Tpr Khalijah Binti Mohd Khalid v Lee Wing Leong (CA-83-579-11/2017)

Pada 08-04-2016 sebanyak RM40,000.00

Pada 13-0-2016 sebanyak RM150,000.00

Pada 18-0-2016 sebanyak RM30,000.00 Namun, sehingga laporan polis dibuat, Kuantan report 21389/17, SP-1 masih belum menerima apa-apa pulangan yang dijanjikan. Tertuduh telah ditangkap pada 20-11-2017 berkait Kuantan report 21389/17 dan seterusnya dituduh di Mahkamah ini. BEBAN PEMBUKTIAN DI AKHIR KES PENDAKWAAN Beban pembuktian adalah ke atas pihak Pendakwaan untuk membuktikan suatu kes prima facie seperti yang diperuntukkan di bawah s.173(f)(i), (ii) dan s. 180 Kanun Tatacara Jenayah. Prinsip undang-undang berkenaan dengan isu ini telah mantap. Keterangan-keterangan saksi-saksi Pendakwaan hendaklah dinilai secara maksimum (Looi Kow Chai & Anor v. PP [2003] 1 CLJ 734; [2003] 2 AMR 89 dan Roslan @ Rosli Abdullah v. PP [2009] 1 LNS 875). Di dalam kes PP v. 5 Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 Mahkamah Persekutuan menjelaskan bagaimana sesuatu kes prima facie ditentukan, iaitu seperti yang berikut: “For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution's case:

the close of the prosecution's case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution's witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is "Yes", then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is "No" then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict;

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. Public Prosecutor [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263”. 6 Pendakwaan juga membuat rujukan kepada kes-kes berikut berkenaan dengan prima facie : Dalip Baghwan Singh v PP [1998] 1 MLJ 1, PP v Dato’ Seri Anwar Ibrahim (No.3) [1999] 2 MLJ 1; Looi Kow Chai & Anor v PP [2003] 1 CLJ 734; Balachandran v PP [2005] 2 MLJ 301. Pembelaan juga, atas perkara yang sama telah membuat rujukan kepada kes PP v Sidek bin Abdullah [2006] 3 MLJ 357 dan buku bertajuk “The Law on Drugs Possession and Trafficking in Malaysia by Hisyam Abdullah @ The Poh Teik” berkenaan dengan “maximum evaluation”. Seterusnya dengan menggunakan ujian penilaian maksima, Mahkamah akan menentukan sama ada keterangan yang dikemukakan oleh saksi-saksi Pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap tertuduh. INTIPATI PERTUDUHAN Pihak pendakwan merujuk kepada kes Pasupathy Kanagasaby v PP [2005] 1 CLJ 442; Gunasegaran s/o Pavadaisamy [1997] 3 SLR 969 bagi menghujahkan berkenaan elemen s.420 Kanun Keseksaan ini. Begitu juga Pembelaan, telah menggunapakai kes yang sama untuk berhujah berkenaan elemen s.420 Kanun Keseksaan ditambah dengan rujukan dibuat kepada buku bertajuk “Kethmalani & Chopra’s The Indian Penal Code (A Concise Commentary) muka surat 898. 7 Bagi kesalahan menipu di bawah s. 420 Kanun Keseksaan, berdasarkan kepada kes-kes dan nas-nas yang dirujuk, adalah menjadi tanggungan pihak Pendakwaan untuk membuktikan intipati-intipati berikut:

SP-1 menyerahkan harta iaitu wang tunai kepada tertuduh.

(ii) Tertuduh telah mendorong SP-1 untuk menyerahkan wang tunai tersebut;

(iii) SP-1 bertindak menyerahkan wang tersebut atas dorongan yang dibuat oleh tertuduh melalui jalan tipuan;

(iv) Tertuduh bertindak secara curang di dalam mendorong SP-1 untuk menyerahkan wang tersebut kepada tertuduh; dan

