang kuasa untuk mengeluarkan perintah susulan 9. Dalam menilai isu bidang kuasa ini, Mahkamah berpendapat bahawa pendekatan yang perlu diambil adalah dengan meneliti sifat sebenar perintah yang dipohon dan bukan sekadar bentuk prosiding yang digunakan oleh Plaintif. Mahkamah memulakan analisis dengan mengiktiraf bahawa Penghakiman bertarikh

19.12.2024 telah dimeterai, tidak dirayu dan kekal berkuat kuasa sepenuhnya. Perintah tersebut adalah muktamad dari sudut penentuan liabiliti dan hak benefisial.

Mahkamah mengambil perhatian bahawa penghakiman bertarikh

19.12.2024 telah secara jelas memutuskan dua perkara asas. Pertama, Mahkamah telah mengisytiharkan bahawa Defendan Kedua memegang saham tersebut dalam amanah untuk Bank Kerjasama Rakyat Malaysia Berhad. Kedua, Mahkamah telah memerintahkan bahawa saham tersebut hendaklah dipindahkan kepada Bank dalam tempoh tertentu. Oleh kerana Penghakiman tersebut telah dimeterai dan tidak dirayu. Oleh itu, dapatan mengenai kewujudan amanah serta hak benefisial Bank terhadap saham tersebut adalah muktamad dan tidak lagi terbuka untuk dipersoalkan.

Prinsip asas yang dibangkitkan oleh Defendan Kedua ialah doktrin ‘functus officio’, iaitu bahawa setelah penghakiman dimeterai, Mahkamah tidak lagi mempunyai bidang kuasa untuk mengubah atau menambah apa-apa kepada penghakiman tersebut. Doktrin tersebut berakar pada kepentingan kepastian litigasi (‘finality of litigation’). Tanpa kemuktamadan, tiada penutup kepada pertikaian. Namun begitu, persoalan yang timbul dalam prosiding ini bukanlah sama ada dapatan tersebut boleh diubah, tetapi sama ada Mahkamah mempunyai kuasa untuk mengeluarkan arahan tambahan bagi memastikan bahawa penghakiman tersebut dapat dilaksanakan.

Walau bagaimanapun, Mahkamah Persekutuan dalam kes Stone World Sdn Bhd v Engareh (M) Sdn Bhd [2020] 9 CLJ 358 telah memberikan panduan yang jelas mengenai isu ini dan memperincikan bahawa doktrin ini tidak menafikan kuasa Mahkamah untuk mengeluarkan perintah susulan bagi tujuan memberi kesan kepada penghakiman asal.

Dalam kes tersebut, Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa walaupun Mahkamah menjadi ‘functus officio’ selepas memberikan penghakiman muktamad namun Mahkamah masih mempunyai kuasa inheren untuk memberikan perintah susulan yang diperlukan bagi memberi kesan kepada penghakiman asal bagi memastikan bahawa penghakiman yang telah diberikan tidak menjadi sia-sia atau tidak dapat dilaksanakan secara praktikal. Mahkamah Persekutuan menjelaskan bahawa doktrin ‘functus officio’ tidak boleh ditafsirkan secara terlalu sempit sehingga menghalang Mahkamah daripada memastikan bahawa penghakiman yang telah diberikan dapat dilaksanakan secara efektif.

Prinsip ini sangat penting kerana jika Mahkamah tidak mempunyai kuasa untuk mengeluarkan perintah sedemikian, maka suatu pihak boleh dengan mudah mengelakkan pelaksanaan penghakiman hanya dengan enggan mematuhi perintah tersebut. Ujian yang digariskan adalah jelas iaitu Mahkamah tidak boleh membuka semula dapatan liabiliti atau meminda hak substantif yang telah diputuskan tetapi Mahkamah boleh bertindak untuk melaksanakan atau menjayakan dapatan tersebut.

Mahkamah juga mengambil perhatian bahawa dalam kes Lesco Development Corp Sdn Bhd v Malaysia Building Society Bhd [1987] CLJ Rep 160, Mahkamah telah menekankan bahawa kuasa Mahkamah untuk memberikan arahan tambahan bagi melaksanakan hak yang telah diputuskan adalah sebahagian daripada kuasa inheren Mahkamah dalam memastikan keadilan dilaksanakan sepenuhnya.

Dalam konteks kes ini, jika Mahkamah menerima hujahan Defendan Kedua bahawa Mahkamah tidak lagi mempunyai bidang kuasa selepas penghakiman dimeterai, maka Defendan Kedua akan terus memegang ‘legal title’ terhadap saham tersebut walaupun Mahkamah telah memutuskan bahawa hak benefisial saham tersebut bukan lagi miliknya. Keadaan sedemikian akan menyebabkan penghakiman Mahkamah menjadi tidak berkesan secara praktikal.

