Tuan Muhammad Shahrul Azlan Bin Tuan Abdul Rahman (TD-62RS-2-07/2025)

Tuan Muhammad Shahrul Azlan Bin Tuan Abdul Rahman yang merupakan orang kena tuduh (selepas ini disebut sebagai “OKT”) telah dituduh dengan satu pertuduhan di bawah seksyen 394 Kanun Keseksaan kerana cuba melakukan rompak ke atas seorang wanita dan dengan sengaja menyebabkan kecederaan kepada wanita tersebut yang mana pertuduhan ke atas OKT berbunyi seperti berikut: “Bahawa kamu pada 20/07/2025 jam lebih kurang 2.21 petang bertempat di jalan Tembila Kampung Raja, dalam daerah Besut, dalam Negeri Terengganu telah mencuba melakukan rompak terhadap penama iaitu Nor Ayuni Binti Mohd Zahari [no.KP: 940509- 11-5442], dan dalam mencuba melakukan rompak tersebut, kamu dengan sengaja menyebabkan kecederaan kepada penama tersebut. Oleh itu kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 394 kanun keseksaan.” S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 2

Dalam kes ini, OKT telah membuat pengakuan bersalah dan disabitkan atas pertuduhan tersebut. Sehubungan dengan sabitan tersebut, Mahkamah ini telah menjatuhkan hukuman penjara selama tempoh 7 tahun bermula dari tarikh tangkap iaitu pada 21.7.2025 dan turut dikenakan hukuman dua sebatan.

Tidak berpuas hati ke atas keputusan Mahkamah ini, OKT telah membuat rayuan ke Mahkamah Tinggi Kuala Terengganu terhadap perintah hukuman tersebut dan memohon supaya hukuman dapat dikurangkan atau diringankan.

Pada 20.7.2025 jam lebih kurang 2.21 petang, pengadu (Nor Ayuni Binti Mohd Zahari) telah pergi ke kawasan Jalan Tembila Kg Raja, Besut Terengganu untuk membuat penghantaran kuih secara COD (cash on delivery) yang dibuat pesanan oleh OKT. Apabila sampai di tempat kejadian, OKT telah menghampiri ke arah kenderaan pengadu. Pengadu kemudiannya telah menjatuhkan cermin kenderaannya dan ingin menyerahkan kuih tersebut. OKT menyatakan ingin membuat bayaran secara QR dan secara tiba-tiba OKT telah mengeluarkan sebilah pisau dan mengacukan ke arah pengadu. Setelah itu, OKT juga cuba mencabut/mengambil kunci kereta pengadu namun pengadu cuba menghalang OKT dengan memegang tangannya. Telah berlaku pergelutan antara mereka dan OKT telah menyebabkan kecederaan pada kedua-dua pergelangan tangan pengadu dengan pisau miliknya. Kemudian, OKT telah melarikan diri dan masuk ke dalam sebuah kenderaan jenis Honda City warna putih no plat TCW 5476. S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 3

Siasatan telah dijalankan oleh pegawai penyiasat jenayah IPD Besut iaitu Insp Mohamad Effie Ezral Bin Mohd Izham. Tempat kejadian telah dilawati, gambar tempat kejadian telah diambil dan rajah kasar serta kunci rajah kasar tempat kejadian telah dilakar.

Pada 21.7.2025, Bahagian Siasatan Jenayah, IPD Besut Terengganu, telah membuat tangkapan ke atas OKT di alamat Lot 60516 Jalan Tembila Kampung Gong Medang, 22200 Besut Terengganu. Laporan tangkapan sebagaimana Kg Raja repot 3128/25.

