Tuan Muhammad Ibrahim Bin Tuan Nazri v Pendakwa Raya (DA-41S-10-04/2021)

Kes ini melibatkan dua rayuan ke atas keputusan Tuan Majistret, Mahkamah Majistret Jeli pada 29/3/2021. Rayuan yang pertama adalah merupakan rayuan oleh Perayu/OKT ke atas sabitan serta hukuman yang telah dikenakan ke atas Perayu manakala rayuan kedua adalah oleh PR ke atas hukuman sahaja.

Sabitan dan hukuman yang dikenakan oleh Tuan Majistret adalah seperti berikut: a) Bagi kes DE83D-214-04/2019: 3 i. Pertuduhan Pindaan Pertama: Disabitkan di bawah Seksyen 30 (3) Akta Racun 1952 dan dihukum dengan hukuman denda RM 4,500.00 jika ingkar 6 bulan penjara; ii. Pertuduhan Pindaan Kedua: Disabitkan di bawah Seksyen 30 (3) Akta Racun 1952 dan dihukum dengan hukuman denda RM 4,000.00 jika ingkar 6 bulan penjara; dan iii. Pertuduhan Pindaan Ketiga: Disabitkan di bawah Seksyen 9 (1) Akta Racun 1952 dan dihukum dengan hukuman denda RM 3,500.00 jika ingkar 6 bulan penjara. b) Bagi kes DE83D-215-04/2019: Pertuduhan Pindaan: Disabitkan di bawah Seksyen 9 (1) Akta Racun 1952 dan dihukum dengan hukuman denda RM 3,000.00 jika ingkar 6 bulan penjara.

Pertuduhan-pertuduhan ke atas Perayu adalah seperti berikut: a) Bagi kes DE83D-214-04/2019: i. Pertuduhan Pindaan Pertama: “Bahawa kamu pada 3/04/2019 jam lebih kurang 9.30 malam bertempat di SJR Batu Melintang, di dalam daerah Jeli, di dalam negeri Kelantan telah didapati di dalam kawalan kamu daun berwarna hijau yag 4 mengandungi racun jenis Mitragynine berat bersih 4.1 kilogram. Oleh yang demikian kamu telah melakukankesalahan di bawah seksyen 30(3) Akta Racun 1952 dan boleh dihukum di bawah akta yang sama.” ii. Pertuduhan Pindaan Kedua: “Bahawa kamu pada 3/04/2019 jam lebih kurang 9.30 malam bertempat di SJR Batu Melintang, di dalam daerah Jeli, di dalam negeri Kelantan telah didapati di dalam kawalan kamu cecair berwarna keperangan yang mengandungi racun jenis Mitragynine dan Diphenhydramine isi padu bersih 3.70 liter. Oleh yang demikian kamu telah melakukan kesalahan di bawah seksyen 30(3) Akta Racun 1952 dan boleh dihukum di bawa akta yang sama.” iii. Pertuduhan Pindaan Ketiga: “Bahawa kamu pada 3/04/2019 jam lebih kurang 9.30 malam bertempat di SJR Batu Melintang, di dalam daerah Jeli, di dalam negeri Kelantan telah didapati di dalam kawalan kamu cecair berwarna hitam yang mengandungi racun jenis Diphenhydramine isi padu bersih 40 liter. Oleh yang demikian kamu telah melakukan kesalahan di bawah seksyen 9(1) Akta Racun 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 32(2) akta yang sama.” 5 b) Bagi kes DE83D-215-04/2019: i. Pertuduhan Pindaan: “Bahawa kamu pada 03/04/2019 lebih kurang 2130 HRS bertempat di SJR, Batu melintang, di dalam Daerah Jeli, di dalam Negeri Kelantan telah didapati di dalam kawalan kamu cecair berwarna hitam mengandungi dadah jenis Diphenhydramine isipadu bersih cecair 10 liter, yang mana kamu tidak diberi sebarang kuasa atau kebenaran yang sah untuk memilikinya di bawah mana-mana kuasa. Oleh yang demikian itu, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 9(1) akta Racun 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 32(2) Akta yang sama.”

Pada 3/4/2019 satu pemeriksaan yang telah dijalankan oleh pihak polis ke atas kereta jenis Honda bernombor WDQ 3611 di satu sekatan jalan raya di SJR Batu 6, Batu Melintang, Jeli, Kelantan. Pada waktu tersebut, Perayu memandu kereta tersebut.

Di dalam pemeriksaan tersebut, pihak polis telah menemui beberapa barang kes di atas tempat duduk penumpang belakang seperti berikut:

1 beg galas berwarna hitam bertulis Karrimor yang di dalamnya mengandungi 11 bungkusan berisi daun yang disyaki daun ketum;

1 beg plastik merah yang berisi 12 bungkusan plastik cerah mengandungi daun yang disyaki daun ketum; dan

1 kotak yang mengandungi 100 botol plastik bertudung putih berlabel Dynadryl Syrup mengandungi cecair disyaki racun. [6] Selanjutnya pemeriksaan lanjut di dalam bonet kereta telah menemukan:

4 kotak yang di dalamnya mengandungi 100 botol plastik bertudung putih berlabel Dynadryl Syrup berisi cecair disyaki racun; dan