Oleh itu, dalam kes ini, Mahkamah perlu meneliti sama ada permohonan Plaintif merupakan satu percubaan untuk mengubah hak yang telah diputuskan, atau sekadar satu mekanisme pelaksanaan bagi memastikan perintah asal dipatuhi.

Mahkamah berpendapat bahawa kewujudan bidang kuasa tidak boleh dinafikan secara mutlak hanya kerana penghakiman telah dimeterai. Persoalan sebenar ialah sifat perintah yang dipohon. Mahkamah dengan ini mendapati bahawa permohonan Plaintif adalah bersifat pelaksanaan (‘execution’) kepada penghakiman dan bukan percubaan untuk mengubah atau meminda dapatan Mahkamah terdahulu. Dengan itu, Mahkamah mendapati bahawa bidang kuasa untuk mempertimbangkan permohonan susulan ini wujud di sisi undang-undang. Isu (ii): Sama ada permohonan ini terhalang oleh prinsip ‘res judicata’

Defendan Kedua berhujah bahawa isu pemindahan saham telah pun diputuskan secara muktamad dan oleh itu permohonan ini adalah terhalang oleh ‘res judicata’.

Prinsip ‘res judicata’ bertujuan menghalang litigasi semula terhadap isu yang telah diputuskan secara muktamad antara pihak-pihak yang sama. Namun demikian, Mahkamah berpendapat bahawa Defendan Kedua telah tersalah faham mengenai skop sebenar doktrin tersebut. Mahkamah bersetuju bahawa melalui Perenggan

dan (f) Penghakiman 19.12.2024, Mahkamah terdahulu telah secara muktamad memutuskan bahawa Defendan Kedua memegang saham dalam amanah untuk Bank dan hendaklah memindahkannya. Dalam kes ini, Plaintif tidak mencabar dapatan Mahkamah bahawa Defendan Kedua memegang saham tersebut sebagai pemegang amanah. Plaintif juga tidak mencabar kesahan Debentur atau hak benefisial Bank terhadap saham tersebut. Sebaliknya, Plaintif bergantung sepenuhnya kepada penghakiman bertarikh 19.12.2024 sebagai asas kepada permohonan ini. Dengan kata lain, permohonan ini tidak bertujuan untuk melitigasi semula isu yang telah diputuskan, tetapi bertujuan untuk memberi kesan kepada dapatan tersebut.

Liabiliti tersebut tidak dirayu dan dengan itu adalah konklusif. Namun, prinsip ‘res judicata’ tidak boleh diperluaskan sehingga menghalang pelaksanaan penghakiman itu sendiri. Permohonan semasa tidak mencabar dapatan amanah, tidak mempersoalkan kesahan Debentur, dan tidak membuka semula isu pemilikan benefisial. Sebaliknya, ia berasaskan penghakiman tersebut dan bertujuan menjadikannya berkesan secara praktikal.

Mahkamah juga meneliti kes Hock Hua Bank Bhd v Sahari bin Murid [1980] CLJU 92 yang dirujuk oleh Defendan Kedua. Dalam kes tersebut Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa selepas sesuatu penghakiman dimeterai, Mahkamah tidak boleh mengubah atau meminda penghakiman tersebut kecuali melalui prosedur yang dibenarkan oleh undang-undang. Prinsip tersebut adalah tidak dipertikaikan. Walau bagaimanapun, kes tersebut berkaitan dengan situasi di mana suatu pihak cuba meminda atau membatalkan penghakiman yang telah dimeterai. Keadaan tersebut adalah berbeza daripada kes semasa. Dalam kes ini Plaintif tidak memohon supaya penghakiman terdahulu dipinda atau dibatalkan. Sebaliknya Plaintif hanya memohon suatu perintah susulan bagi memastikan bahawa penghakiman tersebut dapat dilaksanakan. Oleh itu Mahkamah mendapati bahawa kes tersebut tidak menyokong hujahan Defendan Kedua.

Mahkamah juga meneliti kes Asia Commercial Finance (M) Bhd v Kawal Teliti Sdn Bhd [1995] 3 CLJ 783. Dalam kes tersebut Mahkamah menekankan bahawa Mahkamah hendaklah berhati-hati dalam menggunakan doktrin ‘res judicata’ supaya ia tidak digunakan secara melampau sehingga menjejaskan keadilan. Mahkamah juga menegaskan bahawa doktrin tersebut tidak boleh digunakan untuk menghalang pelaksanaan penghakiman yang sah. Prinsip tersebut menyokong kedudukan Plaintif dalam kes ini.