Hasil siasatan dapati pengadu bekerja sebagai peniaga makanan dan juga membuat perkhidmatan COD makanan kepada pelanggan. Semasa kejadian berlaku pada 20.7.2025 jam lebih kurang 2.21 petang di jalan Tembila Kg Raja, Besut Terengganu, pengadu turut membawa anaknya yang berusia 6 tahun untuk menemaninya. Anak pengadu (saksi) telah melihat pengadu mengalami kecederaan pada kedua-dua tangan setelah dicederakan oleh OKT. Semasa OKT melarikan diri, pengadu dan anaknya melihat OKT telah masuk ke dalam kenderaan jenis Honda City warna putih nombor pendaftaran TCW 5476, dan kemudian anak pengadu terus menghubungi talian 999 pada masa tersebut.

Hasil semakan daripada pihak JPJ mendapati kereta Honda City warna putih nombor pendaftaran TCW 5476 itu didaftarkan atas nama OKT. Laporan pemeriksaan perubatan interim daripada Hospital Besut turut mengesahkan bahawa pengadu mengalami kecederaan di kedua-dua belah pergelangan tangan akibat terkena daripada senjata tajam iaitu pisau. S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 4

Oleh yang demikian, OKT telah dituduh di Mahkamah Seksyen Besut dengan satu pertuduhan di bawah seksyen 394 kanun keseksaan dan OKT telah mengaku salah sebagaimana pertuduhan tersebut.

OKT serta peguam bela yang mewakilinya telah memohon supaya hanya hukuman denda dan bon berkelakuan baik sahaja dikenakan ke atas OKT. Alasan permohonan OKT itu adalah dengan mengambil kira bahawa kejadian ini adalah kesalahan pertama OKT dan sebelum ini OKT tidak pernah disabitkan dengan apa-apa kesalahan. OKT mendakwa pengadu adalah individu yang dikenalinya kerana pengadu pernah berjanji untuk membuat pesanan membeli 50 tong minyak masak daripadanya. Namun pengadu tidak membuat pembelian tersebut dan telah menyebabkan dia berasa marah dan emosi dengan pengadu. OKT juga mendakwa ketika kejadian dia mengalami tekanan emosi kerana dia dan isteri baru mengalami kematian anak dan isterinya turut mengalami tekanan perasaan. OKT mengatakan bahawa dia merupakan seorang tutor (tenaga pengajar) di UNISZA dan sedang melanjutkan pelajaran di peringkat Master di bawah Universiti Malaya (UM). OKT mohon diberi peluang dan berjanji tidak akan ulangi lagi kesalahan ini serta berhasrat untuk meneruskan pengajian Master yang sedang dijalaninya sekarang.

Timbalan Pendakwa Raya sebaliknya berhujah bahawa hukuman yang berat perlu dikenakan ke atas OKT agar dapat memberi pengajaran kepada OKT dan atas faktor kepentingan awam melebihi kepentingan peribadi OKT. Beliau juga memohon supaya Mahkamah mengambil kira S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 5 faktor bahawa tindakan OKT bukan sahaja mendatangkan ketakutan kepada mangsa, malah juga menyebabkan kebimbangan dalam kalangan masyarakat. Perbuatan OKT adalah serius kerana telah mendatangkan kecederaan dengan menggunakan senjata tajam iaitu sebilah pisau. Kejadian itu bukan sahaja mendatangkan trauma kepada mangsa, malah turut membuat anak mangsa yang berada sama di tempat kejadian turut mengalami perasaan trauma yang sama. Oleh itu, Pendakwaan memohon supaya suatu hukuman berat berbentuk pemenjaraan dikenakan terhadap OKT.

Hukuman bagi kesalahan di bawah seksyen 394 Kanun Keseksaan adalah penjara tidak melebihi 20 tahun serta hendaklah juga dikenakan hukuman denda atau sebatan. Bagi kemudahan rujukan, diperturunkan peruntukan tersebut yang menyatakan seperti berikut: “ 394 Voluntarily causing hurt in committing robbery; If any person, in committing or in attempting to commit robbery, voluntarily causes hurt, such person, and any other person jointly concerned in committing or attempting to commit such robbery, shall be punished with imprisonment for a term which may extend to twenty years, and shall also be liable to fine or to whipping.”