1 bekas plastik bertudung serta bertangkal yang berwarna merah/putih yang berisi 7 bungkusan secair yang disyaki air ketum. [7] Perayu kemudiannya telah dituduh bagi 4 pertuduhan di Mahkamah Majistret Jeli. Pertuduhan-pertuduhan ke atas Perayu telah didaftarkan di dalam dua kes yang berlainan iaitu DE83D-214- 04/2019 untuk 3 pertuduhan manakala satu lagi pertuduhan didaftarkan bagi kes DE83D-215-04/2019. Perbicaraan bagi kedua-dua kes ini berjalan secara bersama-sama. Bidangkuasa rayuan serta isu-isu rayuan [8] Bidangkuasa rayuan Mahkamah ini adalah sepertimana yang diperuntukkan di bawah seksyen 316 Kanun Acara Jenayah (KAJ). Secara amnya Mahkamah hendaklah menilai semula kesemua keterangan yang dikemukakan yang secara amnya tidak akan mengusik keputusan dan dapatn yang telah dibuat oleh Tuan Majistret yang membicarakan kes ini kecuali jika dapat dibuktikan bahawa telah berlaku kepincangan di dalam dapatan atau keputusan yang telah dibuat (rujuk; Ahmad Najib Aris v PP [2009] 2 CLJ 800 dan Baharuddin Hassan & Anor v PP [2009] 5 CLJ 5). [9] Prinsip yang sama telah ditegaskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Dato' Seri Anwar Ibrahim v. Public Prosecutor & Another Appeal [2004] 3 CLJ 737 dengan meletakkan tanggungjawab kepada Mahkamah yang mendengar rayuan untuk meneliti keterangan-keterangan dan keadaan sesuatu kes apabila menyatakan seperti berikut: "Clearly, an appellate court does not and should not put a brake and not going any further the moment it sees that the trial judge says that that is his finding of facts. It should go further and examine the evidence and the circumstances under which that finding is made to see whether, to borrow the words of HT Ong (CJ Malaya) in Herchun Singh's case (supra) "there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding. " Otherwise, no judgment would ever be reversed on question of fact and the provision of s. CJA 1964 that an appeal may lie not only on a question of law but also on a question of fact or on a question of mixed fact and law would be meaningless." [10] Bagi rayuan utama, isu-isu yang berbangkit adalah seperti berikut:

sama ada Tuan Majistret telah menggunakan darjah pembuktian yang betul di sisi undang-undang di dalam membuat dapatan prima facie;

sama ada terdapat salah nyata yang fatal oleh Tuan Majistret apabila membuat dapatan prima facie untuk 4 pertuduhan terhadap Perayu;

sama ada Tuan Majistret adalah tepat di dalam membuat dapatan bahawa pembelaan Perayu adalah bersifat penafian kosong semata-mata; dan

sama ada hukuman yang dijatuhkan oleh Tuan Majistret adalah setimpal. [11] Namun semasa mempertimbangkan hujahan kedua-dua pihak, Mahkamah mendapati bahawa terdapat persoalan berkaitan tatacara perbicaraan kes ini. Ini kerana Mahkamah mendapati tidak terdapat permohonan dibuat oleh pihak PR untuk kedua-dua kes dibicarakan bersama-sama dan Mahkamah turut tidak mendapati sebarang perintah oleh Tuan Majistret bagi maksud tersebut. [12] Oleh itu, terdapat isu awalan yang perlu diputuskan iaitu sama ada terdapat ketidakaturan tatacara perbicaraan secara bersama-sama oleh Mahkamah Majistret dan kesan serta perintah yang wajar dibuat oleh Mahkamah ini. Analisis dan dapatan Mahkamah Isu awalan; sama ada terdapat ketidakaturan tatacara perbicaraan secara bersama-sama oleh Mahkamah Majistret [13] Untuk rekod, perlu dinyatakan bahawa kedua-dua pihak telah meneliti Nota Keterangan sama ada secara bertulis maupun menerusi Transmisi Rakaman Mahkamah (Court Recording Transmission - CRT) dan bersetuju bahawa tidak terdapat sebarang permohonan oleh pihak pendakwaan maupun keputusan oleh Tuan Majistret agar kedua-dua kes dibicarakan bersama-sama. Mahkamah turut mengambil inisiatif sendiri menyemak CRT dan mendapati perkara yang sama. [14] Di dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa pertuduhan-pertuduhan yang dikenakan ke atas Perayu adalah berdasarkan kepada fakta kes yang sama. Ia melibatkan saksi-saksi yang sama. Kewujudan 4 pertuduhan yang berbeza adalah disebabkan jenis racun yang berbeza serta ditemui di dalam bekas-bekas yang berbeza. [15] Di bawah seksyen 163 KTJ, setiap kesalahan berbeza hendaklah dipertuduhkan secara berasingan dan setiap pertuduhan perlu dibicarakan secara berasingan melainkan kesalahan tersebut termasuk di dalam pengecualian di bawah seksyen 164, 165, 166 dan 170 KTJ. [16] Seksyen 165(1) KTJ telah menyatakan bahawa sekiranya beberapa pertuduhan boleh dibicarakan secara bersama-sama jika ianya adalah dari satu transaksi yang sama. Antara faktor pemutus bagi menentukan sama ada ia merupakan satu satu transaksi yang sama telah dinyatakan di dalam kes Amrita Lal Harza v Emperor AIR 1933 Cal 308 seperti berikut:

Kedekatan waktu kejadian (proximity of time);

Kebersamaan atau kedekatan tempat kejadian (unity or proximity of place);

Kesinambungan tindakan (continuity of action); dan

Kebersamaan tujuan atau perancangan (community of purpose or design). [17] Ujian yang dinyatakan di dalam kes Amrita Lal Harza (supra) ini diterima di dalam kes-kes di Malaysia seperti Cheong Sik Kwan v PP [1959] MLJ 189 dan PP v Rizuan Kok bin Abdullah [1996] 2 CLJ 346. [18] Jika diteliti dari aspek pertuduhan-pertuduhan yang dikenakan ke atas Perayu di dalam kes ini, Mahkamah mendapati ia adalah jelas termasuk di dalam pengecualian sepertimana yang diperuntukkan di dalam seksyen 165(1) KTJ kerana ianya termasuk di dalam kesemua faktor-faktor yang dinyatakan di dalam kes Amrita Lal Harza. [19] Sepatutnya pihak PR tidak perlu untuk memfailkan keempat-keempat pertuduhan di dalam dua kes yang berasingan. Ia tidak memerlukan satu perbicaraan yang berasingan. Kesemuanya boleh difailkan di dalam satu pendaftaran kes dan ia boleh dibicarakan bersama. [20] Tiada penjelasan jelas di dalam Nota Keterangan berkaitan kenapa ianya dilaksanakan sedemikian kecuali penjelasan Tuan TPR semasa kes di peringkat rayuan bahawa ia menjadi satu amalan untuk hanya mendaftarkan 3 pertuduhan untuk sesuatu pendaftaran kes. Satu amalan yang bukan berpaksikan perundangan. Namun salah tafsir yang sering berlaku semasa kes hendak didaftarkan yang berpandangan hanya 3 pertuduhan sahaja yang boleh didaftarkan di dalam sesuatu pendaftaran kes. [21] Peguam Perayu sebaliknya menghujahkan bahawa ia merupakan pilihan PR dan oleh yang demikian, pihak PR perlu kekal di dalam pilihan yang mereka lakukan iaitu ianya di dalam dua perbicaraan yang sepatutnya secara berasingan. Peguam Perayu selanjutnya menghujahkan bahawa apabila tiada permohonan perbicaraan bersama dilakukan dan tiada perintah dibuat oelh Tuan Majistret bermakna telah ada kepincangan di dalam perbicaraan ke atas Perayu. [22] Peguam Perayu menghujahkan bahawa berdasarkan keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Azahan Mohd Aminallah v PP [2005] 1 CLJ 374, apabila berlaku kepincangan sedemikian, maka perbicaraan adalah menjadi satu yang tidah sah (illegal) dan selanjutnya menjadi terbatal (nullity) yang tidak boleh dipulihkan. Peguam turut membawa perhatian Mahkamah ini ke atas keputusan Mahkamah Tinggi di dalam kes Datuk Haji Wasli bin Mohd Said v PP and another application [2006] 5 MLJ 172. [23] Selanjutnya, peguam turut merujuk Mahkamah ini ke atas keputusan kes Mohd Soffian Bin Mohd Yusof & Anor v PP [2015] 9 CLJ 1046, di mana Hakim Kamardin Hashim HMT (pada ketika itu) telah antara lain memutuskan: “Mengenai isu perbicaraan bersama, adalah hujahan peguambela terpelajar bahawa hakim bicara terkhilaf apabila telah mendengar pertuduhan terhadap kedua-dua perayu dalam satu perbicaraan. Semakan dari rekod rayuan dan CRT menunjukkan tidak terdapat sebarang permintaan daripada Tuan TPR untuk satu perbicaraan bersama diadakan. Oleh itu tiada sebarang perintah dari hakim bicara supaya satu perbicaraan bersama diadakan. Semakan dengan rekod asal prosiding di Mahkamah Majistret menunjukkan bahawa terdapat permohonan dibuat di hadapan Tuan Majistret supaya pertuduhan terhadap perayu kedua dipindahkan ke Mahkamah Sesyen dan Tuan Majistret telah memberikan kebenaran. Kertas pertuduhan terhadap perayu kedua telah dipindahkan ke Mahkamah Sesyen pada hari yang sama. Namun tidak ada sebarang permohonan dibuat oleh Tuan TPR untuk satu perbicaraan bersama diadakan selaras dengan peruntukan di bawah s. 170(1) Kanun Tatacara Jenayah (KTJ). Oleh itu tidak ada sebarang perintah yang dikeluarkan oleh Hakim Sesyen untuk satu perbicaraan bersama diadakan.” [penekanan ditegaskan] [24] Tuan TPR sebaliknya menghujahkan bahawa ketidakakuran yang berlaku tidak mendatangkan sebarang prejudis ke atas Perayu. Ini kerana ia tidak pernah dibangkitkan oleh Perayu sepanjang perbicaraan berjalan sedangkan Perayu setiap masa diwakili oleh peguam. Malahan di peringkat rayuan pun, isu ini tidak dibangkitkan di dalam Memorandum Rayuan Perayu. [25] Di dalam hal keadaan sedemikian, kesilapan yang berlaku adalah dihujahkan sebagai suatu di luar aturan (illegality) dan berdasarkan seksyen 422 KAJ, selagi mana ia tidak mendatangkan salahlaku keadilan (miscarriage of justice), maka ianya boleh dipulihkan. [26] Mahkamah berpandangan bahawa sama ada perbicaraan ke atas Perayu adalah merupakan satu yang sah ataupun tidak adalah suatu yang bergantung ke atas fakta sesuatu kes. Di dalam kes Azahan Aminallah (supra), OKT dituduh dengan empat perbuatan rogol secara berasingan yang didakwa dilakukan dalam tempoh lima tahun. Ini jelas menyalahi seksyen 164(1) KTJ, dan akibatnya perbicaraan menjadi tidak sah. Mahkamah Rayuan berpandangan bahawa ini bukan semata-mata suatu luar aturan tetapi suatu yang tidak sah yang tidak dapat dipulihkan. [27] Manakala di dalam kes Datuk Haji Wasli bin Mohd Said (supra), Hakim Abdull Hamid Embong HMT (pada ketika itu) di dalam penghakimannya menyatakan seperti berikut: “An improper joinder of trials and charges will result in an illegality which cannot be cured. The advice of Lord Wright in Babulal 's case was adverted to this court by learned counsel. His Lordship said this: It has been taken as settled law on all sides throughout these proceedings that the infringement of s. 239(d) would, if made out, constitute an illegality, as distinguished from an irregularity, so that the conviction would require to be quashed under the rule stated in Subramania Ayyar v. King-Emperor