Berdasarkan analisis di atas, Mahkamah merumuskan prinsip berikut:

Doktrin ‘res judicata’ menghalang litigasi semula terhadap isu yang telah diputuskan secara muktamad;

(ii) Namun doktrin tersebut tidak menghalang pelaksanaan penghakiman yang sah;

(iii) Permohonan yang bertujuan melaksanakan penghakiman tidak melibatkan ‘cause of action estoppel’;

(iv) Permohonan tersebut juga tidak melibatkan issue estoppel;

Prosiding pelaksanaan tidak boleh dianggap sebagai ‘abuse of process’. Oleh itu Mahkamah mendapati bahawa bantahan Defendan Kedua berasaskan ‘res judicata’ adalah tidak berasas dan ditolak.

Sekiranya prinsip ‘res judicata’ ditafsirkan sehingga menghalang pelaksanaan, maka penghakiman yang telah dimuktamadkan akan kehilangan keberkesanannya. Pendekatan sedemikian akan bercanggah dengan prinsip asas bahawa penghakiman Mahkamah hendaklah membawa kesan praktikal dan bukan sekadar deklarasi teori. Mahkamah dengan itu mendapati bahawa bantahan berdasarkan ‘res judicata’ adalah tersasar dan tidak berasas dan permohonanini tidak melanggar prinsip ‘res judicata’. Isu (iii): Sama ada perintah pemindahan kepada Penerima dan Pengurus (R&M) merupakan variasi terhadap Penghakiman 19.12.2024 26. Defendan Kedua berhujah bahawa penghakiman terdahulu secara jelas memerintahkan bahawa saham tersebut hendaklah dipindahkan kepada Bank Kerjasama Rakyat Malaysia Berhad dan bukannya kepada Plaintif atau Penerima dan Pengurus. Oleh itu menurut Defendan Kedua, perintah yang dipohon oleh Plaintif akan mengubah kandungan penghakiman tersebut dan dengan itu melanggar prinsip bahawa penghakiman yang telah dimeterai tidak boleh diubah.

Mahkamah menerima bahawa prinsip asas undang-undang prosedur adalah bahawa suatu penghakiman yang telah dimeterai tidak boleh dipinda atau diubah secara substantif kecuali melalui prosedur rayuan atau mekanisme lain yang dibenarkan oleh undang-undang. Prinsip ini telah ditegaskan dalam kes Stone World Sdn Bhd (supra) di mana Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa Mahkamah tidak boleh membuka semula atau mengubah dapatan substantif yang telah diputuskan melalui penghakiman muktamad. Walau bagaimanapun Mahkamah Persekutuan juga menegaskan bahawa Mahkamah masih mempunyai kuasa untuk mengeluarkan perintah susulan yang tidak mengubah dapatan substantif tetapi hanya bertujuan untuk melaksanakan dapatan tersebut.

Oleh itu persoalan sebenar yang perlu ditentukan oleh Mahkamah dalam isu ini bukanlah sama ada nama penerima saham adalah berbeza secara literal daripada yang dinyatakan dalam penghakiman terdahulu. Sebaliknya persoalan sebenar ialah sama ada perintah yang dipohon oleh Plaintif akan mengubah hak benefisial yang telah diputuskan oleh penghakiman terdahulu.

Oleh itu isu ini memerlukan penelitian yang lebih mendalam kerana ia menyentuh keseimbangan antara kemuktamadan penghakiman dan keperluan untuk memberi kesan kepada hak yang telah diputuskan. Perenggan (f) Penghakiman 19.12.2024 mengarahkan bahawa saham tersebut dipindahkan kepada Plaintif dalam guaman asal, iaitu Bank (Defendan Pertama).

Dalam Penghakiman bertarikh 19.12.2024, Mahkamah telah mengisytiharkan bahawa Defendan Kedua memegang saham tersebut dalam amanah untuk Bank Kerjasama Rakyat Malaysia Berhad. Deklarasi tersebut merupakan dapatan substantif Mahkamah mengenai hak benefisial terhadap saham tersebut. Melalui deklarasi tersebut, Mahkamah telah memutuskan bahawa Defendan Kedua bukan lagi pemilik benefisial saham tersebut. Sebaliknya Defendan Kedua hanya memegang saham tersebut sebagai ‘constructive trustee’ bagi pihak Bank. Oleh itu sejak tarikh penghakiman tersebut, Bank merupakan pemilik benefisial sebenar saham tersebut.