Dalam menimbangkan hukuman yang bersesuaian ke atas OKT, mahkamah ini mengambil pendekatan sepertimana yang diputuskan dalam kes PP v. Morah Chekwube Chukwudi [2017] 1 LNS 864 di mana Mahkamah Rayuan telah menyatakan seperti berikut : S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 6 "[5] It is well established that there are a number of factors that courts take into consideration before sentencing. Some of them are as follows: (a) the gravity or severity of the facts constituting the offence;

the circumstances in which it was committed; (c) the rampancy of such offence in the area; (d) the offender's previous record; (e) the offender's contribution and support to his family members; (f) the offenders means; (g) the effect of conviction and sentence on his job opportunities; (h) the age and health of the accused; (i) whether it is his first offence; (j) whether the accused had cooperated with the police after the commission of the offence; (k) whether the accused had pleaded guilty; (i) status of the accused; (m) whether there was violence during the crime; (n) public interest, etc..." [14] Selain itu, mahkamah ini juga sedar akan kedudukan undang-undang berkaitan dengan prinsip penghukuman sebagaimana yang ditekankan dalam kes Yusmarin Samsudin v. PP [1999] 4 CLJ 391, di mana YA Siti Norma Yaakob HMR (sebagaimana beliau ketika itu) menyatakan: "The principles of sentencing have long been entrenched and well settled in our criminal law jurisprudence and a court seized with such jurisdiction is empowered to take into account the following considerations:

the extent and seriousness of the offence committed;

the guilty person's antecedents; and

the public interest." S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg [15] Kembali kepada kes di hadapan Mahkamah ini, dalam memberi perhatian terhadap faktor-faktor yang dinyatakan dalam kes-kes di atas, saya telah memberikan pertimbangan yang lebih utama kepada faktor kepentingan awam sepertimana yang ditekankan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v. Loo Choon Fatt [1976] 1 LNS 102 yang menyatakan seperti berikut:- "One of the main considerations in the assessment of sentence is of course the question of public interest. On this point I need only quote a passage from the judgment of Hilbery J. in Rex v. Kenneth John Ball 35 CrAppR 164 as follows:-