SP-1 mengalami kerugian atau kecelakaan akibat penipuan tertuduh. ALASAN DAN DAPATAN MAHKAMAH 1- HARTA. Seksyen 415 Kanun Keseksaan sama sekali tidak memperuntukkan bahawa harta tersebut mestilah harta kepunyaan “the person so deceived” sebaliknya menyebut “any property”. Dalam kes ini, harta yang terlibat adalah wang tunai. Keterangan SP-1 di peringkat pemeriksaan utama menyatakan bahawa harta yang terlibat dalam kes ini adalah wang tunai berjumlah RM220,000.00 yang dimasukkan melalui 3 transaksi iaitu (1) pada 08-04-2016 sebanyak RM40,000.00, (2) pada 13-0-2016 sebanyak RM150,000.00 dan (3) pada 8 18-0-2016 sebanyak RM30,000.00. Seterusnya di peringkat pemeriksaan balas, SP-1 menyatakan bahawa wang yang dilaburkan adalah wang SP-1 sendiri termasuk wang insuran mendiang isteri SP-1 dan wang anak SP-1. Mahkamah tidak ragu-ragu mengenai kemasukan wang yang dibuat oleh SP-1 ke dalam akaun Maybank milik tertuduh. Ini dibuktikan melalui slip bank dengan jumlah RM40,000.00 (P2), deposit cash dengan jumlah RM150,000.00 (P3) dan slip transfer dengan nilai RM30,000.00 (P4). Walau bagaimanapun, kemasukan wang semata-mata ke dalam akaun tertuduh tanpa pembuktian elemen-elemen lain tidak boleh menjadikan pertuduhan di bawah s.420 Kanun Keseksaan yang dipertuduhkan ke atas tertuduh telah terbukti sepenuhnya. 2- DORONGAN. Berhubung dengan kesalahan tipu, pemerdayaan adalah elemen penting. Pemerdayaan boleh dilakukan oleh tertuduh samada melalui perkataan atau tingkah lakunya. Pemerdayaan mempunyai unsur mengelirukan mangsa kerana ianya mendorong mempercayai sesuatu yang tidak benar sebagai benar, sesuatu tidak wujud sebagai wujud. Maka dalam membuktikan pertuduhan tipu di bawah s.420 Kanun Keseksaan, pihak Pendakwaan perlu membuktikan bukan hanya tertuduh telah memperolehi harta atau wang dengan cara yang curang atau tidak jujur tetapi perlu dibuktikan bahawa akibat pemerdayaan tertuduh, mangsa telah menyerahkan harta atau wangnya miliknya yang mana mangsa tidak mungkin akan menyerahkannya jika perkara sebenar diketahuinya (Mohd Jalani Bin Saliman & Anor V PP 9 [1997] 5 MLJ 551 568, Mohamed bin Kasdi v PP [1969] 1 MLJ 135 Liew Min Poh v PP (1962) 3 MLJ 316). Pendakwa menghujahkan bahawa SP-1 telah memindahkan wang kepada tertuduh adalah atas dasar tertuduh telah memperdaya SP-1 dengan menjanjikan pulangan keuntungan di antara 20% hingga 30% dari modal yang dilaburkan ke dalam perniagaan pengurusan pengkebumian jenazah melalui Syarikat Seri Kembangan Casket Global Services. Pembelaan menghujahkan bahawa keterangan pengadu adalah ringkas dan ‘basic’ tanpa menjelaskan mengenai representasi yang dibuat oleh tertuduh berkenaan perniagan yang diterangkan oleh tertuduh. Juga tiada arahan diberikan oleh tertuduh kepada SP-1 untuk memindahkan wang ke akaun tertuduh. Pembelaan juga menghujahkan bahawa Mahkamah tidak boleh bergantung kepada keterangan SP-1 yang ringkas dan ‘basic’ sahaja tanpa apa-apa penjelasan untuk mensabitkan tertuduh. Mahkamah merujuk kepada keterangan SP-1 sebagaimana berikut: “Pada 8 April 2016, 1 hari kemudian, saya sudah balik Kuantan, dia pun telefon saya, Lee Wing Leong panggil saya ada 1 kes pertama. Ini kes mati dengan melabur RM40,000.00 kepada kes kematian pertama ini. Keuntungan akan dapat RM10,000 jadi kita ambil balik RM50,000. Ini kes pertama. Yang saya ingat. Kena dapat keuntungan RM10,000.00. Balik modal RM10,000 jadi semua RM50,000. Lepas itu dia pun ada lagi, kebanyakan lagi kematian 10 orang. Dia pun telefon saya kemasukan wang kedua adalah RM150,000 kepada akaun dia. Dan ketiga, payment masuk adalah RM30,000.00. Kesemuanya adalah RM220,000.00 telah dimasukkan ke dalam akaun suspek, Lee Wing Leong”. Melalui keterangan SP-1, pada hemat Mahkamah, dorongan jika ada dilakukan oleh