as contrasted with the result of an irregularity, as to which Abdul Rahman v. Emperor 's case (2) is an authority.” [28] Rumusan ini pada pandangan Mahkamah adalah dibuat di atas premis apabila Mahkamah ingin membuat sesuatu keputusan bagi sesuatu pencantuman perbicaraan, Mahkamah perlu memahami bahawa sesuatu keputusan pencantuman perbicaraan yang salah boleh menjadi satu perbicaraan yang tidak sah yang tidak boleh dipulihkan. [29] Persoalannya adakah situasi yang sama berlaku di dalam kes ini. Yang jelas, kesemua pertuduhan yang dikenakan adalah memenuhi kehendak pengecualian bagi setiap pertuduhan perlu dibicarakan secara berasingan. Mahkamah turut bersetuju bahawa Perayu tidak pernah membangkitkan bantahan ke atas perkara ini sepanjang perbicaraan. [30] Persoalan lebih besar adalah sama ada ia telah menyebabkan salah laku keadilan ke atas Perayu. Bagaimana hendak menentukan sama ada berlakunya salah laku ini, Mahkamah merujuk kepada apa yang dinyatakan di dalam buku Criminal Litigation Process, Third Edition, Sweet & Mazwell (2015) oleh Baljit Singh Sidhu yang menyatakan seperti berikut: Thus, in simple term, the concept of failure of justice is an idea that, in the judging of a question of prejudice, as of guilt, the court must act with a broad vision and look to the subtances not technicalities. Further, the principal concern is that the accused is entitled to a fair trial where the court must be satisfied that the accused knew what he was being tried for and the court must also explain clearly and fairly to the accused the main facts in issue sought to be established against him in that particular trial. In short, the accused must be afforded a full and fair chance to defend himself. [31] Berdasarkan kepada pendekatan yang dinyatakan, Mahkamah perlu untuk menimbang keseluruhan faktor di dalam kes ini serta menentukan sama ada wujud situasi yang telah memberi kesan prejudis kepada Perayu. [32] Setelah menimbang keseluruhan perbicaraan yang telah berlangsung, Mahkamah berpuashati bahawa Perayu memahami pertuduhan-pertuduhan yang telah dikenakan ke atasnya dan Perayu telah diberi peluang seluasnya serta seadilnya untuk mempertahankan dirinya. Oleh itu, Mahkamah tidak teragak untuk memutuskan bahawa Perayu tidak diprejudiskan oleh ketidak akuran ini dan oleh itu Mahkamah memutuskan bahawa tidak wujud sebarang salah laku keadilan ke atas Perayu. [33] Secara rumusannya, Mahkamah memutuskan bahawa walaupun terdapat kesilapan di dalam perbicaraan ke atas Perayu, namun ianya tidaklah sehingga menyebabkan berlaku satu salah laku keadilan. Ia hanya menjadikan wujudnya ketidakaturan di dalam tatacara perbicaraan dan berdasarkan seksyen 422 KTJ, ianya boleh dipulihkan dan tidak menjadikan perbicaraan ke atas Perayu sebagai cacat dan tidak sah. Isu (a); sama ada Tuan Majistret telah menggunakan darjah pembuktian yang betul di sisi undang-undang di dalam membuat dapatan prima facie [34] Peguam Perayu telah menghujahkan bahawa Tuan Majistret di dalam penghakimannya telah menggunakan darjah pembuktian yang salah apabila Tuan Majistret di dalam Alasan Penghakimannya menyatakan: “Oleh itu, dengan keterangan saksi pendakwaan yang sudah lebih dari mencukupi, saya mendapati wujudnya prima facie dan saya memerintahkan OKT dipanggil membela diri.” [35] Penggunaan perkataan “keterangan saksi yang sudah lebih dari mencukupi” adalah dihujahkan bertentangan dengan seksyen 173(h)(ii) dan (iii) KTJ yang menyatakan seperti berikut: “If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on the offence charged, the Court shall call upon the accused to enter on his defence.” [36] Peguam Perayu telah merujuk kepada nas-nas duluan berkaitan apa yang dimaksudkan sebagai prima facie. Di dalam kes PP v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman Hakim Gopal Sri Ram HMP telah menggariskan tanggungjawab Mahkamah Perbicaraan di akhir kes pendakwaan seperti berikut: “[11] In our respectful view, Arulpragasan is authority for the proposition that the test to be applied under the former ss. 173(f) and 180 of the CPC is that the prosecution must establish its case beyond a reasonable doubt before an accused could be called upon to enter his defence. It is not authority for the proposition that it is incumbent for a court to make a finding at the close of the prosecution's case that he was satisfied that the prosecution had proved its case beyond reasonable doubt. The failure by the trial court either to make or to record such a finding does not in our judgment occasion a miscarriage of justice. It is sufficient for the judicial arbiter - be he judge or magistrate - to give his reasons in his written grounds of judgment for requiring an accused to make his defence. [penekanan ditegaskan] [37] Terdahulu di dalam kes Looi Kow Chai & anor v PP [2003] 1 CLJ 734, Hakim Gopal Sri Ram telah menjelaskan tanggungjawab seseorang hakim yang bersidang secara sendirian di akhir kes pendakwaan, adalah untuk menentukan, selaku pengadil fakta, sama ada pendakwaan berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap tertuduh. [38] Manakala di dalam kes Balachandran v PP [2005] 2 MLJ 301, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman Hakim Augustine Paul HMR (pada ketika itu) telah menegaskan beban pembuktian PR di akhir kes pendakwaan seperti berikut: “Section 180(1) makes it clear that the standard of proof on the prosecution at the close of its case is to make out a prima facie case while s. 182A(1) enunciates that at the conclusion of the trial the court shall consider all the evidence adduced and decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. The