"In deciding the appropriate sentence a court should always be guided by certain considerations. The first and foremost is the public interest. The criminal law is publicly enforced, not only with the object of punishing crime, but also in the hope of preventing it. A proper sentence, passed in public, serves the public interest in two ways. It may deter others who might be tempted to try crime as seeming to offer easy money on the supposition, that if the offender is caught and brought to justice, the punishment will be negligible. Such a sentence may also deter the particular criminal from committing a crime again, or induce him to turn from a criminal to an honest life. The public interest is indeed served, and best served, if the offender is induced to turn from criminal ways to honest living. Our law does not, therefore, fix the sentence for a particular crime, but fixes a maximum sentence and leaves it to the court to decide what is, within that maximum, the appropriate sentence for each criminal in the particular circumstances of each S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg case. Not only in regard to each crime, but in regard to each criminal, the court has the right and the duty to decide whether to be lenient or severe." [16] Sebagaimana umum mengetahui, peningkatan kadar jenayah rompakan di negara ini merupakan suatu fakta yang boleh diambil maklum secara kehakiman (Judicial Notice), memandangkan perkara tersebut sering mendapat liputan meluas dalam media massa serta tular di pelbagai platform media sosial. Fenomena ini menunjukkan bahawa jenayah rompakan berlaku secara meluas tanpa mengira tempat dan masa. Perbuatan jenayah tersebut dilakukan oleh pelaku yang tidak memilih mangsa, sama ada kenalan atau orang asing dalam kalangan warga tua atau muda, lelaki atau perempuan, mahupun kanak-kanak. Pelbagai inisiatif dan langkah pencegahan telah diambil oleh masyarakat bagi mengelakkan diri daripada menjadi mangsa. Namun begitu, insiden rompakan masih terus berlaku dan dalam sesetengah keadaan mengakibatkan kecederaan parah atau kehilangan nyawa. [17] Sehubungan itu, hukuman yang dijatuhkan oleh mahkamah perlulah menggambarkan tahap keseriusan kesalahan rompakan serta berfungsi sebagai pencegahan umum terhadap masyarakat. Dalam kes Mohd Ridwan bin Mohd Yusof v. PP [2014] 1 LNS 1940, YAA Raus Sharif (PCA pada masa itu) di perenggan 11 dan 12 penghakimannya berhubung kesalahan rompak ragut telah menegaskan prinsip tersebut dengan jelas : [11] We are in this appeal dealing with a snatch theft offence. Of late the rampancy of this type of crime continues unabated. The victims of snatch theft incidents suffer a tremendous amount of trauma at S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg the hand of the perpetrators with devious criminal intent. Some suffer grave physical and emotional stress. Some have even died. The Courts when assessing an appropriate sentence to be meted must bear in mind the modus operandi of the wrongdoer in committing this sort of offences, most often than not, the modus operandi in snatch thefts offences is crude and cunning. For instance, deadly weapons of violence are used with the intent to threaten and to induce fear upon the victim. The traumatic effect left on the victims, the way the victims are threatened with harm if they did not do as instructed, are factors which weigh heavily against leniency in the sentencing of such accused. We are of the considered view that the sentences passed should serve the following two purposes. Firstly, it should duly punish the accused for the grave crime that he had committed and secondly, in the interest of public, it should act as a warning and deterrence to the potential offenders. [12] We would like to remind the courts below to take judicial notice of the increasing number of crimes relating to snatch theft as evident from news of such offences being constantly reported in the media. Courts must be receptive and hear the loud cry for justice from the society in snatch theft cases as in this case, and respond by imposing a proper sentence. The imposition of an appropriate punishment is the manner in which Courts respond to the society's call for justice against such criminals. Justice demands that the Courts should impose punishment befitting the crime so that it reflects the public's abhorrence of such crime. Every punishment imposed is bound to have its effect not only on the accused alone but also on the society as a whole. It is the duty of the Courts to see that appropriate sentence is imposed regard being had to the S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg commission of the crime and its impact on the social order. (see Guru Basavaraj @ Benne Settapa vs. State of Karnataka, [2012] 8 SCC 734 2012 Indlaw SC 262. [18] Dengan berpandukan kepada nas di atas, Mahkamah ini berpendapat hukuman yang setimpal wajar dikenakan