Perintah tersebut membentuk sebahagian daripada ‘operative part’ penghakiman dan tidak boleh diubah secara substantif. Oleh itu, Mahkamah tidak boleh menggantikan Bank sebagai benefisiari kepada entiti lain. Namun demikian, Mahkamah perlu menilai apakah maksud sebenar pengisytiharan amanah dalam perenggan

penghakiman tersebut.

Perenggan

mengisytiharkan bahawa Defendan Kedua memegang saham tersebut dalam amanah untuk Bank (Defendan Pertama). Deklarasi ini mewujudkan pemisahan antara ‘legal title’ dan ‘beneficial ownership’. Sejak tarikh penghakiman tersebut, Bank adalah pemilik benefisial sebenar. Defendan Kedua memegang saham hanya sebagai ‘constructive trustee.’ ‘Constructive trust’ timbul secara operasi undang-undang untuk mencegah ketidakadilan dan pengkayaan tidak adil. Oleh itu, hak benefisial telah diputuskan secara muktamad dan tidak lagi terletak pada Defendan Kedua. Mahkamah juga mengambil perhatian bahawa Plaintif kini berada di bawah pentadbiran Penerima dan Pengurus (R&M) yang dilantik oleh Bank di bawah Debentur.

Berkenaan R&M yang dilantik di bawah Debentur dan Seksyen 383 Akta Syarikat 2016 dimana bertindak sebagai ejen syarikat, tetapi secara komersial dan fiduciari bagi kepentingan pemegang sekuriti. R&M bukan pihak ketiga asing, tetapi mekanisme pelaksanaan yang dibenarkan oleh undang-undang untuk melindungi dan merealisasikan sekuriti. Dibawah seksyen ini juga Mahkamah mempunyai kuasa untuk memberikan arahan yang sesuai berhubung dengan pelaksanaan kuasa Penerima dan Pengurus. Penerima dan Pengurus merupakan mekanisme undang-undang yang membolehkan pemegang sekuriti merealisasikan sekuriti mereka. Pendekatan ini selaras dengan prinsip yang dinyatakan dalam kes Lim Choon Seng v Lim Poh Kwee [2020] 9 CLJ 1, bahawa Mahkamah hendaklah melihat kepada substans berbanding bentuk prosiding.

Di sisi undang-undang amanah, benefisiari boleh melaksanakan haknya melalui wakil yang sah. Oleh itu, apabila pemindahan saham tersebut dipindahkan kepada Plaintif selaku R&M bagi pihak dan untuk manfaat Bank sebagai pemilik benefisial saham tersebut dan dalam erti kata lain tidak mengubah identiti benefisiari sebenar iaitu ‘Beneficial ownership’ kekal pada Bank (Defendan Pertama).

Prinsip ekuiti menghendaki Mahkamah melihat kepada substans berbanding bentuk. Secara substantif, tujuan Penghakiman

19.12.2024 adalah untuk memastikan saham tersebut berada di bawah kawalan benefisiari sah. Jika Mahkamah menolak perintah ini semata-mata atas alasan literal bahawa nama penerima tidak sama, Mahkamah akan mengutamakan bentuk berbanding substans. Pendekatan sedemikian akan bercanggah dengan rasional; ‘constructive trust’; itu sendiri.

Oleh itu bagi isu (iii) ini Mahkamah mendapati bahawa:

Hak benefisial kekal pada Bank;

(ii) Defendan Kedua kekal sebagai ‘constructive trustee’;

(iii) R&M bertindak sebagai wakil sah Bank;

(iv) Liabiliti Defendan Kedua tidak diperluaskan;

Tiada perubahan kepada dapatan substantif berlaku.

Dengan syarat bahawa perintah dirangka dengan jelas bahawa pemindahan adalah kepada Plaintif selaku Penerima dan Pengurus bagi pihak dan untuk manfaat Bank selaras dengan Penghakiman

19.12.2024, Mahkamah berpuas hati bahawa tiada variasi berlaku. Oleh itu, bantahan Defendan Kedua atas alasan variasi adalah tidak berasas dan ditolak. Isu (iv) - Sama ada Permohonan Ini Bersifat Akademik atau Teoretikal 38. Defendan Kedua berhujah bahawa isu pemindahan saham adalah bersifat akademik kerana BigPhase Realty Sdn Bhd hanya mempunyai satu aset, iaitu kompleks beli-belah Today’s Mall, yang telah dilelongkan oleh Bank pada 26.11.2025

Hujahan ini, pada asasnya, menyatakan bahawa oleh sebab aset utama syarikat telah dilupuskan, maka saham tersebut tidak lagi mempunyai nilai praktikal dan permohonan ini tidak memberi apa-apa kesan nyata.