standard of proof on the prosecution at the end of its case and at the end of the whole case has thus been statutorily spelt out in clear terms. The submission made must therefore be ratiocinated against the background of the meaning of the phrase"prima facie case"in s. 180. Section 180(2) provides that the court shall record an order of acquittal if a prima facie case has not been made out while s. 180(3) provides that if a prima facie case has been made out the accused shall be called upon to enter his defence. A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase"prima facie case"is defined in similar terms in Mozley and Whiteley's Law Dictionary, 11th edn as: A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established. As the trial is without a jury it is only with such a positive evaluation can the court make a determination for the purpose of s. 180(2) and (3). Of course in a jury trial where the evaluation is hypothetical the question to be asked would be whether on the evidence as it stands the accused could (and not must) lawfully be convicted. That is so because a determination on facts is a matter for ultimate decision by the jury at the end of the trial. Since the court, in ruling that aprima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overthrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must prevail. Thus if the accused elects to remain silent he must be convicted. The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be noprima facie case. As the accused can be convicted on the prima facie evidence it must have reached a standard which is capable of supporting a conviction beyond reasonable doubt. [penekanan ditegaskan] [39] Nas-nas duluan ini menjelaskan bagaimana suatu tahap prima facie boleh dicapai oleh Mahkamah perbicaraan. Ia meliputi pertimbangan maksimum ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan oleh PR termasuk menilai kredibiliti keterangan-keterangan oleh saksi-saksi pendakwaan. Ia bukan sama sekali berkenaan perkataan yang perlu digunakan oleh Mahkamah perbicaraan semasa mencapai keputusan prima facie. [40] Di dalam kes semasa, Tuan Majistret semasa membuat dapatan di akhir kes pendakwaan telah dengan nyata menyatakan secara verbatim di dalam Nota Keterangan bahawa “pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie dan OKT diarahkan untuk dipanggil membela diri”. [41] Penggunaan perkataan-perkataan tersebut di peringkat tersebut bagi pandangan Mahkamah ini adalah memadai bagi menunjukkan tahap penilaian Tuan Majistret ke atas keterangan yang telah dikemukakan. Ini diperkuatkan lagi dengan Alasan Penghakiman yang disediakan bagi kes ini apabila Tuan Majistret telah membuat dapatan positif berdasarkan keterangan saksi pendakwaan yang lebih dari mencukupi bahawa wujudnya prima facie. [42] Perkataan “lebih dari mencukupi” yang digunakan oleh Tuan Majistret adalah untuk mengambarkan penilaian yang telah beliau laksanakan ke atas keterangan-keterangan yang telah dikemukakan. Ini dapat dilihat melalui penghakimannya di peringkat awal Alasan Penghakiman seperti berikut: Di peringkat kes pendakwaan, seramai 7 saksi pendakwaan telah dipanggil. Di peringkat kes pendakwaan, saya mendapati keterangan saksi-saksi pendakwaan yang melibatkan serbuan dan rampasan barang kes adalah sudah memadai serta mencukupi, dan tidak menyalahi antara satu sama lain. Tiada percanggahan yang material antara saksi-saksi dan saya mengambilkira ingatan saksi terhadap kejadian yang berlaku sudah pasti tidak sempurna dan tepat dapat mengingati satu persatu apa yang telah lama berlaku. [43] Bagi Mahkamah, seksyen 173(h)(ii) dan (iii) KTJ tidak meletakkan syarat penggunaan ayat yang spesifik ke atas Mahkamah ketika memutuskan sesuatu kes prima facie. Peruntukan tersebut secara jelas meletakkan ujian yang perlu dilaksanakan dalam menentukan satu kes prima facie. Meneliti apa yang telah dinyatakan oleh Tuan Majistret di dalam Alasan Penghakimannya, Mahkamah berpuashati bahawa Tuan Majistret telah melaksanakan ujian tersebut ke tahap yang sewajarnya serta selari dengan nas-nas duluan yang mengetengahkan ujian-ujian yang perlu di dalam penentuan satu kes prima facie. [44] Sehubungan dengan itu, Mahkamah tidak nampak sebarang kekhilafan oleh Tuan Majistret di dalam penggunaan darjah pembuktian yang betul di sisi undang-undang ke atas analisis serta dapatan yang telah dibuat olehnya. Isu (b); sama ada terdapat salah nyata yang fatal oleh Tuan Majistret apabila membuat dapatan prima facie untuk 4 pertuduhan terhadap Perayu [45] Bagi isu ini, peguam Perayu menghujahkan bahawa Tuan Majistret adalah terkhilaf apabila membuat dapatan bagi keempat-keempat pertuduhan secara umum dan ringkas sedangkan ia melibatkan 2 kes yang berbeza serta ia melibatkan dadah yang berbeza yang dijumpai di tempat yang berbeza. Peguam menghujahkan bahawa Tuan Majistret adalah bertanggungan untuk menjelaskan dapatan beliau berkaitan elemen pemilikan iaitu berkenaan jagaan, kawalan serta pengetahuan iaitu sama ada ianya dibuat melalui keterangan langsung ataupun dengan menggunakan anggapan undang-undang (rujuk; PP v Lin Lian Chen [1992] 1 CLJ Rep 285). [46] Kekhilafan ini dihujahkan oleh peguam sebagai satu yang fatal dan tidak dapat diperbaiki walaupun menerusi seksyen 422 KTJ dengan merujuk kepada penghakiman Mahkamah Rayuan di dalam kes PP v Ishak bin Hj Shaari & other appeals [2003] 4 MLJ 585. [47] Mahkamah telah meneliti Alasan Penghakiman Tuan Majistret dan mendapati bahawa Tuan Majistret mengasaskan dapatan prima facie berdasarkan kepada perkara-perkara seperti berikut:

keterangan saksi pendakwaan berkaitan serbuan serta rampasan adalah mencukupi serta konsisten;

tiada sebarang percanggahan di antara saksi-saksi pendakwaan;

nama Khairul telah dibangkitkan oleh pihak OKT namun ia sekadar cadangan;

Notis Alcontara yang diberikan adalah tidak lengkap;

barang kes dijumpai di dalam kandungan yang banyak dan dijumpai di dalam kereta yang dipandu oleh OKT;

keterangan Ahli Kimia adalah tidak dicabar oleh OKT; dan

tiada pecahan ke atas rantaian keterangan barang kes. [48] Tuan Majistret di dalam penghakimannya telah menyatakan: “Oleh itu, dengan keterangan saksi pendakwaan yang sudah lebih dari mencukupi ini, saya mendapati wujudnya prima facie dan saya memerintahkan OKT dipanggil membeladiri.” [49] Persoalan yang perlu diputuskan oleh Mahkamah kini adalah sama ada dapatan Tuan Majistret ini adalah memadai. Mahkamah telah menyelusuri keterangan-keterangan yang dikemukakan dan mendapati bahawa keterangan kes ini adalah sangat jelas dan mudah (straight forward). Ia melibatkan satu sekatan jalan raya dan pemeriksaan ke atas kereta yang dipandu oleh Perayu yang membawa kepada penemuan dadah serta racun yang menjadi subjek kepada kesemua pertuduhan. [50] Bagi Mahkamah, pertimbangan-pertimbangan oleh Tuan Majistret sepertimana yang telah diringkaskan oleh Mahkamah di atas adalah memadai bagi menyokong dapatan yang telah dibuat oleh Tuan Majistret. Tiada sebarang salah arah undang-undang yang berlaku. [51] Cabaran peguam Perayu adalah ke atas dapatan Tuan Majistret secara keseluruhan ke atas 4 pertuduhan sedangkan ia melibatkan dadah yang berlainan dan dijumpai di tempat yang berlainan. Mahkamah berpandangan bahawa kesemua pertuduhan adalah melibatkan serbuan serta penemuan barang kes di dalam kereta yang dipandu oleh Perayu. [52] Sehubungan itu tiada keperluan bagi Tuan Majistret untuk membuat dapatan secara berasingan bagi setiap pertuduhan. Tiada keperluan di bawah seksyen 173 KTJ yang memerlukan Tuan Majistret untuk membuat dapatan sedemikian. Apabila tiada keperluan perundangan tersebut, maka tiada keperluan bagi Tuan Majistret untuk membuat dapatan sedemikian. [53] Di dalam kes Sathya Vello v PP [2022] 5 CLJ 659, isu di hadapan Mahkamah Persekutuan adalah berkaitan hakim bicara terkhilaf apabila di akhir kes pendakwaan tidak menyatakan sama ada pembelaan dipanggil atas anggapan pengedaran atau atas pengedaran dan sama ada apa-apa anggapan dibangkitkan. Hakim Abdul Rahman Sebli HMP (pada ketika itu) di dalam penghakimannya menyatakan dengan jelas bahawa jika KTJ tidak memperuntukkan keperluan tatacara tertentu, maka tiada keperluan bagi hakim bicara melaksanakannya. Ia dinyatakan dengan jelas seperti berikut: “There is no requirement in s. 180 of the CPC that when calling for the accused to enter on his defence, the trial judge must inform him verbally or in writing of the reason or reasons why he is calling for him to enter on his defence. What is required is for the trial judge to be satisfied that the prosecution has adduced credible evidence to prove each ingredient of the offence charged. There is no other requirement and the law reports are replete with authorities on what constitutes "prima facie case".” [54] Sehubungan dengan itu, isu ini turut tidak bermerit bagi Mahkamah untuk mengusik dapatan yang telah dibuat oelh Tuan Majistret. Isu (c); sama ada Tuan Majistret adalah tepat di dalam membuat dapatan bahawa pembelaan Perayu adalah bersifat penafian kosong semata-mata [55] Selanjutnya peguam Perayu menghujahkan adalah salah bagi Tuan Majistret untuk memutuskan bahawa pembelaan Perayu adalah satu yang bersifat penafian semata-mata sedangkan pembelaan Perayu dihujahkan sebagai konsisten dan disokong oleh