tertuduh adalah tidak dinyatakan dengan spesifik. Keterangan yang ada hanyalah sekadar serahan wang tunai berjumlah RM10,000.00, kemasukan wang seterusnya berjumlah RM150,000.00 dan diikuti dengan RM30,000.00. Perjalanan perbicaraan diteruskan dengan menandakan eksibit-eksibit berkaitan kemasukan wang-wang ini. Tidak dinyatakan dengan jelas dorongan bagaimanakah yang dibuat oleh tertuduh sehingga wang berjumlah RM150,000.00 ini dimasukkan ke dalam akaun tertuduh. Tiada keterangan seterusnya bahawa arahan telah diberikan oleh tertuduh kepada SP-1 sehingga SP-1 memasukkan wang berjumlah RM30,000.00 ke dalam akaun tertuduh. Dalam erti kata lain, bukti kemasukan wang itu ada iaitu melalui eksibit P2,P3 dan P4 namun keterangan mengenai sebab kenapa kemasukan wang ini masih di awang-awangan, terlalu ringkas dan hanya ‘basic’ sahaja dinyatakan dalam keterangan SP-1. Pada hemat Mahkamah, ianya tidak jelas dan tidak membantu Mahkamah dalam mencapai ‘finding’ yang tepat bahawa terdapatnya dorongan di pihak tertuduh sehingga SP-1 terpedaya dengan dorongan tersebut. 11 Kemuanya tidak spesifik atau dijelaskan dengan lebih lanjut bagi meyakinkan Mahkamah bahawa pada saat permintaan atau dorongan ini dibuat oleh tertuduh , minda SP-1 adalah terdorong, terkeliru atau terpedaya untuk mematuhi permintaan atau dorongan tertuduh ini. Pendakwaan juga menghujahkan bahawa sekiranya tiada keterangan sokongan yang menyokong keterangan SP-1, Mahkamah masih boleh menerima keterangan SP-1. Objektif keterangan sokongan juga adalah untuk memuaskan Mahkamah bahawa SP-1 dan SP-3 telah berkata benar dalam memberikan keterangannnya dan Mahkamah adalah dalam keadaan selamat untuk menggunapakai keterangan tersebut. Rujukan dibuat kepada kes Brabakaran v Public Prosecutor [1965] 1 LNS 12; Ah Mee v Public Prosecutor [1967] 1 LNS 3; Ku Lip See v. Public Prosecutor [1981] 1 LNS 155, PP v. Datuk Haji Harun bin Idris (no 2) [1976] 1 LNS 97. Mahkamah bersetuju dengan prinsip undang-undang yang termaktub ini, namun pemakaiannya amat berbeza di dalam kes hari ini. Bersandarkan kepada keterangan SP-1 sendiri telah tidak mencerminkan dorongan apakah, ayat apakah dan pemerdayaan bagaimanakah yang telah digunakan oleh tertuduh sehingga berlakunya kemasukan wang daripada SP-1 ke dalam akaun tertuduh. Maka, dengan adanya keterangan sokongan ataupun tidak, keterangan SP-1 sendiri telah tidak menyokong kes Pendakwaan. Di dalam kes Liew Min Poh v PP [1962] MC 316 Azmi J menekankan mengenai keperluan untuk membuktikan bagaimanakah cara tertuduh memperdayakan mangsa. Di dalam kes hari ini, melalui keterangan SP-1, cara tertuduh dikatakan memperdaya mangsa adalah dengan mengatur 12 perjumpaan tersebut dan menerangkan mengenai perniagaan pengurusan pengkebumian jenazah ini. Merujuk kepada keterangan awal SP-1 berkaitan perjumpaan tersebut, SP-1 menyatakan: “Dia mula menerangkan macam mana untuk perniagaan ini. Chay Chan Chin dan Lee Wing Leong. Dua-dua orang terangkan bagaimana perniagaan ini”. Dua perkara yang perlu Mahkamah tekankan di sini. Pertama adalah mengenai pertuduhan terhadap tertuduh seorang sahaja. Sehingga Pendakwaan menutup kesnya, tidak dinyatakan bahawa dorongan ini dibuat bersama-sama oleh tertuduh dan Chay Chan Chin. Sedangkan, jika diteliti keterangan SP-1 tadi, elemen “pre-arrange plan” antara tertuduh dan Chay Chan Chin telah wujud. Kedua adalah berkenaan Chay Chan Chin yang tidak dipanggil sebagai saksi dan tidak ditawarkan kepada Pembelaan. Malah, pegawai penyiasat (SP-4) telah gagal memberikan keterangan mengenai langkah-langkah yang telah diambil untuk mengesan Chay Chan Chin. Pembelaan menghujahkan bahawa terdapat empat (4) kesan akibat kegagalan Pendakwaan memanggil Chay Chan Chin mahupun menawarkannya kepada Pembelaan iaitu:

Ketidakpatuhan/pelanggaran dengan prinsip undang-undang menjadikan tertuduh mestilah dibebaskan daripada pertuduhan. Rujukan dibuat kepada kes (Ti Chuee Hiang v PP [1995] 2 MLJ 433).

‘Inferens’ di bawah S.114(g) Akta Keterangan 1950 adalah terpakai. Rujukan dibuat kepada kes (Munusamy v PP [1987] 492) ; (PP V 13 Mohd Fahmi bin Hamzah [2002] 6 MLJ 340).

Telah memprejudiskan tertuduh kerana keterangan Chay Chan Chin amat penting dalam kes ini dan boleh mengakibatkan ‘miscarriage of justice’. Rujukan dibuat kepada kes (Md Desa b Hashim v PP [1995] 3 MLJ 350)

Telah mengakibatkan ‘gap’ dalam kes Pendakwaan. Rujukan dibuat kepada kes (Abdullah Zawawi v PP [1985] 2 MLJ 16; Teoh Hoe Chye v PP [1987] 1 MLJ 220; Looi Kow Chai & Anor v PR [2003] AMR 89). Mahkamah sedar bahawa tiada had diberikan kepada Pendakwa berkenaan bilangan saksi yang perlu Pendakwa kemukakan bagi membuktikan suatu pertuduhan di bawah s.420 Kanun Keseksaan. Mahkamah juga sedar bahawa tanggungjawab membuat pertuduhan dan membuktikan kes ini terletak di bahu Pendakwaan bagi membuktikan kesnya. Dalam kes ini, sejak awal lagi keterangan SP-1 telah menyatakan bahawa perjumpaan tersebut dibuat antara SP-1, mendiang isteri SP-1, tertuduh dan Chay Chan Chin. Ada juga keterangan bahawa tertuduh bersama-sama Chay Chan Chin telah menjelaskan mengenai perniagaan pengurusan pengkebumian jenazah ini. Berdasarkan kepada fakta di atas, terdapat fakta material yang boleh mengaitkan SP-1 dengan Chay Chan Chin. Ini secara langsung telah 14 menunjukkan bahawa Chay Chan Chin juga adalah saksi yang penting dan material di dalam kes ini. Maka, adalah menjadi perkara atau tanggungjawab paling asas dalam kes Pendakwaan apabila perlunya Pendakwaan memanggil Chay Chan Chin ini bagi membuktikan kes Pendakwaan tanpa sebarang keraguan yang munasabah. Atau, sekurang-kurangnya menawarkannya Chay Chan Chin ini kepada Pembelaan untuk saksi ini diperiksa balas oleh pihak Pembelaan. Kegagalan berbuat demikian menjadikan tertuduh boleh dibebaskan kerana fakta material mengenai Chay Chan Chin ini tidak langsung dibentangkan sewaktu kes Pendakwaan. Bukan itu sahaja, ketiadaan keterangan daripada Chay Chan Chin ini akan menimbulkan ‘inferens’ di bawah s.114(g) Akta Keterangan 1950 iaitu jika Chay Chan Chin dipanggil memberikan keterangannya di Mahkamah, keterangan saksi material ini tidak berpihak kepada kes Pendakwaan (PP V Mohd Fahmi bin Hamzah [2002] 6 MLJ 340). Merujuk kepada keterangan SP-1 di peringkat pemeriksaan semula, SP-1 menyatakan seperti berikut: “Dan dia (OKT) pun introduce lah yang benda ini orang Chay Chan Chin ini adalah dalam perniagaan pengkebumian mayat dan ada berhubung kait dengan syarikat-syarikat besar.........................Dia (Chay Chan Chin) sebagai tukang nyanyi sahaja. Tapi dia ada perhubungan, hubung kait dengan itu company-company besarlah. Dia cakap dia dapat itu business dari ini Nirvana ke, benda-benda, itu bendalah”. Pada hemat Mahkamah, pentingnya keterangan Chay Chan Chin untuk membuktikan bahawa dorongan juga ada dibuat oleh Chay Chan Chin 15 sebagaimana keterangan SP-1 sendiri dan bukan tertuduh semata-mata. Tanpa adanya keterangan Chay Chan Chin ini telah menimbulkan jurang yang serius kepada kes Pendakwaan. Apabila terdapatnya jurang yang serius ini, maka ‘benefit of doubt’ harus diberikan kepada tertuduh. SP-4 di dalam keterangannya tidak memberikan apa-apa penjelasan atau bukti bahawa langkah-langkah telah diambil untuk mengesan Chay Chan Chin. Keterangan yang ada hanyalah ‘ID’ (‘investigation diary’) berkenaan Chay Chan Chin ini yang disimpan di dalam sistem berkomputer di pejabat SP-4 dan ianya tidak dibawa ke Mahkamah. Sedangakan Mahkamah sendiri tiada halangan jika SP-4 membawanya ke Mahkamah dan jika perlu, merujuk ‘ID’ ini sepanjang perbicaraan dijalankan. Maka, bagaimanakah Mahkamah dapat tentukan bahawa adanya langkah-langkah telah diambil untuk mengesan Chay Chan Chin dan kegagalan menawarkan saksi penting ini bukanlah kegagalan yang disengajakan. Semua keterangan ini tidak jelas dan Mahkamah tidak dengan mudah mengambil fakta bahawa serahan wang adalah termaktub di bawah intipati s.420 Kanun Keseksaan. Ini kerana wujudnya keterangan bahawa serahan wang bukan atas dorongan tertuduh sahaja. Maka dengan itu, pada hemat Mahkamah elemen dorongan dan memperdaya belum cukup dibuktikan dalam kes ini. 16