Mahkamah ini tidak bersetuju hujahan tersebut. Hak milik saham dalam sesuatu syarikat bukanlah terhad kepada pemilikan aset fizikal semata-mata. Saham mewakili kepentingan ekuiti dalam entiti korporat yang berasingan di sisi undang-undang. Nilai saham mungkin berubah, meningkat atau merosot, tetapi hak milik terhadap saham adalah suatu hak proprietari yang berdiri sendiri. Hak benefisial yang telah diisytiharkan melalui penghakiman tidak boleh dianggap lupus hanya kerana keadaan komersial syarikat berubah selepas itu.

Dari sudut Pemisahan Entiti Korporat pula, BigPhase Realty Sdn Bhd adalah entiti undang-undang yang berasingan. Pelelongan satu aset syarikat tidak dengan sendirinya membubarkan syarikat atau menghapuskan kewujudan saham. Selagi syarikat wujud sebagai entiti berdaftar, saham tersebut tetap merupakan harta yang sah di sisi undang-undang. Oleh itu, hujahan bahawa isu ini akademik semata-mata kerana aset tunggal telah dijual adalah tidak tepat dari sudut prinsip korporat.

Lebih penting lagi di dalam kes ini, Penghakiman 19.12.2024 telah memutuskan bahawa Defendan Kedua memegang saham tersebut dalam amanah untuk Bank dan Deklarasi amanah tersebut tidak bersyarat kepada kewujudan atau nilai aset tertentu. Ia adalah pengisytiharan hak benefisial terhadap saham itu sendiri. Oleh itu, walaupun nilai saham mungkin terjejas akibat pelelongan aset, hak benefisial yang telah diputuskan tidak boleh dianggap menjadi akademik.

Dari sudut Hak Untuk Memilih Pelaksanaan Perenggan (f) Penghakiman 19.12.2024 memberi dua opsyen iaitu pemindahan saham atau pembayaran nilai yang ditaksirkan. Hak untuk menuntut pemindahan adalah sebahagian daripada struktur penghakiman tersebut. Defendan Kedua tidak boleh secara unilateral menafikan hak pemindahan tersebut dengan berhujah bahawa saham tidak lagi bernilai atau kurang bernilai. Penentuan nilai atau manfaat saham adalah perkara berasingan daripada kewajipan pemindahan.

Sekiranya Mahkamah menerima hujahan bahawa isu ini akademik, Defendan Kedua akan terus memegang ‘legal title’ walaupun hak benefisial telah diputuskan bukan miliknya. Ini akan membenarkan ‘constructive trustee’ mengekalkan kawalan terhadap harta yang bukan miliknya di sisi ekuiti. Prinsip ekuiti tidak membenarkan hasil sedemikian.

Bagi isu (iv) ini Mahkamah mendapati bahawa:

Pelelongan aset syarikat tidak menghapuskan kewujudan saham;

(ii) Hak benefisial yang telah diisytiharkan tidak menjadi akademik;

(iii) Kewajipan pemindahan saham kekal berkuat kuasa;

(iv) Permohonan ini mempunyai kesan praktikal dan bukan bersifat teoretikal. Oleh itu, hujahan Defendan Kedua bahawa isu ini adalah akademik ditolak sepenuhnya.

Mahkamah ini menegaskan bahawa perubahan keadaan komersial sesuatu syarikat tidak boleh digunakan sebagai alasan untuk menggugurkan hak benefisial yang telah diputuskan melalui penghakiman yang muktamad. Selagi saham tersebut wujud sebagai harta yang sah di sisi undang-undang, Mahkamah berkuasa dan berkewajipan memastikan bahawa hak yang telah diisytiharkan diberi kesan sepenuhnya. Isu (v) - Sama ada Permohonan Ini Menimbulkan ‘Double Recovery’ atau Merupakan ‘Abuse of Process’

Defendan Kedua berhujah bahawa tindakan Plaintif menuntut pemindahan saham dalam prosiding ini, selepas pelelongan aset syarikat dan selepas penghakiman terdahulu, berpotensi mewujudkan ‘double recovery’ atau merupakan penyalahgunaan proses Mahkamah (‘abuse of process’). Mahkamah tidak menerima hujahan tersebut.

Prinsip ‘double recovery’ melarang sesuatu pihak daripada menerima pampasan dua kali bagi kerugian yang sama. Prinsip ini lazimnya terpakai dalam konteks tuntutan ganti rugi, di mana seseorang plaintif tidak boleh menuntut dan menerima pampasan berulang bagi kerugian identikal.