keterangan-keterangan lain. Ia tidak mungkin satu penafian kosong. [56] Menurut Perayu, satu Notis Alcontara telah diberikan berkaitan seorang bernama Khairul sewaktu di awal tangkapan dengan memberikan butiran penama tersebut dan ini disahkan oleh SP3, SP7, SD2 dan SD3. Pembelaan Perayu seharusnya dinilai oleh Tuan Majistret walau selemah mana ia sekalipun (rujuk; Ganapathy Rengasamy v PP [1998] 2 CLJ 1). [57] Tuan Majistret di dalam penghakimannya menyatakan: Saya telah meneliti pembelaan OKT secara bersumpah dan keterangan saksi pembelaan yang lain. Saya mendapati OKT hanya membuat penafian kosong semata-mata. Pengataan OKT bahawa Khairul telah memasukkan barang-barang kes di dalam kotak ke dalam kereta OKT adalah jelas hanya merujuk kepada barang-barang rampasan di daalm bonet kereta iaitu empat kotak berisi ubat batuk (P2 dan P4) sahaja. Tiada penjelasan langsung berkenaan barang-barang lain yang berada di atas tempat duduk penumpang belakang sebelah kanan, iaitu 1 beg galas berwarna hitam bertulis Karrimor (P12) dan juga 1 beg plastik merah (P13) yang ditanda barang kes sebagai P14, dan satu kotak (P2) berisi 100 botol ubat batuk (P1). Malah bekas plastik bertudung bertangkai berwarna merah/putih (P5) yang dijumpai di dalam bonet kereta juga tidak dijelaskan statusnya, walaupun ia tidak berseal. Penjelasan tidak memuaskan dan tidak mencukupi dari OKT ini menunjukkan satu inferens sahaja iaitu bahawa sebenarnya OKT lah satu-satunya orang yag mengawal dan mengetahui semua barang kes, kerana OKT sahaja yang berada di dalam kenderaan tanpa penglibatan orang lain, waima Khairul sekalipun. Ini kerana peranan Khairul tidak relevan dan ini telah exclude penglibatan orang lain selain OKT seorang sahaja. Pembelaan Alcontara Notice yang diberikan jelas tidak mencukupi dan tindakan mengaitkan Khairul dengan kes ini adalah tidak relevan, kerana barang kes berada dalam kenderaan OKT yang dimiliki oleh OKT. [58] Mahkamah mendapati bahawa penama Khairul ini telah dibangkitkan oleh Perayu sebagai satu cadangan sejak kes di peringkat pendakwaan lagi. Perayu telah menyatakan bahawa barang-barang yang ditemui di dalam kereta tersebut adalah diterima dari seorang yang bernama Khairul. Namun tiada keterangan yang dikemukakan oleh Perayu berkenaan butiran Khairul ini malahan Rakaman Percakapan Perayu turut tidak dikemukakan. [59] Adalah suatu yang tidak dinafikan bahawa Perayu adalah merupakan seorang anggota polis dan Perayu di dalam keterangannya telah menyatakan bahawa Perayu terlalu mempercayai penama Khairul ini sehingga tidak membuat pemeriksaan ke atas barangan yang diberi oleh penama Khairul ini. [60] Berdasarkan kepada keterangan-keterangan ini, Mahkamah berpandangan bahawa Tuan Majistret tidak melakukan sebarang kekhilafan apabila memutuskan bahawa ketiadaan penjelasan yang memuaskan serta mencukupi yang telah diberikan oleh Perayu berhubung perkara ini dan merumuskan bahawa ini merupakan satu penafian kosong semata-mata. Mahkamah memutuskan bahawa dapatan Tuan Majistret untuk menolak pembelaan Perayu ini adalah tidak diselaputi oleh sebarang salah arah. [61] Oleh itu, isu ini turut tidak bermerit dan ditolak. Isu (d); sama ada hukuman yang dijatuhkan oleh Tuan Majistret adalah setimpal [62] Berkaitan hukuman, Tuan Majistret di dalam alasannya menyatakan; Berkenaan isu hukuman, walaupun peguambela OKT memohon diringankan hukuman, disebabkan OKT adalah sole breadwinner kerana perlu menanggung isteri dan anak-anak, saya harus mengambilkira kepentingan awam harus melebihi kepentingan OKT. Kes ini telah melalui sejarah yang panjang, di mana OKT dituduh pada tahun 2019 lagi dan melibatkan satu perbicaraan penuh, di mana ramai saksi pendakwaan yang