TIPUAN Seseorang itu dikatakan melakukan sesuatu perkara dengan tipuan, jika dia melakukan perkara itu dengan niat hendak menipu, tetapi tidak dengan niat yang lain (s. 415,24,23, 25 Kanun Keseksaan). Pembelaan menghujahkan bahawa Pegawai Penyiasat (SP-4) gagal membuat siasatan terhadap Syarikat Seri Kembangan Casket Global Services untuk membuktikan perniagaan dan syarikat ini tidak wujud mahupun beroperasi sebagai bukti bahawa tertuduh telah melakukan penipuan kepada SP-1. Mahkamah merujuk kepada keterangan SP-1. SP-1 menyatakan bahawa perniagaan ini dimiliki oleh seorang bernama Teng Kok Chin dan Lim Poi Soi malah tiada nama tertuduh di dalam perniagaan ini. SP-1 mengetahui fakta ini. Keterangan SP-4 pula menyatakan bahawa pemilik perniagaan adalah Chong Kaw Yong mulai dari tarikh 15-06-2015 hingga 18-04-2016 dan SP-4 tidak siasat mengenai perniagaan ini. Pada hemat mahkamah, tanpa keterangan mahupun bukti mengenai satu siasatan telah dijalankan ke atas perniagaan Seri Kembangan Casket Global Serices ini telah menjadikan terdapatnya jurang penting dalam pembuktian fakta kes Pendakwaan. Ini kerana, jika benar perniagaan ini wujud, dan tertuduh membuat representasi yang betul bagi pihak syarikat, perniagaan yang dijalankan juga adalah untuk urusan pengkebumian jenazah maka, representasi tertuduh adalah tidak salah. Maka, elemen tipu boleh wujud. 17 Namun kegagalan SP-4 membuat siasatan mengenai perniagaan ini, telah menggagalkan pihak Pendakwaan untuk mengaitkan elemen tipu di pihak tertuduh. Tambahan pula, sewaktu peringkat pemeriksaan balas, SP-1 bersetuju dengan cadangan pihak pembelaan bahawa adanya satu satu mesyuarat yang dihadiri oleh SP-1, anak SP-1, tertuduh dan Chay Chan Chin di mana dalam mesyuarat tersebut, satu perjanjian telah ditandatangani oleh SP-1 dan Chay Chan Chin untuk tujuan membayar balik wang yang telah dilaburkan oleh SP-1 dalam perniagaan ini, berjumlah RM3 juta sejak 8 April 2016 iaitu tarikh pertama SP-1 memasukkan wang berjumlah RM40,000.00 ke dalam akaun tertuduh. Malah, lebih daripada itu, SP-1 sendiri sewaktu pemeriksaan semula menyatakan bahawa SP-1 bersama Chay Chan Chin telah ke balai polis dan meminta Chay Chan Chin menyerahkan kenderaannya iaitu sebuah Mercedes Benz kepada SP-1 untuk dijadikan cagaran dalam perjanjian tersebut. Ini semua tidak melibatkan tertuduh. Pada hemat Mahkamah tiada apa-apa kesalahan tipu yang dilakukan oleh tertuduh apabila serahan wang dan akujanjai keberhutangan ini dibuat antara SP-1 dan Chay Chan Chin, tanpa melibatkan tetruduh. 18