Dalam kes ini, Penghakiman 19.12.2024 memperuntukkan dua bentuk relif alternatif di bawah Perenggan (f):

pemindahan saham; atau

(ii) pembayaran nilai saham yang ditaksirkan

Struktur relif tersebut adalah bersifat alternatif dan bukan kumulatif. Tiada bukti bahawa Bank telah menerima pembayaran nilai saham yang ditaksirkan. Tiada juga bukti bahawa relif alternatif telah dilaksanakan sepenuhnya sehingga menyebabkan pemindahan saham menjadi tidak relevan.

Oleh itu, pemindahan saham tidak menghasilkan pemulihan berganda dan ia hanyalah pelaksanaan salah satu cabang relif yang telah diberikan oleh Mahkamah terdahulu. Tambahan pula, pemindahan saham adalah pelaksanaan hak proprietari, bukan tuntutan pampasan baharu. Hak benefisial terhadap saham telah diputuskan melalui deklarasi amanah. Pelaksanaan hak proprietari tidak boleh disamakan dengan tuntutan ganti rugi tambahan. Oleh itu Prinsip ‘double recovery’ tidak terpakai dalam konteks penguatkuasaan hak proprietari yang telah diputuskan.

Berkenaan dengan Dakwaan ‘Abuse of Process’. ‘Abuse of process’ merujuk kepada penggunaan proses Mahkamah bagi tujuan yang tidak wajar atau menindas. Untuk membuktikan ‘abuse’, Defendan Kedua perlu menunjukkan bahawa prosiding ini:

Bertujuan menindas; atau

Mengulangi litigasi yang telah diputuskan; atau

Digunakan secara tidak ‘bona fide’ Namun Mahkamah mendapati tiada elemen sedemikian. Prosiding ini tidak membuka semula isu amanah. Ia juga tidak mencabar dapatan terdahulu dan ia tidak memperluaskan liabiliti Defendan Kedua. Sebaliknya ia bertujuan semata-mata memastikan pematuhan kepada penghakiman yang telah menjadi muktamad.

Sekiranya Mahkamah menerima hujahan ‘abuse of process’ dalam keadaan ini, ia akan memberi kesan bahawa pihak yang ingkar mematuhi penghakiman boleh mengelakkan pelaksanaan hanya dengan melabelkan prosiding susulan sebagai penyalahgunaan. Pendekatan sedemikian akan melemahkan kewibawaan penghakiman Mahkamah. Prinsip asas keadilan menghendaki bahawa perintah Mahkamah bukan sekadar deklarasi kosong, tetapi hendaklah boleh dikuat kuasakan secara efektif. 54 Bagi isu (v) ini Mahkamah mendapati bahawa:

Tiada bukti bahawa Bank telah menerima pampasan berganda bagi kerugian yang sama;

(ii) Struktur relif dalam Penghakiman 19.12.2024 adalah alternatif dan belum dilaksanakan sepenuhnya

(iii) Permohonan ini adalah pelaksanaan hak ‘proprietary’ yang telah diputuskan melalui deklarasi amanah dan bukan tuntutan baharu;

(iv) Tiada elemen penindasan atau niat tidak ‘bona fide’;

Prosiding ini bukan suatu ‘abuse of process’.

Oleh itu, dakwaan Defendan Kedua bahawa permohonan ini menimbulkan ‘double recovery’ atau merupakan penyalahgunaan proses adalah tidak berasas dan ditolak. Mahkamah menegaskan bahawa pelaksanaan hak yang telah diputuskan tidak boleh disamakan dengan pemulihan berganda atau penyalahgunaan proses. Sebaliknya, ia adalah manifestasi prinsip bahawa penghakiman yang telah menjadi muktamad hendaklah diberi kesan sepenuhnya di sisi undang-undang dan ekuiti.

Setelah meneliti keseluruhan hujahan pihak-pihak, keterangan afidavit yang difailkan serta prinsip undang-undang yang berkaitan, Mahkamah mendapati bahawa semua bantahan yang dibangkitkan oleh Defendan Kedua pada hakikatnya berpunca daripada premis yang sama, iaitu bahawa Penghakiman Mahkamah Tinggi bertarikh

19.12.2024 tidak boleh lagi disentuh oleh Mahkamah ini. Mahkamah tidak bersetuju dengan premis tersebut.

Penghakiman bertarikh 19.12.2024 telah memutuskan dua perkara yang sangat penting secara muktamad, iaitu pertama bahawa Defendan Kedua memegang saham dalam BigPhase Realty Sdn Bhd sebagai pemegang amanah bagi pihak Bank Kerjasama Rakyat Malaysia Berhad, dan kedua, bahawa saham tersebut hendaklah dipindahkan kepada Bank dalam tempoh yang ditetapkan atau nilai saham tersebut hendaklah dibayar sekiranya pemindahan tidak dilaksanakan. Dapatan tersebut tidak dirayu dan oleh itu telah menjadi muktamad. Oleh itu isu mengenai hak benefisial terhadap saham tersebut tidak lagi terbuka untuk dipertikaikan.