dipanggil. Ia melibatkan kos dan masa yang bukan sedikit. Di dalam kes ini, OKT adalah penjawat awam yang bertugas sebagai seorang anggota polis. OKT seharusnya tidak melakukan perbuatan jenayah sebegini kerana OKT seharusnya menunjukkan contoh yang baik kepada orang awam dan masyarakat. Perbuatan OKT ini telah mencemarkan nama baik anggota polis, di mana seharusnya Mahkamah mengambilkira imej dan integriti polis yang tercalar ini sebagai satu aggravating factor di dalam menjatuhkan hukuman. Saya tidak menjatuhkan hukuman penjara memandangkan ini adalah kesalahan kali pertama OKT dan OKT tiada rekod sabitan lampau. Saya berpandangan OKT sudah insaf di atas kesalahan yang dilakukan dan memadai menjatuhkan hukuman denda sahaja. Denda yang dijatuhkan adalah jumlah denda yang tinggi dan berpatutan dengan kesalahan OKT. [63] Mahkamah mendapati tiada hujahan dikemukakan oleh peguam Perayu berkaitan hukuman sebaliknya TPR menghujahkan bahawa bahawa hukuman yang dikenakan adalah memadai. Pihak pendakwaan hanya memohon Mahkamah ini untuk mengenakan perintah kos di bawah seksyen 426 KTJ. [64] Mahkamah telah meneliti alasan-alasan yang dikemukakan oleh Tuan Majistret dan mendapati hukuman yang dijatuhkan adalah berpadanan dengan kesalahan yang dilakukan dan tiada sebarang kekhilafan di dalam penghakimannya. [65] Berkaitan permohonan TPR untuk Mahkamah ini mengenakan perintah kos, Mahkamah mendapati bahawa perkara ini tidak pernah dibangkitkan oleh pihak pendakwaan semasa Tuan Majistret hendak menjatuhkan hukuman. Tiada permohonan serupa yang telah dibuat. Di dalam masa yang sama, TPR turut tidak mengemukakan sebarang keterangan bagi menunjukkan jumlah kos yang terpaksa ditanggung oleh pihak pendakwaan. [66] Oleh itu, tiada alasan bagi Mahkamah ini untuk mengenakan perintah di bawah seksyen 426 KTJ tersebut. Sayugia itu, rayuan ke atas hukuman oleh PR adalah ditolak. Kesimpulan [67] Berdasarkan kepada analisis yang dinyatakan, Mahkamah tidak nampak sebarang merit bagi kedua-dua rayuan. Oleh yang demikian, kedua-dua rayuan ditolak dan sehubungan dengan itu sabitan serta hukuman oleh Tuan Majistret adalah dikekalkan. Bertarikh: 9hb. Mac, 2023 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi (2) Kota Bharu, Kelantan. Pihak-pihak: Bagi Pihak Perayu: Dato’ Sukri Bin Hj Mohamed Tetuan Wan Haron Sukri & Nordin Peguambela dan Peguamcara PT 1180-1183, Tkt 2, Jalan Kebun Sultan 15350 Kota Bharu Kelantan. Bagi Pihak Responden: Ahmad Fariz bin Abdul Hamid Timbalan Pendakwa Raya Unit Pendakwaan Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Kelantan Blok 5, Aras Bawah, Kota Darulnaim 15050 Kota Bharu Kelantan. Tarikh Bicara : 26hb. September, 2022 Tarikh Keputusan : 08hb. November 2022 Undang-Undang Yang Dirujuk: ➢ Akta Racun 1952 ➢ Kanun Acara Jenayah Kes-Kes Yang Dirujuk: ➢ Ahmad Najib Aris v PP [2009] 2 CLJ 800 ➢ Dato' Seri Anwar Ibrahim v. Public Prosecutor & Another Appeal [2004] 3 CLJ 737 ➢ Amrita Lal Harza v Emperor AIR 1933 Cal 308 ➢ kes Amrita Lal Harza (supra) ➢ Cheong Sik Kwan v PP [1959] MLJ 189 ➢ PP v Rizuan Kok bin Abdullah [1996] 2 CLJ 346 ➢ Azahan Mohd Aminallah v PP [2005] 1 CLJ 374 ➢ Datuk Haji Wasli bin Mohd Said v PP and another application [2006] 5 MLJ 172 ➢ Mohd Soffian Bin Mohd Yusof & Anor v PP [2015] 9 CLJ 1046 ➢ PP v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 ➢ Looi Kow Chai & anor v PP [2003] 1 CLJ 734 ➢ Balachandran v PP [2005] 2 MLJ 301 ➢ PP v Lin Lian Chen [1992] 1 CLJ Rep 285 ➢ PP v Ishak bin Hj Shaari & other appeals [2003] 4 MLJ 585 ➢ Sathya Vello v PP [2022] 5 CLJ 659 ➢ Ganapathy Rengasamy v PP [1998] 2 CLJ 1 Rujukan Lain: ➢ Criminal Litigation Process, Third Edition, Sweet & Mazwell (2015) oleh Baljit Singh Sidhu