ke atas OKT bagi memberi pengajaran kepadanya dan kepada orang lain yang ada keinginan untuk melakukan kesalahan yang serupa pada masa akan datang. Berkenaan ini juga, saya telah mengambil kira bahawa OKT telah melakukan cubaan rompakan terhadap mangsa seorang wanita yang pada ketika itu bersama anak kecilnya berumur 6 tahun. OKT telah bertindak cuba mengambil kunci kereta mangsa dan menyerang mangsa dengan sebilah pisau sehingga menyebabkan mangsa tersebut mengalami pelbagai kecederaan luka di kedua-dua belah tangannya sepertimana boleh dilihat dalam laporan pemeriksaan awal (ekshibit P11) dan gambar-gambar kecederaan dialami wanita tersebut (P8(A-C)). Tindakan OKT yang menggunakan senjata berbahaya itu bukan sahaja membahayakan nyawa mangsa, malah turut juga membahayakan keselamatan anak kecil yang bersama dengan mangsa. Walaupun anak mangsa itu tidak mengalami apa-apa kecederaan, namun ketakutan dan kesan trauma yang dialami oleh anaknya itu termasuk mangsa juga perlu diambil kira (pernyataan impak mangsa [ekshibit P17] adalah rujuk). Selain itu, kecederaan luka di beberapa tempat pada bahagian tangan mangsa akibat perbuatan OKT menunjukkan sikap OKT yang ganas dan berbahaya kepada seseorang wanita yang lemah dan tidak berdaya untuk melawan. Apatah lagi, kejadian ini berlaku ke atas mangsa ketika mangsa sedang menghantar barang jualan perniagaan secara COD bagi mencari rezeki untuk membantu keluarganya. Tindakan OKT ini boleh menyebabkan kegusaran dan kegentaran kepada masyarakat di luar S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg sana terutamanya golongan wanita yang turut menjalankan bentuk perniagaan yang sama bagi membantu keluarga mereka. Mengambil kira faktor-faktor di atas, maka suatu hukuman berbentuk pembalasan dan pengajaran perlu diberikan kepada pesalah seperti OKT. Hukuman yang dijatuhkan juga hendaklah cukup berat serta seimbang dengan tahap kemudaratan yang telah dilakukan olehnya. Jika tidak, masyarakat akan menganggap bahawa hukuman tersebut jelas tidak mencukupi. Hukuman itu juga perlu mencerminkan penolakan dan kecaman masyarakat terhadap jenayah cubaan rompak sehingga mendatangkan kecederaan seperti yang telah dilakukan oleh OKT. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kes Ong Lai Kim v. Public Prosecutor And Other Appeals [1991] 2 CLJ 1568 di mana YA Zakaria Yatim H (pada ketika itu) menyatakan : “In this case therefore the punishment has to be sufficiently harsh and proportionate to the harm done, otherwise society will feel that the punishment is manifestly inadequate. The punishment must also reflect public disapproval of the crime committed by the appellants. See R v. Roberts [1982] 1 All ER 60 at 61. Similarly, the punishment for the robbery offence must also be deterrent in nature. The appellants are no doubt first offenders but as they have been convicted of serious crime involving violence, the primary consideration of the Court is the element of public interest and society's abhorrence of this type of crime. See Goh Chung Wee v. Public Prosecutor Federal Territory Criminal Appeal No. CR. 52- 60-87 dated 2 April 1988 (unreported).” [19] Meskipun prinsip kepentingan awam perlu diberikan keutamaan dalam menentukan sesuatu hukuman, namun mahkamah tidak boleh S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg mengabaikan faktor mitigasi yang dikemukakan OKT. Pertimbangan terhadap faktor-faktor peribadi dan latar belakang OKT adalah perlu juga diberi pertimbangan bagi memastikan hukuman yang dijatuhkan tidak bersifat terlalu keras atau menindas. Dalam menegakkan keadilan, mahkamah hendaklah menyeimbangkan antara kepentingan awam yang menuntut hukuman tegas demi melindungi masyarakat dan kepentingan OKT yang berhak mendapat pertimbangan yang wajar berdasarkan keadaan dan peranan sebenar dalam kes ini. Justeru, hukuman yang dijatuhkan mestilah bersifat adil, saksama, serta mencerminkan keseimbangan antara prinsip pencegahan, pengajaran, dan keinsafan. Berkenaan ini, dalam kes Loo Choon Fatt (supra) menjelaskan sebagaimana berikut :- "Presidents and Magistrates are often inclined quite naturally to be over-sympathetic to the accused. This is a normal psychological reaction to the situation in which the lonely accused is seen facing an array of witnesses with authority. The mitigation submitted by a convicted person will also normally bring up problems of family hardship and the other usual problems of living. In such a situation the courts might perhaps find it difficult to decide as to what sentence should be imposed so that the convicted person may not be further burdened with additional hardship. This in my view is a wrong approach. The correct approach is to strike a balance, as far as possible, between the interests of the public and the interests of the accused. Lord Goddard L.C.J. in Rex v. Grondkowski [1946] 1 All ER 560 561 offered some good advice when he said:-