Semua bantahan yang dibangkitkan oleh Defendan Kedua dalam prosiding ini sama ada berasaskan doktrin ‘functus officio’, prinsip ‘res judicata’, dakwaan variasi terhadap penghakiman, dakwaan bahawa isu ini bersifat akademik atau dakwaan ‘double recovery’, pada hakikatnya bertujuan menghalang pelaksanaan kepada dapatan tersebut.

Mahkamah berpendapat bahawa pendekatan sedemikian tidak selaras dengan prinsip asas undang-undang bahawa sesuatu penghakiman Mahkamah hendaklah mempunyai kesan praktikal dan boleh dilaksanakan. Prinsip ini telah diperjelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Stone World Sdn Bhd (supra) di mana Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa walaupun Mahkamah tidak boleh membuka semula dapatan substantif sesuatu penghakiman yang telah dimeterai, Mahkamah masih mempunyai kuasa untuk mengeluarkan perintah susulan bagi memastikan bahawa penghakiman tersebut dapat dilaksanakan secara efektif.

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa permohonan Plaintif tidak mencabar dapatan penghakiman terdahulu. Sebaliknya permohonan ini bertujuan memastikan bahawa saham yang telah diisytiharkan sebagai dipegang dalam amanah untuk bank akhirnya berada di bawah kawalan pihak yang berhak menurut penghakiman tersebut.

Mahkamah juga mendapati bahawa pemindahan saham kepada Plaintif selaku Penerima dan Pengurus yang dilantik oleh Bank tidak mengubah identiti benefisiari sebenar saham tersebut. Benefisiari sebenar kekal Bank Kerjasama Rakyat Malaysia Berhad sebagaimana yang telah diputuskan dalam penghakiman terdahulu. Pemindahan kepada Penerima dan Pengurus hanyalah suatu mekanisme pentadbiran yang membolehkan Bank melaksanakan haknya sebagai pemegang sekuriti di bawah Debentur. Oleh itu pemindahan tersebut tidak boleh dianggap sebagai suatu variasi terhadap penghakiman terdahulu.

Mahkamah juga mendapati bahawa hujahan Defendan Kedua bahawa permohonan ini bersifat akademik adalah tidak berasas. Walaupun aset utama syarikat telah dilelong, saham dalam syarikat tersebut kekal sebagai harta proprietari yang sah di sisi undang-undang selagi syarikat tersebut masih wujud sebagai entiti korporat.

Hak benefisial yang telah diputuskan oleh Mahkamah tidak boleh dianggap lupus hanya kerana keadaan komersial syarikat berubah selepas penghakiman tersebut diberikan. Mahkamah seterusnya mendapati bahawa permohonan ini tidak menimbulkan isu ‘double recovery’. Relif yang diberikan dalam Penghakiman bertarikh

19.12.2024 adalah bersifat alternatif dan bukan kumulatif. Tiada bukti bahawa Bank telah menerima pampasan bagi nilai saham tersebut yang boleh menimbulkan isu pemulihan berganda. Permohonan ini hanyalah pelaksanaan kepada salah satu cabang relif yang telah diberikan oleh Mahkamah. Mahkamah juga tidak mendapati bahawa prosiding ini merupakan penyalahgunaan proses Mahkamah. Sebaliknya prosiding ini merupakan satu langkah yang sah dan munasabah bagi memastikan bahawa penghakiman yang telah menjadi muktamad dapat dilaksanakan sepenuhnya.

Jika Mahkamah menerima hujahan Defendan Kedua bahawa prosiding ini merupakan suatu penyalahgunaan proses, maka seseorang pihak yang enggan mematuhi penghakiman Mahkamah boleh dengan mudah mengelakkan pelaksanaan penghakiman tersebut dengan hanya melabelkan prosiding susulan sebagai ‘abuse of process’. Pendekatan sedemikian akan menjejaskan kewibawaan penghakiman Mahkamah dan tidak selaras dengan prinsip bahawa penghakiman Mahkamah hendaklah mempunyai kesan praktikal. Oleh itu, apabila semua isu yang dibangkitkan oleh Defendan Kedua dianalisis secara keseluruhan, Mahkamah mendapati bahawa tiada satu pun daripada bantahan tersebut mempunyai merit di sisi undang-undang.