DENGAN CURANG Seksyen 24 Kanun Keseksaan mengatakan bahawa sesiapa yang membuat apa-apa dengan tujuan menyebabkan keuntungan salah kepada seseorang atau kehilangan salah kepada seseorang yang lain tidak kira sama ada perbuatan itu menyebabkan kehilangan salah atau keuntungan salah sebenar, adalah dikatakan membuat perkara itu "dengan curang". Pendakwa menghujahkan bahawa tindakan curang OKT jelas apabila OKT telah memperdaya mangsa untuk memidahkan wang tersebut. Rujukan dibuat kepada kes Tan Membunga binti Tan Bungsu v Public Prosecutor [2002] 1 LNS 121 bahawa Pendakwa perlu membuktikan sama ada ‘wrongful loss’ atau ‘wrongful gain’. Dalam kes ini, SP-1 tidak menerima semula wang yang dijanjikan oleh tertuduh akibat terpedaya dengan ‘false representation’. Berdasarkan kepada fakta bahawa tiada elemen tipu dibuat oleh tertuduh ke atas SP-1 maka, tertuduh juga tidak memperolehi apa-apa keuntungan di dalam kes ini. Semata-mata wang dimasukkan ke dalam akaun tertuduh bukan menunjukkan bahawa tertuduh telah dengan curangnya memprolehi milikan ke atas wang-wang tersebut. Jika tidak, mengapakah kemudiannya satu perjanjian pula ditandatangani antara SP-1 dan Chay Chan Chin bagi membayar balik wang yang telah dimasukkan ke dalam akaun tertuduh. Di sinilah terdapatnya jurang yang serius dalam kes Pendakwaan dan pentignya keterangan Chay Chan Chin dikemukakan di Mahkamah ini. Kegagalan 19 berbuat demikian menjadikan banyaknya kelompongan dalam kes Pendakwaan.

KERUGIAN Di dalam kes Mohd Jalani Saliman & Anor v. PP [1998] 1 CLJ 123, Hakim telah merujuk kepada kes Mohamed Bin Kasdi v. Public Presecutor [1969] 1MLJ 135 dan memutuskan sepertimana berikut: “the offence of cheating is completed once the culprit obtains possession of the property by a trick”. Jikalau adapun kemasukan wang yang dibuat, ianya adalah ianya adalah lebih kepada tuntutan sivil berbanding tuntutan jenayah (PP v Ramli Saion [2015] 4 CLJ 104). Kerana niat serahan dan saat serahan dibuat kepada tertuduh, SP-1 bukan didorong oleh tertuduh sahaja malah wujud juga nama Chay Chan Chin di mana kesimpulan keseluruhan keterangan SP-1 dan SP-4 mengenai Chay Chan Chin ini lebih besar peranannya berbanding tertuduh sendiri. Pada hemat Mahkamah, terlalu banyak fakta yang tergantung dan tidak jelas. Ini telah menjdikan keterangn saksi Pendakwaan tidak mencerminkan pertuduhan. Malah, pertuduhan yang dirangka tidak tepat, tidak jelas dan tidak spesifik (M Sathaiah Son of Muthiah Pillay & 3 Ors v Rex [1938] 1 MLJ 30). 20 KESIMPULAN Berdasarkan kepada alasan dinyatakan, Mahkamah percaya dan yakin intipati pertuduhan telah gagal dibuktikan oleh Pendakwaaan melalui saksi-saksi Pendakwaan. Maka, keputusan Mahkamah dalam melepas dan membebaskan tertuduh telah dibuat berdasarkan undang-undang serta wajar dikekalkan. Disediakan oleh: t.t NURUNAIM BINTI ABDULLAH Majistret, Mahkamah Majistret Kuantan, Pahang Darul Makmur. Tarikh: 30 Januari 2019. Pihak-pihak: TPR Khalijah binti Mohd Khalid. Timbalan Pendakwaraya, Negeri Pahang. …bagi pihak Pendakwaan. En.Roshan Selvaratnam. Tetuan Roshan, Petaling Jaya, Selangor. …bagi pihak tertuduh.