"The judge must consider the interests of justice as well as the interests of the prisoners. It is too often S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg nowadays thought, or seems to be thought, that the interests of justice means only the interests of the prisoners." [20] Berikutan itu, saya juga telah memberi pertimbangan terhadap faktor mitigasi OKT terutamanya pengakuan salah OKT di awal kes iaitu pada tarikh sebutan kali pertama. Perkara ini telah menjimatkan masa dan kos semua pihak termasuk Mahkamah. Undang-undang adalah mantap bahawa pengakuan salah OKT pada awal kes boleh diambil kira oleh Mahkamah dalam menentukan hukuman yang perlu dijatuhkan terhadap OKT. Mahkamah ini merujuk kes Sau Soo Kim v. Public Prosecutor [1975] 1 LNS 158 yang menyatakan:

"Whether a person is a hardened criminal or not, I feel that a plea of guilty should be treated as a mitigating factor. It not only saves the country a great expense of a lengthy trial but also saves time and inconvenience of many, particularly the witnesses." [21] Dalam hal ini, Mahkamah juga merujuk kepada kes PP v. Khairil Anwar Abdul Rahim [2016] 1 LNS 403, di mana Mahkamah Rayuan dalam menyentuh mengenai kepentingan untuk memberi pertimbangan terhadap pengakuan salah OKT menyatakan seperti berikut: "[16] Nevertheless, it is an accepted policy of the courts that a plea of guilty should in most cases be treated as a mitigating factor. The reasons for this are obvious. A guilty plea avoids the expense and inconvenience of a trial. A discount for a guilty plea serves as a strong incentive and encourages such pleas. On the other hand, if there is no such incentive, accused persons may then all insist on a trial as S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg they have nothing to lose since the sentence will be the same. (Sau Soon Kim v. PP [1975] 2 MLJ 134; Mohamed Abdullah Ang Swee Kang v. PP [1987] CLJ Rep 209; [1988] 1 MLJ 167; R v. Boyd [1989] 2 Cr App(S) 234). [17] There is no fixed rule as to the discount but it should be between one-quarter and one-third of not the maximum sentence imposed by the statute but on what would have been the sentence if the accused had claimed trial and found guilty (Mohamed Abdullah Ang Swee Kang v. PP, supra and Christopher Khoo Ewe Cheng v. PP [1998] 3 CLJ 705; [1998] 3 MLJ 881)." [22] Seterusnya dalam rayuannya, OKT mendakwa ketika kejadian dia mengalami tekanan emosi akibat kematian anak dan juga tertekan kerana isterinya turut mengalami tekanan emosi. Sungguhpun begitu, dalam masa yang sama, Mahkamah diberitahu bahawa OKT adalah seorang tenaga pengajar di Universiti Sultan Zainal Abidin (UNISZA) dan sedang melanjutkan pelajaran di peringkat Sajana (Master). Dalam keadaan ini, Mahkamah berpendapat adalah normal untuk setiap manusia mengalami kesedihan dan tekanan emosi akibat kematian orang tersayang. Namun ianya tidak boleh diterima sebagai alasan atau sesuatu yang boleh mewajarkan perbuatan jenayah terhadap seseorang yang lain. Apatah lagi OKT sebagai seorang yang terpelajar di peringkat yang tinggi sewajarnya mempunyai pertimbangan yang lebih matang dan berpengetahuan sebelum apa-apa perbuatan dilakukan apatah lagi perbuatan jenayah yang serius seperti ini. [23] Selain itu, Mahkamah ini juga melihat kepada trend hukuman bagi kesalahan yang serupa sebagaimana disyorkan dalam kes Mohd S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg Abdullah Ang Swee Kang v. Public Prosecutor [1987] CLJ Rep 209. Bagi tujuan tersebut, saya telah mengambil panduan terhadap keputusan terkini dalam kes Anbarasan Muniandy v. PP [2024] CLJU 2012 yang telah menunjukkan bahawa trend hukuman bagi kes-kes yang melibatkan kesalahan serupa di bawah seksyen 394 Kanun Keseksaan adalah penjara dalam tempoh antara 7 hingga 14 tahun. Dalam penghakimannya, YA Aslam Zainuddin J telah menyatakan seperti berikut: “[17] Ergo the sentence meted out in this case is within the norm for the offence proffered. It is not excessive or too harsh. Let me now briefly touch on the sentence in some other cases on section 394 of the Penal Code to gauge the trend in our courts. [18] In the Court of Appeal case of Mohd Ridwan Mohd Yusof v. PP [2014] CLJU 1940; The Public Prosecutor appealed to the High Court against the inadequacy of sentence imposed by the SCJ. On 27 March 2014, the learned High Court Judge allowed the appeal and the sentence of imprisonment imposed by the SCJ was increased to ten years with five strokes of whipping. The Court of Appeal held: "Thus, we are of the view that in the circumstances of the Appellant's appeal, the imposition of a term of imprisonment for ten years with five strokes of whipping by the High Court was not excessive. It was for the above