Sebaliknya kes ini pada hakikatnya melibatkan satu persoalan yang agak mudah, iaitu sama ada seseorang pihak yang telah diputuskan oleh Mahkamah sebagai memegang saham dalam amanah bagi pihak pihak lain boleh terus mengekalkan ‘legal title’ terhadap saham tersebut dengan mengemukakan bantahan prosedur bagi menghalang pelaksanaan penghakiman.

Mahkamah berpendapat bahawa undang-undang tidak membenarkan hasil sedemikian. Prinsip asas keadilan menghendaki bahawa seseorang ‘constructive trustee’ tidak boleh mengekalkan kawalan terhadap harta yang bukan lagi miliknya di sisi ekuiti. Oleh itu Mahkamah berpuas hati bahawa permohonan Plaintif adalah berasas di sisi undang-undang dan ekuiti dan hendaklah dibenarkan.

Berdasarkan keseluruhan analisis di Bahagian Analisis dan Dapatan Mahkamah di atas tadi, Mahkamah telah membuat dapatan seperti berikut:

Bahawa Mahkamah mempunyai bidang kuasa untuk mengeluarkan perintah susulan bagi memastikan pelaksanaan Penghakiman bertarikh 19.12.2024, selaras dengan prinsip consequential order yang diiktiraf oleh Mahkamah Persekutuan dalam Stone World Sdn Bhd v Engareh (M) Sdn Bhd (supra).

Bahawa permohonan ini tidak terhalang oleh prinsip ‘res judicata’ kerana ia tidak membuka semula dapatan liabiliti atau hak benefisial yang telah diputuskan secara muktamad melalui Perenggan (c) dan (f) Penghakiman 19.12.2024,

Bahawa deklarasi amanah dalam

Penghakiman tersebut telah memindahkan hak benefisial saham kepada Bank Kerjasama Rakyat Malaysia Berhad, manakala Defendan Kedua memegang saham tersebut sebagai ‘constructive trustee’.

Bahawa perintah pemindahan kepada Plaintif selaku Penerima dan Pengurus yang dilantik oleh Bank, bagi pihak dan untuk manfaat Bank tersebut, tidak mengubah hak benefisial yang telah diputuskan dan oleh itu bukan suatu variasi substantif terhadap Penghakiman 19.12.2024;

Bahawa hujahan Defendan Kedua bahawa permohonan ini bersifat akademik kerana pelelongan aset tunggal syarikat adalah tidak berasas, memandangkan saham kekal sebagai harta proprietari yang sah di sisi undang-undang;

Bahawa tiada elemen ‘double recovery’ atau ‘abuse of process’ timbul dalam prosiding ini kerana relif yang dipohon adalah pelaksanaan hak proprietari yang telah diputuskan dan bukan tuntutan baharu atau berganda

Mahkamah dengan itu berpuas hati bahawa Saman Pemula ini adalah berasas di sisi undang-undang dan ekuiti. Sehubungan itu, Mahkamah dengan ini membuat perintah-perintah berikut:

Bahawa Defendan Kedua hendaklah, dalam tempoh empat belas (14) hari dari tarikh perintah ini, memindahkan 3,000,000 unit saham dalam BigPhase Realty Sdn Bhd kepada Plaintif selaku Penerima dan Pengurus yang dilantik oleh Bank Kerjasama Rakyat Malaysia Berhad, bagi pihak dan untuk manfaat Bank tersebut, selaras dengan Perenggan (f) Penghakiman bertarikh 19.12.2024.

(ii) Bahawa sekiranya Defendan Kedua gagal atau ingkar mematuhi Perintah (1) di atas dalam tempoh yang ditetapkan, Plaintif berhak mengambil segala langkah yang perlu di sisi undang-undang untuk melaksanakan pemindahan tersebut;

(iii) Bahawa Defendan Kedua hendaklah membayar kos kepada Plaintif sebanyak RM7,000.00;

(iv) Bahawa segala perintah lain yang bersesuaian bagi memberi kesan penuh kepada Penghakiman bertarikh 19.12.2024 adalah dibenarkan. PENUTUP

Sebagai Penutup, Mahkamah menegaskan bahawa penghakiman yang telah menjadi muktamad tidak boleh dibiarkan kosong atau tidak berkesan. Prinsip ekuiti menuntut bahawa hak benefisial yang telah diisytiharkan hendaklah diberi kesan sepenuhnya, dan perintah yang diberikan dalam prosiding ini adalah selaras dengan tujuan tersebut. BERTARIKH: 9 MAC 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Plaintif Mohd Nasim bin Shafie Tetuan Sidek Teoh Wong & Dennis Kuala Lumpur Peguam Bagi Pihak Defendan