reasons that we dismissed the Appellant's appeal." S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg [19] In the case of Rabidin Satir v. PP [2017] CLJU 1166, a decision by Abang Iskandar J (as he then was), in this case the appellant was charged with five different charges under various provisions of the law. One of them was under section 394 of the Penal Code. For the charge under section 394 of Penal Code, the appellant was sentenced to 8 years imprisonment and two strokes of the rattan. [20] Coming to the case of Pendakwa Raya lwn. Naaresh Thirunukarasoo [2019] CLJU 1886;[2019] MLJU 1467, Bhupindar Singh J held: "Berdasarkan kepada alasan-alasan dan prinsip undang-undang yang dinyatakan di atas dan setelah mengambil kira segala hal keadaan dalam kes ini, Mahkamah ini mengetepikan hukuman pemenjaraan selama tiga tahun dan satu sebatan, dan menggantikannya dengan hukuman pemenjaraan selama lapan tahun bermula dari 7.12.2023 dan empat sebatan rotan. Hukuman ini berada dalam batasan hukuman kes-kes terdahulu dan ia juga mencerminkan trend hukuman semasa yang pada pengamatan saya adalah wajar, berpatutan serta setimpal dengan kesalahan tertuduh." [21] For what transpired earlier involving the appellant, see Pendakwa Raya lwn. Naaresh Thirunukarasoo [2019] CLJU 1886;[2019] MLJU 1467 [22] Moving on to the case of Safaru Azim Ali lwn. PP [2022] CLJU 3119; [2022] MLJU 3374, Zainal Azman J said: S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg "[1] Perayu bersama dua OKT yang lain telah dihadapkan ke Mahkamah Sesyen Kuantan dengan satu pertuduhan di bawah Seksyen 394 Kanun Keseksaan yang dibaca bersama-sama dengan Seksyen 397 dan Seksyen 34 Kanun Keseksaan kerana melakukan samun bersenjata ke atas Abu Tahir bin Aman Ullah. [2] Di akhir perbicaraan, Hakim Mahkamah Sesyen telah mensabitkan Perayu dan dijatuhkan hukuman penjara 7 tahun dari tarikh tangkap dan 7 kali sebatan rotan. Perayu yang tidak berpuas hati akan keputusan tersebut telah merayu ke Mahkamah Tinggi. [3] Setelah menelitikan nota keterangan, alasan penghakiman dan setelah menimbangkan penghujahan kedua-dua pihak, Mahkamah telah mengekalkan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen bagi sabitan dan juga hukuman. .... [34] Berkaitan dengan hukuman, Mahkamah memutuskan bahawa tempoh pemenjaraan selama 7 tahun dan 7 sebatan rotan adalah setimpal dengan kesalahan yang dilakukan dan ianya masih di dalam ruang lingkup Seksyen 394 /397 Kanun Keseksaan dan dengan itu Mahkamah ini tidak akan mengganggu hukuman tersebut. [23] Next is the case of Prevendren Subramaniam v. PP [2021] CLJU 1575; [2021] MLJU 1863, where Shahnaz Sulaiman JC (as she then was) sentenced the appellant to imprisonment for a term S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg of 7 years and 2 strokes for the first charge under section 394 PC. [24] Another case is Mohd Mazli Sazeli v. PP [2020] CLJU 1571; [2020] MLJU 1777, where Noorin Badaruddin J decided: "[1] The appellant was charged for voluntary causing hurt in committing robbery, an offence punishable under s. 395 of the Penal Code ("PC"). At the close of the case, he was found guilty by the learned sessions judge and sentenced to twelve (12) years imprisonment and 2 strokes of whipping. ... [32] It is of the considered view that the sentence of 12 years imprisonment and 2 strokes of whipping meted out on the appellant are adequate, appropriate and within the ambit of the law. The learned sessions judge had given her reasons in passing the sentence and this Court finds that there is no compelling reason to disturb her findings." [25] Coming along to the case of Mohd Sulaiman Miskon v. PP [2020] CLJU 1915, where Awg Armadajaya JC said: "The appellant pleaded not guilty at the 1st instance but after the 1st witness was called, the appellant decided to change it to one of a guilty plea. The Learned Sessions Court Judge convicted the Appellant on his plea and passed a sentence of 15 years imprisonment and 10 strokes of the rattan. The imprisonment sentence is to take effect after serving the sentence on case no. JC62J-08-03/2019 (appeal case no. JB-42H-37- 10/2019) S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg I find no appealable error that warrant appellate interference. For the reasons aforesaid, I dismissed both appeals and reaffirmed the decisions of the Learned Sessions Court Judge." [26] Moving on to the case of Mohd Irwan Shah Zainaul lwn. PP [2017] CLJU 1438, where Anselm C Fernandis JC (as he then was) pronounced judgment as follows: "1. Ini adalah rayuan oleh Perayu terhadap hukuman yang telah dijatuhkan oleh Hakim Mahkamah Sesyen Jenayah (2) Ipoh ("HMS") atas sabitan terhadap Perayu di bawah Seksyen 394 Kanun Keseksaan.

Hukuman yang dijatuhkan ke atas Perayu adalah penjara 14 tahun dari tarikh tangkap iaitu pada 14 Oktober 2016 dan 6 kali sebatan rotan. Setelah menimbang rayuan Perayu, mahkamah ini telah menolak rayuan Perayu dan mengekalkan hukuman oleh HMS." [27] Finally in the case of Muhammad Afandi bin Mukhtar v. Pendakwa Raya [2018] CLJU 635;[2018] MLJU 613. the appellant was charged at the Sessions Court for committing robbery with another accused and in so doing had voluntarily caused hurt on the victim, an offence under section 394 read together with section 34 of the Penal Code. The appellant pleaded guilty and the Sessions Court judge convicted him and sentenced him to 9 years imprisonment from the date of his arrest (21/12/2016) and 2 strokes of S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg whipping. The High Court dismissed the appeal and affirmed the decision of the trial judge. [24] Sehubungan dengan pemerhatian dan dapatan-dapatan saya di atas, juga mengambil kira faktor-faktor yang dinyatakan dan kes-kes yang telah dirujuk, mahkamah ini telah menjatuhkan hukuman pemenjaraan selama 7 tahun terhadap OKT bermula dari tarikh tangkap iaitu pada 21.7.2025 (sebagaimana laporan polis Kampung Raja : 003128/25 ekshibit P3) dan disertai dengan dua sebatan. Kesimpulan [25] Secara kesimpulannya, mahkamah ini berpendapat hukuman yang dikenakan oleh Mahkamah ini terhadap OKT adalah munasabah dan setimpal dengan kesalahan yang telah dilakukannya malah tidaklah keterlaluan mengambil kira tempoh pemenjaraan yang dikenakan hanyalah pada jumlah yang paling minima sahaja (berdasarkan kepada trend hukuman). Walau pun begitu, diharap hukuman tersebut dapat menginsafkan OKT daripada melibatkan diri dalam perlakuan jenayah sebegini lagi pada masa hadapan. (AHMAD FADHLI BIN MAHMUD) Hakim Mahkamah Sesyen Besut S/N g6oYKNsIuUCmWzEFitudqg